Berichten van 26 augustus 2013 tot 1 september 2013

   Over de uitspraken van Siegfried Bracke, oud VRT-journalist en N-VA boegbeeld van de niet zo Vlaamse flank van de partij, dat zijn partij in de verkiezingscampagne naar mei 2014 de economie boven de confederatie zal stellen en eventueel toch in een federale regering zal stappen zonder voorafgaand communautair akkoord, zal nog wel een aardig stukje gepalaverd worden. Alhoewel Bart De Wever er snel bij was om e.e.a. te relativeren, gelooft de partij er blijkbaar niet (meer) in dat het straks die confederatie erdoor zal kunnen krijgen en dat is niet zo verwonderlijk. Om dat immers te bereiken zullen de V-partijen volgend jaar over een volstrekte meerderheid moeten beschikken en dat blijft verre van zeker, ook als men bereid zou zijn dat trapsgewijs te doen. In dit land is nu eenmaal alles communautair, van de economie tot zelfs het voetbal. Er bestaat dan ook geen mogelijkheid het communautair te splitsen met een economie die op apengapen zou liggen. Het heeft allemaal met elkaar te maken. Het is een en/en verhaal. Voor de partij komt het er dan op aan in de eerste plaats te zorgen zoveel mogelijk stemmen te behalen en daarna te zien wat ze ermee zal kunnen aanvangen.

   Wie bij zo’n scenario verweesd achter blijft is de overtuigde Vlaamsnationalist, zeker hij/zij die het Vlaams Belang ingeruild had voor de N-VA. Dat hoeft geen ramp te zijn. Zoals de N-VA vroeger voor veel Vlamingen een alternatief was voor het VB, zo zal de partij van Annemans en Co nu steeds uitdrukkelijker een alternatief worden voor de N-VA. Laat de partij van De Wever maar eens proberen zoveel mogelijk zgz gematigde Vlamingen warm te maken voor hun economisch programma en het Vlaams Belang diegenen terugwinnen die dit land gesplitst willen zien, al dan niet via e.o.a. vorm van confederatie. Mochten beide partijen in hun opzet slagen en de V-partijen in mei 2014 samen een volstrekte meerderheid halen, dan volgt pas de echte lakmoesproef na de verkiezingen. Als de N-VA ook dan geen gebruik van maakt van één Vlaamsnationale meerderheid, dan zal ze de geschiedenis ingaan als de Volksunie bis en zullen wij een kruis mogen maken over onze Vlaamse verzuchtingen.

   Het wordt bijna dagelijks bewezen dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde betekent. De Vlaamse optie moet dan ook een en/en verhaal worden, een gezonde economie én onafhankelijkheid, geen en/of.

   Wie haalt het in zijn hoofd om na anderhalve maand politiek reces en een uitgebreide zomerse komkommertijd met een politieke enquête af te komen? Men zou haast van ambtenarij spreken mocht het niet zijn dat het gaat om een peiling door Ipsos uitgevoerd voor De Morgen en VTM. Van de cafézender uit Nossegem kan men alles verwachten, voor een dagblad dat zich kwaliteitskrant noemt is dit eerder beschamend. Bij het enquêtebureau Ipsos heeft men het gewoon gedaan omdat daarvoor waarschijnlijk termijnen zijn vastgelegd en men ervoor betaald wordt, al lijkt ook bij dat bureau het geldgewin het te halen op de professionaliteit.

   Wat die enquête ook moge zijn – ze komt pas officieel uit op zondag – het blijft een lachertje. Het enige wat er gisteren van bekend gemaakt werd op VTM was, dat de populariteit van de regering Di Rupo lichtjes zou gestegen zijn, terwijl slechts 38% van de Vlamingen de man met het strikje opnieuw als premier zouden willen zien terugkeren. Dat percentage zou trouwens wel eens een stuk lager komen te liggen als men ziet wat het kernkabinet deze week heeft uitgespookt, of beter niét uitgespookt.

   De carrousel van de topbenoemingen blijkt nl nog altijd het belangrijkste punt op de agenda van de federale regering te zijn. Door de betwistingen erover werd de kabinetsraad van dinsdag al uitgesteld naar vrijdag en daarna naar volgende week maandag. Over alle o zo belangrijke beslissingen die zouden moeten genomen worden, geen woord. Toen het vroeger 451 dagen duurde alvorens er een nieuwe regering kon komen, kreeg de N-VA daarvan de schuld. Bij deze benoemingsvaudeville, die nu ook al maanden en voor sommige benoemingen jaren aansleept, kan zelfs dat niet meer. Het is puur platte demagogie waar men nu mee bezig is, waar bekwaamheid het moet afleggen tegen de kleur van de partijkaart.

   In het kader van wat er daar nu bezig is, afkomen met een politieke peiling na een vakantieperiode is dan ook lachwekkend, tenzij men die enquête ook moet catalogeren als komkommernieuws en dan is het zonde voor het geld dat die waarschijnlijk gekost heeft.

   Het voorstel van ‘kuifje’ Reynders, gesteund door Crootje, om de staat een deel van zijn aandelen van Bpost en Belgacom te laten verkopen, is nog zo gek niet. Om te beginnen zou het flink wat geld kunnen opbrengen, waardoor de Belgische staatsschuld weer eens onder de 100% van het bbp zou zakken. Zeker in het vooruitzicht met de volgende palavers met Europa over de Belgische begroting zou dat een pluspunt zijn. Verder zou men van de discussie over de lonen van de topmanagers van die bedrijven vanaf zijn. Die zouden dan nl voortaan door de gezamenlijke aandeelhouders, waaronder ook de Belgische staat (maar dan met een minderheidsvertegenwoordiging) kunnen bepaald worden en eventueel aangepast.

   Dat voorstel zal echter nooit aanvaard worden, want de PS is tegen. Daarmee wordt nog maar eens duidelijk gesteld, dat het de PS is die in dit land de wetten stelt en de liberalen zullen dat moeten aanvaarden zo lang ze een regering zoals de huidige van Di Rupo blijven steunen. De nieuwe minister van Overheidsbedrijven Labille mag er dan beminnelijk uit zien, het is een donkerrode apparatsjik die méér staat wil, niet minder. Het kan straks trouwens nog erger worden, als men weet dat de eveneens nieuwe PS-voorzitter Magnette een arbeidsduurverkorting met behoud van loon voorstelt. Helemaal de Franse toer op, alhoewel iedereen weet dat zoiets Frankrijk niets heeft geholpen, integendeel. Als het echter regent in Parijs, druppelt het wel in Brussel. Om de Franse pensioenen betaalbaar te houden gaat de regering van ‘monsieur normal’ daar de lasten op arbeid verhogen. Juist het tegenovergestelde van wat Europa vraagt. Dat een land zoals België, met een loonbeslag van 54%, straks misschien ook zo iets gaat doen, hangt weer af in hoever de PS Magnette zal volgen. De rest van de federale coalitie zit erbij en kijkt ernaar. Waarbij nog maar eens duidelijk wordt aangetoond wie de baas is in dit landje.

   Nu de IJzerbedevaart van Diksmuide* verschoven is naar de kille novembermaand en daar gerecupereerd zal worden door de Belgische ‘vieringen’ i.v.m. de eerste wereldoorlog, achten onze politiek-correcte media het ook niet eens meer nodig nog een woord vuil te maken aan de IJzerwake, die vorige zondag in Steenstrate heeft plaatsgevonden. Het lijkt wel als men bezig is met een ontvlaamsingscampagne.

   Neem nu de Gordel, die vanaf dit jaar zgz wordt uitgebreid en in een nieuw kleedje gestoken. Dat nieuwe kleedje lijkt geen echt Vlaams kleedje te zijn. Het heet nu officieel het ‘Gordelfestival’, eerder een muzikaal gebeuren met een knipoog naar al die andere festivals die Vlaanderen tegenwoordig ‘rijk’ is, waarbij elke verwijzing naar Vlaanderen zoveel mogelijk vermeden wordt. In alle communicatie er omtrent tot nu toe is het woord ‘Vlaams’ amper te vinden. VVB en TAK krijgen zelfs geen toelating om, zoals vroeger, een eigen stand te hebben en evenmin om Vlaamse leeuwstickers uit te delen. De twee getroffen organisaties hebben al gezegd zelf iets te zullen organiseren, zodat het nog interessant kan worden, maar het officiële Vlaanderen houdt zich gedeisd. De gemeenten waar vroeger problemen waren met franskiljons (Sint-Genesius-Rode, Dilbeek, Zaventem en Overijse) zijn geen startplaatsen meer en het hele gebeuren wordt, inderdaad, in de eerste plaats een soort festival met de klemtoon op de muziek.

   Van de Belgische voetbalbond weten we al dat de Vlaamse supporters beter Engels zouden leren (de Franstaligen hoeven/kunnen dat niet), maar ook het hockeygebeuren is op Franse leest geschoeid. Dat hebben we pas nog kunnen meemaken tijdens de Europese kampioenschappen in Boom, waar de huistaal van het team Frans bleek te zijn (dat kon men horen in de peptalk tijdens de matchonderbrekingen) en waar de Nederlandse coach de spelersgroep in het Engels toesprak, omdat de man waarschijnlijk geen Frans kent.

   Kortom, er vindt momenteel op heel wat niveaus een ware ontvlaamsing plaats en wordt het hoog tijd dat wij Vlamingen eens van ons af gaan bijten. VVB en TAK zullen hopelijk volgend weekeinde het voorbeeld geven, maar daarbij mag het niet ophouden. In het vooruitzicht van de belangrijke verkiezingen van volgend jaar, kan men niet genoeg de aandacht vestigen op die zoveelste recuperatiepoging van het Belgisch establishment.

 * Voor wie de nieuwe Gordel nog te rechts zou zijn, is er zondag in Diksmuide een alternatief: Daar vindt het Ten Vrede festival plaats, ooit in gang gezet door Bert Anciaux en zijn linkse volgelingen. Dit jaar zal daar ook ManiFiesta aanwezig zijn, een overkoepeling van uiterst linksen, van de PvdA en Dokters voor het volk tot sympathisanten van Cuba en Noord-Korea, indignados, tupamaros en alles wat de linkse kerk kan bieden. Misschien krijgen die wél enige aandacht in onze media.

   De campagne voor de verkiezingen van 25 mei 2014 is voor de N-VA goed begonnen. De Fransdolle FDF’er Olivier Maingain heeft nl de Franstalige partijen opgeroepen zich ertoe te verbinden om na die verkiezingen geen federale regering te zullen vormen met de N-VA. Een mooiere start kon de N-VA zich niet dromen. De partij is groot geworden als de underdog en Maingain wil de partij persé zo houden. Het liefst van al zou hij er een cordon sanitair rond willen, zoals destijds rond het Vlaams Belang, maar dat woord durven ze in francofoon België daarvoor niet (meer) gebruiken. Stel eens voor dat de traditionele Vlaamse partijen, als reactie daarop, bij die verkiezingen nog meer klop zouden krijgen en daarom, o.w.v. het gebrek aan zetels of gewoon uit schrik straks helemaal te verdwijnen, niet meer zouden willen meedoen met de francofonen. Dan zou er in zo’n geval zelfs helemaal geen federale regering meer kunnen gevormd worden en zouden we meteen een stap verder staan dan het nu door de N-VA gepromote confederalisme.

   Jammer genoeg trappen de andere francofone partijen (voorlopig?) nog niet in die val. Ze vinden het daar al erg genoeg dat ‘Demotje’ (rijmt op Vervotje, qua lengte even hoog) in de aanloop naar de Waalse feesten van september, heeft opgeroepen tot een Waals nationalisme. Na een bijna algemene kritiek op zijn voorstel (alleen Happart, tegenwoordig persona non grata zelfs in zijn eigen PS, volgde hem), was de Rudy, zoon van een Waalse vader en een West-Vlaamse moeder (dat laatste hoor je aan zijn Vlaamse uitspraak), er snel bij om uit te leggen dat zijn Waals nationalisme een positief nationalisme is, dit in tegenstelling tot het Vlaams nationalisme, dat volgens hem negatief zou zijn, omdat dat het einde van België wil. Dat Waals nationalisme zal dan waarschijnlijk zoiets zijn als het Belgische nationalisme dat alleen bij internationale sportgebeurtenissen nog een hoop simpele zielen vindt die, al dan niet bezopen, met de nationale driekleur blijft rond zeulen. Of het nationalisme van de Belgische voetbalbond die voor de voetbalmatch tegen Schotland uitpakt met de slogan ‘On compte sur vous!’, voor de Vlamingen vertaald als ‘Make us proud!’.Dat is dan waarschijnlijk de nieuwste variant van ‘Pour les flamins la même chose’…

   N.a.v. de opnieuw op te starten besprekingen over de federale begroting, waarover ik het gisteren al had, is de vraag of die nog wel serieus mogen genomen worden. Herinner u nog dat bij een vorige bespreking Maggie De Block zo genereus was om bijna 100 miljoen euro terug in de federale kas te storten, daar zij dat geld teveel zou hebben gehad. Nu blijkt big Maggie geld tekort te hebben om de gedwongen repatriëringen te kunnen blijven financieren. Ging het hier om een misleiding van de openbare opinie of is De Block niet bekwaam genoeg om de kosten van haar departement in te schatten? Van een afgang gesproken…

   Tweede punt is, dat de dames en heren van het kernkabinet het deze week meer dan waarschijnlijk eerst niet zullen hebben over de begroting zelf, maar wel over de topbenoemingen in allerlei overheidsinstellingen. Top of the bill bij deze topbenoemingen zijn de posities bij de nog maar eens te hervormen NMBS die de staat, nota bene, zo’n drie miljard euro per jaar kost. Men heeft daar nl ontdekt dat er, buiten de drie topfuncties, die aangeduid worden met directeur-generaal, nog eens een tiental gewone directeurs rondlopen die allemaal een pak poen meer krijgen dan onze eerste piet. Die extra benoemingen zouden bij de laatste herstructurering van het Spoor gebeurd zijn ‘om bepaalde evenwichten’ te herstellen, evenwichten die meer te maken hadden met de kleur van de partijkaarten dan met welk ander probleem ook. Zo werden er zelfs compleet nieuwe directeursfuncties gecreëerd, zoals die voor ‘Strategie & Coördinatie’* en een andere louter om het ‘taalevenwicht’ te herstellen. Daarbij even in  het achterhoofd houden dat bijna heel die top van de NMBS bestaat uit (al dan niet ex-) vakbondsfiguren, van dezelfde syndicaten die de graaicultuur aanklagen…

   Als men straks het aantal directeurs bij de NMBS terugdraait, dan kan men er gif op nemen dat die wel een andere job, maar geen cent minder zullen krijgen (‘verdienen’ is hier niet het juiste woord). Dat verhaal hebben we nl ook al meegemaakt bij de hervorming van de politie, zoals ook al eens werd opgemerkt door trouwe lezer Victor Van Vosselaer. Waarbij men tot de vaststelling komt dat men hervormingen in dit land niet uitvoert, maar afkoopt.

* Bij DAF-Trucks, waar ik vroeger gewerkt heb, gebeurde het ook dat er bij reorganisaties coördinatoren werden aangesteld. Dat had soms te maken met mensen waarmee niet goed wist wat aanvangen. Een courante mop die in het bedrijf de ronde deed was, dat een coördinator diende om twee niet productieve afdelingen weer productief te maken, een beetje zoals in de algebra…

   Deze week zouden de politieke activiteiten in de Wetstraat weer hervat worden. Het wordt de start van een nieuw politiek jaar dat van grote betekenis kan worden.

   Om te beginnen moet de regering Di Rupo vóór 21 september aan Europa een verslag uitbrengen over de Belgische begroting voor 2013 en tegen half oktober over die van 2014. Voor die laatste zal nog serieus wat geld moeten gevonden worden en het is maar zeer dat vraag of Europa zal blijven aanvaarden dat dit allemaal maar blijft gebeuren met knip en plakwerk en dat alles zonder de belastingen, die al mede de hoogste zijn van Europa, nóg eens te verhogen. De liberale familie wil, althans volgens Crootje in een interview in de weekeindeditie van De Standaard, een ‘tax shift’ (nieuw woord voor belastingsverlaging) van liefst 5 miljard in die begroting voor 2014, een discussie die de blauwen desnoods willen meenemen naar de verkiezingen van datzelfde jaar. Eerst zien, zei de blinde.

   De implementatie, zeg maar de uitvoering van de zesde staatshervorming, moet ook dit najaar gebeuren en daarbij zal nog e.e.a. komen kijken. Ondanks de hoera kreten van begin juli, weten we ondertussen dat er enkele zaken bij zijn waarover nog altijd geen echte eensgezindheid is of die door de betrokken partijen worden aangevochten. Zeker als men weet dat in enkele zaken, zoals bij justitie, die betrokken partijen Raad van State en  Grondwettelijk Hof heten.

   Zowel met die begrotingen als met de uitvoering van de staatshervorming zal weinig eer te rapen vallen, zeker omdat ze zullen plaatsvinden in de aanloop van de campagne naar die o zo belangrijke verkiezingen, waarvan elke min of meer neutrale waarnemer in Vlaanderen niet inziet hoe de huidige Vlaamse meerderheidspartijen in de federale regering daar profijt uit zullen kunnen halen. Op Kris Peeters na heeft CD&V al zijn stemmenkanonnen zien vertrekken of wegdeemsteren, terwijl rood en blauw moeten vrezen dat ze de 10% niet meer zullen halen. De laatste loodjes zullen zwaar zijn voor de partijen die zich laten 'strikken' hebben...