Berichten van 10 juni 2013 tot 16 juni 2013

   De ‘verdraagzame’ godsdienst blijft in het nieuws. Bart De Wever krijgt nog maar eens kritiek vanuit de linkse hoek, omdat hij de Jihadisten  die naar Syrië trekken om er oorlog te gaan voeren, uit de Antwerpse stadregisters laat schrappen. Als het goed is, zeggen we het ook: Madame ‘Non’ zei deze keer ‘Oui’. Bart lijkt trouwens navolging te krijgen van andere burgemeesters en daar zal de uitspraak van Milnjet ook wel mee gespeeld hebben.

   Het merkwaardige van deze situatie is wel, dat de kereltjes die naar Syrië oorlogje gaan spelen, hier bij ons dus leefden van de Openbare Onderstand. Onrechtstreeks sponsorde ons OCMW zo een (deeltje van de) oorlog aldaar. Daaraan komt een einde omdat ze nu officieel ‘verhuisd’ zijn.

   De heisa rond de Syrië strijders krijgt trouwens nog een ander staartje. Geert Burger, zeker niet de fanatiekste Vlaming, heeft een procedure opgestart om alvast twee van de achtentwintig moskeeën die in Vlaanderen erkend zijn*, de wacht aan te zeggen, waardoor ze straks hun erkenning en de daaraan verbonden subsidies kunnen kwijtspelen. Ahmed Azzouz, inspecteur islamonderwijs (die bestaat hier inderdaad ook al), vindt dat alle imams hier een taalbad Nederlands en een inburgeringscursus moeten krijgen. Moeten wij daar weer voor zorgen? Kunnen ze dat zelf niet regelen? Als ze geld hebben om die moskeeën te bouwen, zal dat er ook wel bij kunnen, zeker?

---

   De Rotterdamse school, waar alle eindexamens werden gestolen, blijkt de laatste islamistische middelbare school in Nederland te zijn. O, toeval! Zoals het ook een toeval was, dat vorig jaar alle laatstejaars daar geslaagd waren. Normaal zou men zo’n school moeten sluiten, maar dat kan niet omdat ‘Ibn Ghaldoun’, zoals ze officieel heet, geen openbare school is. Nu kan men alleen maar hopen, dat ze failliet zal gaan, zoals dat gebeurd is met het islamitisch college van Amsterdam…

* In totaal wordt het aantal moskeeën in Vlaanderen op 150 geschat…

 
   Nog niet zolang geleden schreef ik nog dat wij hier een antwoord hebben op het Schotse monster van Loch Ness, nl ‘onze” Bende van Nijvel. Die laatste is feitelijk eerder een francofone bedoening, maar we hebben er ook een Vlaamse in wording in Antwerpen: de Oosterweelverbinding. Dit laatste stuk ter ontsluiting van de Antwerpse Ring komt ook regelmatig opduiken in het nieuws en – volgens mij – kan ook dat nog járen duren.

   Het laatste schuifje aan dit verkeersdrama in veel bedrijven, is de tussenkomst van schoonmoeder Europa, die zou willen dat (een deel van) het project opnieuw moet worden uitbesteed. Men kan geen werken voor de bouw van een brug uitbesteden en daarna gewoon verder doen met dezelfde aannemer als die brug een tunnel moet worden. Klinkt nog aannemelijk ook.

   Enkele hoofdrolspelers in deze Antwerpse commedia dell’arte hebben meteen benadrukt, dat een nieuwe aanbesteding niet persé moet betekenen dat er meer tijd verloren zal gaan, omdat er ondertussen toch moet gewacht worden op een nieuw Milieu Effecten Rapport (MER), wat jaren(!) kan duren. Geloof het maar, alsof het allemaal zo simpel is.

   Bij de uitbesteding van de Lange Wapperbrug was er maar één consortium van aannemers meer in de running, Noriant. Als die opnieuw moet gaan meedoen aan een aanbesteding en die niét zou krijgen, wachten stad en regio enkele schadeclaims waaraan niemand een prijskaartje kan of durft hangen. Verder is er tot nu toe nog steeds geen uitgewerkt plan van de tunnel die de brug zou moeten vervangen en is van het prijskaartje van die tunnel ook alleen maar geweten dat het veel, veel hoger zal zijn dan dat van de brug. Daar komt nog bij dat de veiligheidsvoorschriften (denk maar het vervoer van gevaarlijke stoffen – Wetteren!) bij een tunnel veel strenger en dus kostelijker zullen zijn.

   Interessant om weten is wel, dat – ondanks de afkeuring via een referendum - de bouwvergunning voor de brug nooit is ingetrokken en dat men die in feite nog altijd zou kunnen bouwen. Vraag is trouwens, wat een referendum waard is waarbij slechts 40% van de kiesgerechtigden kwam opdagen en 60% van die 40% tegenstemde. In werkelijkheid stemde slechts 25% van de Antwerpenaren tegen en dat kan evenmin bezwaarlijk democratisch genoemd worden. Het verkeer langs Antwerpen is nl geen zaak van de Antwerpenaren alleen, maar ook van de omgeving en zelfs de hele regio. De meeste mensen die de Ring nemen, hebben niet de kans gekregen te stemmen.

   De koekenstad  is van zijn Oosterweelgeest dan ook nog niet vanaf. Een betere naam dan die van een kwelgeest als de Lange Wapper had men nooit kunnen bedenken. Het stond in de sterren geschreven dat dit fout zou lopen.

   Normaal was het gisteren de laatste onderhandelingsdag van het uitvoeringscomité voor de zesde staatshervorming, het zo geheten ‘Comori’, waarin buiten de federale meerderheidspartijen ook de groenen zitten. Van enig resultaat is er echter niets te horen, waaruit nog maar eens blijkt dat het daar niet van een leien dakje loopt.

   Ondertussen is de Belgische staatsschuld in 2012 opgelopen tot 99,8%, dat is twee procent meer dan het jaar daarvoor. Voor 2013 moet er nog zo’n half miljard euro gevonden worden en voor 2014 nog liefst 3,5 miljard. Er wordt nu al gesteld dat de nieuwe financieringswet pas ná 2014 van kracht zou worden en daarmee wordt dat probleem over de verkiezingen getild. Na ons de zondvloed! Ondertussen blijft de klok echter tikken en weet feitelijk geen enkele ‘entiteit’ wat er haar boven het hoofd hangt, de vereniging van Vlaamse steden en gemeenten inbegrepen die nu al aan de noodrem trekken.

   Dit land zit met een tekort op de lopende rekening, dat is het verschil tussen import en export. Zelfs probleemlanden zoals Spanje en Ierland doen het op dat gebied beter. Het is een publiek geheim dat de belangrijkste reden daarvoor het loonverschil is tussen België en zijn buurlanden. Onze loonkosten blijken 25% hoger te zijn dan het gemiddelde van de eurozone. Daarbij komen dan de kosten van de vergrijzing, waaraan nooit iets serieus is gedaan, het hervormen van de index, de verschuiving van de belasting op arbeid naar consumptie en milieu, om nog maar te zwijgen over de gelijkschakeling van de statuten van arbeiders en bedienden, die over een kleine maand een feit zou moeten zijn en die de arbeidskosten nóg duurder dreigen te maken.

   Kortom, miserie troef. De tijd dat wij de crisis beter aankonden dan de rest, grotendeels omdat we werkten met het systeem van de technische werkloosheid, is ook voorbij. Die zou perfect gewerkt hebben, mocht er dit jaar een heropleving hebben plaats gevonden. Nu hoopt men dat het een nuloperatie wordt, terwijl het Europees gemiddelde zelfs een krimp van 0,6% laat zien. Wachten tot na de verkiezingen van 2014 is geen optie meer en volgende week gaan de vele regeringen, die dit land rijk is, samen aan tafel zitten om te zien hoe ze eruit zullen geraken via een zgz ‘concurrentiepact’. Het wordt dan uitkijken naar Kris Peeters. Die is vragende partij voor de vergadering van volgende week en moet daar tevens opletten dat hij voet bij stek houdt i.v.m. Vlaanderens aandeel in eventuele nieuwe maatregelen. Onze regio heeft nog steeds een begroting in evenwicht en het kan niet zijn dat wij – weer eens – het gros van de kosten gaan dragen als de andere regeringen, de federale inbegrepen, daartoe niet bereid of in staat blijken te zijn.

   Na haar warrige uitleg in de Zevende Dag is Gwendolyn Rutten e.e.a. komen verduidelijken bij de voorstelling van een boek dat ze er zowaar over geschreven heeft: ‘De geëngageerde burger’. Niet de staat of de partijen moeten de crisis aanpakken. De burger mag dat zelf eens proberen. Een doe-het-zelf politiek als het ware, waarbij die burger zelfs zou mogen beslissen wat er met (een deel van) zijn belastingsgeld zou moeten gebeuren. Vraag is maar, of die burger daarvan wakker zal liggen.

   Rutten is nl al de zoveelste liberaal die met grote ideeën afkomt. Als er iéts positief is aan haar verhaal, dan is het dat ze deze keer wat volwassener overkomt door de hele zaak zelf en alleen voor te stellen, zonder een decor van oude krokodillen. Of dat veel zal helpen is echter een ander paar mouwen. Vergeten we niet dat haar partij ook al jaren mee draait in het federale, Belgische carrousel en mede verantwoordelijk is voor de vele scheve toestanden die er de laatste jaren zijn geschapen. Zij wil straks o.a. minder staat, meer privatiseringen en een reële daling van het overheidsbeslag. Daarenboven wil ze de politieke macht van het  klassieke middenveld doorbreken, maar vergeet daarbij dat daar ook haar eigen blauwe vakbond bij zit, die soms de indruk geeft linkser te zijn dan de syndicale concurrentie.

   Hoe men de aanpak van Rutten ook bekijkt en haar boek mag ook zo goed bedoeld zijn, men geraakt niet af van het ‘déjà vu’. Ook Verhofstadt was baanbrekend toen hij zijn eerste drie burgermanifesten schreef. Ook daar stonden principes in die heel wat mensen aan het dromen brachten. Tot hij dan eerste minister werd en al zijn in die boeken uitgeschreven principes aan zijn laars lapte. De gedreven voorman, die daarenboven – in tegenstelling tot Rutten - ook met uitgesproken Vlaamse eisen voor de dag kwam, heeft er nooit ook maar iets van verwezenlijkt. De man is nu zo links, dat hij boeken schrijft samen met de Europese lijsttrekker voor de groenen. De vraag is dan ook niet of Rutten het deze keer goed voor heeft, wel wat ervan zal overblijven, mocht ook zij ooit de kans krijgen haar principes in daden om te zetten. De geëngageerde burger zal er het zijne wel van denken.

   Er wordt nogal wat drukte gemaakt om het feit dat de Amerikaanse regering zowat het hele Internet afschuimt én kan controleren. Alles wat men publiceert of communiceert kan tegenwoordig immers gecontroleerd worden, al dan niet met de medewerking van de Internet media. Alleen Twitter zou niet meespelen, maar echt zeker is ook dat niet en, indien ja, hoe lang nog? Er komen onderhandelingen daarover tussen de E.U. en hun Amerikaanse tegenhanger(s), maar of dat allemaal veel zal uithalen, is zeer de vraag en voor alles en nog wat nieuwe wetten gaan maken, zal evenmin veel uithalen. Vergeten we niet dat de Amerikaanse staatsdiensten zelf ook beloerd worden door o.a. de Chinezen en dan hebben we het nog niet gehad over de steeds talrijker worden zgz ‘klokkenluiders’ en hackers.

   Ik denk niet dat het allemaal veel zal oplossen. Dat is de prijs die wij betalen voor de digitale vooruitgang. Er gaat bijna geen dag voorbij of er wordt ter zake weer iets nieuws uitgevonden en/of op de markt gebracht. Van het ogenblik dat men nog maar de simpelste GSM koopt is men feitelijk zijn privacy al kwijt en datzelfde geldt ook vanaf de eerste aansluiting op het Internet. Of nog te zwijgen over de zgz ‘sociale’ media, waarop nietsvermoedende mensen duchtig allerlei privé gegevens ten grabbel gooien en daarna verwonderd zijn dat er misbruik van gemaakt wordt.

   Wie de dag van vandaag zijn privacy wil bewaren, kan niet meer mee met de digitale vooruitgang en zijn ontwikkelingen. De klok terugdraaien is zo goed als onmogelijk, tenzij men kluizenaar wil gaan spelen. Het enige wat men kan doen is zo voorzichtig mogelijk blijven, niet mee te surfen op elke nieuwe ontwikkeling die er aankomt en zeker niet te reageren op alles wat, via het Internet, op u afkomt. Men kan daar trouwens heel wat geld mee uitsparen.

  Het mocht dan al een lulverhaal zijn, het voorstel van la Rutten om de taalpariteit in de federale regering af te schaffen, zorgde er meteen voor dat ze heel Franstalig politiek België over zich heen kreeg. Rutten mag dan nog zeggen dat ze liever wat meer MR-ministers binnen die regering wil zien, al was het maar om wat meer blauw in het voor de rest rozerood kabinet te hebben, zelfs haar Franstalige familie is daar niet voor te vinden. Zoals ik in mijn blog van gisteren al neerpende, zijn die Franstaligen in dit land nu al op alle gebied  oververtegenwoordigd en dat willen ze graag zo houden. Dat de Vlamingen in de regering Di Rupo, volgens Bartje Somers, toch in de meerderheid zouden zijn, heeft gewoon te maken met enkele extra gecreëerde portefeuilles van staatssecretarissen, die aan de taalpariteitsregel ontsnappen, een zoveelste Belgische regel met achterpoortjes en uitzonderingen. Niets is hier zoals het lijkt.

   Ook het klassieke chantageverhaal, dat in zo’n geval de Vlamingen vertegenwoordigers zouden verliezen in Brussel, kwam weer boven water. Ik zou me daar niet druk over maken. Of Vlaanderen binnen het Brusselse gewest nu 5, 10 of 17 vertegenwoordigers heeft, maakt voor Vlaanderen geen verschil. Als er straks een soort confederalisme zou komen, dan zal Vlaanderen op zijn eigen termen met datzelfde Brussel onderhandelen en kan het zijn eisen stellen óf de geldkraan dichtdraaien.

   Wat me wel dwars zit, is het feit dat de N-VA de laatste tijd schrik heeft om het woord separatisme te gebruiken. Als de partij de Open VLD erop wijst dat het confederalisme nog altijd in de Vlaams liberale statuten staat, dan is het evenzeer waar dat het separatisme nog altijd het einddoel is binnen de statuten van de N-VA. Is het nu zó moeilijk om te stellen dat de partij, ja, naar een confederalisme wil als tussenstap naar een separatisme? Als ze daarin niet meer klaarheid kan schenken, blijft er voor de overtuigde Vlaamsnationalist geen andere weg over dan te kiezen voor het origineel, dat van het Vlaams Belang dat daarin tenminste duidelijk is.

   Wie gedacht had dat met het aantreden van Gwendolyn Rutten er een nieuwe wind door de Open VLD zou waaien, is er aan voor de moeite. Het wordt zelfs nog erger dan gedacht: Rutten draait de knop terug naar af, naar ergens in de buurt van 1830. Rutten gaat opnieuw voor dat ene België, waar zo stilaan iedereen genoeg van heeft. Vergeet de VLD. Als het aan Rutten ligt, wordt het opnieuw de PVV, de ‘Pest Voor Vlaanderen’.

   Om te beginnen schrapt ze de term confederalisme uit haar neoliberaal programma. Dat ondanks heel wat tegenstand in de eigen partij, o.a. van ex Vlaams minister Fientje Moerman. Tegenstand die echter ondertussen zou gaan liggen zijn, omdat wat men de ‘top van de partij’ noemt, volledig achter Rutten zou staan. Zo’n beetje eenzelfde situatie als bij haar aanstelling, toen een onverwachte tegenkandidaat door de partijtop werd weggelachen. De politiek vrijwel onbekende man kreeg wel meer dan 40% van  de stemmen, maar dat deed blijkbaar nergens een lichtje branden (politiek à la Erdogan).

   Rutten wil ook niet meer spreken van een zevende staatshervorming, die nodig zou zijn voor een eventueel confederalisme. Wel wil ze er vanaf dat er in een federale regering evenveel ministers moeten zijn van elke taalrol, van het communautaire evenwicht, zeg maar. Om dat te bereiken, is er dan echter wél een volgende staatshervorming nodig. Probeer het maar te volgen. Tenslotte beweerde ze in de Zevende Dag er geen problemen mee te hebben als er in zo’n federale regering meer MR-ministers zouden zitten. Met de slavenmentaliteit die de Vlaamse meerderheidspartijen kenmerkt, is de kans niet klein dat er straks dan zelfs méér Franstaligen dan Nederlandstaligen in de federale regering zullen zitten. Die zijn nu al gewend overal oververtegenwoordigd te zijn als het om de postjes gaat.
In elk geval zou het betekenen, dat haar partij, nog meer dan nu, naar de pijpen van de Franstalige minderheid zou moeten dansen. Op het einde van haar verhaal op de Zevende Dag vertelt ze tenslotte, dat er nog niets beslist is en dat 15.000 partijleden er zich nog moeten over uitspreken. Enfin, een schoolvoorbeeld van iemand zonder eigen verhaal die dan maar uit haar nek kletst en eerder voorkomt als een ongeleid projectiel, wat gevaarlijk kan worden, in de eerste plaats voor de eigen partij.

   België is ontstaan uit een opera (‘De Stomme van Portici’). Wie iets kent van opera's weet, dat die meestal eindigen in drama’s. Met België zal dat niet anders zijn. Met geklungel à la Rutten zou het wel eens kunnen betekenen dat de partij straks in Vlaanderen de kiesdrempel zelfs niet meer haalt. Of is men Omer Vanaudenhoven vergeten, de liberale leider die ooit naar de kiezer trok met de Belgische vlag en er de grootste nederlaag uit zijn politieke carrière mee leed?