Berichten van 8 juni 2015 tot 14 juni 2015

   Marc Wilmots is boos. Boos op de club van zijn hart: Schalke 04, waar hij gespeeld heeft als voetballer en al eens de trainersfunctie heeft gehad. Die laatste hoopte hij nu weer te krijgen en hij was zelfs bereid zijn multi-etnische rode duivelsclub ervoor in de steek te laten. Hij was dus bereid, naar het voorbeeld van zijn voorganger, een ‘Leekenske’ te doen en dat zou Schalke een 14 miljoen euro op drie jaar hebben gekost, plus daarbij het overnemen van zijn volledig Belgische trainersstaf. Gaan die Duitsers daar toch niet op in, zeker. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, verliezen die duivels (tweede in de FIFA World ranking zonder ooit een halve finale van een internationaal tornooi te hebben gehaald) dan nog hun partij tegen Wales, het kneusje van de Britse teams. Dit nadat onze Indiaan met Sioux-kapsel de bal in de voeten kopte van de duurste speler die Real Madrid ooit heeft aangekocht. Daar kon zelfs onze beste keeper van de wereld niets tegen beginnen.

   Het is inderdaad stof voor een vaudeville en de krantenjongens zullen weer weten wat schrijven. Zeker Jan Mulder, ex-voetballer die niet alleen aardig kan schrijven, maar   – als echte Hollander – ook goed van de tongriem gesneden is. Jantje, die buiten het bemannen van ontelbare Tv-praatshows, ook columns schrijft voor Het Nieuwsblad, wordt daar weggekocht door Het Laatste Nieuws, voor het riante bedrag van 750.000 euro op drie jaar (raar genoeg dezelfde termijn als die van Wilmots bij Schalke). 30 miljoen oude befkes om wat papier vol te schrijven over een spel met een bal en 22 spelers, waarbij het op het einde steeds de Duitsers zijn die winnen. Bij Schalke is dat reeds het geval!

   Nu is Het Laatste Nieuws wel een dagblad op het niveau van de ‘boekskens’, maar anderzijds ook de meest verkocht krant in Vlaanderen. En dan kan men zich afvragen, waar de gemiddelde Vlaming nog van wakker ligt…

   Grote heisa in de media en de politiek, nadat De Tijd gisteren op zijn eerste pagina uitpakte met de kans dat een nucleaire deal van de federale regering dit land wel eens duur te staan zou kunnen komen. Bij nader toezien blijkt dat echter alleen het geval te zijn, mocht die regering een contract met Electrabel en EDF van vorig jaar over de heropstart van Tihange 1 zélf opzeggen vóór 1 oktober 2025. So what? Als men dat weet, is de oplossing poepsimpel: men zegt dat contract niét op. Het gaat trouwens om een akkoord van de vorige federale regering, ondertekend door Di Pippo en Wathelet Jr over de heropstart van Tihange 1, waarvoor de producent(en) 600 miljoen moeten investeren. Die mogen ook wel eens een garantie hebben, zeker in het licht van de chaotische Belgische politiek ter zake?

   Volgens mij is heel de heisa, waarin ‘Charly’ Calvo de hoofdrol opeist, niets anders dan de frustratie dat, mocht er straks weer een regering komen met daarin rood, groen of allebei, die niet meer in staat zal zijn dat nucleaire contract op te zeggen, alleen al o.w.v. de kostprijs ervan. Datzelfde kan straks trouwens ook gebeuren met een waarschijnlijke doorstart van Doel 1 en 2, waarbij de ondertekenaars deze keer geen linksen zullen zijn, maar zich wel gedekt zullen voelen door dat eerste contract over Tihange 1. Waarom zou de huidige federale regering bepaalde clausules niet toepassen, als de vorige dat ook gedaan heeft?

   Uit een rapport van vorige maand van de Europese stroomnetbeheerders is trouwens gebleken dat van alle landen België er het slechtst voorstaat. Bij uitzonderlijke omstandigheden dreigen er zelfs al bevoorradingsproblemen in de maand september. Een reden te meer dus om er werk van te maken en ervoor te zorgen dat dit land de volgende winters geen black-out meemaakt. Vooraleer ons totaal stroomverbruik zal gegarandeerd kunnen worden via alternatieve stroomverwekkers, zal het immers nog wel enkele jaren duren en dan hebben we het er nog niet over gehad wat dat ons zal kosten. Misschien wel een veelvoud van wat we Electrabel nu zouden moeten betalen mochten we zelf het contract opzeggen. Men moet wel gek zijn (of groen) om dat te riskeren!

   Mahinur Özdemir, een vrouw met de dubbele Turks-Belgische nationaliteit werd bij de laatste verkiezingen op de CdH-lijst verkozen voor het Brussels parlement. Ze werd meteen bekend/berucht, omdat ze bij ons het eerste parlementslid was dat met een hoofddoek zetelde. Helemaal erg werd het toen ze zopas de Armeense genocide ontkende, alhoewel haar partij had aangedrongen dit wel te doen. Ze werd dan door voorzitter Lutgen uit de partij gezet en zetelt sindsdien als onafhankelijke. Iets wat ook haar broer nu doet, die gemeenteraadslid is in Sint Joost-ten-Node. Op dit punt zijn broer en zus al wél geïntegreerd in de Belgische politiek.

   Maar er is nog meer. Özdemir is nl getrouwd met iemand uit de achterban van mislukte sultan Erdogan, die zelf op haar huwelijk aanwezig was. Nadat ze uit het CdH was gezet, kwam dochter Erdogan hier in België daartegen protesteren, waarbij het er erg veel van weg had dat Özdemir in eerste plaats de Turkse belangen hier verdedigde (ze heeft de dubbele nationaliteit).

   Er wordt gezegd, dat het vanwege Lutgen een moedige beslissing was haar uit de partij te zetten. Dat kan, maar heeft ook te maken met de verdeeldheid binnen de kwijnende ex-PSC partij, waar de echte Walen de dictatuur van Milquet en haar Brusselaars meer dan beu zijn en al langer af willen van het ronselen van islamitische fundis voor electorale doeleinden. Iets waar de meeste linkse partijen niet vies van zijn. Toch zouden ze beter opletten. Een escalatie van islamisering zou er wel eens voor kunnen zorgen dat er straks een aparte Turkse of Marokkaanse partij ontstaat en dan zijn de linksen waarschijnlijk een groot deel van de stemmen van hun nieuw proletariaat kwijt. Voor mij in elk geval niet gelaten.

   Een leraar van het Dachsbeck Lyceum van de stad Brussel, met een onberispelijke staat van dienst van veertien jaar, is ontslagen na een klacht van ouders die zijn uitspraken op Facebook islamofoob vonden. De man had zich nl afgevraagd ‘waarom men zou kiezen voor een religie die zich kenmerkt door de hoogste graad van analfabetisme en die de meeste onderontwikkelde en achtergestelde landen telt?’

   De verantwoordelijken voor dit ontslag zouden zich best eens laten informeren over de stand van zaken in de Iraakse stad Mosoel, die net nu één jaar geleden werd ingenomen door IS. Sindsdien zijn daar zowat alle scholen gesloten en is alles, maar dan ook alles, er feitelijk verboden (zelfs muziek en roken). De vrouwen mogen er niet meer alleen op straat komen en als ze dat toch doen, moeten ze vergezeld zijn van een mannelijk lid van de familie, volledig in het zwart bedekt zijn en zelfs handschoenen dragen. De 60.000 christenen, die de stad telde, zijn gevlucht. Hun huizen zijn aangeslagen*. Zelfs moslims, die niet tot de juiste sekte behoren – in de eerste plaats sjiieten - ondergaan hetzelfde lot. De minimumstraf is geseling, dan volgt het afhakken van handen en voeten en daarna de publieke terechtstelling. Alles wat aan andere godsdiensten doet denken, ook sjiietische moskeeën, wordt met de grond gelijk gemaakt. Iedereen moet, als belasting, een kwart van zijn inkomen afgeven.

   En zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan. De gegevens komen van een BBC-uitzending met stiekem gefilmde videobeelden en getuigenissen. De verantwoordelijken voor dat ontslag van die leraar van het Brusselse Dachsbeck Lyceum zou men eens aan de tand kunnen voelen over bovenstaande, of gaan ze dat misschien ontkennen? Dat ze ginder in het Middenoosten analfabeet, barbaars en onderontwikkeld willen blijven is één zaak. Wie de klok hier wil terugdraaien tot op dat niveau, hoort hier niet thuis.

* Voor de geïnteresseerden in de Bijbelse geschiedenis: de huizen van de gevluchte christenen krijgen in Mosoel een ‘N’ opgeschilderd, dat verwijst naar ‘Nasrani’, wat in het Arabisch ‘christen en/of jood’ zou betekenen. In het boek ‘De geschiedenis van de joden’, van Simon Schama, staat dat de uitdrukking ‘Jezus de Nazareër’ daar vandaan komt. Dat zou oorspronkelijk dus niet ‘Jezus van Nazareth’ betekend hebben, maar ‘Jezus de jood’. Volgens dat boek bestond, toen Jezus geboren werd, nl nog geen plaats met de naam Nazareth.

   Ik zal wel niet de enige geweest zijn, neem ik aan, die even geschrokken is over de manier waarop Bart De Wever Pieter De Crem heeft aangepakt. De Wever en zijn partijgenoten (La Homans deed hem dat al eens voor bij de reis van Kris Peeters naar Japan) hebben gelijk, wanneer zij stellen dat Buitenlandse Handel met de laatste staatshervorming is toegewezen aan de gewesten en het federale daar niets meer te zoeken heeft, maar m.i. is dat toch geen reden om de toch vrij aimabele De Crem daar zo persoonlijk over te tackelen. De man was een voortreffelijk minister van Landsverdediging in de twee vorige federale regeringen, is de meest rechtse topman van zijn partij in de regering Michel. Dat hij nu op een schopstoel beland is als staatssecretaris voor Buitenlandse Handel, is een gevolg van het nieuwe regeringsakkoord dat ook door de N-VA werd goedgekeurd. Men moet inderdaad af van het overlappen van federale en regionale bevoegdheden, maar zoiets kan m.i. ook op een andere manier gebeuren en zeker niet als vuile was uitgehangen op een internationaal forum.

   E.e.a. zal waarschijnlijk wel te maken hebben met Bart’s frustratie omtrent de taxshift, waar een pasklare oplossing nog steeds ver af is. Jan Smets, de nieuwe gouverneur van de Nationale Bank (NBB) heeft zopas nog eens herhaald wat ook Europa wil van dit land, nl dat de bruto arbeidskosten naar beneden moeten en verschoven moeten worden naar vervuiling, consumptie en vermogens. Zolang iedereen daarbij blijft rekenen hoe hij/zij daar beter van wordt, zal een oplossing ver af blijven.

   Heel wat van de huidige politieke problemen in dit land zouden verholpen kunnen worden, mocht men meer mensen aan het werk krijgen. De staat zou meer geld ontvangen en minder steun moeten geven. Er zijn in België momenteel 2,2 miljoen landgenoten tussen de 20 en de 64 jaar die niét aan het werk zijn en allemaal op e.o.a. wijze geldelijke steun krijgen. Zoiets is niet vol te vol te houden. Ondertussen blijft Peeters maar knippen, plakken en pamperen, zoals men pas weer heeft kunnen zien bij het ‘aanpassen’ van de inschakelingsuitkering, waarbij de hervorming van de wachtuitkering ook al een lachertje geworden is. Als men de ‘nieuwe’ Peeters bezig ziet, heeft men het gevoel dat de geest van de vorige regering nog steeds rondwaart in de Wetstraat.

   Een bijkomende frustratie, zeker voor de N-VA, is dat een groot deel van de uitkeringen aan de man worden gebracht door het zgz ‘middenveld’ – vakbonden, ziekenfondsen en werkgevers die - volgens een akkoord van … 1944(!) - instaan voor de uitbetaling van werkloosheidsuitkeringen, ziekteverzekering, kinderbijslag en vakantiekassen. Die instanties dragen allemaal een rood of oranje etiket en de vraag is maar of dat niet goedkoper kan.

   Het zou in elk geval een stuk efficiënter moeten, zoals dat trouwens in de meeste andere E.U.-landen gebeurt, maar bij ons blijkbaar niet mogelijk is. ‘Only in Belgium’* wordt steeds meer een rariteitenkabinet, dat straks alleen nog goed zal zijn voor het museum.

 * Index, sociale uitbetalingen, sociale verkiezingen waaraan alleen erkende vakbonden mogen deelnemen, feestdagen tijdens het weekeinde die gerecupereerd kunnen worden, de koopjes, de sperperiodes (en ik vergeet er nog wel enkele) zijn allemaal zaken die buiten onze grenzen nérgens nog voorkomen…

   Sultan in spe Erdogan heeft zijn doel niet bereikt bij de Turkse parlementsverkiezingen. Zijn AK partij verloor bijna 10% van de stemmen, verloor haar volstrekte meerderheid en zal voor de eerste keer in dertien jaar een coalitieregering moeten vormen. De grote verantwoordelijke van het debacle is Erdogan zelf, die als president verondersteld werd boven de partijen te staan en zich niet had moeten bemoeien met die verkiezingen. Van zijn Ottomaanse dromen zal dan ook niets in huis komen en hij mag al blij zijn dat hij zijn enorm paleis – het grootste presidentiële paleis ter wereld - zonder toelating of vergunningen gebouwd in een beschermd natuurgebied, mag betrekken.

   Door het succes van de nieuwe pro-Koerdische HDP-partij, waarvoor gegarandeerd ook heel wat Turken gestemd hebben, ontstaat er in Turkije een nieuwe politieke situatie, waardoor o.m. de door Erdogan geplande Ottomanisering van het land op een klein pitje zal moeten gezet worden. Anderzijds maakt het (voorlopig?) een einde aan de onderdrukking van de Koerden, een volksgroep die bijna 20% van de bevolking uitmaakt, een andere taal spreekt maar tot nu toe niet alleen behandeld werd als ware ze onbestaande, maar wier aanhangers voor drie keer niks de gevangenis invlogen, journalisten en advocaten inbegrepen. Sinds twee jaar heerst er een soort wapenstilstand in een conflict dat de afgelopen 30 jaar aan zo’n veertigduizend (!) mensen het leven heeft gekost en dat in een land dat zich democratisch noemt. De HDP-partij heeft trouwens nu ook drie Armeense verkozenen (normaal zijn dat christenen) en zelfs een Jezidi, op een totaal aantal zetels van 79.

   De uitslag van deze verkiezingen heeft niet het minste belang voor een eventuele toetreding van Turkije tot de E.U. Die werd door Erdogan zelf al hooghartig afgewezen. Van de circa 25 vragen, waarop de E.U. ter zake een antwoord wou, kregen er sinds de AK-Partij aan de macht is slechts een handvol een positieve reactie.

---

   En dan iets heel anders:

   In dS Avond van vorige week vrijdag, bij ‘De Mening’, vertelde een zekere Jogchum Vrielink, jurist, ‘dat het er ooit van zal komen dat mensapen een rechtspersoonlijkheid zullen krijgen’…

   Ja maar: eerst nog de vakbonden, of moet dat eerst ook een bedreigde soort zijn vóór men die een rechtspersoonlijkheid geeft?

   N.a.v. een evaluatie door de Nationale Bank (NBB) over de besparingen in België gedurende de laatste 35 jaar, komt men tot cijfers van 21 miljard euro onder Martens, 36(!) onder Dehaene en telkens 3,6 onder Di Rupo en Michel. Daaraan worden dan in onze media allerlei bedenkingen gekoppeld, die bezwaarlijk serieus kunnen genoemd worden.

   Om te beginnen zegt men dat de regering Michel niet meer bespaard heeft dan de regering Di Rupo. Zoiets zal men pas kunnen vergelijken als we de hele periode van Michel zullen hebben meegemaakt. Op dit ogenblik inderdaad evenveel, maar Michel heeft er maar één jaar opzitten en het cijfer van Di Rupo gaat over drie jaar. Dat is geen eerlijke vergelijking.

   Verder is het opvallend dat de saneringen onder Martens grotendeels besparingen waren en deze onder Dehaene (veruit de grootste) bijna helemaal bestonden uit nieuwe belastingen. Het blijft mij een vraagteken, waarom er tegen de regering Dehaene weinig of niet geprotesteerd werd, terwijl de regering Michel nog maar een intentieverklaring hoeft te doen om een berg kritiek over zich te krijgen van zowel de oppositie binnen als buiten de meerderheid én van zowat alle media. Dat terwijl, volgens de cijfers van de NBB, de regering Dehaene tien maal meer saneringen heeft doorgevoerd én dan nog via extra belastingen.

   De groei en de investeringen mogen de dag van vandaag minder zijn dan in de jaren ’80 en ’90, en de belastingsdruk hoger (± 3%), dan is er nog steeds geen zinnelijke verklaring waarom men nu zo fel reageert, terwijl een 10 x grotere sanering vroeger weinig of geen weerstand opriep. Wie daar een antwoord op heeft, mag het zeggen.