Berichten van 18 maart 2013 tot 24 maart 2013

   De rechtszaak omtrent de moorden gepleegd door Kim De Gelder is uitgelopen op wat ik reeds vreesde in mijn blog van 24 februari (‘Whodunit?’). Ik stelde toen dat dit een nutteloos proces was. Wie een beetje gezond verstand heeft, wist dat de kerel geestesziek is en beter meteen geïnterneerd had moeten worden. Dat proces heeft niet alleen enorm veel geld gekost, maar ook veel emoties losgemaakt die er nu ineens niet meer zouden zijn omdat iedereen eens zijn hart heeft kunnen luchten voor de camera’s. De show was nooit ver af. Of omdat De Gelder nu in de gevangenis belandt, een gevangenis waarin hij niet de verzorging krijgt die een gestoord persoon van zijn kaliber zou moeten krijgen. Er is reeds in 2007 een wet gestemd die daar verandering in moest brengen maar, zoals hier wel meer gebeurt, is er van de uitvoering van die wet – zes jaar later! – nog steeds niet veel in huis gekomen. Ook dat is Belgisch: wetten maken die niet of pas vele jaren later worden uitgevoerd en dan meestal reeds voorbijgestreefd zijn.

   En er is meer. Zoals ik ook al stelde in mijn blog van 24.02 kan die De Gelder, daar hij niet geïnterneerd wordt, na x-aantal jaren vrij komen, volledig legaal volgens de dan heersende Belgische wetten. Als hij die hele tijd zonder speciale verzorging en/of behandeling in de gevangenis heeft gezeten, moet je al een onderontwikkelde zijn om niet te snappen dat die mens in zijn bovenkamer niet ten goede zal veranderd zijn. Men kan nu wel zeggen, dat hij nooit meer vrij zal komen, maar er is geen enkele garantie dat men daarover binnen twintig jaar nog zo zal oordelen. Net zoals Michelle Martin en straks waarschijnlijk Marc Dutroux ‘riskeert’ De Gelder ooit vrij te komen. Tegen die tijd zijn Vermassen en Co en dat hele psychiatrische zootje dat er op het proces maar op los fantaseerde, waarschijnlijk met pensioen, onder het motto: ‘Na ons de zondvloed en ondertussen hebben we weer netjes reclame (nou, ja) kunnen maken voor onze winkel’. Daar tegenover staat de eenzame advocaat Jaak Haentjes, de enige die De Gelder de hele tijd heeft gevolgd en beter dan wie ook zijn cliënt doorgrondde. Hij krijgt geen gelijk, want zijn gelijk paste niet in wat ik maar onze ‘open Tv cultuur zal noemen…

   Het is me wat met die Belgische begroting. Telkens men denkt dat ze in orde is met de Europese richtlijnen, komt er een kink in de kabel en moet er worden bijgesteld. Dat heeft o.m. te maken met het Planbureau dat telkens met de nodige vertraging komt aandraven met andere voorspellingen en/of vaststellingen. Volgens dat bureau stijgt de economie nu weer met zoveel procent, dan weer niet, dan daalt ze weer of is het weer iets anders. Volgens welke criteria dat allemaal berekend wordt, weet ik niet. Dat het zo stilaan een poespas aan het worden is, is een feit.

   Deze week kreeg Di Rupo dan van Europa nog tot twee keer toe slecht nieuws: eerst dat de 2,9 miljard euro die België nog maar eens bij moest pompen in het gat zonder bodem dat Dexia heet, niet bij de staatsschuld, maar bij de begroting geteld diende te worden. Dat betekent dat de federale regering de vooropgestelde Europese 3% norm voor 2012 niet meer haalde. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kreeg ze nog dezelfde week te horen dat ze ook zonder dat Dexia geld, weer o.w.v een bijstelling door dat Planbureau, diezelfde norm niet haalt en dat laatste betekent dat België een Europese boete riskeert van zo’n 800 miljoen euro.

   En daar houdt het niet bij op, want als we de begroting voor 2012 niet onder controle krijgen, kan er ook van die voor 2013 niet veel in huis komen. De reden is nog altijd dezelfde van wat ook ik hier al enkele jaren schrijf: er wordt niets structureel hervormd, alleen maar geplakt en geknipt, zodat vroeg of laat er geen rek meer zit op belasten en besparen. Zover zijn we nu, zodat er iets structureels zal moéten gebeuren. Wat dat zal worden, is op dit ogenblik nog steeds niet definitief beslist, maar één optie is een nationale feestdag af te schaffen en dat zou wel eens tweede Pinksterdag kunnen worden.

   In de marge van bovenstaande is het wel eens nuttig terug te grijpen naar het verleden en wel naar 3 januari 2004. Op die dag verscheen er nl in De Standaard een artikel van de heren Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte, toen beide minister in de paarsgroene regering Verhofstadt. Daarin werd zwart op wit gesteld dat de Belgische begroting vanaf 2005 structureel in evenwicht moest zijn en dat men vanaf 2011 een begrotingsoverschot moest hebben van anderhalf procent en dit gedurende acht jaar! De reden voor deze aanpak was, volgens beide heren, dat men anders de kosten van de vergrijzing niet aan zou kunnen. Als men weet dat er daarna enkele jaren een begroting in evenwicht was met alleen maar ‘eenmalige’ maatregelen, uitgedokterd door dezelfde Vande Lanotte en later alleen maar tekorten, dan weten we meteen waarom we nu met de gebakken peren zitten. Evenmin als voor de pensioenen, die 18 jaar beheerd werden door socialistische ministers, hebben de roden nooit iets structureels gedaan voor het opvangen van de vergrijzingkosten. Iets dat in al onze buurlanden al vóór de eeuwwisseling had plaats gevonden. Mede als gevolg daarvan bedragen de vergrijzingskosten in een land zoals bv Italië, dat nog een grotere staatsschuld heeft dan België (130%), daar slechts 0,5%  van het bbp t.o.v. 10% bij ons. Om eens over na te denken, als we straks weer meewarig doen over Berlusconi en Co...

   Rik Torfs stapt uit de politiek en gaat zich opnieuw kandidaat stellen  bij de rectorverkiezing aan de KU Leuven. Dat laatste had hij al eens gedaan in 2005, maar toen moest hij, de kerkjurist, het onderspit delven tegen Marc Vervenne, de theoloog. Alsof dat op zich al niet erg genoeg was, bleek later dat hij die verkiezing verloren had omdat de studenten – die mee mogen kiezen – massaal voor de concurrentie gestemd hadden en dus tegen hem. Met dit in het achterhoofd lijkt het mij weinig waarschijnlijk dat Torfs het ditmaal wel zou kunnen halen. Dit is geen Tv-wedstrijd waar de sms’jes tellen en waar oneliners weinig indruk maken.

   Torfs werd door CD&V binnengehaald als het klassieke wit konijn dat eens zou gaan zorgen voor een nieuwe wind in de steeds meer schrompelende van oorsprong christelijke partij. Ondanks de slechte uitslag van die partij haalde hijzelf liefst 143.000 voorkeurstemmen, wat hem in de senaat deed belanden. Wat later werd hij, samen met Vervotje, door de partij belast om een vernieuwingsrapport  op te stellen. Ik heb daar ooit iets van gelezen, maar zou echt niet meer kunnen zeggen hoe dat rapport, dat wel dood en begraven lijkt, er uit zag. Ondertussen is voorzitter Beke zelf al met een volgende vernieuwing gestart, het zgn ‘innesto’, waar men al even weinig over hoort en waar men waarschijnlijk evenmin veel van verwacht.

   E.e.a. neemt niet weg, dat Torfs’ parcours binnen CD&V niet onopgemerkt is geweest. Hij was een van de weinigen die geen blad voor de mond nam en openlijk kritiek uitte als dat nodig was. Zo’n  beetje het tegenovergestelde van bv applausmeester Verherstraeten, de laatste der ACW Mohikanen in de regering Di Rupo. Torfs hield niet van de particratie die ons parlementair systeem heeft aangetast, van het gebrek aan aanpassingsvermogen, aan vernieuwing, aan transparantie en was binnen de partij misschien wel de grootste criticus i.v.m. de heisa rond Dexia, ACW en Arco. Hij was gewoon een dwarsligger en zeker geen tsjeef in de enge betekenis van het woord*. Menig doorwinterde CD&V’er zal er niet om treuren dat de partij van hem verlost is. Door op te stappen zullen we ook nooit te weten komen hoeveel stemmen hij in 2014 nog had kunnen behalen. De kans is groot dat heel wat CD&V’ers, die juist nu voor hem zouden stemmen omdat hij geen jaknikker was, misschien straks helemaal niet meer voor die partij zullen kiezen. Met de wetenschap, dat ook Vervotje heeft afgehaakt en Leterme in 2014 niet meer mee zou doen, wordt het akelig eenzaam aan de CD&V-top…

* Wie zich wel steeds meer als een tsjeef manifesteert is de nieuwe minister van Financiën, Koen Geens. Zijn uitleg bij de nieuwste ontwikkelingen van het begrotingstekort is al helemaal van hetzelfde wollige soort als die van zijn voorganger: ‘enerzijds/anderzijds’ en nog van dat moois…

   Sinds het overlijden van mijn echtgenote heb ik overdag meestal thuis de radio opstaan, kwestie van wat sfeer in huis te hebben. Normaal luister ik naar klassieke zenders, maar tussendoor krijg ik dan ook nieuwsberichten te horen. Opmerkelijk daarbij is, dat er af en toe nieuwtjes op de radio verteld én herhaald worden, die men ’s avonds op de Tv-journaals niet terug vindt. Gisteren was er weer zo een.

   Volgens de radio heeft e.o.a. studiedienst nl een onderzoek gedaan naar het taalgebruik binnen de Brusselse huisgezinnen. Dat daarbij het Arabisch in opmars is, zal wel niemand verwonderen (Arabisch is nu reeds de vierde taal in Brussel). Wat mij meer interesseerde, was dat ook het Nederlands er vooruitgang boekt. Volgens dezelfde studie zou onze taal momenteel de huistaal zijn in zo’n 20% van de Brusselse gezinnen. In 10% van de Brusselse gezinnen zou men helemaal geen Nederlands gebruiken, maar ook geen Frans en zelfs geen Engels. Het merkwaardigst van al was wel, dat het Frans de dag van vandaag nog slechts in 38% van de Brusselse huishoudens als enige taal gesproken wordt. In 2006 – en dat is dus nog niet zo lang geleden -  was dat nog meer dan 60%.

   Dat laatste is belangrijk, want het ontzenuwt de claim van de francofone politieke partijen dat Brussel een hoofdzakelijk Franssprekende stad zou zijn, waar zo’n 90% van de inwoners Frans zou spreken (iets wat recentelijk nog door Charles Michel werd verteld). Het Frans is nog wél de lingua franca van de Belgische hoofdstad, maar aan de haard is dat dus niet meer het geval. Als deze evolutie zich doorzet – en daar ziet het naar uit – dan zal dat Frans in de toekomst steeds minder belangrijk worden en zal het WalloBrux verhaal, dat grotendeels stoelt op de zgz eenheid van taal tussen Brussel en Wallonië,  dan ook politiek geen stand kunnen houden.

   Zoals ik hierboven reeds aanhaalde, heeft dat radioverslag het Tv-journaal niet gehaald. Met mijn slecht karakter denk ik, dat de reden is dat het verhaal dan nl communautair wordt en van dat woord is men – zeker bij de VRT – vies, tenzij het kan gebruikt worden tegen de Vlaamsnationalisten, wat nu niet het geval kon zijn. De kranten blijken het nieuiws wél opgevangen te hebben.

   Volgens mij heeft de opmars van het Nederlands in Brussel ook te maken met het feit dat steeds meer francofone én vreemde inwoners het belang ervan inzien en er bv hun kinderen naar Nederlandstalige scholen sturen. Kortom, er is nog hoop voor de Vlaamse partijen die Brussel niet willen loslaten.

   ‘Straffe’ Hendrik Bogaert blijft het maar moeilijk hebben met de ambtenarenhervormingen. Meervoud, inderdaad, want de ene maatregel is nog niet uitgewerkt of hij heeft er al een andere klaar. Dat daarop dan meteen negatieve reacties komen vanwege de vakbonden, is de normaalste zaak van de wereld. De titel hierboven, ontleend aan een vroegere uitspraak van ex-minister Quicky, is ironisch bedoeld. Want het is best te begrijpen dat heel wat ambtenaren zich gepakt voelen, ook al heeft Bogaert ook niet helemaal ongelijk. Dit land heeft, op Cyprus na, percentsgewijs het hoogste aantal ambtenaren van de hele E.U. en nu juist vergeleken worden met dat parialandje is ook niet om over naar huis te schrijven.

   Waarom hebben wij teveel ambtenaren? Gewoon omdat we teveel instellingen hebben, teveel regeringen, deelregeringen, gewesten, gemeenschappen, provincieraden en ga zo maar door. We hebben zes overheden voor 11 miljoen burgers. Dit land is al lang niet meer serieus bestuurbaar en i.pl.v. de overtollige zaken te schrappen, worden er steeds maar bijgevoegd. Het wordt daardoor één grote chaos en het resultaat van dat alles is een veel te hoge staatsschuld én overheidsbeslag en meestal slecht functionerende instellingen. Teveel koks bederft het eten en dat geldt ook voor het werk van ambtenaren (en politiekers). Om daaraan te verhelpen zijn er twee mogelijkheden:

-         het land splitsen, zodat de burgers nog met één overheid te maken zullen hebben en niet met twee of meer zoals nu het geval is;

-       de klok terugdraaien naar een unitair België, wat bijna niemand nog wil, omdat België al lang geen meerwaarde meer biedt.

   Het recente discours van Geert Bourgeois past daar perfect in: laten we nog één keer aan tafel gaan zitten en dan, Vlamingen en Walen, beslissen wat we nog samen gaan doen en wat niet. Wat we met Brussel gaan aanvangen en wat we eventueel nog overlaten aan wat er van het huidige federale België zal overblijven. Tegelijkertijd zullen we dan ook zoveel ambtenaren niet meer nodig hebben. Niet dat we die mensen zouden moeten afdanken. Er gaan er de volgende jaren genoeg met pensioen en die moeten niet allemaal vervangen worden. Anderzijds kan een deel van hen wel elders terecht, zodat er op bepaalde gebieden efficiënter zal kunnen gewerkt worden, al dan niet door een verhoogde automatisering.

   Het blijft maar reacties regenen over de uitspraken die Geert Bourgeois gedaan heeft in zijn interview in de weekeindeditie van De Standaard, waarbij hij stelde dat zijn partij, de N-VA, bij de verkiezingen van volgend jaar voluit voor de volledige Vlaamse autonomie moet gaan en daarvoor geen zevende staatshervorming meer nodig heeft, maar wel een compleet nieuwe afspraak met de francofonen, waarbij zowel Vlaanderen als Wallonië autonoom worden en duidelijk gesteld wordt dat Brussel wel een apart geval wordt, maar geen apart gewest.

   Wat ik in heel die discussie belachelijk vind, is het steeds terugkomende argument van de huidige federale meerderheidspartijen, dat de Franstaligen daarmee niet akkoord zullen gaan. Dat is ook zo, maar juist daarom zullen we ze moeten verplichten daarover mee rond de tafel te gaan zitten en om dat te verwezenlijken, moeten we zien dat de V-partijen volgend jaar een dergelijke meerderheid halen dat ze inderdaad ‘incontournable’ worden. Het is nu al te gek dat in een officieel federaal land als België er een regering is die op geen meerderheid kan rekenen in de dichtstbevolkte regio, waar ook de meerderheid van de bevolking woont en dat de grootste partij van het land niet mee in de federale regering zit. De steeds terugkomende beschuldiging dat die partij zichzelf heeft uitgesloten is een gratuite uitleg. Men heeft de voorwaarden tot deelname van de N –VA aan een federale regering zodanig laten verwateren, dat de partij gewoon niet meer mee kon doen, zonder zich te verbranden. De dag dat De Wever, na zo’n 550 dagen van oeverloze discussies, besliste de onderhandelingstafel te verlaten, was het één groot feest bij de francofonen, de linkse partijen en onze politiekcorrecte media. Ze hadden hun doel bereikt. Ze waren van de Vlaamsnationalisten vanaf en wisten – uit ervaring – dat ze CD&V en Open VLD in hun zak zouden steken, wat ook gebeurd is.

   Zoals ik ook in mijn blog van zondag al stelde, vind ik dat er bij de redenering van Bourgeois en de reactie van Peeters wel één kanttekening kan gemaakt worden, nl dat de huidige zesde staatshervorming, hoe krammakkelijk ook, toch best eerst - waar mogelijk - wordt uitgevoerd, maar dan in versneld tempo én met een deadline (bv één jaar) waarna dan meteen aan die autonomiebesprekingen kan begonnen worden. Die zesde hervorming onderbreken zal alleen leiden tot een excuus om de hele zaak eindeloos te vertragen. Om daarna tot nieuwe afspraken te komen, hoeft er aan de huidige Belgische wetgeving trouwens niets veranderd te worden. Er is nog altijd het artikel 35 van de Belgische grondwet dat dat voorziet. De francofonen moeten er in dat geval wel mee instemmen. Doen ze dat niet, dat dreigt de complete impasse, maar dan zal het deze keer eens niet de schuld van de Vlamingen zijn.

    2014 moet het jaar worden van de ommekeer, 'die Wende' zoals de Duitsers dat noemen. Bij hen gaat het dan over de omschakeling van kernenergie naar klassieke en duurzame stroomvoorziening, bij ons die van het afgedane tweeledige systeem naar de autonomie.

   Ooit heb ik eens ergens geschreven dat we beter zouden opletten met onze spaarboekjes, want dat die zo stilaan de ogen gaan uitsteken van regeringen die wanhopig op zoek zijn naar geld om hun staatsschulden te vereffenen. Het is nu zover. De zoveelste Eurotop heeft voor de nieuwigheid gezorgd: voor het eerst bestaat de kans dat er een taks zal geheven worden op spaarboekjes. Dit gebeurt (nog) niet bij ons, maar op dat Griekse stuk van een eiland dat Cyprus heet en dat werd eergisteren beslist door de ministers van Financiën van de Eurozone. Dit is een precedent dat zelfs niet eens overwogen werd in de andere landen van de zgz ‘periferie’ die al met Europese hulp verder moesten geholpen worden. Definitief is het nog niet, want de gloednieuwe Cypriotische president heeft de beslissing naar maandag of dinsdag doorgeschoven en het is maar zeer de vraag of zijn bevolking dat zal slikken.

   Nu is Cyprus geen normaal land. Het is feitelijk geen land (meer), maar een stuk van een vroeger land. Om te beginnen is het verdeeld tussen Grieken en Turken. De eerste bevolkingsgroep wilde de tweede niet bij de E.U hebben en deze laatste is momenteel waarschijnlijk blij er inderdaad (nog) niet bij te zijn. Daarbij komt nog dat Grieks Cyprus al bekend stond als een belastingsparadijs, vooral voor rijke Russen, waarbij de verwijzing naar maffiageld nooit veraf was. De bankensector is er zevenmaal groter dan het bbp. Het eiland had al eens een Russische lening gekregen en de vroegere president, die zopas niet meer herkozen werd, was een communist. Redenen genoeg dus om meer dan argwanend te zijn om aan zo'n soort landje al het geld te geven dat het vroeg (17 miljard euro, waarvan het er 10 krijgt áls het de spaarboekjes belast).

   De vraag is maar, of men in de andere armlastige landen van de zgz ‘periferie’, in de eerste plaats in Griekenland, maar ook in Spanje, Portugal en Italië, straks dat Europa nog zal vertrouwen, waarbij daar een run op de spaarboekjes niet meer denkbeeldig is.

   Het gaat niet goed met ons Avondland en het zou me niet verwonderen, mochten er in de loop van dit jaar nog enkele beslissingen genomen worden die meer zullen doen dan de wenkbrauwen fronsen. De voornaamste reden daarvoor is, dat er slechts één land is dat echte, verregaande beslissingen kan nemen en dat is Duitsland. Datzelfde Duitsland wil dat echter niet doen vóór de plaatselijke verkiezingen er achter de rug zullen zijn en dat zal pas in september van dit jaar zijn. Zolang zal men trachten te temporiseren en indien nodig – zoals gezegd – rare beslissingen nemen.

   In de marge van bovenstaande nog dit: Europees ‘President’ Van Rompuy gaat niet voor een volgende ambtstermijn. Eind volgend jaar stopt hij ermee, gaat hij met pensioen en zal hij ook niet meedoen aan de moeder aller verkiezingen. Gedaan dus met omhoog vallen. In een interview in de Zevende Dag wist de ‘natte dweil’ nog te vertellen dat er buiten hem nog genoeg Van Rompuy’s waren waarop kon gestemd worden. Of hij daarmee ook zijn zuster bedoelde die voor de communisten van de PvdA uitkomt of broer Eric, de verzuurde ‘kaakslagunitarist’, die zijn partij stemmen doet verliezen elke keer hij op het scherm komt, zei hij er niet bij….