Een gedicht dat bewaard bleef


Een gedicht dat bewaard bleef

Het gedicht van hierboven, nogmaals en nu leesbaar.Ter ere van de 7 December Divisie
Heb geduld met mij, soldaten,
terwijl ik deze ode schrijf
ter ere van mijn wapenbroeders,
ontmoet op de eenzame weg naar Tasik
(Tasikmalaja)
Wij van de woestijn(rat)kennen de lege jaren,
de koorts en de droge wind
en de vlugge niet uitgesproken angst...
Eenmaal thuis,zullen zij zich herinneren
In de komende jaren
de 7 December
En het dreunen van de kampongdrums?
Wij kenden ook de lege dagen,
wij vroegen onszelf ook af, waarom.
In bittere,bloedige,korte gevechten,
wij onze kameraden zagen sterven.
Wij kenden ook de woede,
de verveling, de pijn in ons hart,
de zenuw-schurende teleurstellingen.
ook wij deden ons plicht.
Wij kenden ook de spanning,
op de nauwe paden in een hinderlaag,
de Brengunstoot en plotselinge Sten,
het verborgen geweervuur.
Hou je taai, soldaten,
wij,Desert rats, herinneren ons
de trots van het Nederlandse leger
de 7 December.....
De vijand
De vijand
De vijand
Het is zover

De "Kota Inten"op het punt te vertrekken met het eerste grote contingent mensen van de divisie. De historische datum was: zaterdag, 3 September 1949.