variante van de nacht

Ze zei me heel klein  
"Ik schrijf je over een bang kind op schoot
bang als een hinde die vlucht
voor de boeman die haar gemaakt werd
in de duisternis van het slaapuur
de boeman die haar zou halen haar verkopen
de dief die langs regenpijpen klimt
de struikrover die aanrandt
de piraat die haar nachtschip laat zinken
de zatte fles in de goot die grolt als een varken
de geweldenaar die aan diggelen slaat

bang voor de heks die op een bezem vaart
bang voor de tovenaar die klauwen heeft
de slechte kabouter die je de aarde induwt
de leeuw die je oppeuzelt
dat bange kind ben ik" zei ze
eindloze bange dagen van  rillen
Ingrid Lenaerts

drie rode rozen
treuren in die regenbui
wachten op wat zon

de dunne klaver
tussen het herfstgras bloeit nog
bij miezerig  nat


Ingrid Lenaerts

In de steeg van Mie Vangapen en Sus den Osch
op het pleintje waar de gemeenschappelijke pomp stond
waar de toiletten eveneens gemeengoed waren
waar de straatstenen hun eigen leed verborgen
waar de laatse zatte lummel verwijderd werd
omdat hij  niet meer in het kader paste
maar waar hun ziel nog dwaalde.

De renovatieperiode was aangebroken
de menselijke orde zou er in waarde hersteld worden
Daar waren  modernisireingswerken begonnen.
de panden werden opgekocht door grootkapitaal
dat  zich  als erfgoedkenner wilde profileren
met gebakken lucht een creatie promoten
het woonerf voor de elite van de eigentijdse stadsburger.

Mie Van Gapen en Sus den Osch
en de laatse zatte lummel
kregen de betonnen nieuwbouw aangeboden
alwaar ze verkwijnden van heimwee
spoedig mochten afgevoerd worden
naar het spinternieuwe verzorgingstehuis
voor gedesoriënteerden in tijd en ruimte.

Ingrid Lenaerts

Ergens tussen den  en heide
waar de stilte zichzelf regenereert
waar eikels  onder onze voeten rolden
kort bij het grote ven bij de kluiskapel
daar stond de tijd stil 
bij een  groep wandelaars
spiegelend meditatief
over zoveel ingetogenheid
van de aarde in dit herfstseizoen
paddenstoelen in hun volle weelde
pronkten in een bosparade.
Zelfs de kabouters zaten in het bos
al was het hun eeuwig rode stilstand
die ze bevestigden op deze wandeling

Ingrid Lenaerts

Met helder zicht op een kalme zee
bijna idyllisch ontwaakt een jonge morgen
boven deze versterkte burcht die heerst
over de duinenruggen van Oostende
het fort heeft geschiedenis in zijn buik
waar napoleon Bonaparte zijn stempel liet
het werd jarenalng verguisd zonder sporen
als een bergruimte van alles en niets
in zijn grandioze kader mag het nu weer ademen
als een erfgoed van onze contreien


Ingrid Lenaerts

Ingrid Lenaerts

Hij blijft je wellicht mechanisch toelachen
van plezier tot in de eeuwigheid van dagen.
Heb je zijn lach al in ogenschouw genomen?
Vertelt hij ons hoe hij blijft lachen ?
dat hij het lachen nooit verleert ?

Dan moeten wij een afspraak verzilveren
voor een gouden raad bij de daad
in relativering van dagdagelijkse zorgen

Ingrid Lenaerts

Ik zit hoog in mijn gedachten
afkerig voor show en glitter
van eerstelijns goeddkope aandacht
van protserige voorstellingen
wellicht van de hoogmoed
wellicht van onrecht
honger en kansarmoede
die ik nek als een booswicht

Ik zit hoog in mijn gedachten
een beetje wachtend
op de bredere waaier des levens
die iedereen verwelkomt
met kans tot ontplooiing

Ben ik  een engerd in dit landgoed ?

Ingrid Lenaerts

Op een bal van niemendal werd er gedanst
al op de tafels met grote zwier en zwaai

De edelen gaven verstek bij volkse grote bek
keken zij hoogmoedig  vrouwen in stijve jurken

Mannen met zichzelf  in hoge dunk en hoed
wilden niet groenig gecontamineerd  zijn

Door luizig lagerwallig publiek dat  hotste en botste
tussen pot en pint billenkletsend hun lief en leed.

Het bal van niemendal was knal in de roos
een festijn om gewoon blij bij te zijn .

Ingrid Lenaerts

Op de tonen van scherpend trompetgeschal
geretteketet slag en slinger
boel en bal
sprong jij clown van top tot teen
de rode neus als een volle ajuin tussenin
de brede broek met ruitenpatroon
de te grote schoenen liefst zonder veters
met krullende tenen van overjaars gebruik
daar inarena quantacosadook je
tent bomvol toeschouwers

je huilde snot en slinger op die brede kraag
je liet je bespotten als aan de schandpaal.
daar was jij rasecht en onvervalst
bejuicht en bejubeld.

liet het publiek zich overweldigen
door grappen en grollen
die ze in het dagelijks leven zelf speelden
au serieux de la vie.
Wat dacht jij dan wel?

Ingrid Lenaerts