Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be
Maandag 1 mei 2006

voel me kermis

Voel me kermis op een lentedag
bij het ontwaken straalt de zon
en door de bomen ziet de vijver stilte
vredig in de prille morgen het gladde water
het pad tot aan de bank slaapt nog
bedauwd door de adem van de dageraad
Voel me kermis op een lentedag
het heldere licht kristallijn  door de ramen
en de jonge appeltakken staan in bloei
wuivend in de wind bij zekere herhaling
allen ballerina's zo wou ik bij hen zijn
onvergankelijk in dit enig moment.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 17:43 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Maandag 1 mei 2006

ik wil wel


Ik wil wel even bij je langs om je te zien
er is geen want of ik heb geen moeten bij
ik heb geen bloemen bij of geen appelgebak
ik weet dat je me verzint zo graag dacht ik net
en weet je als ik je niet zie vind ik het zo kil
en ik zie de regen bij bakken uit de hemel
en ik denk dan dat ik bij jou schuilen kan
een innerlijk dak zo groot als een feestent
Ik wil echt bij je langs zelfs als kruimeltje
aan tafel in een notendop van jouw bestaan
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 17:18 Reageer op dit bericht
Maandag 1 mei 2006

jonge mus

De dode jonge mus zij ligt gevalllen naast woorden
die van haar laatste vleugelslag tegen het raam
tegen het regenraam dat zijn druppels telde
die sporend diagonaal de snelweg overstaken

De dode mus is  mij herinnering geworden
van het schrikken van haar lerend vliegen
nog zo pril in haar lente van vogel zijn
  en al weg voor altijd.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 16:53 Reageer op dit bericht
Maandag 1 mei 2006

regendag in de duinen.

Met de regen vliegt het koudegevoel over mijn hoofd
over de duinen trekken de druppels striemen
in het zand de ribbels als waren ze vissenkarkassen
Het helmgras wordt uiteen gedreven tot in het hart
waar het in zijn kaalheid getroffen wordt

Met de regen vliegen vogels weg ergens schuil
beschut voor de kwade adem van de noordwestenwind
die in volle hevigheid zijn longen ledigt
zijn dorst lest aan de regen om het weer uit te braken
over de ruggen van de verkilde wandelaars

die met hem de uitdaging aandurven open vizier
maar de vuile wind geeft zich niet gewonnen
drijft de zandkorrels wild  boven het strand
en wat rest ons nog meer dan ook onderdak te gaan
in de strandhut waar hij ons niet deren kan

de plaaggeest met zijn oneindige staartenveger
van opzwiepende materie in rondedansen en wervelingen

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 11:52 Reageer op dit bericht
Maandag 1 mei 2006

1 mei

Op wandel in de Blakemeersen
of de vochtige weiden in onze buurt
Vandaag 1 mei staat een strakke wind
hoor ik de grond sissen onder onze voeten
Het water beantwoordt onze stappen
de paardenbloemen vieren hier feest
ze staan nog volop in hun praalpracht
een gregoriaanse jubelzang klinkt ver weg
de pluizenbollen verwaaien in de wind
naar de hoge wolken aan de hemel
waar ze hun zoenen zomaar heen blazen.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:07 Reageer op dit bericht
Zondag 30 april 2006

munsterbos

In het Munsterbos weerspiegelen vijvers de wolken
altocumulus en cumulonimbus op het wateroppervlak
de fietsers genieten er van pure stilte bij dit schouwspel
slechts enkele bruine eenden vliegen snaterend voorbij
andere watervogels zitten denkend aan de oever
onder de bottende bomen kraakt het struikgewas

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:56 Reageer op dit bericht
Zondag 30 april 2006

een weemoedig zeemanslied

Bij het krijsen van de meeuwen
onder een wolkige dunne lucht
lag de haven nog te sluimeren
De vissersboten lagen aangemeerd
eigengereid vol diepe nagedachten
op het kabbelende water
Een vroege wandelaar liep er te kuieren
en plots weerklonk daar ergens
een weemoedig zeemanslied

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:31 Reageer op dit bericht
Zondag 30 april 2006

na een bezoek

Mezelf willen herzien
na een bezoek aan het letterenhuis
na een tocht in hoofden van wolkenkrabbers
verzen al dente geschreven
zoals spagetti door je strot schuift,
verzen als gepocheerde eieren
te lauw om op temperatuur te smaken
de crème de la créme persoonlijkheid
waar de lamp gaat branden
op het huisaltaar van eeuwige aanwezigheid

Mezelf niet teugvinden in dit godenpaleis
noch als galeiboef in een notendop
Geheel verloren zit ik bij mijn schaduw
Ze heeft mij geen gulden verdichting gelaten
slechts een gat waard in mijn schrijfsokken
op de rand van de vuilnismand.

Het verdriet ligt ondermaats
het is zelfs geen voetbalverdriet

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:27 Reageer op dit bericht
Zondag 30 april 2006

Uitgestorven ligt de straat er wat aan te modderen
het natte asfalt verguist mijn oren met waterspetters
het vroege roepen van wielertoeristen verschrikt duiven,
die fladderend wegvluchten gestoord in hun rust
Een zwerfhond zie ik rondjes draven van huis tot huis
weet niet wat hij doen moet als verloren stakkerd.
Zijn pelsharen hangen in natte klissen langs zijn lijf.
zieltogend gaat hij op de drempel zitten wachtend op...
Zit er nog altijd verkild en versteven op zondagmorgen
tot ik uiteindelijk besluit dierenrechten in te roepen
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 09:05 Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 april 2006

De glooïende helling wuift in het landschap
Perelaars in bloei als deinende golven
een processie van witgevleugelde engelen
danst haar innerlijk eerbetoon aan de middagzon.

De stilte hangt in de kleine vallei ter mediatie
de daken van de landerijen dutten onder blauwe hemel
terwijl de klok van het klooster Coolen
vredig en ingetogen het Angelus klept

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 09:24 Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 april 2006

Wie de wind niet voelt in het havengat
laat me lachen
die kent hem niet
dat hij snijdt als een snedig mes
tot de hals en halverwege have en goed
dat hij neemt en teemt
van top tot teen
je lijf onderduikt in lange leren jassen
als een tweede huid boven en onder buik.
ondermeer

Dat de wind de buurt verslindt
en het water tot kade slaat
overmaats het waterover de kade
dat de wind je ribben rammelt
de regen roept en erger
Ik verdom de wind omdat het niet zint
wil zeker de zon overvolle zekere zon
En toch voel ik me thuis
waar de wind me hier om de oren suist
moet het al langer weten
kan het niet vergeten.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 01:05 Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 april 2006

Verdriet kan soms niet huizen in woorden
het bulkt uit zijn omvang van schaduw en letters
het stulpt uit het hoofd als het er rondwaart
op zoek naar een uitweg of een beetje troost
het is zoals leegte die je oproest in je binnenhart
het traant achter je ogen die niets doorlaten
het stolt in je lijf en het doet soms zo'n pijn
niet meetbaar hangt het overal in zwaargewicht
een paar maten min of meer zijn ondenkbaar
het is chaos van het zwarte gat dat je verslindt
verdriet is soms een allesomvattende doodsvogel
die je nooit meer lost uit zijn klauwen van macht
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 00:22 Reageer op dit bericht
Vrijdag 28 april 2006

variatie op macht

Macht is niet matig maar meer
van een mens zeker niet zijn wens
maar een sneer voor elke keer
dat hij zich niet wendt maar ontkent

waar macht voor staat die hij ondergaat
ten ondergaan aan in rang doordwang
het trauma scheurt en schokt
van de boven lagen de druk te stikken
door het te vertikken wat men kan wikken

Macht is beschikkend ter beschikking
zolas een god met zijn al zijn recht
en de tovenaar die je vasthoudt
en de sjamaan met zijn magie
de dokter met zijn pillen
en de pastoor met het hiernamaals
het draait om macht als een tol
en wij zitten erop immer meedraaiend.

Ingrid Lenaerts


 

Geschreven door Ingridstanella om 15:45 Reageer op dit bericht
Vrijdag 28 april 2006

een beetje lente

 
Aan het Waterkasteel kort bij het Baronnenbos
gonst het van de herboren bedrijvigheid
groeien nu de bosanemonen  bij de vleet
Als een witte sluier van een bruid
tussen het jonge lentegroen
dat uit het zwangere hout barst

Ze richten zich gehoorzaam naar de zon
alsof ze de grote meester willen behagen
met de eenvoud die ze dragen in hun kroon.

Ingrid Lenaerts



 

Geschreven door Ingridstanella om 14:58 Reageer op dit bericht
Donderdag 27 april 2006

vreemd op afstand

    
Soms voel  ik me vreemd op afstand
en toch weet ik dat mijn moeder er is
nu ik ook ouder word zonder excuus
ook de zon  in mij begint te rimpelen

denk ik  nog altijd dat zij  mijn levensadem
voor mij eeuwig jong zal blijven
onder de bloeiende lindeboom
Soms voel ik me stokoud onverklaarbaar
knoestig in mijn verdorrende huid
bizar onomkeerbaar deze vaststelling.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 23:30 Reageer op dit bericht
Donderdag 27 april 2006

bij een afscheid

Jij dipt je hand in het zonnelicht
vederlicht alsof het jouw hand niet meer is
in de kring die tussen schaduw valt

er staat een engel van gouddraad
onder de takken van de treurwilg
hij wacht met hoge vleugels
als helemaal klaar in witte gedachten
voor een verre vlucht in zomertijd
op zoek naar de zin van bestaan.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:53 Reageer op dit bericht
Donderdag 27 april 2006

gifgrond

Onder de rook van de grote Schouw Janus Rookpot
zoals de mensen van de wijk hem noemden
zagen mijn moegewerkte grootouders het levenslicht
Naar de Union chimique was het niet ver die tijd
om te gaan labeuren voor een groot gezin
dat al in sociaal betere omstandigheden leefde
laat ons groen lachen om deze uitspraak
want ze hadden de woning van de fabriek
en in het tuintje van een voorschoot groot
werden groenten en aardappelen gekweekt
om te besparen voor de jaarlijkse uitstap naar zee
één dag welgeteld met de trein op kosten van
het groot kapitaal dat zijn gifwolken uitspuwde

Ik hoor mijn grootmoeder nog vloeken
om het zwarte goedje dat Rooppot uitbraakte
toen hij haar witte was vervuilde met vettig zwart stof.
Wij wisten niets beter dan graven in de zandhopen
van het fabrieksterrein dat ons paradijs was
waar wij krijgertje speelden en de grond verkochten

Nu werd de wijk ontruimd om gifgronden af te voeren
lood en cadmium boosdoeners als moordenaars
daarwaar wij ons meer dan de koning te rijk achtten.
Hoe het kan verkeren als tijden veranderen.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:18 Reageer op dit bericht
Woensdag 26 april 2006

zwartwit

In zwart en wit heeft de nacht geverfd
woorden van rauwe troost en gewoontes
als mistgordijnen rondom mijn verdriet
dat gestold komt bovendrijven bij onmacht
het licht op de kandelaar te zien branden
als was het maar een punt of een vonk
die hoop gewoon weer ontbranden liet
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:13 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten