Berichten van 27 april 2015 tot 3 mei 2015

   In het nummer van Kerk & Leven, weekblad van de Katholieke Vlaamse kerkgemeenschap, verscheen op 8 april een artikel over een toespraak die Ward Kennes, de burgemeester van mijn gemeente, Kasterlee, gehouden had in het Theologisch en Pastoraal Centrum. Hij vertelde daarin o.m. dat moslims niét geradicaliseerd geraken in hun moskeeën. Ik heb mijn burgervader, die niet alleen een goed christen is, maar ook een Vlaamse reflex heeft (hij was o.m. ook op het Vlaams nationaal zangfeest, misschien wel als enige CD&V’er), daarop een mailtje gestuurd, waarin ik hem vertelde het daarmee niet helemaal eens te zijn. Meer bepaald over die moskeeën waar nog imams prediken die noch onze taal noch onze zeden kennen. Toen datzelfde verhaal over die moskeeën ook terugkwam in het Kerk & Leven nummer van 22 april i.v.m. radicalisering, schreef ik in dezelfde zin ook naar het weekblad, waarvan ik abonnee ben. Mijn brief werd niet gepubliceerd, ik kreeg zelfs niet eens een antwoord (dat laatste gebeurde ook niet door Kennes). Zopas werd er op Sardinië nog een terreurnetwerk opgerold, waarbij enige Al Qaeda leden betrokken waren en ook iemand die verantwoordelijk zou geweest zijn voor een bloedbad in het Pakistaanse Peshawar. De leider van die groep op Sardinië was een imam, waarvan ik aanneem dat die in zijn moskee nog wel wat anders zal verteld hebben dan dat zijn godsdienst zo verdraagzaam zou zijn. Wie controleert of dat hier anders zou zijn?

   Een vroegere blog van mij over Lieven Boeve, de nieuwe topman van het Katholiek Onderwijs (‘Droeve Boeve’ van 10 februari), n.a.v. zijn voorstel moslimleraars aan te werven en het hoofddoekendebat weer te openen, had ik eveneens naar Kerk & Leven gestuurd en ook daarover vernam ik niets meer. Ik heb zo de indruk dat het blad zich steeds meer aansluit bij de zachte omarming van de multicultuur door wat ik ‘de lijdende Kerk’ zou willen noemen. Naar het schijnt, zou het kunnen te maken hebben met richtlijnen van onze bisschoppen. Als dat zo is, belooft dat niet veel goeds. Met ‘watje’ Daneels was het al huilen met de pet op. Met Léonard zaten we terug op de goede weg, maar ik hou mijn hart vast mocht straks ‘Johnny’ Bonny tot nieuwe aartsbisschop benoemd worden. In elk geval, als Kerk & Leven zo verder gaat, zal dit mijn laatste jaar als abonnee zijn. Bladen waarmee men het grondig oneens is, moet men niet verder steunen. Dat geldt voor Kerk & Leven even goed als voor De Standaard*, Knack en Co. Het enige wat je als lezer kunt doen, is het blad niet meer financieel steunen. Toen ik De Standaard opzegde, heeft men mij daar voor opgebeld. Hetzelfde gebeurde met een goede vriend, die Knack opzegde, toen Van Cauwelaert en Meulenaere daar opstapten. Opzeggingen van abonnees worden wel degelijk opgevolgd.

* Het schijnt dat Abou Jahjah’s column in De Standaard opnieuw gepubliceerd wordt, dit nadat ze twee weken niet te zien was na een oproep van de schijnbelg om joodse burgers in Israël te vermoorden. De Standaard is blijkbaar van oordeel dat zijn lezers dat al wel zullen vergeten zijn. ‘Un détail de l’histoire’ wordt alleen kwalijk genomen als het door Jean-Marie Le Pen wordt uitgesproken…

   Op de 1 mei stoeten en vergaderingen kregen we de te verwachten stoere verklaringen tegen de, volgens de betogers, asociale regering(en) en daar gaan we verder geen woord meer aan vuil maken. Wel interessant waren enkele uitspraken voor wat we maar ‘intern gebruik’ zullen noemen.

   Zo was de aanstaande SP.a voorzittersverkiezing ook nooit ver weg en werd er tussendoor duchtig reclame gemaakt om te stemmen voor Tobback Jr of Crombez, waarin vooral deze laatste zich niet liet pramen. Tussendoor mocht ook Gents burgemeester Termont zijn duit in het zakje komen doen en die schaarde zich overtuigend achter de dauphin van Vande Lala. Termont pleitte ook voor een samengaan van SP.a en Groen, om één linkse partij te hebben die – volgens hem – 30% van de stemmen zou halen. Dromen mag natuurlijk.

   Tobbackske liet niet alleen geen spaander heel van de indexsprong, maar maakte van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat ook de notionele intrestaftrek moet verdwijnen. Dat terwijl rode vakbondsbaas De Leeuw daar – via zijn familie – lekker mee van profiteert. Die laatste zal dan straks ook wel voor Crombez stemmen, zeker?

   Nog interessant was de uitspraak van Crombez dat, als er gepraat zal worden over de taxshift, een deel van het geld dat daardoor van de brutolonen af zou gaan, moet gaan naar de nettolonen van de werknemers. Dat lijkt allemaal menselijk, maar de man vergeet dan wel waarom die taxshift nodig is, nl om de concurrentiepositie van onze exporterende bedrijven, die nu 16% in ons nadeel bedraagt, te verbeteren en op die manier te zorgen voor meer groei via nieuwe banen, zodat mensen die nu (nog) geen werk hebben, aan de slag kunnen gaan. Wat er na het verminderen van de arbeidskosten elders zal moeten gerecupereerd worden – omdat de staat op die manier inkomsten kwijt speelt - lijkt voor de socialisten niet belangrijk. Laat het nu juist daarover zijn dat er volgende maanden op alle niveaus nog hard zal moeten onderhandeld te worden. Dat zal dan niet lukken met goedkope 1 mei verklaringen.

   ‘Het probleem met socialisme is, dat je op termijn op een punt komt dat je andermans geld opgebruikt hebt’, zei Margaret Thatcher ooit. Wij hebben het hier meegemaakt met de Stevaert doctrine, maar blijkbaar hebben de partijgenoten van Steve Stunt dat nog steeds niet door.

   Het is vandaag 1 mei, de dag van de arbeid en dan wordt er niet gewerkt. We zullen waarschijnlijk weer allerlei stoere verklaringen te horen krijgen van de diverse vakbondsbonzen, over die asociale regering en zo, maar ik denk niet dat velen zich daar nog zullen over opwinden, omdat het zo stilaan een grijsgedraaide plaat is geworden. Die werd ook nog eens herhaald in de oproepen van de linkse politiekers op de vooravond, waarbij Tobbackske het bestond om … Kris Peeters* ter hulp te roepen!

   Het feit dat zelfs de rode vakbond beslist heeft tot na de zomervakantie geen algemene stakingen meer te organiseren, zegt genoeg. Stakingen moeten het allerlaatste middel zijn, niet een dat vooraf uit de kast wordt gehaald en misbruikt als chantage, zoals dat tot nu het geval was.

   Alhoewel ik niet wakker lig van opiniepeilingen, zeker nu niet waar er de kans bestaat dat we nog drie jaar moeten wachten op eerste, dan nog plaatselijke verkiezingen, is er in de laatste enquête van VTM, Het Laatste Nieuws, RTL en Le Soir toch één gegeven dat in het oog springt. Daar waar zowat alle partijen een of twee procenten voor of achteruit gaan - te verwaarlozen gezien de foutmarge - verliest de PS er in Wallonië meer dan zes. Erg voor een partij die de laatste 25 jaar mee aan het bewind is geweest en nu zelfs moet gedogen dat de aartsrivaal, het MR, haar in haar eigen Wallonië voorbij steekt. Die laatste heeft dan klaarblijkelijk toch geprofiteerd van het feit dat ze de dag van vandaag niet alleen de federale premier levert (met dank aan De Wever), maar ook mee het beleid bepaalt en binnen deze regering zelfs de rustgevende factor is tussen de kibbelende Vlamingen. Dat de PTB, de Waalse tegenhanger van de uiterst linkse PvdA, in Wallonië drie procent vooruitgaat, zal ook wel geholpen hebben, maar niemand gelooft dat deze ultra roden het zelfs in Wallonië verder zullen brengen dan bv CdH en Ecolo.

   Links zit nergens in de lift, buiten Griekenland dan, waar men de linkse opmars eerder als een wanhoopsdaad kan beschouwen. Dat deze strekking nu ook in ons diepe Zuiden op de terugweg is, is een verder teken aan de wand.

* Peeters zou zich beter zorgen maken over de steun die hij van links krijgt. Hij is nu al enkele plaatsen gezakt op de Vlaamse populariteitsmeter van de laatste enquête, al staat hij nog niet zo ver als de SP.a kandidaat-voorzitters Crombez (14^de) als eerste socialist en Tobbackske zelf (26^ste!).

   De PS blijft bij haar standpunt i.v.m. de begroting die België straks aan Europa moet presenteren: zij wil de federale regering een beetje tegemoet komen, maar zegt 150 miljoen euro te weinig te hebben en die budgettaire inspanning niet te kunnen doen. Het zou vooral (weer eens) gaan om het Franstalige onderwijs, nu al het duurste (en verre van het beste) in Europa. Nota bene: dit alles als gevolg van de vernieuwde financieringswet uit de zesde staatshervorming die is goedgekeurd door de regering van PS’er Elio Di Rupo. De kans is groot dat de federale regering straks met een soort sluitende begroting naar Europa moet trekken, waarbij het tekort van de Waalse deelregering en de Franse Gemeenschap zal zijn bijgepast, officieel uit een buffer die in de begroting was aangelegd, maar die voor het grootste deel door Vlaanderen (dat zelf liefst 400 miljoen minder kreeg) zal zijn opgehoest. Alles wat immers officieel door België wordt betaald, bestaat voor minstens 60% uit Vlaams geld. Die geschiedenis blijft zich herhalen.

   Er blijkt bij de FOD financiën slechts één persoon te zijn die de impact van die laatste staatshervorming juist kan berekenen, een zekere Carine Spinoy. Doet me denken aan dat mopje dat vraagt waarom de Belgische luchtmacht in 1940 niet was uitgerukt. Antwoord: omdat de piloot ziek was!*

   I.pl.v. het samenwerkingsfederalisme, ooit uitgevonden door Leterme, maar vooral uitgebazuind door Di Rupo, evolueren we zo stilaan naar een conflictfederalisme, waarbij het communautaire, dat door de N-VA in de koelkast was gezet, weer boven water komt via de PS. Zoals Bart Maddens (hij weer!) beweert, is de communautaire windstilte in de eerste plaats een Vlaamse aangelegenheid geworden. Het volstaat de Franstalige media te volgen om te beseffen dat het communautaire ten zuiden van de taalgrens wél actueel blijft. Het zou me niet verbazen mocht tacticus De Wever dat niet geweten hebben bij de beslissing eerst de economische problemen op te lossen. Tenslotte is in dit land – ik val in herhaling – alles communautair. Met twee verschillende democratieën in één staat en met federale en regionale bevoegdheden die elkaar overlappen (voor zover ze al niet botsen), blijft het hier rommelen in de marge.

* En dan is er nog die mop met de vraag waarom België geen duikboten heeft. Antwoord: die zijn gezonken bij de eerste open deurdag!

   ‘De inspectie van Financiën keurt het nieuwe schenkingstarief van de Vlaamse regering af. De pensioencommissie vindt dat ook mensen met een zgz ‘zwaar beroep’ langer moeten werken. De werkgevers willen een belastingverschuiving via lagere werkgeversbijdragen’.

   Bovenstaande standpunten kan men tegenwoordig dagelijks uit gelijk welke krant halen en dan hebben we het nog niet gehad over de duizend en één voorstellen die er circuleren om ervoor te zorgen dat de taxshift (belastingverschuiving) geen taxlift (belastingverhoging) wordt. Enfin, ieder dierke zijn plezierke, maar het wordt al langer hoe duidelijker dat de aangekondigde structurele maatregelen om dit land er weer bovenop te krijgen steeds ingewikkelder worden, steeds meer om uitzonderingen vragen en steeds moeilijker controleerbaar. M.a.w. als de huidige federale regering naar al die ‘goede raad’ moet luisteren, zal er van structurele veranderingen niet veel in huis komen en riskeren we weer in het knip- en plakwerk terecht te komen, waarin de vorige regeringen zo sterk waren en die steeds door de N-VA werden aangeklaagd.

   Het verhaal van die zware beroepen komt trouwens uit het rapport dat de Pensioencommissie (geleid door Brouckie), net na de verkiezingen van vorig jaar al meldde, samen met een hele reeks andere aanbevelingen. De huidige minister van Pensioenen Bacquelaine is dat rapport nl maar gedeeltelijk gevolgd en daardoor zijn we weer beland bij het knip- en plakwerk.

   Wat men in heel deze discussie blijkbaar uit het oog verliest is, dat de kern van het verhaal, dat dit land zijn staatsschuld moet afbouwen, iets is dat alleen maar kan gebeuren door groei. Om die groei te verwezenlijken moet het concurrentiëler worden en dit kan in de eerste plaats door de loonkloof met de buurlanden te verkleinen. Daardoor moet een deel van onze loonkosten verschoven worden naar andere materies, zoals vervuiling, vermogen, btw e.d. Daarbij zal allicht moeten worden ingeleverd en daar knijpt het schoentje. Iedereen wil nl dat ‘de anderen’ dat maar moeten doen. Als men daar geen oplossing voor vindt, belandt men in een straatje zonder einde. Met of zonder knip- en plakwerk.

   In mijn blog van 16 dezer (‘Sparen voor de taxshift’) stelde ik dat men beter eens serieus zou besparen door o.a. het subsidiëren van de politieke partijen af te schaffen. Raar genoeg heb ik medestanders gekregen die ik niet verwachtte en hoort men steeds meer kritiek erover, ook in onze media. Dat heeft niets met mij te maken, maar met de laatste N-VA campagne, die zo’n miljoen euro heeft gekost, maar waarover men zich in de partij niet druk maakt, omdat dat maar een twaalfde deel is van wat de partij nu jaarlijks krijgt aan staatssubsidies.

   De huidige klagers hebben gelijk, alleen is het wel opvallend dat die komen uit de hoek van de traditionele politiek, dezelfde politiek die deze subsidies heeft uitgevonden én uitgebreid. Het blijkt nu bv ook dat de subsidies voor de zo goed als opgedoekte senaat niet zijn afgeschaft (men moet er nl niet meer voor gaan stemmen), maar zijn overgeheveld naar de Kamer én verhoogd. Er is daarover nooit geklaagd, zolang de traditionelen het voor het zeggen (en het rapen) hadden. Nu de N-VA er ook mee van profiteert en zelfs meer dan de anderen (omdat de partij meer stemmen haalde bij de laatste verkiezingen), is het kot weer te klein. Het is inderdaad zo dat de N-VA, zolang zij in de oppositie zat, tégen deze subsidiëring was, maar anderzijds heeft ze dat hele geldverslindende verhaal niet mee op poten gezet en is ze nog steeds van oordeel dat het best wat minder kan. Dit laatste werd zopas nog eens duidelijk verwoord door kabouter Peumans.

   Tenslotte nog een woordje over die eerder onverwachte N-VA campagne. Om beleefd te blijven, ik vond ze een beetje simplistisch en hoop dat het reclamebureau dat er mee af kwam en dat ook al tekende voor de verkiezingscampagne met het ‘V’-teken, beter geïnspireerd zal zijn bij een volgende actie, zeker als het om de knikkers zal gaan. Er waren, m.i., betere argumenten om te tonen dat de partij het communautaire niet vergeten was. Denk maar aan de recente uitspraken en tussenkomsten van Geert Bourgeois over o.m. de Vlaamse gewestelijke betrokkenheid bij de besprekingen over de uitvoering van de zesde staatshervorming, de taxshift*, het terugtrekken van België uit de Internationale Francofonie en het ongrondwettelijk gebruik van de term Fédération Wallonie-Bruxelles. Of aan de kritiek van Matthias Diependaele over het prutswerk dat de financieringswet is geworden, waarbij de N-VA’er de termen ‘schuldig verzuim’ en ‘onbekwaamheid’ niet schuwde.

* La Rutten had daar bezwaren tegen, omdat men op die manier – volgens haar – ook de PS zou betrekken in die besprekingen. Zij doolt, want die partij zit nu al in het Overlegcomité, waar de federale en de deelregeringen elkaar ontmoeten, samen met de N-VA, de drie traditionele Vlaamse partijen, het CdH en zelfs het FDF, dat met CdH en PS in de Waalse en de Brusselse regering zit én in die van de Franse Gemeenschap.

   Het was al enige dagen bekend dat ACV-Führer Leemans gedreigd heeft naar het Grondwettelijk Hof te stappen, omdat hij via actie en overleg niet gedaan krijgt dat de indexsprong zou worden ingetrokken. Deze laatste is ondertussen door het parlement in plenaire zitting goedgekeurd, maar komt er misschien pas volgend jaar als de inflatie zo laag blijft als de dag van vandaag. Rode vakbondscollega De Leeuw is meteen op de ACV-trein gesprongen, maar dat is geen verrassing. Zijn vakbond is nu eenmaal tegen alles, keurt niets goed en denkt nog steeds zoals in de tijd toen ‘den boas ne smerlap’ was. Die blijft denken in termen van de strijd van arbeid tegen kapitaal, gedoogt de vrije markt maar aanvaardt ze niet.

   Iets anders is het gesteld met Kris Peeters, de enige man uit het kernkabinet die steeds oren had naar wat ‘zijn’ vakbond te vertellen had. Het was trouwens opmerkelijk dat Leemans, in zijn betoog op het congres van zijn vakbond in Oostende, het wel had tegen MR, Open VLD en N-VA, maar CD&V niet vermeldde. Effe vergeten, zeker? Even opmerkelijk was dat Leemans de regering Michel ervan beschuldigde zowat iedereen tegen iedereen op te zetten. Zoals men weet zet Leemans nooit iemand tegen iemand anders op. Het verhaal van de splinter en de balk…

   Men zou het haast kolder kunnen noemen, maar Kris Peeters vertelde in de Zevende Dag terecht, dat de sociale partners steeds de kans krijgen hun zeg te doen via het sociaal overleg en dat het niet wijs is, als men het niet kan halen, naar het gerecht te stappen. Stel, dat ze daar gelijk zouden krijgen, schaffen we dan de parlementaire democratie maar af en brengen we een syndicale junta aan de macht? In zijn bedreiging had Leemans het trouwens weer over die 1,6 miljoen leden die hij vertegenwoordigt. Dat die allemaal voor hem zouden stemmen (of voor de aan zijn vakbond gelieerde partij) is trouwens een fabeltje, zoals ik al eens suggereerde in mijn blog van 19 dezer (‘Sociale Netwerken).