Berichten van 25 augustus 2014 tot 31 augustus 2014

     Morgen, maandag, begint de tweede en misschien wel beslissende ronde van de besprekingen tot de vorming van een centrumrechtse regering, de zgz Zweedse coalitie. Hopelijk gebeurt er dan eindelijk iets, positief of negatief. Zoals de zaken immers tot nu geëvolueerd zijn, is iets waar ik stilaan mijn buik van vol heb en ik denk niet de enige te zijn. Elke dag opnieuw is er wel een instantie die denkt het allemaal beter te weten, vreest morgen niet genoeg subsidies van de staat te zullen krijgen en die daarover in het lang en het breed zijn beklag komt doen in de media: de zorgverzekering, het onderwijsnetten, de vakbonden (wat dacht je?), het bedrijfsleven, de banken, het gerecht, de politie en ga zo maar verder. Iedereen vindt zich te kort gedaan in de plannen die zijn gelekt en waarvan niemand weet hoe concreet ze zullen zijn. Tijd dus om daar iets aan te doen en er eindelijk eens klare wijn over te schenken. ‘Transparantie’ heet dat tegenwoordig.

   Het strafst vond ik nog de uitleg van ACV-voorzitter Leemans, die vindt dat een tripartite nog altijd een alternatief blijft. Blijven knippen en plakken dus, pamperen met spuw en plakwerk en zo hopen een gat van 17 miljard euro dicht te rijden. Is die man enkele jaren afwezig geweest in dit land of leeft die op een andere planeet?

   De besparing waar de volgende federale regering aan toe is, is niet de schuld van die club, maar van alle vorige die het vertikt hebben hun huiswerk te doen. Hoe men het ook draait of keert, die 17 miljard euro zullen moeten gevonden worden, waarvan anderhalf nog vóór het einde van dit jaar en zo’n 5 voor de begroting van 2015. Dat kan o.m. betekenen: hoger inschrijvingsgeld voor hogescholen en universiteiten, duurdere kinderopvang, beperken van bepaalde uitkeringen. Verder o.m. de kans op een indexsprong, een verhoging van de BTW en van de pensioengerechtigde leeftijd. Als we willen hebben dat er morgen nog pensioenen zijn en de gezondheidsdienst betaalbaar blijft, zal dat niet meer kunnen door nog meer schulden te maken, het beproefde linkse recept waaraan Europa ten onder gaat. We zullen meer moeten doen met minder.

   Ook de waarheid heeft haar rechten. Het blijkt nl dat de fameuze wet waarbij wie in de clinch gaat met de Belgische justitie ook de gerechtskosten moet betalen als hij de gerechtszaak wint, geen initiatief was van de regering, maar van het parlement en dat de zaak zelfs nooit op de regeringstafel zou gekomen zijn. Hoe dat allemaal zomaar kan, is dan weer een ander verhaal. Feit blijkt nu wel dat die wet gestemd werd met een wisselmeerderheid waarbij de N-VA mee stemde met de regeringsmeerderheid maar de SP.a niet. De Vlaamsnationalisten hadden wel een excuus. Ze gingen ervan uit dat het paste in de strijd tegen de schijnhuwelijken. Dikwijls worden afgewezen schijnhuwelijken nl aangevochten en die wet zou dat een stuk moeilijker maken. De N-VA noch de andere partijen zeggen nu unisono dat we zich niet bewust waren van de (andere) gevolgen. Juist wat ik de Belgische wetgeving verwijt, waardoor heel wat wetten later moeten worden aangepast, veranderd of zelfs vervangen. Dat zal blijkbaar nu ook met deze wet weer gebeuren. Nadenken is er niet meer bij, misschien kan voordenken voortaan een alternatief zijn. Het blijft in elk geval onbegrijpelijk dat dergelijke blunders kunnen gebeuren en hoe lichtzinnig dergelijke wetten worden opgesteld. Anderzijds is het de Zweedse coalitie aan te raden voortaan af te stappen van wetten die in pakketten worden goedgekeurd waardoor men door de bomen het bos niet meer ziet. Het is een oude politieke truuk om bepaalde onpopulaire wetten, waarop men kritiek verwacht, er toch door te krijgen, dikwijls net vóór een vakantie of – zoals in dit geval – net vóór verkiezingen, met het excuus dat men in tijdnood zit. Haast en spoed is nimmer goed of, zoals de Denen het zeggen ‘Hastverk er lastverk’ dat zelfs voor ons geen vertaling hoeft.

---

   Nog even iets heel anders. In IJsland dreigt er weer een grote vulkaan te gaan uitbarsten. Gelukkig voor de berichtgeving heeft die deze keer niet zo’n bijna niet uit te spreken naam als die Eyjafjallajökull van vorig jaar. Deze heet Bardarbunga, niet te verwarren met Bungabunga, de feestjes van Berlusconi! Mocht Bardarbunga echt uitbarsten zal het weer alles behalve een feestje worden.

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens kritiek gespuid op de manier waarop in dit land wetten in elkaar worden geflanst, waarbij men dan later verplicht is ze een of meerdere keren te moeten ‘aanpassen’. Veel van die wetten zijn het gevolg van de zgn ‘steekvlampolitiek’. Als er iets speciaals gebeurt in onze samenleving waartegen meteen veel protest is, dan vindt men steeds wel een politiek verkozene die denkt daar garen uit te kunnen spinnen. Niet zelden blijkt de zaak daarna overroepen of anders te zijn dan eerst gesteld en moet men de wet dus terugdraaien of veranderen. Het kan echter nog erger.

   In april werd door de regering Di Rupo nog een wet goedgekeurd, waarbij belastingplichtigen, die bij justitie een klacht neerleggen omdat ze zich benadeeld vinden bij een fiscale aanslag, voortaan de gerechtskosten zullen moeten betalen ook als ze het proces tegen de fiscus winnen! En zelfs daar houdt het niet mee op. Als de fiscus wél gelijk krijgt, moet de verliezende partij er nog een soort boete bovenop betalen! Dit is pure discriminatie en ook in dit geval is de kans groot dat de benadeelde naar het Grondwettelijk Hof zal stappen om gelijk te krijgen. De fiscus heeft met deze wet zelfs de mogelijkheid de zich benadeeld voelende belastingbetaler te chanteren door nog maar te dreigen met een proces. Hoe dat proces straks ook verloopt, de belastingplichtige zal immers steeds de gerechtskosten moeten betalen.

   De wet werd stoemelings goedgekeurd samen met de zgn ‘bankenwet’, waardoor men het probleem zelfs niet eens zou gezien hebben, mocht het nu pas niet in het Staatsblad verschenen zijn. Van kwaad opzet gesproken. Waar is die rechtspraak?

   Het is nu aan de Zweedse coalitie om deze wet weer ongedaan te maken. Ze hoeft de voorzet maar binnen te koppen. Zeker van Open VLD voorzitster Rutten, die in de verkiezingscampagne nog stelde dat de fiscale heksenjacht moet stoppen, wordt verwacht dat ze tegen deze onwet zal protesteren. Haar partij is in de Vlaamse regering gestapt zonder ook maar één eis tot verandering van het CD&V/N-VA programma. Nu mag ze haar mond wel eens opendoen. Zien of dat gaat gebeuren.

   Heel wat Vlaamsnationalisten hebben het er moeilijk mee, dat er van het Vlaams programma van de N-VA haast niets terug was te vinden in de nota van informateur De Wever en evenmin nu bij de besprekingen voor de vorming van de nieuwe federale regering. Zowel Bart Maddens in Doorbraak.be als Mark Grammens in ’t Pallieterke hebben daarover hun twijfels geuit. Ook de Vlaamse Volksbeweging sluit zich daarbij aan en in Steenstrate, bij de 13^de IJzerwake, was het niet anders. Die mensen hebben allemaal gelijk. Jammer genoeg, zoals ik in deze rubriek al eens geschreven heb, is er momenteel geen alternatief. Tenzij men terug wil naar een tripartite zonder Vlaamsnationalisten, een Di Rupo II of iets in dien aard, maar ik denk niet dat daar dan wél iemand mee akkoord zou gaan.

   De N-VA heeft op 25 mei een grote verkiezingsoverwinning behaald, maar net niet groot genoeg om incontournable te worden. Daardoor bestond er vanaf 26 mei de kans van een terugkeer van een tripartite. Dat die er niet is gekomen is niet meteen omdat de N-VA zijn Vlaamse eisen in de diepvriezer heeft moeten steken, maar wel omdat PS en cdH de vlucht vooruit hadden genomen en zowel in Wallonië als in Brussel samen een gewestregering in de steigers zetten. Tenslotte heeft de partij een akkoord gemaakt met CD&V, waarbij ze tenminste in de Vlaamse deelregering aan het roer zit en als tegenprestatie de kandidatuur van Kris Peeters steunt in de federale regering.

   De partij van De Wever kan het zich gewoon niet veroorloven voor een tweede keer federaal aan de zijlijn te blijven staan en deze keer dan misschien voor 5 jaar, een termijn die dubbel zo lang is als deze van de regering Di Rupo. Zolang ze er in de federale regering bij is, heeft ze tenminste nog de kans dwars te gaan liggen als het niet anders kan en verder te hopen dat de communautaire problemen zichzelf wel zullen aanmelden. Want, zoals ik ook al meerdere malen geschreven heb, in dit land is alles communautair. Voorlopig staat er in dat verband alleen het probleem van de vluchten over Brussel op het programma, maar je kan er gif op nemen dat het daarbij niet zal blijven. Als de politiek het communautaire niet aanpakt, zal het communautaire de politiek aanpakken.

   Tenslotte is deze nieuwe zgz Zweedse coalitie nog altijd geen feit en heeft de N-VA nog steeds de mogelijkheid de onderhandelingen tot de vorming ervan zo hard mogelijk te spelen. Het wordt dan ook even afwachten hoe die besprekingen aflopen en het vel van de beer niet te verkopen zolang hij niet geschoten is. Voor de N-VA wordt het in elk geval een serieuze evenwichtsoefening.

   Gisteren schreef ik nog, dat het niet goed gaat met Frankrijk, maar in feite gaat het niet goed met zowat heel Europa. De economische heropleving, die men voor dit jaar verwachtte, mag men zo stilaan vergeten. Dat is niet alleen omdat Frankrijk de Europese norm van 3% dit jaar niet zal halen. De Duitse locomotief is ook stilgevallen en kende in het tweede kwartaal van dit jaar helemaal geen groei: 0,0%. Er rekening mee houdend dat ons land voor een groot deel van de Duitse economie afhankelijk is, vooral voor de levering van halffabrikaten, mogen wij er ook een kruis overmaken. De reeds voorspelde terugval tot 0,1% zou wel eens lager kunnen uitvallen.

   Ook op de jaarlijkse topconferentie van centrale bankiers, ministers van Financiën en economen in het Amerikaanse Jackson Hole, een bergdorp in Wyoming, werd gesteld dat er een lichte verbetering is voor Amerika en Azië, maar niet voor Europa. Dat werd bevestigd door Luc Coene, tot halfweg volgend jaar nog de gouverneur van de Nationale Bank, die reeds zesmaal aan die conferentie deelnam. Men beschrijft er de Europese situatie als zorgwekkend en dat alles wordt dan nog overschaduwd door die zgz ‘niet lineaire’ oorlog van Poetin in Oekraïne. Het wordt hoe langer hoe duidelijker dat Europa zich daar best niet mee bezig had gehouden. Er is daar op geen enkel vlak enige eer, laat staan winst uit te halen, tenzij men met zgz hogere waarden begint te schermen à la Verhofstadt.

   En het kan nog erger. Bij de lancering zijn deze week twee Europese navigatiesatellieten van het Galileo project ‘verdwaald’ geraakt. Ze werden vanuit Frans Guyana gelanceerd met een Russische raket, waarvan de laatste trap niet werkte zoals het hoorde en ze daardoor zo’n 6.000 km uit hun normale baan geraakten*. Dat Galileo project is een Europees antwoord op het Amerikaanse GPS, dat de hele westerse wereld momenteel gebruikt en dat werkt. Waarom er nu zo’n tweede, duur project moest worden opgestart is mij trouwens altijd al een raadsel geweest. Het kost miljarden euro en als men de twee ‘verdwaalden’ niet in hun juiste positie krijgt zal dat veel extra tijd- en geldverlies met zich meebrengen. Hoeveel juist wordt nergens verteld.

   Tenslotte nog dit. Als men de kranten de dag van vandaag leest, blijken bovenstaande situaties nog niet de ergste problemen te zijn. Erger is, dat men nog steeds niet weet wie straks wat gaat doen binnen de Europese Commissie. De postjes, weet je wel. Voor België zijn er nog altijd drie kandidaten voor één postje en de benoeming van één ervan kan zijn weerslag hebben op de vorming van de nieuwe federale regering. Dát zijn pas problemen!

* Het blijkt niet de eerste keer te zijn, dat er op die manier iets fout loopt in de ruimte. De maanverkenner Phobos-Grunt die in 2011 op Mars moest landen, kende hetzelfde probleem en ging letterlijk in rook op nog vóór hij de aardse atmosfeer verlaten had…

   Het gaat niet goed met Frankrijk en het is niet de eerste keer dat dat moet worden vastgesteld. Heel wat Fransen hebben dik spijt dat ze bij de laatste nationale verkiezingen voor Hollande hebben gekozen i.pl.v. Sarkozy. ‘Monsieur normal’ bakt er niets van. Het land, de tweede economie van de E.U., slaagt er maar niet in de Europese doelstellingen te halen en nog maar één Fransman op zes staat achter Hollande. Mede daardoor had de man, pas vijf maand geleden, al eens zijn regering herschikt onder de leiding van Manuel Valls, een sociaaldemocraat (een min of meer rechtse socialist) die er in de eerste plaats voor moest zorgen dat er wat meer bespaard en wat harder gewerkt werd in de hexagoon. Daar lijkt weinig van in huis te komen en de schuld daarvan zou liggen bij de linkervleugel, waarvan minister van Economie, Arnaud Montebourg, de spreekbuis is. Die Montebourg spaart zijn kritiek op de eigen regering niet en ‘Manuel from Barcelona’ mag zijn werk nog eens overdoen. Montebourg en enkele van zijn linkse medestanders gaan er waarschijnlijk uit en vandaag nog krijgen we te horen wie er in hun plaats in de regering Manuel II zal innemen en zal mogen helpen de Franse meubelen alsnog te redden.

   Terwijl in zowat de hele Westerse wereld men zo stilaan genoeg heeft van staatskapitalisme en men van banken en maatschappijen onder staatscontrole vanaf wil, gebeurt in Frankrijk net het tegenovergestelde. De laatste zaak was de overname van de grote trein- en windmolenproducent Alstom door het Amerikaanse GE. Uitgerekend Montebourg gaf daarvoor de toestemming, maar alleen nadat GE akkoord was dat de Franse staat, mits betaling, 20% van de aandelen kreeg. Ongeveer hetzelfde was begin van dit jaar al gebeurd met Peugeot-Citroën, nadat een Chinese investeerder daar mee instapte. Buiten de spoorwegen en de post, die in Frankrijk voor 100% staatseigendom zijn, heeft de staat ook meer dan 80% in de nucleaire reactoren en de elektriciteitproductie én deelnames in zo’n twintigtal andere bedrijven. Of het in die sectoren daarom beter zal gaan, is maar zeer de vraag.

   Net zoals destijds Mitterand (met zijn nationalisaties en o.m. de invoering van de 35-urige werkweek) zal ook Hollande verplicht worden zijn politiek te herzien. L’histoire se répète. Met de schaduw van de controlerende E.U. achter zich, iets waar Mitterand vroeger nog geen last van had, zit er voor Hollande niets anders op. Manuel zal het moeten oplossen en de uitleg van zijn naamgenoot in ‘Faulty Towers’ (‘I know nothing’) zal hem daarbij niet helpen.

   De Belgische mannenploeg heeft op het Europees zwemkampioenschap een bronzen medaille behaald in de 4 x 200 meter vrije slag. Grote euforie, want het was sinds het jaar 2000 geleden dat er nog eens iets Belgisch een medaille haalde bij het zwemmen op grote kampioenschappen. We waren het al gewend geworden ons ermee te troosten dat er toch weer niemand verdronken was!

   Nee, als er één Belgische sport, met de nadruk op Belgisch, was die dit jaar voor een hype gezorgd heeft, dan was dat het nationaal voetbalteam van de Rode Duivels. Heel wat minder sportief aangelegden en minder belgicistisch ingestelden waren wát blij dat – o.w.v. die gekte - de wereldkampioenschappen in Brazilië voorbij waren, al vreesde diezelfden dat de hype omtrent dat ‘duivelse’ voetbal weer zou aanslaan ergens in september, wanneer de kwalificaties voor het komende Europese kampioenschap beginnen. Wel, de kans bestaat dat het wat minder zal worden.

   Reden ervoor is een financieel schandaal, waarbij gebleken is dat de Belgische voetbalbond in Brazilië niet alleen met geld gesmeten heeft, dat het niet meer leuk was, ze heeft daarbij miljoenen euro verloren door boekingen in luxehotels vergeten te annuleren, dit zowel voor de spelers als voor hun echtgenotes, die vanaf de halve finales waren uitgenodigd. Van de 12,5 miljoen euro winst die de voetbalbond maakte, blijft er niet eens één miljoen over en dat moet dan nog verdeeld worden onder de clubs. Bij het laatste WK waaraan de Rode Duivels deelnamen, in 2002 in Japan, was de winst maar de helft, maar hielden de clubs meer dan één miljoen over. En daar houdt het niet mee op.

   Blijkt nl dat het contract dat bondstrainer Wilmots verlengd kreeg tijdens het WK, zo gemaakt is dat hij het zelf kan verbreken voor een habbekrats, maar dat de bond zwaar zal moeten lammeren - zeg maar à la Leekens* - als ze Wilmots vroegtijdig de laan willen uitsturen. Daarenboven is de kans groot dat vier managers, waaronder directeur Steven Martens, nog extra bonussen gaan krijgen die samen ook in de honderdduizenden euro’s lopen.

   Kortom, de Belgische voetbalbond is een perfecte weerspiegeling van het land zelf, dat zopas in het aan de gang zijnde energiedebat ook bewezen heeft zowat alles geregeld te hebben op zijn Jan-boerenfluitjes. Als deze zaak niet in het reine wordt gebracht tegen de kwalificaties voor het komende EK beginnen, vrees ik dat er van de hype van het WK niet veel zal overblijven. Zó dom zijn de fans nu ook weer niet, hoop ik. Alle Jupilervlaggen ten spijt.

* Georges Leekens’ contract bij Club Brugge werd voortijdig door de club opgezegd. ‘Mack the knive’, zoals hij tijdens zijn voetbalcarrière werd genoemd, kreeg twee miljoen euro ‘smartgeld’…