vrouw van het zandstrand

Zij wil de waarheid inpakken
verdoezelen in een kleedje
zoals een zilvervos die sluipt
door eeuwige sneeuw.
Ze verdraait woorden
tot onuitrafelbare vlechten

Ingrid Lenaerts.

Jij zwerft in mijn nachtziel
zoals de nevels over moerassen
die niet willen vertrekken
Jij houdt me op de planken
waar ik tegen roffel zoals de donder
die er zijn krachten meet 
Ik voel me achtervolgd 
wil je kwijt uit mijn hoofd
je blijft er klauwen en kleven 
zoals een vleermuis onderste boven 
tegendraads bij dag
In de nacht wil ik verdwijnen
uit alle hoeken van je bestaan


Ingrid Lenaerts 

 

Ze zijn er weer bij
waar gretig  te pikken valt
zoals de kippen

de room afschuimen
liefst het boertig wegslurpen
gulzigaards slaan toe

Ingrid Lenaerts

de trieste zomer
zwiert gretig zijn koopjes weg
kom maar eens kijken

geen zon is te koop
wij verwachten slechts haar mildheid
die ze ons  niet schenkt

eieren offeren
voor de heilige Klara
het mocht niet baten

De zonnegod lacht
vandaag paait hij badgasten
 met een streepje straal.

Ingrid Lenaerts

De kaleidoscoop heeft nauwlijks werk
het weer beterde zienderogen
de kleuren variëren nu in traagheid
op het ritme van nauwelijks een briesje.
de kabouters droogden in de zon
het loze vissertje vist al gans de dag
de kruiwagenwerker blijft even actief
Het fonteintje daarentegen is stilgevallen
de bewoners van het huis zijn vertrokken
op hun mooi geblonken fietsen
voor een babbel op een terrasje
likkebaardend bij de gedachte
aan een stevig Belgisch biertje
Duvel Leffe Orval of Westvleteren
waar blijf je?


Ingrid Lenaerts

Een boerenzwaluw
dook solitair van het dak
zocht zijn huismaatje

fladderde later
daar met twee stoeiend voorbij
naar het liefdesnest

Ingrid Lenaerts

Het kasteelpark  met z'n oude bomen
rij op rij de beuken die dromen in rood
de rondodendrom als volkstoeloop bij de vijvers
de eenden die op  helldend gazon waggelen
de witte droom bij volle maan van een gravin
het tuinfeest op midzomernacht
 
en toen zag ik jou in dit decor
bij de juiste temperatuur en weersomstandigheden
de rozenperken streelden het innerlijk belang

ik hoorde de oude uil roepen in het bos
ik dacht betoverd te zijn , werd het een leven lang
ben het nog steeds verwondering
optrillende benen
zonder dit decor ,knijp me in de wangen
zeg me dat je er nog altijd bent

Ingrid Lenaerts

Deze dagen  zijn ze massaal
goedkoop en overal te zien, de schidersluchten
alsof ze gepenseeld werden
vanaf een grote groep kunstenaars met waterverf
de vaal grijze en blauwe plekken schitteren
in het polderlicht  weerspiegelend in plassen
de jachtige wolken met hun grijze jassen aan
verdrijven het helle wit aan de horizon
het is een spel van grillige weergoden
badend in plassen en fonteinen
zij, die naar hartelust stoeien zonder zorgen

Dat wij de zomer verwachten met staalblauw
hoog boven onze hoofden
het maakt  hen geen moer verschil  
voor deze flierfluiters van onstabiliteit

Ingrid Lenaerts

Straatstenen treuren
om trieste oliesmeurie
op hun kinderkop

Ze willen anders
liever het regenwater
verdampend in zon 

Ingrid Lenaerts

 Veel gladiolen
 stengels als zwaarden buigen
 vol gele bloemen 

Ingrid Lenaerts 
 

Een windmolen draait
klapwiekend zijn geraamte
nooit staat hij er stil.

Hij is de maalreus
die het meel knarsend uitwerpt
voor dagelijks brood.

Ingrid Lenaerts

Hij houdt me groot in het kleine gebeuren
behoedt me als een herder zijn schapen
laat de zon op mijn huid schaduw maken
in de maneschijn voel ik zijn hand strelen
terwijl ik verderlicht de trappen van de hemel beklim

's morgens verwent hij  me met een bloedmooie lente
bij een staalblauwe hemel die zindert van geluk
in het jonge licht dat hij me tovert
verzink in de zaligheid van dat moment

Helaas de luchtbel die hij me voorhoudt barst uiteen
en weg is de illusie
 van de droom.

Ingrid Lenaerts

Steltlopers als een wandelend palendorp
passage op een festival jongleurs en vuurwerkmakers,
ze wandelden bevreemdend boven de hoofden
en het leek alsof zij de meesters waren
wij, de kechten op de begane gronden
ze maakten allerlei bochten en sprongen
als ooiveraars op reuzepoten
Ze droegen vreemde gezichten
droegen heel veel blauw en rood
als de wijzenuit het Oosten
schitterend was hun vertoning voor het benedenvolk
Het applaus steeg de lucht in
Het leek hun koude kleren niet te raken.
Ze beeden hun weg naar oneindig aan de horizon.

Ingrid Lenaerets

Boven rietkragen
hangen  er nevelslierten
een nieuwe dag wacht

een vroege kikker
verspringt op het plompenbed
ontwaakt er een prins?

Ingrid Lenaerts

In  West-Vlaanderen glooien mijn herinneringen
tussen Leie en Franse grenzen
Ze spreken de taal die ik niet meer hoor
tenzij ik heel even terugvaar naar oude plaatsen

die inmiddels verjongd zijn of verzonken
Alles lijkt zo mega of anders te zijn
maar toch kan ik er me er nog hechten
aan de draad die gespannen werd

ergens op een brug of een gebouw
de school die sinds eeuwen verborgen  ligt
tussen het groen van geschiedenis en veldslag

het ouderlijk huis met andere bewoners
parken en monumenten die vreemde landschappen werden
 het vreet aan mijn oog en oor 
dat de tijd ook mij verandert valt niet te ontkennen.

Ingrid Lenaerts