dikke boom

op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle klasgenoten op een papir te schrijven en naast de naam enige ruimte te laten
daarna zei ze tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze over deze klasgenoten zouden kunnen vertellen achter ieder naam moesten schrijven.
de opdracht duurde het gehele lesuur.
en aan het einde van de les moest de opdracht ingeleverd worden bij de lerares.
in het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad en schreef per leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun lijst.na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen , is dat echt zo? kon je horen fluisteren, ik wist niet dat ik voor iemand anders waarde had!en ik wist niet dat anderen mij zo leuk vinden,waren de over het algemeen gehoorde commentaren.
na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken.
ook wist de leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover gesproken hadden,maar dat was ook niet het belangrijkste .
die oefening had zen effect gehad.
de leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.
enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze ging.
de kerk was overvol met vele vrienden.een voor een gingen de mensen die van hem gehouden hadden of hen gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen hem zijn laatste eer.
de lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan haar"bent u Marks wiskunde lerares?"zij knikte bedroeft en zei zachtjes ja, toen zei hij Mark heeft zeer vaak over u gesproken;
na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en de meeste van Marks vroegere klasgenoten ,ook aanwezig,waren bij elkaar gaan zitten , Marks ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan .
we willen u iets laten zien; zei Marks vader en haalde een porte feuille uit de broek.dit vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken nadat hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou herkennen.
uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd,veel gebruikt,bij elkaar geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer dichtgevouwen was.
de lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad was waarop alle goede,opbeurende en positieve dingen stonden die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen geschreven hadden.wij willen u hiervoor zeer bedanken , dat u dit gedaan heeft ;zei Marks moeder.  zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.

wordt vervolgt