Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be
Zondag 10 september 2006

een beetje september

September is van 's morgens vroeg gespannen
tussen kantwerk waar spinnen klossen
Zij zijn de meesters van het vak
hoeven geen patroon of andere hulp

Dauw en nevel hangt  er te bengelen
als parels kristal die je hoort tingelen
het gras ademt de aaardewarmte uit
je hoort het zuchten en zalven

schudt zijn natte sprieten in de ochtendzon.
de appelboom achterin de tuin vergeelt
zijn roodrijpe appels ploffen op de grond
De pluk moet vandaag nog beginnen.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 12:23 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 10 september 2006

hotel

Als een jonge prinses in grandioze baljurk
verwacht het Hotel du Damier zijn gasten
Een spierwitte geveltussen klassiek en roccoco
draagt een gouden fronton als overwinningstoorts
Romantische zielen zijn ermeteen verkocht
aan de warme charmes van interieur en draaitrap

Je wordt er ook hartelijk verwelkomd
door Nico een enige en onvervalste piccolo
In zijn rode pakje met blinkende knopen
loopt hij je tegemoet metonvervalste bereidwilligheid
hij brengt je naar de receptie, wacht geduldig
lacht al zijn tanden bloot in zijn donker gezicht

In het restaurant aan de plafonds
een weelde van rozen en schelpen
een godenwereld uit de klassieke oudheid
in ware liefdesavonturen over de oceanen

Wat op het bord ligt streelt de tong
van ontbijt tot souper met Frans accent
de wijnkleder is uitstekend jaar na jaar
de heildronk brengt je in de armen van....
in de unieke gastenkamers
waar je kan wegdromen als kasteelheer of
vrouwe van...
en dat allles voor een zacht prijsje
een aanrader.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:42 Reageer op dit bericht
Zaterdag 9 september 2006

ze zei me dat

Straalblauwe septembermorgen
met de dood  op schoot
spraakmakend verdriet dat zich niet verkoopt
een stilte die haar mantel sloot
rondom alle gemis dat nu groeide
als een woekerplant distelde
ze zei me toen
dat ik alle herinneringen 
in een notendop droeg
toen liefde al lang wortelde
in haar jonge lichaam.
Ik  heb haar nooit meer weergezien
toen de oorlog losbarste
als de duivel uit een bezetene.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:33 Reageer op dit bericht
Zaterdag 9 september 2006

ik hou van

Ik hou van dat ik het allemaal niet meer weet
wellicht zijn het jouw ogen in mijn schoot
die zich bedrinken aan de verlangende diepte
van dronkenschaphet ware tellen verleerd.

Of is het een taal van tedere tekens die codeert?
wilde haren in de weidse zomerwind over de akkers
de schaduw van bos dat zijn mosbed biedt
Je armen rondom mij als jaarringen in hout

het nest op de takken van de levensboom
een zee van ups en downs der gewone dingen
Ik hou van dat allemaal zoals van roomsoezen
onder de bloeiende amandelbomen gedacht

de midzomernachtzon die onze polen scheidt
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:23 1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 8 september 2006

zwijgen is...

Dat je al zolang niets meer zegt
dat maakt me triest en neerslachtig

dat je me ontwijkt om welke reden ook
men zegt god weet waarom

tegen beter weten in weet ik dat
ook hij het niet weet en niet antwoordt

de leegte rondom mij zonder jou
is zoals lange dagen in lage mist

het woord onbereikbaardoor dikke muren
een vogel met geknipte vleugels

Ik zoek je aanwezig maar je zwijgt
bij alle babbels bevrozen

als een sneeuwman in winterkou
Zwijgen is goud ,mijn geliefde

zo zegt men
maar hier misplaatst wreed

Gooi dat goud over boord
breng mij weer de zilveren spraak

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:09 Reageer op dit bericht
Vrijdag 8 september 2006

wat zij doet

Wat zij ook doet , dat doet ze goed
Ze heet ons hartelijk welgekomen
omarmt ons met haar gulle warmte
lacht met haar gouden hart een thuis

Wat zij niet doet  dat verzaakt ze
ze wil geen kwaad in het gelid
weert de boze geesten en lange tongen
bant het zwarte zaad uit onze tuin

Ze is onze grote toevucht in nood
wanneer  ze de reddingsboei uitgooit
tot overleven de stormen des levens
is onze uiterste troost in bange dagen.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:35 Reageer op dit bericht
Donderdag 7 september 2006

oostende gelooft in...

Met de hond rondneuzen in het zand
om de haverklap die  zijn toekomst volgt
zij losse wandelaar haren in de wind
volgt een stevige stap aan de rand

van de zee spoelt  daar wrakhout aan
Zij tekent een cirkel voor de rijzende zon
de hond kent geen ernst draaft rond
een vroege vogel verrast de dag

een morgen begint weer aan leven
met een gok voor het schip dat uitvaart
zij bezit ook geen tarotkaarten of kompas
 ze wandelt in dit uur gewoon verder


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:57 Reageer op dit bericht
Woensdag 6 september 2006

waar we ook zijn

Waar we ook zijn we zitten vast
we zijn gestrand op de klippen
van een onfortuinlijk en grimmig lot
dat ons zijn botte tanden toont

Wat we ook doen we zijn gedoemd
 in de tang van macht en ellende
waar tussen we blijven dobberen
toe zinkend toe onze boot lek


Wie wijst ons weer de weg en waarheen?
Wie helpt ons dit grijnzend masker verdrijven?
Het antwoord op al die en nog ander  vragen
dat wordt een reddingsboei op kolkend water.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 23:40 Reageer op dit bericht
Woensdag 6 september 2006

wij hebben die binding

Niet alleen de wijzen komen uit het oosten
ook de treinen brengen ons op oostenwind
hun adem die ons sterke beloften aankondigt
dat wij weten dat nacht in verwachting is

des zomers met dagen zon in zicht
de bedauwde morgen vol verre blauwe lucht
de heldere klanken die ons denken breder maken
wij later in vuur en vlam snakken naar water

des winters de koude dagen aankondigen
als heraut van vrieslucht ijslaag op vijvers
de nacht bronzuiver laat wachten op de ijskoningin
kegels aan de daken hangen als kristallen pijpen.

Wij hebben die dunne binding  met treinen
als de navel aan onze buitenzijde met aarde
wellicht tijdsgebonden broos en vluchtig
dat het nauwelijks te vangen valt in woorden.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:36 Reageer op dit bericht
Woensdag 6 september 2006

kleine tuin.

Tegen een gewitte muur botst het spel
kindereren in een kleine tuin maken
een grote wereld waar ze van tegel tot tegel
landen improviseren alsof
Australië om het hoekje ligt
en je maar even je stoute schoenen aantrekt
om op safari te trekken.

Tegen een witte muur onder de enige boom
wordt een hotel gebouwd ook een schip
Het blijkt ook nog een landingsveld
voor droomvliegtuigen
Zelfs het verbod om hard te joelen
of te schreeuwen blijft er hangen.

de reis moet uitgesteld worden
tot later en nog veel later
zijn de dromen anders
en de tuin allen nog herinnering

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 17:31 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 september 2006

watermuziek

Hij nam me me mee
op de tonen van zijn watermuziek
wij luisterden ingetogen 
hoe de bron ontsprong in het hoofd
hoe de beek klaterde in zijn ogen
als regendruppels op kristal
hoe de bergstroom
zijn brede armen richtte
met paukslagen in de buik
tot de zee haar aoptheose toewuifde
in één groot symfonisch gedicht

Ingrid Lenaerts 

 


Geschreven door Ingridstanella om 21:17 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 september 2006

ze vertrekt

Ze vertrekt met de trein van negen over vijf
op spoor negen naar de schaduw van de tijd
Ze kijkt met gebroken ogen uit haar gezicht
zoals een dode vis in een rieten mand
ze draagt geen bagage maar wel een wekker
die het het leven aftelt naar oneindige nacht

Naakt als een kale boom en met een ijzige ziel
blijft ze turen in de verte naar een rood signaal
dat voor nu en altijd de doorgang verbiedt
zij ziet mij niet, de duisternis omhelst haar volkomen
het flauwe schijnen van een straatlantaarn
vormt de lome uitzondering
Zal zij ooit aankomen tussen de tijdsschaduw.?
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:16 Reageer op dit bericht
Maandag 4 september 2006

ik vraag je

Ik vraag je slechts even te blijven
om de tijd te vangen
laten we hem aan banden leggen
wij bezettten de wijzers
van de torenklok
ontsnappen kan hij niet meer
in dit enig mooie landschap
wij horen de rozen in  de tuin
die  van hun  liefde fluisteren
in de bak van de nacht
Hou me in deze tijd
bij heldere maan en sterren
tot de morgendauw
met woord en daad.

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 19:10 Reageer op dit bericht
Zondag 3 september 2006

de oude boom die ...

Ik schrijf best in mijn schaduw
onder de oude boom die mij leest
die op mij toeziet als een vader
onder zijn brede kruin
waar ik mijn hart toevertrouw
aan maagdelijk wit met zwarte inkt
Hier kom ik tot rust als zwerver
in een boomhut mijn thuis
Deze boom ben ik schatplichtig
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:00 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten