pluk

Kafka in het land
losgeslagen denkpatroon
al een brug te ver

we staan op barsten
de zoutkorst is gebroken
de narren vermoord

wie zal ons redden
uit de vijver van  de draak
nu we verzinken.?


Ingrrid Lenaerts

In het huis der onmacht
ben je steeds tweederangs
reeds gebruikt geconsumeerd
door de grillen van leeuwen en haaien
 Ze sleuren je door hun paleis
machtswellustelingen
om betere brokjes te verorberen
koele killers
met woorden als tirannie
en honingzoete valsheid tussen de klauwen
Hallo onmacht het zweet breekt me uit
in dit huis van angst
ik roep om hulp
maar een mier met bokshandschoenen
gaat me te lijf terwijl ze me uitlacht
achter slot en grendel
van onze wereld

Ingrid Lenaerts.

In mijn hoofd zit verlangen
naar orde en rust
in een woelige microcosmos
waar de hond belangrijker is
dan één dag zonder vitten
over dat beest dat hond wil zijn
maar geen aangeduffelde knuffel.

bezoek aan het trimsalon
speciaal jasje voor de regen en de kou
strikjes in de pels
superbrokjes
het broekje voor de intimiteit
het speeltje dat kwaakt
het vlooienbandje het muilkorfje

de supergefrustreerde hond
die zijn haren verliest van al gedoe
hij vindt het noorden niet meer terug
verliest zijn kadans in het dagelijks leven
de hondenlogica die hem ontzegd wordt.


Ingrid Lenaerts

De kat houdt van de hond
de hond houdt evenveel  van de kat
samen brengen zij uren door in de zon
de kat tussen de voorpoten van de hond
zij plaagt speels de hond met likjes
de hond beantwoordt haar affectie
op dezelfde wijze  ongekunsteld vol eenvoud

de kat eet uit dezelfde pan als de hond
als broer en zus slapen zij in één hok
de hond is te beroerd als de kat hem verlaat
hij jankt erbarmelijk naar de maan
om de afwezigheid van zijn vriendin de kat
heel raar maar waar dit leven als en hond

Ingrid  Lenaerts

In  late zomertijd 
dragen de avonden al een langere jurk
het licht kruipt al vroeger in de bolsters van de tijd
de lucht voelt vochtig op de huid 
de zucht van de duisternis 
hangt over de velden 
de aarde stookt haar ketels
op een hoger vuurtje 
met dampslierten 
vol geheimzinnigheid.

Ingrid Lenaerts 

 

Netels op de berm
als een kolonie wachters
verdwijnen weldra

gemeentewerkers
verdelgen deze levens
uit onwetendheid

       Netels zijn heel taai
      ze geven de strijd niet op 
           straks zijn weer paraat

Ingrid Lenaerts

een schaduwplek springt 
over de boombladeren
de zon speelt met licht

vogels op het nest
ze kreisen om meer voedsel
altijd hongerig

ze leren vliegen
met schuchtere vleugelslag
in hun  eerste vlucht 

Ingrid Lenaerts

Ik reis over de rivieren van je verlangen
ik hou er halt bij de meerpalen
waar ik veilig schuilen kan
in het riet van je armen
nestel me aan de oevers
tot een wachten wanneer je weerkeert
ik de beat van je hart hoor slaan
als de motor nadert op het water
je de haven binnenvaart
me verzoekt het anker te bevestigen
Ik ken je woonboot binnenste buiten
behangen met  zachte woorden
en een fluwelen stem die de ontroering niet veinst
maar ze laat glijden van top tot teen
in onze lichamen.


Ingrid Lenaerts