Naar de inhoud

Indonesië 1947 - 1950

Herinneringen aan mijn vader
seniorennet.beseniorennet.be
Herinneringen aan mijn vader 1946 - 1950 in het verre Indonesië. Mijn vader,die helaas niet meer in ons midden is, heeft ook de politionele actie in Indonesië meegemaakt,hij was daar in de jaren 1946 -1950, met de 7-December-divisie, als huzaar bij het 1é verkennings Regiment, 1é Escadron Commandogroep. Legernr: 250829016. Huzaar D.van Roosmalen. Helaas heeft men in het leger zelfs zijn naam verkeerd geschreven namelijk L.Roosmalen,wat ik hun zeer kwalijk neem,en ook aantoont hoe onzorgvuldig zij met de manschappen omgingen in die tijd. Bij mij weten heeft hij zijn opleiding genoten in de Prins Bernhardkazerne te Amersfoort bij het stafeskadron van het Eerste Verkennings Regiment. Ik wil proberen hier zijn herinneringen vast te leggen,door middel van foto's en eventuele mijn bekende verhalen. Alle onderstaande stukjes heb ik achterhaald uit mijn vaders herinneringen die hij heeft achtergelaten,en verhalen mijn toegestuurd door andere oud-strijders waaruit ik passages neerzet in mijn blog, waarvoor ik deze manschappen dankbaar ben, en nog steeds is alles welkom, alles wat met deze site te maken heeft wil ik graag hier plaatsen. Bij voorbaat al mijn grote dank. Mochten er mensen zijn die mijn vader gekend hebben, hoor ik het graag van u. "Als u in de middenkolom op de foto's klikt krijgt u sommige vergroot te zien" PS: werkt alleen op de middenkolom.

Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Een gedicht dat bewaard bleef

Dit gedicht is door een onbekende officier van de Britse 7é Gepantserde Divisie (woestijnratten), geschreven.
En is vertaald door de Hr. Miel Beltgens, OVVer bij het 1é Verkenningspeleton Regiment Huzaren van Boreel

"Gedurende mijn tijd in West Java kreeg ik de Engelse versie van een gedicht in handen en heb nooit een Nederlandse vertaling gezien" schrijft hij "De naam van de Engelse officier was niet gegeven, dat was waarschijnlijk omdat hij toen bij de 'The Commision of Good Servies' was van de United Nations"

De heer Beltgens vond het gedicht zo goed,en het gaf de gevoelens an elke militair en de toestand in Indië zo goed weer, dat hij het altijd bewaard heeft.Hij vertaalde het gedicht, volgens zijn zeggen "hier en daar 'vrij', maar dat kon niet anders"


 

Het gedicht van hierboven, nogmaals en nu leesbaar.

Ter ere van de 7 December Divisie

Heb geduld met mij, soldaten,
terwijl ik deze ode schrijf
ter ere van mijn wapenbroeders,
ontmoet op de eenzame weg naar Tasik
(Tasikmalaja)

Wij van de woestijn(rat)kennen de lege jaren,
de koorts en de droge wind
en de vlugge niet uitgesproken angst...

Eenmaal thuis,zullen zij zich herinneren
In de komende jaren
de 7 December
En het dreunen van de kampongdrums?

Wij kenden ook de lege dagen,
wij vroegen onszelf ook af, waarom.
In bittere,bloedige,korte gevechten,
wij onze kameraden zagen sterven.

Wij kenden ook de woede,
de verveling, de pijn in ons hart,
de zenuw-schurende teleurstellingen.
ook wij deden ons plicht.

Wij kenden ook de spanning,
op de nauwe paden in een hinderlaag,
de Brengunstoot en plotselinge Sten,
het verborgen geweervuur.

Hou je taai, soldaten,
wij,Desert rats, herinneren ons
de trots van het Nederlandse leger
de 7 December.....


De vijand

Een Patrouille van de T.N.I. (de vijand) trekt hier door de rijstvelden

De vijand

vrouwelijke militairen van de T.N.I. (de vijand)

De vijand

opleiding van recruten voor de T.N.I. (de vijand)

Het is zover

De "Kota Inten"op het punt te vertrekken met het eerste grote contingent mensen van de divisie. De historische datum was: zaterdag, 3 September 1949.

Meer van Indonesië 1947 - 1950

↑ Terug naar de berichten