Zo maar een babbeltje

Klik op de foto om meer te weten over PeizegemOp een grijze herfstmorgen.
Is het heel stil, leize en rustig buiten.
Ik woon in een wijk in een kleine parochie. De kerktoren staat in mijn gezichtsveld en ik hoor de klokken tien uur slaan. Het haantje kijkt naar mij met de wind van achter dus. Vandaag ben ik niet het zonnetje in huis. Problemen in de familie, de mode van deze tijd. We staan er voor en moeten er door, niet gemakkelijk;
Onder de kerktoren is er wel druk leven. Een nieuwe school staat er subliem en rijzig, waar de kinderen en leerkrachten nog een beetje hun weg moeten vinden. Ons parochiehuis er naast wordt gebruikt door verschillende verenigingen.
Elke dag is er wel iets te doen, vele mensen komen en gaan.
Vrijwilligers leggen hun cachet sporadisch op het werk, waar ze zich willen voor inzetten . Er is hier in de kerk nog elke zondag een H.mis of een gebedsdienst.
De pastoor woont in een andere gemeente. Het zijn meestal ouderen die komen,
zoals ik. Bij een uitvaart zit de kerk wel nog vol. Iedereen kent hier elkaar en de mensen leven mee in verdriet en pijn.
We kunnen ook uitbundig feesten met groot en klein, met jong en oud.
Zoals bij de opendeurdag van de nieuwe school.
De pastorie is in het straatbeeld en de nieuwe school geïntegreerd. De jeugd heeft ook een nieuw verblijf gevonden. Het kerkplein ligt er nog niet zo proper bij, dat moeten ze nog fatsoeneren. Zeventien jaar heb ik aan de schoolpoort gewacht om mijn kleinkinderen op te halen. De kleinste is nu tien en wil alleen naar school.
Vroeger als kinderen gingen wij altijd alleen op stap, maar nu is het te gevaarlijk met het drukke verkeer voor kleine kinderen, zelfs al wonen we dichtbij.
Ik word stilletjes ouder. Andere tijden evolueren zich. Ik treuzel om er in te komen, ik doe mijn best. Anderen brengen het nieuws nu aan, anders en beter?
Als we maar gezond zijn. Groetjes




















































