Als er iemand je vraagt hoe het gaat zeg je: ‘cava, goed’ en je haat de leugen die in die twee woorden verscholen ligt. Je probeert die twee woorden waar te maken door gewoon de dag te nemen zoals ie komt en gelukkig te zijn… Omdat je weet dat alles zoveel slechter kan.
Het voordeel van het hier te kunnen schrijven is dat je het hier kan zeggen… Het gaat niet goed. Het werk was lastig om pietluttige dingen. Dingen in perspectief zien werd plots moeilijk. Idiote redenen waar ik in mezelf van een mug een olifant maakte… De interne onrust liep daar ook even uit de hand.
Hoe laat je iemand los die er niet meer is en dat gevoel je zo onmachtig maakt en hoe laat je iemand los die er wel degelijk is en niet mee te leven valt ook dat pijn doet…
Voor het eerst in mijn leven heb ik écht het gevoel dat ik géén vat heb op de binnenkant. Dat al het gevoel als een chaos houvast zoekt maar het niet vinden kan. En ik vecht maar win niet genoeg de strijd naar mijn zin. Het lukt me niet om normaal door het leven te gaan. Het lukt me niet om de dingen te doen die ik allemaal in mijn hoofd heb…
Als je beste vriendin naar me kijkt en vraagt: ‘En jij’… hoe gaat het: ‘Nu effe niet, ik wil hier geen tranen’… En later komt het verhaal er wel uit, wanneer het kan.
deze maand laat ik het hier weer allemaal even voor wat het is. een nieuw jaar tegemoet even weer mijn positiviteit bijeen rapen … Ik hoop weer rust te vinden… Even terug naar de essentie. Even terug weg naar mezelf…en nog harder doorbijten als de vorige jaren ....
Je moet echt stoppen met naar die zeemzoete muziek te luisteren. Je moet stoppen met wegdromen. Waarom kan je nu niet gewoon de realiteit onder ogen komen? Waarom kan je nu niet even de touwtjes zelf in handen nemen en doen wat je zou moeten doen? Je bent geen puber meer. Pak je twijfels eens volwassen aan. Ik weet dat dit niet makkelijk is voor jou, maar meisje, wie niet waagt, niet wint. Daar ben je toch steeds volledig van overtuigd geweest? Als zich een kans voordoet dan ben jij diegene die hem steeds zal grijpen. En toch doe je het nu niet?
Je moet wat meer in jezelf geloven. Je bent het echt waard. Luister maar eens goed naar wat de mensen om je heen te vertellen hebben. In tegenstelling tot wat jij over jezelf denkt ben je absoluut geen saai persoontje. Mensen vinden je over het algemeen goed gezelschap en je bent een aardige meid die veel te bieden heeft. Nah ja, zelfvertrouwen komt niet van de ene dag op de andere, maar je moet beseffen dat je echt wel een fijn persoontje bent. En wie weet vindt hij dat ook.
Al is het maar één van de angsten die ik heb maar een redelijke grote angst .
Mezelf verliezen .
Ik weet dat als ik mij verloren heb ik er geen last van zal hebben, mogelijk ga ik mij zelf niet beter of slechter voelen . Maar de angst om dat bewust te worden , terug keren naar wat ik was en weten wat ik geworden was voor een tijd . Een soort Hide Jerkil figuur , en dat ik met die tijdelijk methamorphose het niet zou kunnen vinden .
Natuurlijk is die angst gebaseerd op hetgeen ik nu ben en voel, wat ongekend is geeft altijd wel spanningen weer . Maar als ik zie hoe mensen makkelijk zich laten meeslepen in minder goede dingen, zichzelf gedragen op verachterlijke wijze en het heel normaal vinden . Dan heb ik iets van, neen, dat zou ik niet willen, zelf niet als ik het niet bewust was, want als ik het bewust wordt, wat ben ik dan nog ? Zelf niet meer hetgeen ik nu ben . En dan heb ik mezelf verloren .
Ik hoor al mensen komen met, ja maar, het is uw tweede ik, die heeft iedereen wel . Als dat zo is, waarom zijn de meeste mensen op wandel met hun tweede ik, en niet de eerste ? Ik heb maar één ik, ja, ik ben in dat opzicht niet rijkelijk bedeeld geweest , ik heb mijn goede kanten en mijn slechte allemaal in één persoon vervat . Ik probeer mijn betere kanten te gebruiken wat voor mij goed is, wetende dat de slechte kanten voor mijn evenwicht zorgt .
De ying en de Yang moeten er zijn , ook met zijn tegenstrijdigheden , om zo een aanvaardbare middenweg te hebben . Want ook ik moet mij aanvaarden , ik zou zeggen, dat de belangerijkste persoon op deze aarde mezelf is die mij moet aanvaarden . En als ik dan op een punt kom dat ik mezelf verracht, dan zijn het big problems .
Ach ja, in je leven kom je tijden tegen dat je jezelf niet moet hebben, je zelf estiem is laag . Veelal in de pubertijd , komen daar de puistjes bij , en je vind jezelf op niets trekken . Ja, dat is zo en periode waar alles ineens op je af komt . Je moet jezelf niet hebben maar het is jezelf niet, je bent op dat moment nog een afkooksel van hetgeen men je gemaakt heeft . Met de beste bedoelingen maar naar hun hand , en eigenlijk hebben ze nooit rekening gehouden met jezelf , enkel met hetgeen ze zelf graag zouden hebben . Zware conflikten dus, plus de loock die niet perfect is, whaaaaa, kan het nog erger ?
Ja, je zelf estiem is weg, dat laat zich voelen natuurlijk , maar zelf estiem van wat ? Je bent niets meer op dat moment . Je moet jezelf pas ontdekken , hoe kan je je zelf estiem verliezen ?
Voor mij ligt het probleem anders , ik heb mezelf gevonden en heb de minst makkelijke weg genomen in het leven . Ik heb princiepes die mij doorgegeven geweest zijn van uit mijn opvoeding , ik zal niet zeggen de goede want alles is gebaseerd op het doorgeven van wat jezelf belangerijk vindt . In dat opzicht kreeg ik mee hetgeen anderen belangerijk vonden . Ik heb er mijn eigen potje van gemaakt en ben dan verder gegaan met hetgeen ik ben .
Tegen de stroom in zwemmend , bijna systematisch . De mensen vinden mij een wringer, altijd contrair . Ja, ze hebben gelijk ,maar het is niet omwille van een slechte eigenschap , t'is gewoon dat ik mij niet kan vinden in het met de stroom meegaan zoals de meesten . Ik heb princiepes moeten afzwakken of op zijn minst tussendoor door de vingers gekeken,anders was het niet leefbaar .
Ik heb leren reativeren , meer en meer , dat heeft mij ontlast . Maar denk niet dat ik met de stroom mee zal gaan . No way . Hooguit wil ik mij in een inham verpozen en de zwerm mensen zien voorbijgaan met de stroom mee .
Nu, de angst is om met die zwerm mee te gaan, het is aanlokkelijk , het geluk ligt er voor het grijpen ! Maar wat als ik wakker schiet ? En ik zie wat ik mee gedaan heb , mee de kuddegeest gevoed . Dat is dan en probleem .
Maar als ik meega, wie is er dan nog om ze te proberen te behoeden om hun geluk te verliezen ? Want volgens mij zijn ze niets vermoedend hun ongeluk tegemoet aan het gaan , En mijn taak op deze wereld is ze tegenhouden naar het ongeluk .
Ik weet niet of ik ze zelf afrem , misschien enkelen , en die gaan dan mogelijk mee helpen . T'is kwestie van groot genoeg te worden om de kudde geest een andere richting doen te nemen . Tegen de stroom in zolang de zwerm de verkeerde richting uitgaat , eenmaal dat alles de goede kant uitgaat ga je met de stroom mee . En met de stroom meegaan is geluk vinden .
Ach, misschien was heel mijn keuze de verkeerde sinds het begin , soms twijfel ik aan mijn keuze . Maar vindt geen antwoord die dat bevestigd . Het is hopeloos hetgeen ik doe , en mijn verstand zegt, laat ze doen en zorg voor je eigen, zie dat jij het goed hebt . Op een dag lopen ze te pletter en dan zullen ze zien dat het fout was .
Ja, mooi , enkel zit ik er dan tussen, mee de misserie aan het vreten dat zij geproduceerd hebben , hetgeen ik al heel mijn leven doe . En neen, een schijn geluk ligt mij ook niet , het geluk ligt op korte termijn en ik zoek naar de lange termijn . Eet vandaag alles op en morgen kan je op de kin kloppen , is dat geluk ?
Het geluk voor lange termijn bestaat niet, want het zal altijd mee opschuiven , in dat opzicht is het niet bereikbaar . Maar voor mij is de tussentijd naar het geluk, reden op gelukkig te zijn . Maar er moet dan ook reden zijn om te denken dat er geluk zal zijn .
happy_woman
Liefste ik
Liefste ik,
Je moet echt stoppen met naar die zeemzoete muziek te luisteren. Je moet stoppen met wegdromen. Waarom kan je nu niet gewoon de realiteit onder ogen komen? Waarom kan je nu niet even de touwtjes zelf in handen nemen en doen wat je zou moeten doen? Je bent geen puber meer. Pak je twijfels eens volwassen aan. Ik weet dat dit niet makkelijk is voor jou, maar meisje, wie niet waagt, niet wint. Daar ben je toch steeds volledig van overtuigd geweest? Als zich een kans voordoet dan ben jij diegene die hem steeds zal grijpen. En toch doe je het nu niet?
Je moet wat meer in jezelf geloven. Je bent het echt waard. Luister maar eens goed naar wat de mensen om je heen te vertellen hebben. In tegenstelling tot wat jij over jezelf denkt ben je absoluut geen saai persoontje. Mensen vinden je over het algemeen goed gezelschap en je bent een aardige meid die veel te bieden heeft. Nah ja, zelfvertrouwen komt niet van de ene dag op de andere, maar je moet beseffen dat je echt wel een fijn persoontje bent. En wie weet vindt hij dat ook.
