Wie taliban zegt, denkt aan Afghanistan. Voortaan hoort Pakistan daar ook bij, omdat het land steeds meer in de greep raakt van de radicale moslimstrijders. Hoe ver is Pakistan verwijderd van de vestiging van een shariaregime? En hoe veilig zijn de kernwapens die het land heeft opgeslagen? Met name Washington maakt zich grote zorgen.
Het was het ”Zwitserland van Pakistan”: de Swatvallei, gelegen even ten noorden van de hoofdstad Islamabad. Een populair vakantieoord voor toeristen, cultureel en qua natuurschoon een aantrekkelijk gebied. Maar die tijd is voorbij, want Swat is omgetoverd tot een oord van verschrikking, omdat moslimradicalen er de 1,3 miljoen personen tellende bevolking dagelijks terroriseren.
Dat een mondain vakantieoord verandert in een talibanbolwerk is al schokkend; erger is dat de Swatvallei midden in het land ligt. Dat betekent dat de taliban tot in het hart van Pakistan zijn doorgedrongen en op ruim twee uur rijden van de hoofdstad de vrije hand hebben gekregen.
In plaats van hen weg te jagen en orde op zaken te stellen, sloot de Pakistaanse regering vorige week een bestand met deze groep talibanstrijders, met als deal dat ze de wapens neerleggen in ruil voor de vestiging van een shariaregime in het gebied.
Wat dat concreet voor de burgers betekent? Dat hebben ze de afgelopen maanden al kunnen ervaren. Zo was het iedere avond rond acht uur luisteren naar de radio. De plaatselijke talibancommandant, Shah Dohan, gebruikt namelijk een mobiel radiostation om de bevolking onder de knoet te krijgen en te houden. Zo wordt het verbod op islamvijandige activiteiten dagelijks via de radio bekendgemaakt, of erin gehamerd via eindeloze herhalingen, en wee degene die zich daar niet aan houdt. De verkoop van dvd’s werd aan banden gelegd, tv-kijken, zingen en dansen verboden, vrouwen tot de boerka veroordeeld en mannen verplicht hun baard te laten staan. Al ruim een jaar gaan zo’n 120.000 meisjes in Swat niet meer naar school. Mondaine winkelcentra en hotels zijn met de grond gelijkgemaakt.
meer lezen op: (niet op Zondag)
reformatorisch dagblad
1 reactie op dit bericht
Sahara-projekt; een elegante oplossing.
Wat de precieze beweegredenen zijn voor deze flauwekul zal voor de argeloze autochtoon wel altijd verborgen blijven. Het pamperen en knuffelen van deze onaangepaste creaturen is zo langzamerhand een nationale sport geworden voor de Linkse kerk en hun medeplichtigen van CDA-signatuur. Het wordt hoog tijd dat oom Geert orde op zaken gaat stellen om al deze extremiteiten aan te pakken en de Vogelaarwijken weer leefbaar te maken.
Remigratie - géén deportatie - zal het devies moeten zijn voor die moslims die streven naar het stichten van een staat in de Staat.
Er zullen daarom loketten worden geopend in de moskee speciaal voor de z.g. kansenjongeren van Marokkaanse signatuur waar zij geregistreerd zullen gaan worden voor het Sahara-projekt.
De Saharawoestijn zal weer vruchtbaar worden gemaakt door het graven van kanalen en andere irrigatiewerken uit te voeren door moslims die in West-Europa werkloos dreigen te worden door de kredietcrisis en daardoor op het slechte pad kunnen belanden. Men kan op deze manier ook de stroom aan asielzoekers een halt toe roepen die op de vlucht zijn voor hongersnood en lokale twisten die vele slachtoffers eisen.
Marokkaanse jongeren zij bij uitstek geschikt om deze zware - maar eervolle - taak te verrichten. Het een en ander zal handmatig moeten geschieden om de kosten te beperken en de mensen langdurig aan het werk te houden.
In het kader van een geheel nieuwe opzet van effectieve ontwikkelingssamenwerking zal dit enorme projekt starten zo gauw de PVV deel uit zal gaan maken van het kabinet. De termijn van deze milieuvriendelijke samenwerking wordt door experts op minimaal 30 jaren geschat en zal de oplossing bieden voor tal van sociale en economische problemen.
De Nederlandse moslims van Marokkaanse afkomst met een omvangrijk strafblad zullen de voorhoede gaan vormen van een leger arbeiders die uiteindelijk uit enkele miljoenen zal bestaan. In 2040 moeten de kanalen gegraven zijn en zal er een ongekende welvaart uitbreken in dit eens zo dorre gebied.
En de Marokkanen zijn weer op de plek waar zij thuis horen; in het noorden van Afrika.