Zoektocht

Telkens wanneer ik mijzelf ontleed, resteert een rest, een zoektocht
Nooit geraak ik tot de bodem van mijn zijn, maar laag op laag
onthult een nieuwe laag. De een verbonden met de ander,
de ander verbonden met de volgende. Zij gaat
onontwarbaar voort. Met elk proberen
een nieuwe laag, met elke nieuwe
laag een nieuw proberen.
Nooit geraak ik tot het
diepste van mijn
zijn.

Elke actie een complot van lusten, angsten en verlangens. Niets is gewoon.
Alles heeft een doel en oorzaak. De vraag is wat en wie en hoe. Na
eindeloos dralen en dwalen heb ik mijn zoektocht gestaakt. Ik ben er
niet, en nooit geweest. Het is slechts het lichaam dat hier leeft.
Er is geen ik, geen diepste ik,
geen essentie van mijn
zijn.

In relatie tot de ander verhult zich echter dit besef.
De ander is niet op de hoogte van mijn automaten
en gelooft in mij en redenen. Mijn mij speelt hierin mee.
Het kan niet anders, en vervalt keer op keer uit schuld
weer in het vinden van zijn diepste zijn.

Elke actie een complot van lusten, angsten en verlangens.
De ander moet het weten, anders ga ik aan de eerlijkheid voorbij.
Kon ik de ander mijn zijn maar geven. Op een blad hem aanreiken
en zeggen: “dit ben ik”. Een blik alleen zou genoeg zijn om mij te doorgronden.

Zo is het helaas niet gegeven. Zonder essentie is het wachten totdat
alles is vergaard. Pas dan is het klaar of mijn zijn de ander kan bevallen.
Maar weet dat ik die tocht ook maak en weer een laag verder geraak.

Anoniem

DE HERBERG

Mens-zijn is een herberg;

elke dag komen er nieuwe gasten.

Vreugde, teleurstelling, een helder moment;

komen als onverwachte bezoekers.

Verwelkom ze en ontvang ze allen gastvrij !

Ook al zijn het een hoop zorgen

Die jouw huis overhoop halen.

Behandel toch elke gast met respect.

Misschien ruimt hij bij je op

om zo plaats te maken voor iets anders, iets fijns.

De sombere gedachte, schaamte, boosheid,

Treed ze lachend bij de deur tegemoet

en vraag ze verder te komen.

Sta open voor iedereen die komt.

Want ieder van hen is gestuurd

Als een gids uit het onbekende.

Bewerkt uit:

Barks, C. The Essential Rumi, San Fransisco: Harper, 1997

Waar zijn ze toch die brieven van vroeger?
Waar is de tijd dat er nog geen E-mail was?
Waar is de tijd dat men nog met pen op papier schreef?
Plots heb ik goesting om een brief te schrijven.
Aan wie?
Awel ik weet het nog niet, misschien duik ik wel terug in de tijd van toen, met de ervaring van vandaag.
Misschien een brief naar mijn moeder, of naar mijn vriend.
Naar Rogéke of zo maar de wereld in.
Misschien herkent men zich in de brieven, of misschien is hij wel voor u bestemd.

Morgen vrienden


                                                            Het is weeral een tijdje geleden dat ik je nog iets schreef.
Ja, de laatste 6j blijven mijn brieven onbeantwoord, en toch blijf ik je schrijven.
De brieven zijn vergeeld, maar de woorden staan er nog steeds in blauwe inkt.
Het papier geurt muf, maar de waarde van de woorden is gebleven.
Vaak herlees ik mijn eigen brieven, want de postbode stuurt ze terug, wegens adres niet bekent.
Iedereen weet dat je er bent, maar hij alleen kan je adres niet vinden.
Maar ik geef de hoop niet op, en zal blijven schrijven tot je mijn woorden te lezen krijgt.
Ik ben dan weer men eigen weg ingeslaan, en begint op volwassen benen te staan.
Het werd stil, en het is in die stilte dat ik je nu schrijf.
Honderden brieven zou ik je kunnen schrijven, met de woorden die ik tekort schoot tijdens men levensjaren.
Brieven met dankwoorden, brieven met excuses, brieven om uit te leggen wat je voor ons betekende.                                                                                                                                                straks steek ik deze brief in een brievenbus.
Hij zal zijn weg volgen zoals alle andere brieven.
De postbode zal hem terug in mijn brievenbus deponeren, en iets later krijg ik je brief terug in handen.
Zoals gewoonlijk zal ik roepen…. er is post!

En jij vroeg om de post op de kast te leggen, zodat je hem 's avonds kon lezen.
Zo zal ik ook deze brief, straks bij alle andere brieven leggen op de kast naast je foto.
Zes jaar lang stapelen ze zich op.
Af en toe doe ik er ééntje open, en lees hem je dan voor.
Brieven met een lach, brieven met verdriet.
Hoe meer het papier verkleurt, hoe meer kleur de inhoud krijgt.
Ooit zal ik zelf de kans hebben om je de brief te brengen.
De dag dat de wereld mij verlaat, zal ik zelf postbode spelen en met mijn post voor de hemelpoort staan.
Och nee.....ze hoeven mij niet binnen te laten, gewoon je brieven bezorgen.
Mijn plaats is in de zevende hemel, de dag dat je mijn woorden leest die ik vroeger tekort schoot.

Waar moeten u en ik het dan over hebben? Over dahlia’s? De dood van mijn poes? Dat die van nummer 71 gaan scheiden? De spelregels van Mens erger je niet? Het weer? Over niets? Ik ben ermee begonnen. Stoppen met drinken.Zo’n offer kan dat niet zijn voor onze gezondheid, inclusief de wereldvrede. Ook al zal het nieuws daarover mij pas een dag later bereiken. Maar dat heb ik er wel voor over. U ook?

Vrienden, ik hoop dat met jullie alles goed gaat.
Ooit maak ik dezelfde reis, en dan kunnen we zeker bijpraten.
Ik stuur je nog vele lieve groetjes Henri

Ik zal beginnen met mijn gedachten beter te sturen.
Een mens is het product van zijn gedachten.
Ik wil gelukkig en hoopvol zijn.
Daarom zal ik gedachten koesteren die gelukkig en hoopvol zijn.
Ik weiger nog gegijzeld te worden door omstandigheden.
Ik zal niet meer toelaten dat kleine ongemakken mij bepalen.
Ik zal negativiteit en kwaadspreken mijden.
Optimisme zal mijn metgezel zijn en vriendelijkheid mijn kenmerk.

                   Ik zal dankbaar zijn voor de vierentwintig uur die vóór mij liggen.
                                                  Tijd is een kostbaar goed.
                      Ik weiger de weinige tijd die ik gekregen heb te laten besmetten
                                     door zelfmedelijden, angst of kwaadheid.
                        Ik zal deze dag tegemoet treden met de vreugde van een kind
                                               en de moed van een reus.
                             Als morgen komt, zal vandaag voor altijd voorbij zijn.
                   Zolang vandaag er is, zal ik hem gebruiken om lief te hebben en te geven.

Ik zal niet toestaan dat het verleden mij gevangen houdt.
Zelfs als mijn leven vol fouten is geweest,
weiger ik nog verder over mijn vele mislukkingen te blijven piekeren.
Ik zal ze aanvaarden. Ik zal de lessen leren. Ik zal doorgaan. Als een winner.
Geen enkele vergissing is fataal.
Struikelen mag. Ik zal weer opstaan.
Fouten maken mag. Ik zal weer verder gaan.

Ik zal tijd doorbrengen met mensen die mij dierbaar zijn.
Mijn partner, mijn kinderen, mijn familie.
Een mens kan de wereld bezitten maar arm zijn door gebrek aan liefde.
Een mens kan niets bezitten en toch rijk zijn aan relaties.
Vandaag zal ik ten minste vijf minuten doorbrengen
met de belangrijke mensen in mijn wereld.
Vijf minuten van kwaliteit met praten, omhelzen, danken of luisteren.
Vijf onverdeelde minuten met mijn partner, mijn kinderen en mijn vrienden..

Vandaag zal ik een verschil maken.

MAX LUCADO

Soms ben ik mij ergste vijand. Ik schreeuw hard hoe druk ik

het heb, maar als ik feitelijk kijk valt dat best mee.

Ik maak graag van een mug een

olifant en daar belast ik mijzelf alleen maar meer mee.

Discipline ontbreekt mij de laatste tijd dagelijks en ik moet

mijzelf vaak een flinke schop onder mijn kont geven.

Soms word ik moe van de enorme hoeveelheid zelf motivatie

die ik op mijzelf los moet laten.

Ik wil zo erg veel. Maar daar moet ik dan ook wat voor doen.

Mijn probleem is dat ik denk aan het eindresultaat maar

de tussenliggende schakels niet wil signaleren of in beweging

wil zetten.

Ik wil nu al op het eindresultaat zitten.

Maar zo werkt dat niet.

Gemotiveerde mensen in mijn omgeving spiegelen mij met hun doorzettingsvermogen en professionaliteit.

Ze laten mij zien wat ik anders of beter kan doen.

Maar in plaatst van daarmee aan de slag gaan, vlucht ik

liever in een boek.

Ik ben mijzelf even zat. Dat luie gedoe van mij!

Mijn schrijfsels liggen al maanden op mij te wachten en de tekst

van mijn biografie heb ik nog steeds niet compleet.

Ik weet alleen dat het beter kan, dat ik beter kan.

Dat frustreert mij het meest. Ik heb een wisselvallig karakter, mijn

stemmingen overheersen nog al eens.

Behalve in mijn werk. Daar ben ik constant in

Ik ben gelukkig op het punt beland dat ik mijzelf in dat opzicht

bijna niet meer kan uitstaan.

Ik zeg gelukkig omdat er in mijn wisselvalligheid een zekere

constante factor te vinden is.

Het constante is dat als ik iets van mijzelf echt, echt, echt zat

word, ik er wat aan doe.

Ik denk dat ik nu op dat punt zit.

De hele week word ik met een irritatiegevoel naar mijzelf toe wakker.

Zoveel dingen die ik had willen doen en nog steeds niet gedaan heb

terwijl ik daar wel de tijd voor had.

Ik denk dat ik maar eens een plan ga schrijven met

een planning, wanneer, wat, hoeveel en hoe.

Bij deze roep ik de maand uit tot puinruim en

afmaak maand, voor mij!

Zo, nu heb ik het zwart op wit gezet.

Er is geen weg terug.

Tijd om eens verantwoordelijkheid te nemen voor

wat ik wil en waar ik voor sta en wat ik daarvoor wil doen.