Auteur – Nasrin Sjögren
Tijdens mijn jeugd heb ik me vaak wanhopig afgevraagd waarom ik eenzaam werd gelaten in mijn privégevecht tegen de islam en zijn superieur wanende religieuze eercultuur. Ondanks dat leraren, maatschappelijke werkers, en diversen andere volwassenen exact wisten wat er gaande was in mijn leven. Natuurlijk vond ik altijd een oor bij ze, en kon met ze praten waarbij ze veel mededogen toonde, maar als het er echt aan toe deed was ik uitgeleverd aan mezelf om aan de dreiging van ontvoering naar Iran te ontsnappen, om daar een gedwongen gearrangeerd huwelijk met een oudere moslimman te ondergaan die ik nog nooit had ontmoet. Onaangename bijeenkomsten in kelders van moskeeën zo gevuld met vrouwenhaat dat ik nauwelijks kon ademen.
Meer lezen op:
vrijechroniqueurs.nl



Vervolging christenen steeds ernstiger

















