nooit meer drinken

 

vriend
je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend

als je iemand hebt
die alles met je deelt
de tafel en het bed
één die nooit verveelt
als je iemand hebt
die al je zorgen heelt
weet je wat dat zeggen wil
weet je wat dat scheelt?

je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend

pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas mag je zeggen:
ik heb 'n vriend

 

Straatje

In je eigen, smalle straatje
is de wereld veel te nauw,
je ziet er nauwelijks de hemel,
die is vandaag fantastisch blauw.

Dat heb jij niet in de gaten,
j' hebt geen notie van het Al,
want jij leeft in 't eigen straatje
en dat straatje is te smal.

Klim naar boven, naar de daken,
naar een hemelhoog gewelf
en vergeet je eigen straatje,
vlieg es even... uit je zelf.
 

henri

De drinker

Met drank wordt de grote dorst gelest, maar ook met water gaat dit best. Alcohol maakt dat je je problemen vergeet en neemt voor uren weg het leed. Drank maakt je leven kapot, maar dat is slechts de drinker 's lot. Ook anderen krijgen problemen doordat sommigen alcohol tot zich nemen. De drinker vermaakt zich best terwijl hij andermans leven verpest, want hij besteft dat niet als hij 't goedje naar binnen giet. Drank schept problemen voor iedereen, ook al drinken ze er geen. De echte drinker herken je onmiddellijk. Met een pint in de hand staat hij onverbiddelijk te hangen aan de toog. Hij valt meteen in 't oog. Hij staat zuipend te zeveren om na een tijdje 't goedje op 't toilet weer af te leveren. Altijd zat, weet hij niet wat een gezinsleven hem allemaal biedt. Hij is of blijft ook niet getrouwd, omdat hij een gezinsleven niet volhoudt. Na enkele jaren gaat hij dood, onwetend over wat 't leven hem bood. En reeds enkele weken na zijn begrafenis weten zijn cafévrienden niet meer wie hij is!

 

ouderen niets meer waard???

                                hoezo?

we zijn een fortuin waard!!!

we hebben zilver in onze haren

goud in onze tanden en gas in onze darmen.

stends in onze nieren

lood in onze schoenen

en kalk aan onze nagels 

staal in onze heupen

en plastic in onze knieën.

vol met dure medicijnen

lijken we een goudmijn.

een mens met zoveel mineralen

al het jaar 3000 wel halen.

daarom gaan we fier door het leven

nemen kritiek op als een spons

want door bovengenoemde rijkdom

drijft de economie op ons….

 

henri

 

deze tekst licht me ergens aan men hart en is me toegestuurd en zet hen hier in bewaring
men dank aan de schrijver
 
                          

Ik draag een koffer met me mee,
het gewicht begint zwaar te tillen
Het verleden zit ingepakt,
  klaar om er uit te willen
Ik zeul de koffer van mijn leven,
  als een last uit het verleden
Vol met dromen die ik had,
  en al het leed dat is geleden
Ik til me een breuk aan de ballast,
  zoute tranen wegen nu door
Alsof het antwoord geven kan,
  op de vraag:
  waar leef ik voor
Ik bezwijk bijna onder het gewicht,
  gebukt hierdoor ga ik door straten
En toch ook met luchtigheid van geluk,
in de koffer die ik niet kan achterlaten

                                  

henri

Ik heb zon idee
Dat het nooit meer echt fout kan gaan
Ik heb alles wat ik ooit gewild heb
En mocht ik het ooit allemaal verliezen
Heb ik tenminste de herinnering

Ik doe
Ik durf
Doe net alsof ik nooit anders heb gedaan
Ik spring
Ik lach
Maar van binnen
Lijk ik stil te staan

Van binnen vind ik het doodeng
Mijn hele leven overhoop
Ik doe alsof
het lijkt de normaalste zaak van de wereld
maar ik kruip al een paar jaar door het stof

Ik wil zijn
Wie ik ben
Wie ik altijd ben geweest
Er is geen weg meer terug
Ik dacht niet na
ik ging te vlug

Ik hou mezelf voor de gek
Keer op keer
Maar omdat iedereen het gelooft
Is het geen leugen meer

Ik en mezelf
Twee totaal verschillende mensen
Samen zijn ze ik
Twee contrasten maken mij
Zo verschillend zijn zij
Zonder de één geen ander
Ik mis mezelf
Mezelf mist mij

(Madeleine van Woerkom)

De bagage van mijn leven,
draag ik mee in mijn ziel.
De momenten waarop ik
overeind ben gebleven,
de plaatsen waar ik viel
Mijn bagage wil ik soms bekijken.
Ik draai de stukken om en om.
Met de kennis van nu,
zou ik dingen ontwijken,
ervaring vormt een stukje rijkdom.
Achterom kijken heeft geen zin.
De toekomst begint vandaag.
Daarom stap ik blijmoedig het leven in.
Wat mij overkomt, is de grote vraag

De weg door het leven is vol bochten. De manier waarop je die draaien en bochten neemt, bepaalt het succes van je leven. Niets is namelijk vast in het leven behalve verandering. Dat is één ding in het leven waar je zeker van kan zijn: dingen zullen veranderen. De tijd is constant in beweging. Elke dag biedt het leven je nieuwe informatie en die je moet opnemen in je eigen werkelijkheid. Het heeft geen zin je te verzetten tegen de gedachte dat jij of je levensomstandigheid zullen veranderen.

Een mens is op de wereld gezet om te groeien. Als een mens in zijn leven niet groeit is dat tegennatuurlijk. Die mensen komen 'vast' te zitten, in een sociaal isolement of in een vicieuzel cirkel en kunnen daar vaak zonder hulp van een deskundige of derde niet meer zelf uit kunnen komen. Ga zelf maar eens na hoeveel veranderingen je in de loop van 10, 20 of 30 jaar in je persoonlijke leven hebt ervaren.Hoe anders ben je nu dan 10, 30 of zelfs 50 jaar geleden?

Daarom is het belangrijk dat je effectief met die verandering leert om te gaan. Dat je je eigen ontwikkeling een hart onder de riem weet te steken.

Veranderen gaat nooit pijnloos. Pijn is de voornaamste prikkel die een veranderingsproces in beweging zet. Van pijn leer je. Sterker nog: heel veel mensen gaan pas veranderen als ze pijn voelen.

Veranderingen betekenen een vorm van verlies.

Angst voor het onbekende, verlies van vrijheid belemmert je misschien een stap voorwaarts te doen.

Verlies betekent dat een vorm van rouwverwerking noodzakelijk is. Het bewust afsluiten van de ene fase, om vervolgens te komen tot acceptatie van 'het is zoals het is'. De onbekendheid van de nieuwe fase en daar de tijd voor nemen om opnieuw te leren waarnemen en te genieten van het nieuw leren kijken en ontmoeten.

Wat zal ik zeggen? Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. De pijn die ik voelde omdat ik verder wilde in mijn leven maar niet wist hoe. De pijn die ik voelde omdat ik was wie ik was. Ik wilde anders zijn, maar ik wist niet hoe. Kortom ik zat vast en kon niet vooruit. Mijn beslissing om hulp te gaan zoeken is de beste keus die ik ooit in mijn leven gemaakt heb! Wat ik daarna tegen kwam was niet makkelijk want ik ben echt door een diep dal gegaan. Maar dat moest om te kunnen overwinnen. En nog heb ik dagelijks moeite om de obstakels die ik op mijn weg tegen kom te overwinnen, maar ik durf de stap te nemen en ik durf te erkennen dat ik er met vallen en opstaan wel kom. Van mijn fouten leer ik tenslotte want fouten zijn er om gemaakt te worden.