klein doosje

henri

goede morgen big ietie
het was een helen uitdaging een beeld te vinden
op u uitspraken

henri

henri

CLOUSEAU
- Bergen en ravijnen -

Er zijn zo van die dagen dat een zwerver in me leeft
Ik moet naar buiten breken, ver weg van al wat mij omgeeft
Dan kan ik niets verdragen, loop nerveus en overstuur
In mijn bloed klopt verlangen naar onstuimig avontuur

Het kan opeens gebeuren, en het valt zo plots op mij
Geen mens houdt mij nog tegen, zelfs mijn liefste, zelfs niet jij
Ik kan het niet verklaren, 't is een gloed die smeult en brandt
Ja, los wil ik mij scheuren, los van elk gezond verstand

Het zijn bergen en ravijnen
Of een zaal van duizend man
Of de hitte van woestijnen
Die ik graag bedwingen zal

Dan scheur ik door de nachten, door de hitte die me slaat
Een dorre witte vlakte die me naar de eindstreep jaagt
Dan luwt opeens de storm en een rust die mij herschept
Onpeilbaar is de vreugde als je iets veroverd hebt

Het zijn bergen ?

't Is een beest dat wild tekeer gaat
Dat mijn angsten overstemt
Het gevaar dat me uitdaagt:
Koen, ik wil dat jij me temt

Dan wenkt opnieuw de haven van het huis waar ik verblijf
Dan proef ik weer de liefde van haar zoete warme lijf
Vind ik opnieuw de kalmte van het leven dat zich schrijft
Totdat de onrust wakker wordt en mij weer naar buiten drijft

Naar de bergen ?

                                                          henri

Bijna vijf voor twaalf ik zet wat dingenop een rij
Wat simpele gedachten dansen een voor een voorbij
'k Probeer het los te laten, maar er schiet zoveel door me heen
En het is al bijna vijf voor een
Tien voor half twee ik duw de dekens van me af
Ik stel hardop wat vragen, maar 't plafon zwijgt als het graf
Heel de wereld slaapt, maar ik zit vol met energie
Mijn god wat vliegt de tijd, het is al tien voor half drie

Slapeloze nachten wakker met mijn ogen dicht
Ik hink op tien gedachten aan de horizonal licht
Dit is de tweede nacht alweer, oh ik verdraag het echt niet meer
Rusteloze uren ik probeer uit alle machtmaar ik word ingehaald door de
nacht

Zeven over vier ik volg een schaduw op de muur
Er uit om wat te drinken, het is olie op het vuur
Achter de piano, ik ben weer volop in bedrijf
De nacht is zo voorbij, dat is al zeven over vijf

Slapeloze nachten wakker met mijn ogen dicht
Ik hink op tien gedachten aan de horizonal licht
Dit is de tweede nacht alweer, oh ik verdraag het echt niet meer
Rusteloze uren ik probeer uit alle machtmaar ik word ingehaald door de
nacht

's Middags om een uur of een, dan stort mijn hele wereld in
'k Loop als een zombie door de kamer
Ik ben vreselijk moe moet zoveel doen maar het heeft allemaal geen zin
Ik zou alleen maar willen slapen, ik ga mijn bed weer in

Slapeloze nachten wakker met mijn ogen dicht
Ik hink op tien gedachten aan de horizonal licht
Dit is de tweede nacht alweer, oh ik verdraag het echt niet meer
Rusteloze uren ik probeer uit alle macht
Maar ik word ingehaald door de nacht, ik lig en ik wacht

Tekst en muziek: Schumm/van Asten

 

 

Ons tante Magda       

                         
De kinderen van een lagere school krijgen les over moraal.
Ze krijgen als opdracht thuis aan hun ouders te vragen een verhaal
te vertellen waaraan een moraal aan verbonden is.
Wanneer ze terug in de klas komen, mogen ze vertellen wat ze
gehoord hebben.

Mieke vertelt :   'Mijn ouders zijn kippenboeren, ze hebben een legbatterij.
Op een dag hadden ze in de auto een mand eieren staan.
Ze reden over een grote bobbel in de weg, waardoor de eieren
braken' de moraal luidt: 'Wees zeer voorzichtig met fragiele voorwerpen'.

Elsje vertelt :
'Mijn grootouders hebben ook een kippenboerderij,
maar zij kweken kuikentjes.
Op een dag hadden ze wel twintig eitjes.
Ze verwachtten dus ook twintig kuikentjes.
Ze verzorgden de eitjes heel goed, maar toch zijn er maar vijftien
van uitgekomen'.
De moraal luidt : 'Tel je kuikentjes pas als ze uitkomen'.

Dan nu aan Anneke :'Mijn papa heeft verteld over ons tante Magda; ons tante           Magda   is piloot bij de luchtmacht en heeft meegevochten in Desert Storm.


Op een dag werd haar vliegtuig geraakt en moest ze springen.
Het enige dat ze bij had was een fles whisky, een machinegeweer en een zakmes.
Terwijl ze aan haar parachute bengelde, dronk ze de fles whisky
leeg, dan was ze die al kwijt.
Toen ze beneden kwam, werd ze omsingeld door wel zeventig Irakezen.
Ze pakte haar machinegeweer en schoot het leeg,vijftig Irakezen vielen dood neer.
Met haar zakmes kon ze er nog vijftien doden, toen brak het mes af.
De vijf laatste heeft ze met haar blote handen gedood'. De juf kijkt Anneke ontdaan aan en vraagt na enige stilte,
'En ', vraagt de juf,   'Wat is de moraal van dit verhaal?'

Anneke antwoordt:     'Blijf uit de buurt van tante Magda als ze gezopen heeft !'

gisteren en alle vorige dagen en jaren zijn voorbij,begraven in de tijd.

je kunt er niets meer aan veranderen.

waren er scherven?

draag ze dan niet mee, want ze zullen je dag na dag

verwonden tot je tenslotte niet meer leven kunt.

er zijn scherven die je in Gods handen kwijt kunt,

én er zijn scherven die je helen moet door oprecht

te vergeven.

scherven die je met al de liefde van je hart niet helen

kunt,  moet je laten liggen………….