Vrijdag 10 april 2009

Waar ben je nu?

Dit gedicht schreef ik, verblind door tranen, toen Bart
pas was overleden, en ik hem nog kon zien.

Waar ben je nu?

Je ogen zijn gesloten, je huid voelt kil
Je lippen zijn strak, je handen zo stil
Waar ben je nu?

Je lichaam vreemd en koud, roerloos
Woorden voorgoed opgesloten, levenloos
Bart, waar ben je nu?

Ik zie je zwijgen, toch hoor ik je praten
Je geest, je ziel, heeft je lichaam verlaten
Maar waar ben je dan?

Ik zie dat je dood bent, ik moet wel, maar toch
Ik voel je aanwezigheid, voor mij leef je nog!
Maar waar ben je dan?
Bartje, waar ben je dan?

Geschreven door Lieve om 00:00 Reageer op dit bericht

4 reacties op dit bericht

Sjoukje29 september 2013 om 23:18

De pijn van ....nooit meer....

Wat mooi.....een herkenning te vinden....
Bij ons nog zo kort geleden....
Zo wanhopig zoekende.....
Onze zoon is 23 augustus op 11 jarige leeftijd overleden.....
Chaos van gedachten, gevoelens, emoties.....
Zo mooi en herkenbaar door u reeds verwoord....
Dank u wel ....
Groetjes, Sjoukje

Elke Meirlaen17 februari 2013 om 02:16

:'(

Lieve Lieve
Ook ik was op zoek naar gedichtjes voor mijn 14-jarige zoon, gestorven nu 26 maand geleden. Ik ben er kapot van.
Ik kwam toen bij jou terecht. Het spijt me voor je, voor Bart. Tranen rollen over m'n wangen. Zo aangedaan door jou verhaal.
Liefs, Elke (Schrijf je geen gedichtjes meer? Ze zijn zo mooi, zo ontroerend, zo pakkend, zo TRANEN, TRANEN, TRANEN VAN VERDRIET om al die jonge mensen die hier niet meer mochten zijn :'(

Marja23 november 2010 om 18:54

ik mis je

ik ben diep onder de indruk van uw gedicht..."waar ben je nu"
ik zit hier en de tranen rollen vanzelf over mijn wangen.
zo herkenbaar.
ik zocht een gedicht voor mijn neefje van 17 jaar die 3 jaar terug verongelukt is.
we missen hem zo.

heel veel sterkte nog.

Jani11 januari 2010 om 09:03

...

Het is keii erg wat er is gebeurd. ik heb het gelezen in de les van nederlands en ik vind het echt super erg.
Groetjes van Jani &' Lintsay en Ciindy x

Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 april 2009 · Blijft bovenaan

Dag bezoeker,

Helaas is het leven niet altijd mooi en vrolijk. Soms moeten we een rugzak torsen vol smart en leed. Een rugzak zo zwaar dat hij haast niet te dragen is. Maar toch moeten we het met vallen en opstaan doen...
Hieronder komen ter nagedachtenis aan mijn dierbare zoon Bart Melders rouwgedichten en zijn verhaal. Hij was 34 jaar toen hij in een brand overleed op 21/03/2008, de eerste dag van de lente. Zijn dood maakte van mij een rouwende moeder, met blijvend verdriet en gemis. Ik schreef vele gedichten om de pijn van zijn overlijden een uitweg te geven. Maar voorgoed afscheid moeten nemen van je kind valt niet te beschrijven.
Ik mis hem zo.

Geschreven door Lieve om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

4 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Dood van een zoon