Berichten van 10 augustus 2015 tot 16 augustus 2015

   Het is niet makkelijk schrijven over de vluchtelingenstroom die momenteel Europa dreigt te overspoelen. Hét probleem daarbij is, dat er op ons continent geen eensgezindheid is over de aanpak van dit probleem. Misschien zal het straks wel moeten, anders gaan we zelf mee verzuipen.

   Gelukkig begint men eindelijk een serieus onderscheid te maken tussen echte asielzoekers - meestal families met kinderen - en economische gelukzoekers, meestal jonge mannelijke vrijgezellen. Families die in een echt oorlogsgebied wonen en alles rondom hen kapot zien schieten, zoals in Syrië momenteel het geval is, kunnen wij hier niet weigeren. Het is trouwens die categorie van mensen waarbij de grootste kans bestaat dat ze later naar de eigen heimat terugkeert. De economische gelukzoekers daarentegen raken we nooit meer kwijt en gaan alleen maar voor overlast zorgen. Het apart indelen van Syrische en niet-Syrische vluchtelingen op het eiland(je) Kos is al een eerste stap in de goede richting. Bij de anderen zullen er ook wel echte asielzoekers zitten, maar dat moet eerst uitgeklaard worden. Er wordt bv niet in heel Irak of Afghanistan gevochten, waardoor het niet allemaal asielzoekers zijn.

   En dan zijn er de specifieke problemen die specifieke oplossingen vergen. Om de stroom van hoofdzakelijk economische gelukzoekers die persé naar de UK willen te doen opdrogen, zou men ‘over there’ eens moeten zorgen dat ook daar iedereen verplicht wordt een legitimatiebewijs op zak te hebben: een identiteitskaart, een paspoort of bv een rijbewijs uitgegeven in de UK. Zolang men daar, zoals nu, illegaal kan rondlopen zonder officiële papieren en de autoriteiten kan wijsmaken wat men wil, zal dat land allerlei gelukzoekers blijven aantrekken, in de eerste plaats van het soort loslopend spul dat nu Calais teistert. Hetzelfde geldt voor de enclaves die Spanje nog steeds heeft op Marokkaans grondgebied: Ceuta en Melilla, waar ook in de eerste plaats illegale Afrikaanse gelukzoekers op afkomen. Wie daar geraakt kan automatisch verder naar Spanje en vandaar naar de rest van Europa. Ofwel schaft men die regel af, ofwel geeft Spanje die enclaves maar terug aan Marokko.

   Bij ons gaat Jan Jambon een special task-force oprichten om toestanden zoals in Calais te voorkomen. Goed idee, maar ook dat zou beter Europees gecoördineerd worden. Volgens Jambon zitten er bij de mensensmokkelaars, die het gros van de immigratie tegenwoordig beheren, ook heel wat ‘Belgen’. Graag enkele namen, a.u.b., desnoods alleen maar voornamen, maar dan wel de echte. Ik heb zo het idee dat het niet Jan, Piet of Paul zal zijn…

   Ondanks de vele doemberichten gaat het niet slecht in dit landje. Het jobaanbod is het hoogste in negen jaar (tussen april en juli gestegen met 21% t.o.v. vorig jaar), de tijdelijke werkloosheid daalde, het aantal faillissementen liep niet meer op en het aantal uitkeringsgerechtigden daalde. De olieprijzen staan op een dieptepunt, de euro stond nooit zo laag (goed voor de export), de indexsprong en de taxshift verkleinen de loonkloof met de buurlanden. Voor de eindejaarsvakanties zijn er bij de reisagentschappen nu al 10% meer reserveringen dan vorig jaar. Waar zeuren wij nog over?

   Wel, over de elektriciteitsrekening, die straks wel eens het dubbele zou kunnen worden van die van vandaag. De oorzaak daarvan moeten we echter niet gaan zoeken bij de huidige, maar bij de vorige federale én regionale regeringen. Die hebben grote schulden gemaakt door de groene stroom onverantwoord hoog te gaan subsidiëren. In deze rubriek heb ik meer dan eens geschreven dat we ons aan die groene stroom nog blauw zouden betalen. Wel, dat gaat nu gebeuren, gecombineerd dan met het terugdraaien van de BTW-verlaging door Vande Lala, die door zowel Europa, Oeso als IMF werd afgeraden, omdat het inging tegen de trend om energiezuiniger te worden. Dat we daarenboven de energie intercommunales moeten bijbetalen is het gevolg van de zesde staatshervorming, die de intercommunales nu ook vennootschapsbelasting doet betalen, die ons zullen worden doorgerekend. Die zesde staatshervorming danken we aan de traditionele partijen én Groen en ook daarvan was geweten dat die geld zou kosten omdat de overgedragen bevoegdheden niet vergezeld zouden zijn van de nodige financieringsmiddelen. De linkse oppositiepartijen die daartegen nu ageren, zijn zelf mede verantwoordelijk voor deze situatie, waarbij het laatste lijk nog niet uit de kast is gevallen.

   Van de 100 euro die elke werknemer aan de taxshift zou verdienen, zal straks niet veel over blijven. En wie daarvan niét kan profiteren, zal dieper in zijn buidel moeten tasten…

   Er sneuvelde gisteren een record in dit land. Voor de allereerste keer lag de productie van de zonnepanelen hoger dan die van de kerncentrales. Er hoort wel een kanttekening bij: op dit ogenblik werken er hier slechts twee van de zeven kernreactoren! En dan nog alleen in Doel. De kerncentrale van Tihange ligt nl volledig plat. Eén der reactoren al anderhalf jaar wegens de scheurtjes waarover men het maar niet eens wordt, één wegens moderniseringswerken, waardoor die straks tot 2025 zou kunnen blijven werken en de derde sinds gisterenochtend, toen die zelf een noodstop maakte bij de afbouw naar een onderhoudsbeurt. Dat laatste zou op zich geen probleem mogen zijn; het komt nog voor en is een teken dat de interne veiligheid wel degelijk werkt. Als dat echter gebeurt één week nadat 4 medewerkers er door het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) geschorst zijn wegens nalatigheden die tot problemen hadden kunnen leiden en de rest van het personeel een verplichte veiligheidscursus moet volgen, dan kan men zich daar wel vragen bij stellen. De beruchte Waalse syndicale solidariteit zou het wel eens op haar heupen hebben kunnen krijgen wegens die schorsing. Who knows?

   Ook in Doel zijn er twee reactoren buiten werking, de ene ook al wegens scheurtjes, de tweede omdat die één jaar geleden letterlijk gesaboteerd werd en men de dader(s) daarvan nog steeds niet gevonden heeft.

   Kortom, de toekomst van de kernenergie heeft hier enkele rake klappen gekregen. Anderzijds is er nog steeds weinig reden tot jubelen voor wat de groene stroombevoorrading betreft en zeker niet over de kostprijs ervan. Nu de Amerikanen ook Europa gaan bevoorraden met hun schaliegas aan heel scherpe prijzen, blijft de bevoorrading met exclusief groene stroom een verre droom.

   Het thema van de anciënniteit is nog maar eens boven water gekomen. Deze keer is het Open VLD die ermee afkwam en wil hebben dat bevoegd minister Peeters er na het zomerreces werk van maakt. In feite wordt deze zaak politiek opgeklopt. Het voornemen er iets aan te doen stond nl al in de regeringsverklaring. De reden waarom er nog niets aan gedaan is, zal wel zijn dat het gevoelig ligt bij de zgn ‘sociale partners’. Vandaar dat het misschien wel klopt dat de liberalen er Peeters mee willen jennen, zoals de media het stellen.

   Samen met Frankrijk blijken onze oudere werknemers de duurste van Europa te zijn. Toch raar dat dit land altijd maar Frankrijk achterna blijft lopen. In Duitsland en Zweden, die toch geen onderontwikkelde landen zijn, stijgen de werknemerslonen tot de ouderdom van 50 jaar en nemen ze daarna af. In Nederland, waar ik het zelf heb meegemaakt, bleef het loon stijgen tot 55 en dan niet meer. Als tegenprestatie kreeg men daar wel de quasi zekerheid dat het loon er ook niet op achteruit zou gaan voor iemand die nog steeds hetzelfde werk deed. Dat laatste zou bij ons ook kunnen, of zit men hier te wachten tot er in Frankrijk eerst iets verandert?

   Heel het verhaal heeft te maken met de vergrijzing die we beginnen mee te maken, waarbij zoveel mogelijk mensen zo lang mogelijk, binnen de wettelijke termijnen, zouden kunnen blijven werken. Een samenspel van ervaring en competentie, zeg maar. Momenteel heeft slechts 43% van 55-plussers hier nog een job. Toch zijn er ook bij ons al bedrijven die CAO’s hebben waar de loonontwikkeling losgekoppeld is van de anciënniteit. Het komt er nu op aan die te veralgemenen, zodat iedereen weet waar hij/zij aan toe zal zijn. De tijd dringt in een materie waarvoor men in dit land al te lang de ogen heeft gesloten.

   In Turkije houdt het geweld niet op, integendeel. We kunnen moeilijk anders dan medeleven voelen voor de Koerden, een volk dat verdeeld leeft over vier landen en bijna overal verdrukt wordt, tenzij misschien in Irak, waar het handig heeft ingespeeld op de machteloosheid van het bestaande regime en nu in een zo goed als onafhankelijk Koerdistan leeft. In Turkije is het andere koffie. Daar heeft het regime van ‘sultan’ Erdogan de strijd met de PKK, de militaire vleugel van de Koerden, opgevoerd, onder het voorwendsel álle terrorisme te zullen bestrijden, zowel dat van IS als dat van de PKK.

   M.i. heeft die PKK echter enkele kapitale fouten gemaakt. Toen die door IS geplande bomaanslag plaatsvond in het Koerdisch-Turkse grensstadje, waarbij meer dan dertig doden vielen – meestal Koerden – heeft de PKK meteen gereageerd door enkele Turkse ordehandhavers te vermoorden. Ze had dat beter niet gedaan – er was een soort wapenstilstand - en eerst de reactie van Erdogan afgewacht, dan had deze niet meteen de PKK mede kunnen beschuldigen en had hij moeten beslissen alleen IS aan te vallen. Nu kreeg Erdogan een vrijgeleide om ook de Koerden te aan te pakken en wel in die mate dat het er op dit ogenblik naar uitziet dat het Turks leger in de eerste plaats de PKK aanvalt en de bombardementen op IS stellingen, voor zover dat al gebeurt, alleen als voorwendsel gebruikt. En er is meer.

   Na de laatste Turkse verkiezingen, waarbij de partij van Erdogan, mede door de opkomst van een Koerdische partij, er niet in slaagde de volstrekte meerderheid te behalen, waardoor hij de grondwet had kunnen veranderen, heeft het land nog steeds geen regering. Als die patstelling zo blijft, komen er dit najaar vervroegde verkiezingen en worden de geregelde aanslagen in Turkije uitgespeeld tegen de Koerdische minderheid, in de hoop zo straks toch aan die volstrekte meerderheid te geraken. Elke Koerdische aanslag speelt nu in de kaart van Erdogan, waardoor de Koerden helemaal het kind van de rekening zouden kunnen worden.

   Wie met de hele zaak tenslotte ook vreselijk verveeld zit, is het Amerika van Obama. De Koerden zijn in Syrië en Irak hun enige betrouwbare bondgenoot en leveren a.h.w. de grondtroepen die de States zelf niet meer willen inzetten. Door deze grondtroepen nu aan te vallen, lijkt het NATO-lid Turkije nog steeds de beste waarborg voor het voortbestaan van het barbaarse IS-regime. Dat de Amerikanen nu vanaf hun eigen Turkse luchtmachtbases in Syrië kunnen bombarderen, is maar een doekje voor het bloeden.

   De linkse partijen van dit land zijn altijd voorstander geweest van het opnemen van allochtonen, omdat die zgz later voor ons pensioen zouden (moeten) zorgen. En wie dat niet geloofde maakten ze wel wat anders wijs. Achterliggende en voornaamste reden was dat onze socio’s, zeker in Vlaanderen, het gros van hun eigen leden zagen overstappen, eerst naar het Vlaams Blok/Belang en daarna naar de N-VA of naar beiden. Met de komst van de allochtonen kregen de linksen er weer een nieuw proletariaat bij dat voor hen zou stemmen. Reden waarom ze al zeer snel allochtonen op hun kieslijsten plaatsten en in het Brusselse zelfs voor de eerste allochtone burgemeester kunnen zorgen, voor zover ze daar in verschillende gemeenteraden al niet de meerderheid hebben.

   Met de stortvloed van immigranten waarmee dit land én Europa tegenwoordig te maken krijgen, wordt het echter ook voor de linkse partijen des Guten zuviel. Zeker de Waalse socialisten willen nog wel immigranten, maar er zelf niet meer voor opdraaien. Zo gebeurde het dat Rudy Demotte, de minister-president van de Franse gemeenschap én o.a. ook burgemeester van Doornik*, verzet heeft aangetekend tegen het plan van de federale regering om 400 tot 700 zgz asielzoekers onder te brengen in de plaatselijke kazerne van Saint-Jean. M.a.w. ze willen die immigranten wel, maar dan in Vlaanderen. Not In My Backyard! Volgens Demotte beschikt Doornik niet over gunstige ‘sociaal economische parameters’ (lees: ze hebben er de werkingsmiddelen niet voor). Dat kan waar zijn, maar dat is het gevolg van decennia slecht bestuur door zijn eigen partij.

   Het kan trouwens nog erger. Toen diezelfde minister-president een tweet de wereld instuurde waarin hij staatssecretaris Theo Francken, verantwoordelijk voor Asiel & Migratie, een ‘primaat van extreem rechts’ noemde. Nu zijn we sinds Donald Trump’s kandidatuur voor het Amerikaanse presidentschap al e.e.a. gewend geraakt, maar die laatste heeft tenminste geen politieke partij nodig, als het er op aankomt, wat bij Demotte niet het geval is. Ondertussen is die tweet al weer van het Internet gehaald (Demotte had hem zgz niet zelf geplaatst, maar wel toegestaan dat hij op zijn tweet terecht kwam). Het geeft in elk geval aan hoe snel Vlamingen aan de andere kant van de taalgrens gedemoniseerd worden.

* In het cumuleren zijn de Waalse socio’s niet te overtreffen. Dat hebben we al meer dan eens kunnen meemaken. Denk maar aan Di Rupo, die partijvoorzitter, volksvertegenwoordiger én burgemeester is (van Bergen). Of aan Jean-Pascal Labille met zijn 56 mandaten, waarvan 14 (dik) betaald. Of aan Michel Daerden, zatte gedachtenis, die een miljoenenerfenis naliet…

   De verstrenging van de inschakelingsuitkering, die een derde van de begunstigden naar het OCMW stuurde, de manier waarop de indexaanpassing vertraagd werd door allerlei truken van de foor, waaronder die van de BTW-verlaging op het elektriciteitsverbruik, het bijsturen van de werkloosuitkeringen, het activeren van de langdurige werklozen. Het zijn allemaal maatregelen getroffen door de federale regering en waartegen al hevig protest is gekomen, vooral uit linkse hoek, de vakbonden en wat men het middenveld noemt. Wat de meeste media er niet bij vertellen is, dat bovenstaande beslissingen niet genomen werden door de huidige centrumrechtse regering van Charles Michel, maar door die van zijn voorganger Elio Di Rupo, premier van een centrumlinkse regering, waarbij ook de socialisten betrokken waren.

   Het is dan ook niet verwonderlijk dat de acties van de vakbonden in het najaar van 2014, met betogingen en stakingen, weinig hebben uitgehaald, want heel wat van de beslissingen, waartegen geprotesteerd werd, waren reeds eerder getroffen of waren gewoon variaties op dezelfde thema’s, maar dan door de huidige regering. Als die acties al iets hebben aangetoond, dan is het de huidige zwakte van de vakbonden. Het ACV/W ligt nog steeds in de touwen na de Arco-uppercut en het ABVV kan alleen maar een vuist maken in Wallonië, waar men van een dag staking min of meer niet meer wakker ligt. Het is dan ook afwachten of de syndicale dreigementen met nieuwe acties tijdens een zoveelste hete herfst zullen worden uitgevoerd, laat staan succes zullen boeken. Het is vroeger nooit gelukt en het zal deze keer niets anders worden. De enige hoop van de bonden blijft de CD&V, de zwakke linkse schakel in de Zweedse coalitie. Men hoopt dat de partij zelfs uit de regeringsmeerderheid zou kunnen stappen, maar dat is, volgens mij althans, wishful thinking. Het is een Belgische traditie dat de partij die een zittende regering doet vallen, daar de prijs voor betaalt. Iets wat CD&V zich gewoon niet meer kan veroorloven.

   Sic transit gloria mundi…