drummer

soms
schijnt de zon tussen de kruinen van de bomen
sta je stil bij de vloed van rivieren en stromen
hoor je overal 't concert van zingende vogels
is er geen bestaan van gruwelijke kogels
lijken alle tuinen bezaaid met kleurrijke bloemen
wil je de hele wereld met elkaar verzoenen
lopen de straten vol van lachende gezichten
bestaan er zelfs geen maten noch gewichten
weerspiegelt de maan zich in 't rimpelloos water
verschuif je de problemen naar later
brengt niemand je van je stuk
beleef je, droom je van puur geluk

soms
lijken de dagen duister en zwaar
alleen al door een simpel gebaar
van mensen die in dezelfde stemming
de dagelijkse dingen zien als remming
maakt  de mooiste symfonie je weemoedig
vind je je vrienden opeens zo koelbloedig
voelt de regen op je huid extra koud
daar waar je er anders zo van houdt
wil je alleen zijn, vermijd je gezelschap
want middenin voel je je veel te krap
wil je naar buiten maar weet niet hoe
heb je schrik, er is nog zoveel taboe

soms
meng je die beelden ineen
je kunt niet verder op één been
het evenwicht moet je steeds zoeken
credit en debet zoals in de boeken
en als het lukt, dan is dat een gunst
weten te leven is immers een kunst
zo slijt je dan uren en dagen
met af en toe iets extra's te wagen

                                         kado

een bewogen jaar  achter de rug

het leven gaat zo vlug

veel positieve dingen,

maar ook problemen blijven mij omringen.

ik los ze op en sta even stil,

als het niet gaat zoals ik wil.

ik probeer mijn energie zó te gebruiken

en een oplossing te ontluiken.

per keer, stukje voor stukje,

denk ik meid, het lukt je.

en gek genoeg werkt dat vaak zo wel

alleen het leven gaat zo snel.

één ding besef ik, op de helft bijna

dat, zolang ik in dit leven doorga…

er is geen finishing touch,

nooit zal alles zijn opgelost.

je blijft lachen, of creperen

je blijft steeds leren

en ik en blij dat ik zeggen kan,

dat ik nog steeds van het leven leren kan.

 het leven heeft tóch gelijk

als ik er zo even op terug kijk

God geeft je het leven zo,

als een goed verpakt kado.

als je op problemen stuit

pak je het kado maar verder uit

aar als het zich ontbloot,

dan is ie daar,  de dood.

josé

Een mensenleven is zo wonderlijk, zo onbegrijpelijk

jaar in , jaar uit, dag in dag uit,

beweeg je je tussen mensen en dingen.

Sommige dagen schijnt de zon en je weet niet waarom.

Je bent tevreden,

je ziet de mooie en de goed kanten van het leven.

je lacht, je dankt, je danst.

Je werk gaat vlot, iedereen is vriendelijk tegen je,

je weet niet waarom.

Misschien heb je goed geslapen?

Misschien heb je een goede vriend gevonden en voel je je geborgen..

Je zou de tijd van vrede en diepe vreugde

willen laten voortduren….

Maar ineens verandert alles weer.

Het is of een té hevige zon de wolken aantrekt.

Er komt een soort droefheid over je,

die je niet kunt verklaren.

Je ziet alles weer zwart.

je denkt ,dat de anderen niets meer van  je moeten hebben.

je zoekt ineen kleinigheid, een reden om te klagen,

te kankeren,jaloers te zijn en verwijten te maken.

Je denkt, dat dit zo zal voortgaan,

dat deze stemming, niet meer zal wijken.

En je weet wéér niet waarom,

misschien ben je moe?

Je weet het niet, waarom met het zo zijn?

Omdat de mens een stukje natuur is,

met lentedagen en herfstdagen

met de warmte van de zomer

en de kou van de winter.

Omdat de mens het ritme van de zee volgt

eb en vloed….

Omdat  ons bestaan, een voortdurende repetitie is van leven en sterven….

Als je dít begrijpt. kun je vol goede moed en vertrouwen verder,

want dan wéét je, dat na elke nacht,

weer een nieuwe morgen komt.

Als je dít aanvaarden kunt,

zul je door het regelmatig "op  en  neer",

steeds dieper en vreugdevoller gaan leven.

Jij bent de mooiste

Er zijn van die dagen
Dat ik zou willen vragen
Hou jij nog wel van mij
Want jij bent die ene
Die ik niet kan vergeten
Die ene dat ben jij
Elke dag is weer een feest
Als je bij me bent geweest
Nooit zal ik die tijd vergeten
Nee, ik kan niet zonder jou

Jij bent de mooiste... de allermooiste
Jij bent voor mij de ware liefde uit m'n dromen
Jij bent de liefste... de allerliefste
Ik mis je warmte, je liefde, als jij niet bij me bent

Er zijn van die dagen
Dat ik zou willen vragen
Toe blijf voorgoed bij mij
Ik kan niet alleen zijn
Ik wil voorgoed bij jou zijn
Alleen jij maakt me blij
Elke dag is weer een feest
Als je bij me bent geweest
Nooit zal ik die tijd vergeten
Nee ik kan niet zonder jou

Jij bent de mooiste... de allermooiste
Jij bent voor mij de ware liefde uit m'n dromen
Jij bent de liefste... de allerliefste
Ik mis je warmte, je liefde, als jij niet bij me bent

Jij bent de mooiste... de allermooiste
Jij bent voor mij de ware liefde uit m'n dromen
Jij bent de liefste... de allerliefste
Ik mis je warmte, je liefde, als jij niet bij me bent

Ik mis je warmte, je liefde, als jij niet bij me bent

ze moeten opletten zouden zich
wel kunnen verslikken
henri

Mak kik binnen , mak ik binnen ik wil ook wel eens iet zingen

Over dingen die ik mij ook nog herinner .

Uit de goede zuipers tijd

Wil ik ‘teen en ’t ander kwijt

Eerst plezant maar later spijt

Heelder dagen potten pakken

En tot de leste blijven plakken

Voor mijn gezin was er geen tijd

Dat mijn vrouw daar zat te wachten

Dat kwam nooit in mijn gedachte

Pinten pakken  goed doorzakken

Ik dacht alleen maar aan mezelf

van mijn pree kreeg zij den helft

’t was zo simpel allemaal

Zo simpel als “ laat maar gaan “

Een maat dat was een “ medeklinker “

Die niet zoop dat was een stinker

Aan den toog dat was toch straf

wisten wij er alles af

van de wereld politiek

en we lachte ons een kriek

met die lompe boeren lullen

die alleen hun zakken vullen

bij ons werd alles opgelost .

Is dat gene straffe kost

Maar stillekes begon da zuipen

Toch wel in mijn lijf te kruipen

’t was ni zo simpel allemaal

‘s morgens met een houten  kop

Kwam dan de gedachte op

Laatzestaan

’t begon zo stilaan door te dringen

Dak iet anders moest verzinnen

En dan liefst nog wel heel gouw

Als ik blijven leven wou

Ik dacht eerst ik ga wa minderen

Maar dat kon toch niet verhinderen

Dat het langzaam tot me doordrong

Dat het zo niet verder kon

Pinten pakken flink doorzakken

Ik ging er langzaam aan kapot

‘k moest wel stoppen

‘k ging naar de knoppen

Omdat ik nu zeker wist

‘ k zuip mij langzaam in de kist

Zo kan dat niet verder gaan

IK LAAT ZE STAAN

Ikske vrij naar de Fikskes

         volg je hart

het verleden komt niet terug

wend het dus de rug

laat het heden je bekoren

en maak een stap naar voren

blijf niet hangen in het toen

wat kun je er nog aan doen

jouw weg ligt in  vandaag

maak en stap en stel de vraag

waar wil je met jezelf heen

wat houdt jou het best ter been

volg de weg van je hart

zodat je toekomst niet verstard.