Berichten van 23 september 2013 tot 29 september 2013

   Er is wéér een politiek wonder gebeurd. Nu blijkt de Waalse gewestregering eveneens een sluitende begroting te hebben. Ook daar heeft men nu blijkbaar geld ‘gevonden’. Er zou zelfs een klein overschot zijn. Driemaal hoera, dus, ware het niet dat er een addertje onder het gras schuilt. In tegenstelling tot de Vlamingen, die gewest en gemeenschap hebben samengevoegd, hebben de francofonen twee ‘entiteiten’ (lees: zoveel extra politieke jobs). Nu blijkt het Waals gewest wel een sluitende begroting te hebben, maar de Franse gemeenschap een deficit van een kleine honderd miljoen. En dat is nog niet alles.

   Het Brusselse gewest blijkt aan een sluitende begroting geraakt te zijn door het extra geld, dat het nog moet krijgen van de zesde staatshervorming, al mee te laten tellen. En alsof dat nog niet erg genoeg is, hebben zowel het Brusselse als het Waalse gewest geen geld opzij gezet voor het concurrentiepact en de zgz relance die ze samen met Vlaanderen en de federale regering zouden gaan bespreken. Vlaanderen heeft dat wél gedaan.

  Wat die zesde staatshervorming betreft, heeft Kris Peeters, tijdens een gastcollege aan de universiteit van Gent, toegegeven dat die niet ‘perfect’ is. Meer zelfs, hij wil er een vervolg aan schrijven en geeft dus toe dat er een zevende staatshervorming moet kunnen, net wat de N-VA steeds gezegd heeft. Daarmee zit hij, wat dat betreft, op één lijn met de vroegere kartelpartner en zal elke derde partij die straks nog wil meespelen ook daarop moeten inspelen. Vraag is maar in hoeverre de CD&V linkervleugel van het ACW mee in dit verhaal zal stappen. Het laatste nieuws van de Bijzondere Belasting Inspectie (BBI) is nl niet van die aard dat ACW en N-VA dikke vrienden gaan worden.

   Samengevat blijft het in dit land zo, dat er niets wordt afgewerkt en dat men stilaan kan gaan spreken van een politiek van halffabrikaten. Zoals we in de economie met onze halffabrikaten afhankelijk blijven van Duitsland, zo hangen we in de politiek af van situaties die steeds blijven veranderen en waarop we steeds minder vat zullen hebben.

   Op een aan de gang zijnde klimaatconferentie in Stockholm werden alle doemverhalen en rampscenario’s nog eens uit de kast gehaald. Het klimaat van de aarde warmt op, zeggen de vertegenwoordigers van het VN-panel voor klimaatanalyse IPCC, dat nu 25 jaar bestaat. Op die 25 jaar hebben ze ervoor gezorgd dat ze zowat de hele aardbol hebben afgereisd, maar daarmee houdt het grotendeels op. In een artikel, door De Standaard overgenomen van het Nederlandse NCR Handelsblad, verschenen vorige dinsdag (24.09), wordt van heel het verhaal over het broeikaseffect brandhout gemaakt.

   Het blijkt nl dat de wereldtemperatuur sinds het jaar 2000 niet eens meer gestegen is en dat er aan de Noordpool de laatste twee jaar eerder ijs bijkomt dan wegsmelt. Dat laatste werd o.m. in het Tv-journaal deze week nog bevestigd door een Russische specialist ter zake in Moermansk, waar Jan Balliauw hem was gaan interviewen. Het laatste schip dat via de Noordelijke IJszee van Shanghai naar Rotterdam voer, was serieus beschadigd door ijsschotsen, die groter waren dan wat verwacht werd.

   Deze zgz pauze in de opwarming van de aarde werd door het IPCC eerst toegeschreven aan het El Niño-effect, daarna aan de vervuiling vanuit China en tenslotte aan de vulkanen langs de evenaar. Nergens werd deze theorie echter wetenschappelijk bewezen. Het kan best zijn dat er eilanden onder water lopen, maar dan spreken we in de eerste plaats over atollen die amper boven de zeespiegel uitsteken. De Romeinen zijn vroeger in Beieren geraakt, over de Alpen, omdat er daar toen geen gletsjers waren. Dat was in de eerste eeuwen na Christus aub, toen de mensen niet eens wisten wat een broeikaseffect was. Er zal altijd wel iets veranderen op deze aarde. Momenteel blijken zelfs de randen van de bestaande woestijnen te vergroenen, terwijl het op andere plaatsen inderdaad dorder wordt. Maar die fenomenen zijn met geen aanvaardbare uitleg te verklaren. Een verhoogde CO2 heeft niet alleen nadelen, het kan nl ook voor méér groen zorgen. Nu voorspellen dat de temperatuur in België eind dezer eeuw (dat is over een kleine 90 jaar!) 2,5°C hoger zal liggen, dat kan madame Blanche ook met haar glazen bol.

   Is er dan niets mis met deze aardbol? Toch wel, maar de grootste bedreigingen voor de voedselbevoorrading en het voortbestaan van de planeet hebben weinig te maken met het klimaat, maar des te meer met de groeiende wereldbevolking, het overbevolken van de  kuststreken, de toenemende vleesconsumptie en het gebruik van landbouwgronden voor het telen van biobrandstoffen. Dat is nog altijd iets anders dan de mensen met een schuldgevoel op te zadelen zonder daarvoor een andere uitleg te hebben dan een vijfjaarlijkse conferentie met alle geneugten die daarbij voor de deelnemers komen kijken.

   Onze Vlaamse regering heeft niet alleen veel geld ‘gevonden’ door het opdoeken van allerlei overbodige entiteiten, het kan er eveneens heel wat besparen door een beetje op de centjes te letten die het de vorige jaren zo kwistig heeft rondgestrooid in de zgz ‘kunstwereld’. Nu zijn we gelukkig al een tijdje verlost van een excellentie zoals Bertje Anciaux, die op zijn eentje massa’s geld neertelde voor wat hij dacht kunst te zijn. Denk maar aan die versteende mosselpot en de in een emmer plaaster gekieperde dichtbundel van Marcel Broodhaers (‘accumulaties’ noemde die dat). Maar ook na Bertje, die het momenteel te druk heeft met de verdediging van de islam, gebeuren er nog van die acties, waarbij men zich afvraagt waar het gezond verstand van onze bewindvoerders gebleven is.

  Vijf jaar geleden kreeg kunstenaar Arne Quinze liefst 387.000 euro voor een 'werk' dat hij ‘The sequence’ noemde en dat bestond uit een woud van aan elkaar genagelde latten, 20 meter lang en 5 hoog, dat hij vóór het Vlaamse parlement neerpootte. Zoals te verwachten was, is zo’n constructie geen lang leven beschoren. Tegen volgende zomer wordt het dan ook afgebroken en door een gespecialiseerde firma gerecycleerd tot spaanderplaten, die men vervolgens in een doe-het-zelf zaak zal kunnen kopen. In totaal 65 ton hout, twee vrachtwagens vol. Dat het om ‘gecertificeerd’ hout gaat (dwz dat voor elke gekapte boom er een andere zou geplant worden), is een magere troost. Ik vraag me trouwens af hoe zoiets serieus kan gecontroleerd worden. Het zou al het derde ‘werk’ zijn van Quinze, dat door de firma Geldof (What’s in a name?) gerecycleerd wordt. Er is trouwens eventueel een alternatief: i.pl.v. spaanderplaten kan men de 65 ton hout ook verschilferen om in biocentrales verbrand te worden om (natuurlijk) groene energie op te wekken. En als we dat niet geloven, maakt men ons wel iets anders wijs.

   Quinze kan er maar goed bij varen, Geldof trouwens ook. En misschien ook nog wel e.o.a. derde persoon die zo’n kunsthandeltje goedkeurt, betaalt en daarna de rekening doorschuift naar de belastingsbetaler…

   Zoals ik in deze rubriek al meermaals heb aangekaart, is Vlaanderen niet de enige Europese regio waarin nationalisten naar een eigen staat verlangen. Op 11 dezer werd in Catalonië weer de ‘Diada’ herdacht, de plaatselijke nationale feestdag. Nadat er vorig jaar op die dag al een manifestatie was van ± één miljoen Catalanen, werd er dit jaar een menselijke ketting gevormd van liefst 400 km om de onafhankelijkheidsgedachte kracht bij te zetten. De Catalanen eisen al enkele jaren een referendum daarover, maar krijgen dat (voorlopig?) niet van de Spaanse premier Rajoy, alhoewel 80% van de Catalaanse bevolking achter die eis staat.

   In Edinburgh, de hoofdstad van Schotland was er vorige zaterdag een tweede ‘March for Independence’, waaraan ook Vlamingen van het VB, de N-VA en het VVB deelnamen (met o.m. een spandoek ‘Independence for Scotland & Vlaanderen’ en een aantal leeuwenvlaggen!). Schotland krijgt op 18 september 2014 wél een referendum, uitgeschreven door de huidige Schotse premier Salmond van de Schotse onafhankelijkheidspartij (SNP).

   Ik heb al meer dan eens geschreven, dat we de inspanningen van de Schotten en Catalanen nauwgezet moeten volgen, want dat ze ook voor ons leerzaam zouden kunnen zijn. Toch is onze situatie anders. Daarop werd ik geattendeerd door een (weer eens) raak artikel van Mark Grammens in ’t Pallieterke van deze week. Grammens, die op 80 jarige leeftijd zijn eigen ‘Journaal’ niet meer uitgeeft, blijft – God zij dank – toch zijn nuchtere kijk op onze politiek ventileren en dan nog wel in mijn favoriete weekblad, wat alleen maar kan worden toegejuicht.

   In zijn artikel “Europa zal Vlaanderen niet tegenhouden’, verwijst Grammens o.m. naar een uitspraak van professor Stefan Sottiaux, Leuvense hoogleraar in de rechten, van 12.01.2011, waarin die toen stelde, dat Vlaanderen het enige land ter wereld is, ‘waar het de meerderheid is die om autonomie moet vragen om zichzelf te kunnen besturen’. Schotland en Catalonië zijn gebieden met een minderheid binnen Groot-Brittannië en Spanje. Vlaanderen moet, volgens Sottiaux, zichzelf aanbieden als de opvolger van België, niet als een afscheidingsbeweging. Dat zou dan wel inhouden dat Vlaanderen o.m. de volledige Belgische schuld zou moeten overnemen, maar dat klinkt erger dan het is. Ook nu betaalt Vlaanderen de Belgische staatsschuld, o.m. via de transfers.

   Dit is een standpunt zoals ik het nog niet bekeken had, maar het biedt wel perspectieven. Het zou ons heel wat minder kwetsbaar maken t.o.v. van allerlei bedreigingen vanuit Europa, zoals dat zopas nog gebeurd is t.o.v. Catalonië vanwege die Spaanse eurocommissaris Almunia. Wij maken in de verste verte nog geen kans op een referendum, maar evenals de Catalanen kunnen we wel onze hoop stellen op de volgende verkiezingen. 2104 wordt voor de Catalanen de herdenking van 300 jaar Spaanse bezetting, voor Vlaanderen misschien een eerste stap naar de onafhankelijkheid.

   In mijn blog van maandag (‘De Belgische minwaarde’) had ik me er al over verbaasd dat men zowel op federaal als op Vlaams niveau steeds maar nieuw geld blijkt te ‘vinden’ als blijkt dat de begroting(en) niet op schema zitten. Mijn verbazing werd dan ook nóg groter, nu blijkt dat ook de Brusselse ‘regering’ donderdag een begroting in evenwicht zou indienen. Dat is een primeur die werd medegedeeld door Guy Vanhengel (Open VLD), minister van financiën van het hoofdstedelijk gewest en in financiële kringen bekend onder de bijnaam ‘de schooier van Evere’. Dat laatste uitgerekend, omdat de man altijd geld tekort kwam (of het toch beweerde) en daarvoor steeds bij de federale overheid ging bedelen. Ook hij heeft nu geld ‘gevonden’. How come?

   Een tipje van de sluier in deze materie werd gelicht door Geert Bourgeois, ondanks zijn eerder saai voorkomen volgens mij de efficiëntste minister van de Vlaamse regering. Om nog steeds een sluitende begroting te houden, doekte die tien kleine agentschappen en een rits adviesraden op. Ondanks het feit dat men zegt, dat het sluiten van overheidsstructuren zowat het moeilijkste zou zijn wat er in dit land bestaat, moet daarvoor niemand ontslagen worden. De afdelingen in kwestie worden gewoon door grotere diensten overgenomen. En dit zou nog maar een eerste reeks zijn. Onze Vlaamse overheid (‘wat we zelf doen…’) blijkt nl vertakt te zijn in 88 entiteiten, 63 agentschappen en 12 ‘strategische’ adviesraden.

   Nu nog de provincieraden, de senaat en nog enkele van die ‘entiteiten’ en stilaan gaan we dan door het bos de bomen weer kunnen zien. Waar leven is, is hoop. In Amerika zei men dat vroeger anders: 'Waar (Bob) Hope is, is leven'!

   Er is de laatste week nogal wat inkt gevloeid i.v.m. de ook voor Europa inderdaad belangrijke Duitse verkiezingen. In de campagne ervan was Peer Steinbrück niet de enige socialistische ‘lijder’ die stommiteiten verkocht. Ook onze SP.a-voorzitter Bruno Tobback, beviel van een formidabele uitspraak. In een interview met De Standaard, verklaarde hij o.m. dat, mocht hij Duitser geweest zijn, hij niet voor Merkel zou gestemd hebben. Van een verrassing gesproken!

   Onze socialisten, daarin zoals steeds gesteund door het gros van de eigen media, hebben zo een hele week lang hun geschut gericht op de Duitse minilonen, die volgens hen de Europese competities vervalsen en heel wat mensen bij onze oosterburen in de armoede doen terecht komen. Peetvader Vande Lala en Monica De Coninck zijn zelfs persoonlijk naar Duitsland getrokken om daar ter plaatse de minimumlonen in de vleesverwerkende sector aan te klagen. Die zijn er ondertussen opgetrokken, alhoewel dat weinig aan de Europese situatie verandert, daar ze ook nu nog een stuk onder die van hier blijven. Merkel heeft trouwens nooit gezegd het daarmee eens te zijn, wel wil ze dat die minimumlonen besproken worden per sector en niet met CAO’s die voor het hele land gelden, zoals dat bij ons het geval is en die hier dan nopen tot allerlei typisch Belgische uitzonderingen en achterpoortjes.

   Verder werd er bij ons in de media zeer weinig de nadruk gelegd op het feit, dat heel wat van die Duitse minimumlonen een aanvulling betekenen voor mensen met een (laag) vast loon, dat 22% er bestaat uit jobstudenten of andere werknemers die dat werk alleen maar tijdens het weekeinde uitoefenen en uit gepensioneerden die – evenals bij ons – een te laag pensioen hebben, Die laatste betalen daarvoor geen extra belastingen en worden er ook niet voor gestraft, wat bij ons wél kan. Mini-jobbers komen trouwens in aanmerking voor subsidies voor huur, energie, kleding en voeding. Verder is het ook een oplossing om mensen niet nodeloos thuis de tijd te laten verdoen of – erger nog – in het zwart te gaan werken.

   Tenslotte is er nog iets dat hier in deze zaak wijselijk verzwegen wordt. Stel, dat Duitsland zou gaan werken zoals België, met CAO’s voor het hele land, met hoge minimumlonen en met een index. Het zou snel gedaan zijn met het tweede Duitse Wirtschaftswunder en dat zou niét betekenen dat andere landen, zoals het onze, daarvan zouden profiteren. De Belgische industrie maakt nl meestal halffabrikaten die naar Duitsland worden uitgevoerd om daar hun eindsamenstelling te kennen. Dank zij dit systeem hebben wij ons karretje  aan de Duitse locomotief kunnen hangen en profiteren we ervan mee. Mocht die locomotief vertragen (we zullen het nog niet over stilvallen hebben), dan zal het ook bij ons ophouden.

   Het zou dan ook meer dan wenselijk zijn dat onze linkse partijen en hun media ophouden Duitsland te bekritiseren. Laat de Duitsers zelf beslissen hoe zij hun land willen inrichten. Zoals het nu loopt blijkt uit een recente peiling 75% van onze oosterburen het met de eigen economische gang van zaken eens te zijn. Wie zijn wij om daarover anders te willen beslissen?

---

  In de marge van bovenstaande nog dit: dat de liberalen de kiesdrempel niet haalden lag niet alleen aan hun programma, zoals men wil doen uitschijnen, maar ook aan de opkomst van AfD, Alternativ für Deutschland, de nieuwe partij geleid door economen uit grotendeels liberale middens en die bijna de 5% haalde.

   Kris Peeters gaat vandaag de begroting voor 2014 van zijn Vlaamse regering voorstellen. Heel fier verklaarde hij in de Zevende Dag dat die begroting voor de tweede keer op rij sluitend zal zijn, ook al heeft zijn regering daar 715 miljoen extra euro’s voor moeten vinden. Dat 'geld vinden' lijkt wel een beetje op de Belgische versie. Die is wel niet sluitend, maar daar blijft men ook steeds extra geld vinden, waarbij de vraag rijst of dat anders geen weggesmeten geld was geweest, als men dat zo gemakkelijk kan missen en voor iets andere gebruiken. En er is meer.

   Het is niet de eerste keer dat ik mijn bedenkingen heb bij die sluitende Vlaamse begroting, zeker zolang die van de andere gewesten noch die van de federale regering sluitend zijn. Als er straks weer extra geld moet gevonden worden, zal de verleiding steeds groter worden om het te halen waar het zit, bij Vlaanderen dus. We betalen nog niet genoeg via de transfers. De vraag is maar: ‘Wat krijgen wij daarvoor terug?’

   Nog deze week raakte bekend, dat België kans loopt een ratingverlaging te krijgen bij Standard & Poors. Die blijft voorlopig AA, maar met een minteken erachter, wat betekent dat de vooruitzichten voor dit land negatief zijn. Dit laatste omdat, volgens het ratingbureau, de inspanningen om de begroting te saneren veel te bescheiden zijn (lees: niet structureel) en het concurrentievermogen t.o.v. de buurlanden eerder blijft verzwakken. Vlaanderen krijgt in hetzelfde verslag een veel beter rapport, met als enig probleem de negatieve vooruitzichten voor België. Letterlijk wordt er dus gesteld, dat ‘de kredietwaardigheid van Vlaanderen wordt afgetopt door die van België, omdat de rating van een gewest nooit hoger kan liggen dan die van een land’. In simpele woorden betekent dit, dat Standard & Poors erkent dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde biedt en dat het gewest beter af zou zijn zonder België. Zo hoort men het ook eens uit een andere, eerder onverwachte hoek. Diezelfde keuze zou zich ook kunnen stellen, mocht de eurozone straks op e.o.a. manier gesplitst worden. Een onafhankelijk Vlaanderen zou bij de noordelijke landen terecht komen, binnen België blijven zou betekenen dat Vlaanderen, als enige streek uit de Germaanse invloedsfeer, de ‘perifere’ landen zou vervoegen

   Nog deze week verklaarde de Spaanse E.U.-commissaris (waarschijnlijk zelf een Castiliaan), dat Catalonië geen lid meer zou zijn van de E.U. als het zich zou afscheuren van Spanje. En dan? Het kan goed zijn, dat het gewest er dan eerder beter van zou worden. Gaat het slecht in Zwitserland, omdat het geen lid is van de E.U.? Wat voor Catalonië geldt, geldt ook voor Vlaanderen. We kunnen best duimen voor die regio, die voor ons een voorbeeld zou kunnen worden.