Dinsdag 27 december 2005
etenstijd
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 27 december 2005
gepluimd
De gans was nog maar net gepluimd en wie kon daar nog het meest plezier aan beleven?
Juist !!! Onze Kiyoko laat zich gewillig in het dons nestelen. Schattig hé !!
Woensdag 14 december 2005
oefening baart kunst
Dat het nuttig is dat kinderen heel vroeg met elkaar in contact worden gebracht kunnen we niet ontkennen. Sociale vaardigheden worden op die manier optimaal aangeleerd.Toen ik deze foto doorgestuurd kreeg door mijn dochter, moest ik er direct een fantasie bij verzinnen.
Zijn ze nu al aan het oefenen om het eurokidssongfestival te veroveren binnen enkele jaren.
Want ik bedenk maar dat dit niet eens uitgesloten wordt.
Kinderarbeid is het in mijn ogen. Hoe graag ze ook mogen zingen en dansen, bij het zien van zo'n programma gaan mijn haren rechtstaan. Heel dat opgefokte gedoe. Zelfs als ze zoals beweerd wordt ze door een psycholoog begeleid worden vind ik dit nog ongepast.
De ouders moeten toch de praktische zaken regelen zoals contracten, afspraken, repetities, kledij.
Mij maak je niet wijs dat die kinderen niet oververmoeid geraken. Slechtere resultaten op school???
Die halen ze toch wel op zeker, papa en mama zullen de jonge spruiten wel inprenten dat een diploma toch zo belangrijk is.
En natuurlijk is dit belangrijk voor hun toekomst. Maar dat ze hun kinderen dan kind laten zijn.
Spelen moeten ze kunnen, ravotten.
Goed dit is wat de foto bij me opriep. In ieder geval een pracht van een foto met zo'n twee schattige baby's. Links is uiteraard mijn kleinkind Kiyoko.
Hinde
Vrijdag 9 december 2005
gegroeid
Het is ongelooflijk onze kleine Kiyoko te zien groeien.Wat ik soms zo raar vind is dat het fabeltje dat je je baby moet laten huilen om het maar niet te vertroetelen nog wordt doorgegeven aan de jonge ouders. Ze voelen zich bijna schuldig als ze hun baby koesteren. Dat vind ik juist goed. De aanwezigheid en troostende lichaamswarmte van mama of papa.
Had ik die liefde als baby gekregen ik zou mij waarschijnlijk een stuk minder eenzaam voelen in mijn zijn. Niet dat ik me nu ongelukkig voel hoor, maar ik heb toch altijd dat gemis gevoeld.
De tedere liefkozing van een moeder daar kan toch niets tegenop.
Als ik nu naar mijn kleinkindje kijk, hoe ze ontspannen ligt te slapen, dan kan dat alleen mijn hart vervullen met liefde.
Mijn Els is een echte moederkloek. Soms wat té bezorgd maar dat mag. Er zijn genoeg mensen die haar op tijd geruststellen dat er niets fout is als Kiyoko huilt of als ze eens wat uitslag krijgt.
Ik ben een beetje een onrustige ziel, maar de nabijheid van Kiyoko maakt dat ik kalmer wordt, een beetje de drukte vergeet.
Donderdag 8 december 2005
plaaster
Gisteren met Kiyoko naar de kliniek geweest om de plaatser van haar voetjes weg te halen.Gelukkig moest er geen nieuwe rond. Nu is het een kwestie van alle dagen haar voetje goed te bewegen zodat haar voetje wat beweegelijker wordt.
Het was leuk om te zien hoe zachtaardig de dokter met haar omging. Net zoals de verpleegster die ook verlangde om een kleinkind. Ze kon het niet laten het eens in haar armen te nemen, niet als verpleegster maar als betrokken persoon. Zo mooi om zien. Dit geeft dan een geruststellend gevoel dat mensen nog om elkaar geven. Dat de wereld toch nog niet zo harteloos is zoals het dagelijks het nieuws vult op radio en tv dat doet deugd.
Hinde
Hinde
Woensdag 7 december 2005
kort maar krachtig
De Sint had het duidelijk héél druk op zijn feestdag. Dit blijkt uit deze boodschap.Hinde
Woensdag 7 december 2005
Lieve Sint
Kiyoko haar schoentje stond klaar voor de Sint.
En ja, de klontjes suiker voor zijn paard en de mandarijntjes voor Sint en zijn helper zwarte piet waren weg. In de plaats een knuffelbeertje met een kort berichtje van de Sint.
Hinde
Woensdag 30 november 2005
kleine Kiyoko
Zij is zoooooo schattig mijn kleine Kiyoko.
Uren kan ik naar haar kijken. Ze straalt zo'n gelukzalig gevoel uit. Ik vergeet bijna dat ik nog wel wat taken dien uit te voeren, thuis, voor school.
Ik moet er niet veel woorden voor hebben want de foto's spreken echt wel voor zich.
Ik ga nog wat genieten.
Hinde
Zaterdag 26 november 2005
witte pracht
Je kan er niet omheen kijken. Het heeft gesneeuwd. De Kerria heeft zijn takken naar de grond geplooid door de sneeuwjas die eroverheen werd gestrooid.Enkele takken van de rozemarijn zijn geknakt onder het gewicht van de sneeuw.De tuinstoelen staan er uitnodigend als met een donsdeken overtrokken.
Alles lijkt nu zo zuiver.
Maar ook nu denk ik aan de mindermobiele mensen die noodgedwongen zitten te wachten op de dooi om dan veilig de straat op te kunnen zonder valpartijen.
hinde
Vrijdag 25 november 2005
kleine Kiyoko
Kiyoko zal groot worden en heel sterk want ze drinkt héél veel moedermelk.Na de drinkpartij geeft ze het beste blaasconcert ten gehore. Voor de rest geniet ze van alle goede zorgen die haar gegeven worden en ligt ze heel graag dicht bij mama of papa.
Dat zie je zo wel aan de fotootjes.
Hinde
Vrijdag 25 november 2005
zijn nieuwe wagen
Met grote trots stuurt mijn zoon mij een bericht dat hij een splinternieuwe wagen heeft gekocht.Héél nieuwsgierig open ik de bijlage met foto. En ja, een pracht van een wagen.
Hij neemt mij mee op zijn eerste 20 km. tocht door Alpen.Van Valmoral naar Valmenier.
Eerste proefrit dus. En ik geniet.
Dat hij een creatieve start nam met zijn zelf geknutseld mobiel zie je zelf wel op de foto.
Hinde
Vrijdag 25 november 2005
bezorgdheid
Wat is het leuk dat ik nu zoveel meer berichtjes van mijn zoon ontvang om te informeren naar zijn petekind Kiyoko.Hij is bezorgd, fier en mist naar mijn gevoel het familieleven meer dan hij zelf had kunnen inschatten.
Het is nochtans zo leuk om je werk uit te oefenen waar je zonsopgang-of ondergang kan beleven in alle rust. Geen berg lijkt dan te hoog, dat was dan toch voor heel kort zo voor hem.
Nieuwe dingen leren en ontdekken, de wereld zien. Maar sinds Kiyoko haar geboorte voel ik zijn aanwezigheid meer dan ooit. Ik kan hem dan geruststellen omdat met Kiyoko alles zeer goed gaat en ik hoop echt dat hij van zijn werkomgeving zal blijven genieten.
Hinde
Vrijdag 25 november 2005
Gek hé
Ik ben een beetje in de war. Waarom? Ja, wist ik het eigenlijk zelf maar eens.
En toch, ik ben een nogal gevoelig mens. Oma worden was nu niet direkt iets dat ik zag zitten.
Ik dacht me dan oud te voelen en dacht al evengoed dat iedereen dit zou zien. Maar dat is niet zo.
Ik ben héél gelukkig met mijn 'omaatje'titel.
Eerst zei ik tegen mijn dochter, dat het kleinkindje mij 'moeke' mocht noemen. Zij zag dat zo niet zitten, omdat haar oma er wel oud uitzag en een ook een mentaliteit op nahield die toen voor oma's heel normaal waren. Maar ze was wel een schat van een vrouw. Nooit vergeet ik mijn schoonmoeder, dé moeke van mijn kinderen.
Ik ben natuurlijk niet zomaar een oma. Ik ben nog jong, voel heel goed de behoeften van mijn jongvolwassen kinderen aan. De jeugd herken ik in mezelf ondanks de snelle moderne evoluties.
Ik heb dat nochtans niet geleerd van thuis uit. Een thuis had ik niet ondanks er vele mensen die me hebben opgevoed me heel veel mooie waarden van het leven hebben meegegeven.
De steun van een moeder altijd heb gemist en evengoed van een vader, wist ik maar wie hij was.
Als ik mijn dochter bezig zie met haar kleine Kiyoko dan ben ik verterderd gelukkig en dan zie ik mezelf terug met met eigen dochter toen zij baby was.
Bij het terugblikken moet ik mezelf kunnen toegeven dat ik toch een hele goede mama was ondanks alle tekortkomingen die ik had gekend.
Mijn vraag is nog altijd, hoe komt het dat een jonge vrouw die geen moederliefde heeft gekend haar eigen kinderen zo kan koesteren. Van waar haalde ik die kracht om mijn kinderen die onvoorwaardelijke liefde te gunnen. Doit is wel één van mijn sterkste punten denk ik. Liefde geven.
Als ik mijn kleinkindje Kiyoko in mijn armen mag houden, ze eens mag verversen, ze mag vertroetelen dan gaan er opnieuw die vertederende gevoelens de bovenhand nemen. Ik heb dan ook de neiging om mijn dochter in mijn armen te sluiten. Ik ben zo trots op haar dat zij haar leven weet in te richten naar haar eigen goeddunken. Zij is een mooie volwassen jonge vrouw die mij een eerste kleinkindje ter wereld bracht. Een geschenk om altijd te koesteren. Nooit met foto's of woorden te beschrijven hoe ik dit aanvoel.
Hinde
Ik ben een beetje in de war. Waarom? Ja, wist ik het eigenlijk zelf maar eens.
En toch, ik ben een nogal gevoelig mens. Oma worden was nu niet direkt iets dat ik zag zitten.
Ik dacht me dan oud te voelen en dacht al evengoed dat iedereen dit zou zien. Maar dat is niet zo.
Ik ben héél gelukkig met mijn 'omaatje'titel.
Eerst zei ik tegen mijn dochter, dat het kleinkindje mij 'moeke' mocht noemen. Zij zag dat zo niet zitten, omdat haar oma er wel oud uitzag en een ook een mentaliteit op nahield die toen voor oma's heel normaal waren. Maar ze was wel een schat van een vrouw. Nooit vergeet ik mijn schoonmoeder, dé moeke van mijn kinderen.
Ik ben natuurlijk niet zomaar een oma. Ik ben nog jong, voel heel goed de behoeften van mijn jongvolwassen kinderen aan. De jeugd herken ik in mezelf ondanks de snelle moderne evoluties.
Ik heb dat nochtans niet geleerd van thuis uit. Een thuis had ik niet ondanks er vele mensen die me hebben opgevoed me heel veel mooie waarden van het leven hebben meegegeven.
De steun van een moeder altijd heb gemist en evengoed van een vader, wist ik maar wie hij was.
Als ik mijn dochter bezig zie met haar kleine Kiyoko dan ben ik verterderd gelukkig en dan zie ik mezelf terug met met eigen dochter toen zij baby was.
Bij het terugblikken moet ik mezelf kunnen toegeven dat ik toch een hele goede mama was ondanks alle tekortkomingen die ik had gekend.
Mijn vraag is nog altijd, hoe komt het dat een jonge vrouw die geen moederliefde heeft gekend haar eigen kinderen zo kan koesteren. Van waar haalde ik die kracht om mijn kinderen die onvoorwaardelijke liefde te gunnen. Doit is wel één van mijn sterkste punten denk ik. Liefde geven.
Als ik mijn kleinkindje Kiyoko in mijn armen mag houden, ze eens mag verversen, ze mag vertroetelen dan gaan er opnieuw die vertederende gevoelens de bovenhand nemen. Ik heb dan ook de neiging om mijn dochter in mijn armen te sluiten. Ik ben zo trots op haar dat zij haar leven weet in te richten naar haar eigen goeddunken. Zij is een mooie volwassen jonge vrouw die mij een eerste kleinkindje ter wereld bracht. Een geschenk om altijd te koesteren. Nooit met foto's of woorden te beschrijven hoe ik dit aanvoel.
Hinde
Woensdag 23 november 2005
naar huis
Maandag 21 november. Kiyoko en mama maken hun klaar om naar huis te gaan.Mijn dochter is blij dat ze eens buitenlucht mag inademen. Het is altijd zo warm in de ziekenhuizen.
Nog voor Kiyoko naar huis mag moet ze eerst nog een plaaster krijgen om haar linkervoetje.
Haar voetje zat te lang dubbel geplooid in mama's buik. Dus is dat plaastertje wel aangewezen om problemen te voorkomen bij de groei. Het ziet er natuurlijk zielig uit, het is gelukkig maar voor 14 dagen.
Alles ingepakt, de hoofdverpleegster komt nog wat tips geven en stelt de mama gerust dat het allemaal goed zal gaan.
Jammer dat er zoveel verplegenden zijn die hun werk zo als routine uitvoeren. Zij zien op die momenten de gevoelige en onwennige momenten van de kersverse moeder niet. En juist op die momenten hebben ze wél nood aan geruststellingen. Alles is twijfelachtig.
Hoe moet ik dat navelbandje het best verversen en doe ik mijn kind dan geen pijn?
De mama's moeten altijd maar op tijd klaar zijn met eten, wassen enz... maar als ze zelf iets willen vragen moeten ze maar geduld opbrengen tot de verpleegster komt. Natuurlijk zijn ze met veel mama's bezig. Maar de meeste mama's zouden zich gerustgesteld voelen als er ook tijd genomen zou worden om naar de hulpvraag te luisteren.
Nu gaan ze ook al op de 5de dag naar huis, terwijl ik 28 jaar geleden 9 dagen in de kliniek bleef.
Je had tijd om te relaxen, tijd om de basisverzorging goed onder de knie te krijgen.
Plus dat je nog eens het bezoek wilt ontvangen en je daar ook nog aandacht moet aan besteden.
Het is vermoeiend omdat je leven na de geboorte een andere wending krijgt.
Daarom dat ik zeker goed wil luisteren als mijn dochter iets zegt of vraagt. Tijd maken om haar gerust te stellen dat ze haar eigen tempo mag volgen. Wat voor mij misschien heel vanzelfsprekend is, is voor haar zo nieuw en zo onbekend. Daarom geef ik alleen maar tips, de rest zal ze ondervinden door het zelf te doen. En haar man zal haar zeker bijstaan en zal hij in het begin ook heel onhandig omgaan met pampers verversen of pap geven.
Moeders bezitten het instinct om bepaalde zaken te doen zoals het het beste voor het kind zal zijn en dat mag niemand afbreken.
Als ik mijn moedersinstincten niet had gebruikt bij mijn kinderen dan had ik als een robotje met mijn kinderen omgegaan. En ik voel dat ik het goed heb gedaan.
Hinde
Maandag 21 november 2005
papa Mike
Op de foto in de linker kolom zie je papa Mike. Soms zie ik papa Mike in Kiyoko en soms zie ik mijn zoon in haar. Het fotootje van mijn zoon volgt nog.
Morgen maandag 21 november mag mama met haar dochtertje naar huis. Papa gaat werken en ik ga hun naar huis brengen zodat ze eindelijk aan het echte nieuwe leven kunnen wennen.
Als ze me nodig heeft zal ik zeker voor haar klaarstaan om haar gerust te stellen.
Als ik zie hoe onwennig het allemaal is voor mijn dochter, zie ik mezelf terug toen zij zo hulpeloos was en ik ook met mijn moederinstinct mijn plan moest trekken.
Het komt allemaal dik in orde want mijn Els en Mike zijn zeer zorgzaam voor hun pasgeboren dochtertje. Ik ben fier op hen.
Morgen maandag 21 november mag mama met haar dochtertje naar huis. Papa gaat werken en ik ga hun naar huis brengen zodat ze eindelijk aan het echte nieuwe leven kunnen wennen.
Als ze me nodig heeft zal ik zeker voor haar klaarstaan om haar gerust te stellen.
Als ik zie hoe onwennig het allemaal is voor mijn dochter, zie ik mezelf terug toen zij zo hulpeloos was en ik ook met mijn moederinstinct mijn plan moest trekken.
Het komt allemaal dik in orde want mijn Els en Mike zijn zeer zorgzaam voor hun pasgeboren dochtertje. Ik ben fier op hen.
Maandag 21 november 2005
Kiyoko
Zalig om dit kleine ukje te zien slapen.
Ik zou haar gedurig willen knuffelen maar ik weet ook dat slaap heel belangrijkrijk is.
Vrijdag 18 november 2005
geen woorden
Ik heb er geen woorden voor om al dat geluk te beschrijven. Moeder worden gaf me al een speciaal gevoel, nu als grootmoeder, ja je moet het meemaken om het te begrijpen.Ze is echt een prachtige baby.
Kiyoko en haar mama en papa stellen het goed. Ze stralen van geluk.
En mij zoon Carlo heeft toch nog het geluk gehad om zijn petekind in zijn armen te houden want door omstandigheden is zijn vertrek naar Frankrijk met 2 dagen verlaat.
Het is echt een geod gevoel om mijn familie te zien uitbreiden. Want familie heb ik toch altijd moeten missen. Dus is Kiyoko meer dan een geschenk voor mij.
hinde
Donderdag 17 november 2005
Kiyoko
Zij is zo zuiverzij is zo'n klein wonder
En ik...
Ik ben haar trotse OMA sinds 17 november 2005 en om precies te zijn om 16.05u.
Meer nieuws en foto volgt van mijn kleine lieveling.
hinde
Maandag 14 november 2005
Werken in het buitenland
Werken in het buitenland
In 2003 startte mijn zoon voor het eerst op verkenningtocht voor zomerwerk in Maloya in Zwitserland als vrijwilliger in het hotelwezen. Seizoensarbeid.
Het bleek mee te vallen en prompt stuurde hij zijn cv naar de firma voor een vaste betrekking.
De eerste keer was het wat onwennig voor mij. Hij lijkt dan zo ver weg te zijn. Je kan niet zomaar een babbel slaan van moeder tot zoon. Het kunnen zien dat hij het goed stelt moet ik nu ook missen. De feestdagen is hij meestal aan het werk en dan als we als familie samen aan tafel zitten is er toch het gemis van mijn zoon. Zou hij zich daar niet eenzaam voelen op zo’n momenten? Uiteindelijk is het toch maar aanpassen aan een vreemde omgeving. Je hebt praktisch niets persoonlijks, behalve je bed en een foto op een kast.
Gelukkig bestaat het internet want schrijven is ook niet één van zijn favoriete bezigheden.
En tot op de dag van vandaag wisselt hij van Maloya, Zinal, Zwitserland naar La garde Freinet, Val d’Isère, La Norma, Châtel in Frankrijk , Sicilië in Italië en binnenkort om precies te zijn 17 november gaat hij terug het winterseizoen in Châtel
Maar hij lijkt het zo goed te vinden. Hij leert er heel veel bij, komt in contact met de plaatselijke bevolking, leert er gewoontes, hij past zich gemakkelijk aan in zijn steeds weer veranderende omstandigheden.
Hij leert er de taal en sociaal omgaan met allerlei mensen.
Maar dan denk ik ook dat hij ook op die manier wat zielenrust zoekt, een zoektocht naar zichzelf. Het huis-tuin-kindjes-gevoel spreken hem nog niet aan.
Ik ben trots op mijn zoon, dat hij beslissingen kan nemen waar hij helemaal achter staat en dat hij zich daar gelukkig mee voelt.
Op de foto (op Sicilië) zie je hem met twee puppies die hij op zijn wandeling tegenkwam. Ze waren blijkbaar verloren gezet. Nog voor hij naar België terugkwam heeft hij voor deze schattige hondjes toch nog een thuis gevonden.
Hinde
Zondag 13 november 2005
Het blijft spannend afwachten
Wachten, wachten en nog eens wachten. Nog geduld oefenen. Ik slaap er een beetje minder goed door.Mijn Els is de ruste zelf. Mijn voorspelling dat ze van woensdag op donderdag zou bevallen is dus niet uitgekomen. Natuurlijk, ik ben ook geen familie van Nostradamus.
Het zal dan voor volgende week donderdag zijn zeker, als het volle maan is.
Ondertussen wordt de maxi cosi op veiligheid en mogelijkheden gecontroleerd.
Voor in de auto mag het kindje geen plaatsnemen waar airbags aanwezig zijn. Hopelijk blijven de autobouwers er aan denken dat er ook baby's in de auto meerijden. Hier zie je mijn partner heel nauwgezet controle uitoefenen. Papa die net van de judoles komt geeft wat instructies.
hinde