Berichten van 15 juni 2026 tot 21 juni 2026

      Eens ik in Oevel mijn rondleidingsteksten onder de knieën had, maakte ik er ook een Italiaanse versie van. Ik had toen  het geluk dat uitgerekend toen DAF met een eigen vestiging begon in Italië. E.e.a. maakte dat ik overstapte naar Eindhoven, waar de rondleiding in de fabrieken niet te voet gebeurde, zoals in Oevel, maar met een elektrisch treintje, waarop ik gewoon de teksten in 4 talen kon aflezen. Ik maakte er ook een Italiaanse versie van en daarna zelfs een Spaanse, nadat ik op kosten van de zaak Spaans had kunnen bijleren. Dat gaf me het idee om dat ook te doen met andere talen, om te beginnen met Portugees, maar later ook met Deens, Zweeds en Noors. Ik gaf de importeurs uit die landen de Engelse tekst door, zij vertaalden die zodat ik die maar af te lezen had. Tegelijk kocht ik van die talen ‘Teach Yourself Books’, zodat ik ook enig begrip ervan had.  Op een gegeven ogenblik sprak ik zo tien talen, voor mijn werk althans. Vooral de Noren, die buiten Scandinavië nooit hun eigen taal meer hoorden en van mij in Eindhoven een technische uitleg van twee uur in net Noors kregen, waren daarover razend enthousiast.

      Zoals de meeste lezers van mijn rubriek zich wel zullen herinneren werkte ik het grootste deel van mijn carrière bij DAF-Trucks. Die begon halfweg de jaren 1970 in de assen- en cabinefabriek in Oevel/Westerlo, waar ik de bezoekers rondleidde en overzicht had op de kantine. Men vroeg iemand die viertalig was (Nederlands, Frans, Duits en  Engels) en iets  kende van horeca. Ik sprak ook nog Italiaans, na een verblijf van 9 jaar op Sardinië en had daar ook twee jaar een hotel uitgebaat. Ik kreeg de job meteen,  ook al was ik niets technisch en moest ik al die termen nog leren. Ik kreeg daar echter drie maanden voor en maakte er later nog een woordenboekje over (‘DAF-Oevel Technische Vertaald’). Na zo’n vijf jaar verhuisde ik naar DAF’s hoofdzetel in Eindhoven, waar ik vijf jaar later overstapte van de afdeling Bezoeken  naar de Internationale Truck Service, een 24 uursservice die ik bleef doen tot mijn 65^ste.

   De fabriek van DAF in Westerlo bestaat in september 60 jaar en dat gaat gevierd worden. Na al die tijd zijn ze mij daar nog niet vergeten, want ik kreeg een uitnodiging erbij te zijn. Ik ga proberen erbij te zijn.

      The Donald heeft het akkoord met Iran, dat normaal vandaag zou besproken worden in Zwitserland, eergisteren al ondertekend in  Parijs na de top van de E7, dit na een uitgebreid avondmaal in Versailles. Men kan zich dan ook afvragen wat ze vandaag nog gaan vertellen, want ik neem aan dat Iran die ondertekening nog niet gedaan heeft. Enfin, we kunnen alleen maar hopen dat er een positief resultaat uit de bus komt en dat tenminste die Straat van Hormuz weer wordt opengesteld, al is het maar voor 60 dagen moest het toch nog mislopen. Er is nog altijd Israël en Hezbollah, om nog niet over Hamas te beginnen.

   Zoals ik al eens meer heb opgemerkt werkt Trump zo’n beetje zoals onze vroegere Belgische premier Achiel Van Acker – ‘Aziel Zarbon’ voor de kenners - met zijn fameuze uitspraak: ‘J’agis et puis je réfléchis’.

      Het zou deze week nog even spannend kunnen worden. Er was de vergadering van de G7. Vrijdag is er de bijeenkomst in Zwitserland voor de ondertekening van een mogelijk staakt-het-vuren in het Midden-Oosten en zaterdag komt de Arizona-kern samen om de aanslepende begrotingsdossiers te deblokkeren.

   Dat laatste is nodig voor de nieuwe geplande saneringsronde, nu blijkt dat de geplande besparing van 7 miljard euro niet zal volstaan en het minstens 10 miljard zou kunnen worden. De harde deadline is half oktober, wanneer de begroting voor volgend jaar bij Europa moet zijn ingediend.

   Volgens ingewijden is het uitkijken naar Georges-Louis Bouchez, die zoals steeds blijft moeilijk doen. Ik begrijp niet waar de andere federale regeringspartijen zich druk over maken. Bouchez zal Arizona niet laten vallen, nu alle recente peilingen uitwijzen dat zijn partij er bij de volgende verkiezingen niet meer bij zal zijn

   Voor de zaak van de zgz oorlog tussen Iran en de US is het afwachten wat er op vrijdag en  daarna nog afgesproken  wordt. Zolang Israël bij die besprekingen niet betrokken wordt, heeft het geen zin met die besprekingen verder te gaan.

   Hetzelfde geldt voor de Belgische politiek. Zolang de partijen die sinds de eeuwwisseling aan de macht waren niet bereid zijn, daar daadwerkelijk iets aan te doen, zal er in dit land niets veranderen. Met of zonder N-VA, die daar tijdens de regering Michel ook bij betrokken was.

      Er zou dan toch een akkoord zijn tussen de VS en Iran voor een staakt-het-vuren van 60 dagen, waarbij de straat van Hormuz weer vrij zou komen en Iran zich ertoe zou verplichten af te zien van kernwapens. Dat akkoord, het 40ste voorstel al van The Donald, zou deze vrijdag in Zwitserland worden ondertekend door Iran en de VS, maar nog niet door Israël. ‘Eerst zien’, zei de blinde…

--

  Ook wat de financiële toestand van België betreft, zal er nog e.e.a. dienen te worden uitgeklaard. Wie moeten we nog geloven? Ikzelf hou het bij Christine Lagarde van het Europees Monetair Fonds, Pierre Wunsch van de Belgische Nationale Bank en Paul D’Hoore van VTM. Al de rest is platte politiek.

--

   Ondertussen blijft men tegen alles en nog wat op straat komen en staken. Alsof dat iets zal helpen…

      De Amerikaanse dominantie in de wereldwijde populaire cultuur lijkt voorbij. Het land controleert nog altijd een groot deel van de entertainmentsector en raapt zo een groot deel van de winsten op. Maar op de inhoud heeft het zijn greep verloren, en daarmee ook de culturele aantrekkingskracht die jarenlang miljoenen luisteraars, kijkers en gamers naar Amerikaanse waarden en ideeën lokte. Andere landen haasten zich om dat gat op te vullen, van Brazilië in de muziek tot Zuid-Korea op tv en China in gaming. Alle ogen zijn nu gericht op de VS voor het WK. Maar het is nu een tanende macht geworden in het nieuw spel van soft power.

  Voor de rest gebeurt er weinig of niets in de wereldpolitiek. Van de deal US-Iran komt voorlopig niets in huis en dat zal wel zo duren tot men Israël erbij betrekt of gewoon uitsluit voor verdere onderhandelingen. Ondertussen moet The Donald zich voor zijn 80^ste verjaardag troosten met een primitief kooigevecht, een soort Vlaamse kermis van 50 jaar geleden…

*Uit The Economist van 13 dezer.