Wanneer een zakenman zijn nieuwe kantoor opent, ontvangt hij van een vriend ter felicitatie een krans met daarop ‘Rust in vrede’. Het is duidelijk dat er een fout is gemaakt en de zakenman belt de bloemist om zich te beklagen. Nadat hij de bloemist heeft verteld van de fout, zegt die bloemist: ‘het spijt me heel erg van de vergissing, en het is natuurlijk erg vervelend voor u maar moet u zich het volgende indenken. Er vindt vandaag ergens een begrafenis plaats waar bloemen worden afgeleverd met de tekst ‘Gefeliciteerd met je nieuwe locatie;’

Een computernerd steekt de straat over en ziet een kikker die zijn bek opent en begint te praten; ‘Als je me kust, zegt de kikker, ‘verander ik in een prinses, blijf ik een hele week bij je en doe ik alles wat je van me verlangt.’ De jongen glimlacht en stopt de kikker in zijn jaszak.

‘Heb je me gehoord? Vraagt de kikker? ‘Een mooie prinses? Voor een week?

‘Luister, zegt de nerd, ‘ik heb geen tijd voor een vriendin. Maar een pratende kikker, dat is pas cool.

Enkele dagen na het overlijden van mijn vrouw ontving ik een meelevende brief van mijn bank. Desalniettemin sloot het briefje af met de volgende opmerking, zaken blijven immers zaken: ‘cheques die na het overlijden door de overledene worden uitgeschreven, worden niet in behandeling genomen.’

Tijdens haar studie had mijn dochter Laurie een bijbaantje als serveerster in een niet al te chic restaurant. Op een avond bediende ze een goedgekleed jong echtpaar. Op neerbuigende toon vroeg de man haar: ‘heb je er wel eens aan gedacht om te gaan studeren? ‘ja, ik studeer al’ antwoordde Laurie. ‘Wel, ik heb op Harvard gezeten, zei hij en hij keek het restaurant eens rond, ‘En hier zou ik nooit willen werken’. ‘Ik zit op Vassar, riposteerde Laurie, ‘En ik zou hier nooit willen eten.

Bo, Jim en ik waren een dagje aan het golfen en we bakten er niets van. Bij elke hole moesten twee van ons in de bosjes aan de ene kant van de fairway op zoek naar onze bal, terwijl nummer drie aan de andere kant liep te speuren. Op de veertiende hole kwamen Jim en ik uit een donker sparrenbosje en zagen we een grote waterschildpad op zijn gemak naar de green schuifelen. Ik vond het een vreemd gezicht zo ver van het water en riep naar Bo, die net tussen de sparren aan de andere kant vandaan kwam: ‘He, Bo Er loopt een schildpad over de fairway.’ Bo draaide zich om keek even en vroeg toen heel droog: zou hij verder willen spelen?’

Onlangs passeerde ik een geparkeerde auto die onder de modder zat. Die toestand was regelrecht tegen iemands esthetische gevoelens ingegaan, want met een vinger was op de auto geschreven: ‘Ook verkrijgbaar in wit’.

Een aannemer in ons stadje had duidelijk nog nooit gehoord dat de tijd terugdraaien onmogelijk is. Op een bord naast zijn wei stond: ‘binnenkort – historische woningen.’

Ik was in gedachten nog helemaal bij mijn werk – ik ben lerares – toen ik op het eind van de dag even naar de bank ging. Ik overhandigde de bankbediende een cheque en een aantal rekeningen die betaald moesten worden. Het meisje vulde een bedrag in op de cheque en schoof me die vervolgens weer toe om te ondertekenen. Na even snel te hebben gecontroleerd of ze de bedragen goed bij elkaar had opgeteld, schreef ik onder het totaal bedrag: ‘goed zo’

Mijn zwager Brian die als passagiersassistent voor een luchtvaartmaatschappij in Calgary werkt, kreeg op een dag het verzoek een binnenlandse vlucht op te houden, zodat een groep passagiers van wie de vlucht uit Toronto vertraging had hun verbinding zou kunnen halen. Bij de gate werden de passagiers geteld, maar toen iedereen was ingestapt, bleken er nog twee passagiers te ontbreken. Er werd een vergeefse zoektocht ingesteld naar de twee en hun namen werden verscheidene malen omgeroepen. Uiteindelijk liet Brian het toestel vertrekken zonder hen. Een half uur later kwamen de twee op hun gemakje naar de balie bij de gate geslenterd. ‘waar zat u? vroeg Brian. ‘We hebben u overal gezocht’. ‘Toen de stewardess omriep dat het vliegtuig voor ons zou worden opgehouden legde de man uit. ‘dachten we dat we nog wel iets konden gaan eten.

Ik werk bij een rechtbank van eerste aanleg en het behoort tot mijn taak om mensen tegen wie een aanklacht loopt aan te schrijven om hen te laten weten wanneer hun zaak voorkomt. Op een dag kreeg ik zo’n dagvaarding teruggestuurd, duidelijk van een niet al te snuggere crimineel. Op de envelop stond gekrabbeld: ‘Ik woon hier niet’.

Tijdens de basiscursus voor parachutisten op de militaire academie ging het op een dag over wat je moet doen als je parachute niet opengaat. We hadden het over de reserveparachute, toen iemand in het lokaal zijn hand opstak. ‘Als de hoofdparachute niet opengaat, vroeg hij, hoe lang moet je de reserveparachute dan geactiveerd houden? De instructeur keek de soldaat recht in de ogen en zei: ‘De rest van je leven’.

Een oudere patiënte van me was niet tevreden over haar nieuwe kunstgebit. Het paste niet, luidde haar klacht. Na haar gebit aan een onderzoek te hebben onderworpen zei ik dat ik niet kon ontdekken wat er mis mee was. ‘In mijn mond zit het prima, zei ze. ‘Maar het past niet in mijn glas.

Bij ons op school was er een speciale dag waarop de grootouders van de kinderen werden uitgenodigd. Als hoogtepunt werd elke leerling met zijn of haar grootouders gefotografeerd voor een kleurige poster in het geschiedenislokaal. Pas na de laatste foto ontdekten we wat er boven de hoofden van de grootouders was te zien. Er stond in enorme letters: ‘Ontdek de oudheid.’

Op een vacature die ik op internet tegenkwam, besloot ik maar niet te reageren. ‘Gezocht: bedrijfsleider voor een waterzuiveringsinstallatie. Vereiste: een zwemdiploma.

Onlangs kwam ik de vrouw tegen die vroeger onze werkster was, en tot mijn verbazing bleek ze dat werk nog altijd te doen, ondanks haar hoge leeftijd. ‘Hoe houdt u dat vol?’ vroeg ik. Ze vertelde me wat haar geheim was. ‘Ik ga alleen poetsen bij mensen die het vuil even slecht kunnen zien als ik;’

Drie dagen nadat een vaste klant een boek had gereserveerd bij ons, belde mijn collega hem op om te vertellen dat hij het boek kon komen halen. ‘goedemorgen, ik ben van de bibliotheek en wilde u laten weten dat we “Wrede Bedoelingen” voor u hebben tot morgenavond. Prettige dag nog.

Goedemiddag mevrouw, zei een rabbijn toen hij me belde in het ziekenhuis waar ik werk als verpleegkundige; Iemand belde me met het bericht dat een patient me wilde zien, maar ik weet niet welke.’ Aangezien ik ook geen idee had, liep ik lukraak een kamer in en vroeg de patiënte: Hebt u naar een rabbijn gevraagd?’ ‘Nee, antwoordde ze slaperig. ‘Ik heb de salade van het huis besteld.’

Een man bezoekt de dokter omdat er een slablaadje uit zijn oor steekt. ‘hmmm, zegt de dokter, ‘Dat is vreemd;’ De man antwoordt: ‘Ik weet het. En dat is nog maar het topje van de ijsberg.’

Joe gaf zijn schoonmoeder voor haar verjaardag een groot graf op een chique begraafplaats cadeau; Het jaar daarop krijgt ze niets voor haar verjaardag. ‘Krijg ik dit jaar geen cadeau?’ klaagt ze Je hebt het cadeau van afgelopen jaar nog niet eens gebruikt.