mijnwerker

Ze werden genoemd de ereburgers van het land,stonden in de jaren '70 geregeld in de krant.
Onder in de mijn waren ze kompels voor altijd,
daar hadden ze van dat werk geen spijt.
Ze waren er allemaal vuil en zwart
hadden voor mekaar een groot hart.
Droegen allen hetzelfde pak en mijnlamp
moesten er kruipen,en kregen dan weleens kramp.
Er werkten vele nationaliteiten
elkeen werd geprezen voor zijn kwaliteiten.
Grieken,Turken en Italianen
allemaal spraken ze verschillende talen.
Opeens paniek, er ontsnapte gas,
de dood,was de onvewachte gast.
Velen lieten er hun leven, gingen heen,
lieten vrouw en kinderen alleen.
4 december was hun dag,
het was de dag van Barbara.
Hun patrones die waakte over hen,
dan hoorden ze erbij, dan telde je wel.
Deze dag word hier in Eisden nog gevierd
dan staan de brankadiers er heel fier.
Ze denken dan steeds aan vroegere tijden,
waar afzien was,en in stilte lijden.
Deze tijd gaat eens voorbij,
want ze sloten onze grote mijn.
De jeugd van heden, vind daar geen werk meer,
dat waren de tijden van weleer.
Lutgarde mijnwerkersdochter




















