ouderen niets meer waard???

                                hoezo?

we zijn een fortuin waard!!!

we hebben zilver in onze haren

goud in onze tanden en gas in onze darmen.

stends in onze nieren

lood in onze schoenen

en kalk aan onze nagels 

staal in onze heupen

en plastic in onze knieën.

vol met dure medicijnen

lijken we een goudmijn.

een mens met zoveel mineralen

al het jaar 3000 wel halen.

daarom gaan we fier door het leven

nemen kritiek op als een spons

want door bovengenoemde rijkdom

drijft de economie op ons….

 

henri

 

deze tekst licht me ergens aan men hart en is me toegestuurd en zet hen hier in bewaring
men dank aan de schrijver
 
                          

Ik draag een koffer met me mee,
het gewicht begint zwaar te tillen
Het verleden zit ingepakt,
  klaar om er uit te willen
Ik zeul de koffer van mijn leven,
  als een last uit het verleden
Vol met dromen die ik had,
  en al het leed dat is geleden
Ik til me een breuk aan de ballast,
  zoute tranen wegen nu door
Alsof het antwoord geven kan,
  op de vraag:
  waar leef ik voor
Ik bezwijk bijna onder het gewicht,
  gebukt hierdoor ga ik door straten
En toch ook met luchtigheid van geluk,
in de koffer die ik niet kan achterlaten

                                  

henri

Ik heb zon idee
Dat het nooit meer echt fout kan gaan
Ik heb alles wat ik ooit gewild heb
En mocht ik het ooit allemaal verliezen
Heb ik tenminste de herinnering

Ik doe
Ik durf
Doe net alsof ik nooit anders heb gedaan
Ik spring
Ik lach
Maar van binnen
Lijk ik stil te staan

Van binnen vind ik het doodeng
Mijn hele leven overhoop
Ik doe alsof
het lijkt de normaalste zaak van de wereld
maar ik kruip al een paar jaar door het stof

Ik wil zijn
Wie ik ben
Wie ik altijd ben geweest
Er is geen weg meer terug
Ik dacht niet na
ik ging te vlug

Ik hou mezelf voor de gek
Keer op keer
Maar omdat iedereen het gelooft
Is het geen leugen meer

Ik en mezelf
Twee totaal verschillende mensen
Samen zijn ze ik
Twee contrasten maken mij
Zo verschillend zijn zij
Zonder de één geen ander
Ik mis mezelf
Mezelf mist mij

(Madeleine van Woerkom)

De bagage van mijn leven,
draag ik mee in mijn ziel.
De momenten waarop ik
overeind ben gebleven,
de plaatsen waar ik viel
Mijn bagage wil ik soms bekijken.
Ik draai de stukken om en om.
Met de kennis van nu,
zou ik dingen ontwijken,
ervaring vormt een stukje rijkdom.
Achterom kijken heeft geen zin.
De toekomst begint vandaag.
Daarom stap ik blijmoedig het leven in.
Wat mij overkomt, is de grote vraag

De weg door het leven is vol bochten. De manier waarop je die draaien en bochten neemt, bepaalt het succes van je leven. Niets is namelijk vast in het leven behalve verandering. Dat is één ding in het leven waar je zeker van kan zijn: dingen zullen veranderen. De tijd is constant in beweging. Elke dag biedt het leven je nieuwe informatie en die je moet opnemen in je eigen werkelijkheid. Het heeft geen zin je te verzetten tegen de gedachte dat jij of je levensomstandigheid zullen veranderen.

Een mens is op de wereld gezet om te groeien. Als een mens in zijn leven niet groeit is dat tegennatuurlijk. Die mensen komen 'vast' te zitten, in een sociaal isolement of in een vicieuzel cirkel en kunnen daar vaak zonder hulp van een deskundige of derde niet meer zelf uit kunnen komen. Ga zelf maar eens na hoeveel veranderingen je in de loop van 10, 20 of 30 jaar in je persoonlijke leven hebt ervaren.Hoe anders ben je nu dan 10, 30 of zelfs 50 jaar geleden?

Daarom is het belangrijk dat je effectief met die verandering leert om te gaan. Dat je je eigen ontwikkeling een hart onder de riem weet te steken.

Veranderen gaat nooit pijnloos. Pijn is de voornaamste prikkel die een veranderingsproces in beweging zet. Van pijn leer je. Sterker nog: heel veel mensen gaan pas veranderen als ze pijn voelen.

Veranderingen betekenen een vorm van verlies.

Angst voor het onbekende, verlies van vrijheid belemmert je misschien een stap voorwaarts te doen.

Verlies betekent dat een vorm van rouwverwerking noodzakelijk is. Het bewust afsluiten van de ene fase, om vervolgens te komen tot acceptatie van 'het is zoals het is'. De onbekendheid van de nieuwe fase en daar de tijd voor nemen om opnieuw te leren waarnemen en te genieten van het nieuw leren kijken en ontmoeten.

Wat zal ik zeggen? Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. De pijn die ik voelde omdat ik verder wilde in mijn leven maar niet wist hoe. De pijn die ik voelde omdat ik was wie ik was. Ik wilde anders zijn, maar ik wist niet hoe. Kortom ik zat vast en kon niet vooruit. Mijn beslissing om hulp te gaan zoeken is de beste keus die ik ooit in mijn leven gemaakt heb! Wat ik daarna tegen kwam was niet makkelijk want ik ben echt door een diep dal gegaan. Maar dat moest om te kunnen overwinnen. En nog heb ik dagelijks moeite om de obstakels die ik op mijn weg tegen kom te overwinnen, maar ik durf de stap te nemen en ik durf te erkennen dat ik er met vallen en opstaan wel kom. Van mijn fouten leer ik tenslotte want fouten zijn er om gemaakt te worden.

‘’ Andere keuzes ‘’

 

Je maakt andere keuzes in je leven

het is goed, want zij voeden jou

op weg naar nieuw geluk,

het maakt je vrij om te kiezen

dat wat jij maar wilt.

 

Heb je in het verleden verkeerde keuzes gemaakt

daarom ben je nog niet slecht

je kunt altijd opnieuw beginnen

elke minuut van de dag

want het mag.  .. echt.

 

Alles op een positieve manier bekijken

kan ook, maar toch .. heeft het tijd nodig.

Het gevoel in je eigen hart

brengt je heel ver .. maar toch

gaat het niet zo

van de ene op de andere dag.

 

Natuurlijk mag je altijd andere keuzes maken

het zou niet goed zijn als dat niet kon,

maar toch ..  soms is het moeilijk

en niet te bevatten

hoe je de juiste keuzes moet maken

in het leven, de juiste keuze kan maken

om juist  te overleven.

ieder mens kan alleen maar de zorgen van één dag aan.

dat we het soms niet meer aankunnen, komt alleen omdat we de last van deze twee eeuwigheden

-gisteren en morgen- op onze nek willen nemen……

henri

een mooie

 
Ik heb thuis een potje


 Op het potje staat "verdriet".
 Ik doe er vaak verdrietjes in,
 want als ze klein zijn ...
 huil ik niet.
 
 
Steeds als er iets tegenzit
 Er iets gebeurd wat ik niet wil
 Open ik het potje,
 Gooi het er erin heel stil.
 
Maar gisteren was de laatste
 Druppel iets te veel
 Van al die stukjes klein verdriet
 Kreeg ik een brok in mijn keel.

  Mijn hand begon te trillen
 Verdriet vloog met golven uit de pot
 Een traan begon te rollen,
 Ik voelde mij erg rot.
 
Een onbedaarlijk snikken
 deed me trillen overal,
 Ik zat echt tot mijn haren
 In het diepste diepe dal
 
Het was met rood omrande ogen
 Toen ik mijzelf weer rustig kreeg,
 Opgelucht keek ik naar mijn potje
 Het potje ... Dat was leeg.

 Dus zie je iemand lopen,
 Rode ogen en heel bedeesd
 Dan vraag je niets meer,
 Dan weet je,
 haar potje is pas vol geweest.

ik was hier weer aan het lezen in men mail en moest me even recht zetten
bij deze twaalf zinnen 


                                
                          Twaalf tekens van spirituele ontwaking.

- Een toenemende tendens de dingen te laten gebeuren, in plaats van ze zelf te veroorzaken.
- Frequente lachbuien.
- Het gevoel van betrokkenheid met anderen en met de natuur.
- frequente overweldigende periodes van waardering.
- De tendens om spontaan te denken en te handelen in plaats van angsten te hebben die gebaseerd zijn op voorbije ervaringen.
- de onmiskenbare bekwaamheid om van elk moment te genieten.
- Zich minder zorgen maken.
- Verlies van de interesse om te vechten.
- Minder belang hechten aan de interpretatie van de daden van een ander.
- Het niet meer noodzakelijk vinden om mensen te veroordelen.
- Jezelf niet meer dagelijks veroordelen.
- Bekwaam zijn om liefde te schenken zonder daarvoor iets terug te willen krijgen.

 Ben al blij nu, dat elke zin van deze tekst mij raakt...en mijn vraagt, om bij te sturen.
 Het zijn 12 meetinstrumenten om aan mijn ik (EGO) te werken.
 

maak het maar mee op 84 jarige leeftijd

Bree

08/08 "Bliksem schudde pannen los en blies venster uit"

Een huis op de Meeuwerkiezel in Bree is onbewoonbaar verklaard na een zware blikseminslag en een klein brandje gistermiddag. De overbuur kon de vlammen snel blussen. Toch blijft de schade enorm.

Niet alleen het dak werd omhoog gelicht. Ook de stopcontacten werden uit de muur geduwd en een raam werd uit de muur geblazen. De bejaarde bewoonster en haar zoon worden opgevangen door familie.

Knetterende bliksempijl

Buurtbewoners die op een halve kilometer wonen, voelden hun huis daveren toen een knetterende bliksempijl insloeg op het huis van Maria Bemelmans en haar zoon Paul Braeken. Deze laatste liep onmiddellijk de straat over naar overbuur Jean-Pierre Vliegen, toevallig een brandweerman.

“Mijn vrouw en ik hebben onmiddellijk de brandweer verwittigd en Maria opgevangen die enorm geschrokken was”, vertelt Vliegen. “Allebei waren ze in paniek. Ik ben vlug de woning binnengegaan want er ontsnapten al rookpluimen door het dak. In de elektriciteitskast was het aan branden en ik doofde de vlammen met een brandblusapparaat, anders waren ze overgeslagen naar de rest van het huis.”

Bliksem

Vliegen zag hoe de bliksem had huisgehouden in het gebouw. “Boven zag ik stopcontacten uit de muur hangen. Ook een luchter was losgekomen. Alles was aan het smeulen.” Ook aan de buitenzijde waren de sporen van de inslag duidelijk zichtbaar.

“Dakpannen lagen door elkaar geschud omdat het dak door de slag een fractie van een seconde volledig los kwam. Aan de achterzijde is een raam met kozijn uit de muur uit de muur geblazen”, aldus Vliegen.

Zuurstof

“Dit behoort toch tot één van de zwaarste inslagen die we hebben gezien,” vertelt Eerste Sergeant Ronny Waelbers van de Breese brandweer. “Door het hele stroomnet is zeer grote lading gegaan, dus de schade is enorm. Door de woning kan je bijna het traject zien dat de bliksem heeft afgelegd, met de grootste schade boven. Elektrische toestellen zijn beschadigd, lampfittingen losgeslagen.”

De ambulancedienst van de brandweer moest de zoon zuurstof toedienen, net zoals de overbuur die licht werden bevangen door de rook. “De zoon is enorm van slag door het gebeuren,” luidt het. Samen met zijn moeder worden ze opgevangen door familie. In de straat was er een tijdje geen stroom door de inslag.

Geert VAN BAELEN

Steeds weer zoeken
mijn voeten de aarde.
Adem verbindt mij
met al wat leeft.

Mijn ogen zien:
het regent licht.
Mijn oren geloven blind
wat zij horen:

achter mij fluisteren
zacht de duizenden
uit wier liefde
ik werd geboren.                                  

Voor mij wacht
het land van belofte.
Mijn stok
weet de weg.

Zo reist mijn ziel
door de tijd.
Zo trekt de geest
door de stof.

Ik doe niets
fout of goed.
Ik ga maar
en groet

http://www.esnips.com/doc/a2a346d0-930d-4991-924f-71650c4c640e/Little-Drummer-Boy[1]

Vergeef me als ik jammer ....

Ik zag vandaag een jongen
Op de bus met gouden haar
Ik wou dat ik zo mooi was
Toen hij uiteindelijk wou uitstappen
Zag ik hem strompelen tussen de banken
Hij had slechts één been
En liep met krukken
Maar bij het passeren had hij
Een erg brede glimlach

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee benen en de wereld is de mijne

Onderweg bij het wandelen zag ik een snoepkraam
De jongen die daar snoep verkocht had veel charme
Ik sprak even met hem en
Hij zag er zo gelukkig uit
Als ik wat later ben
Is dat helemaal geen probleem
Wanneer ik verder wou gaan
Zei hij tot mij
Je bent bedankt . je bent zo vriendelijk
Het is fijn om te praten met mensen als jij
Je moet weten . ik ben blind

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee ogen en de wereld is de mijne

Ik wandelde verder langs de straat
En zag een jongen met mooie blauwe ogen
Hij stond te kijken naar spelende kinderen
En wist niet wat te doen
Ik stopte en vroeg hem
Waarom speel je niet mee met hen
Hij keek onverstoorbaar verder
Zonder één woord te zeggen
Toen besefte ik pas dat hij doof was

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee oren en de wereld is de mijne

Heb twee benen waarmee ik kan gaan waar ik wil
Heb ook twee ogen om alles rond mij te bekijken
Heb twee oren om dat te beluisteren wat ik wil
Ik ben gezegend . de wereld is de mijne

Vergeef me als ik jammer

Alberto Malloma

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

toon Hermans