grote woorden

Hij houdt de leeuwin  in zijn hoofd gekooid
dit zolang hij kan wanneer zij slaapt
op tienpond vlees dat ze in voorraad heeft
maar eens de dromen  verteerd wordt zij woest
beukt tegen de wanden van haar kooi
dramt om verlossing en jaagt op grof wild

Hij kan haar weer altijd vangen
wanneer hij weer lief haar honger lokt
de andere wereld laat verkommeren
tot zij hem weer in haar macht heeft
het eeuwige spel van trekken en stoten
Hij houdt zijn leeuwin in zijn hoofd gekooid
tegen alle prijs voor alle prijs.
 Ingrid Lenaerts

Ze bouwen nesten
merels willen nazaten
vlak voor de winter

een te warme herfst
maakt de vogels echt van streek
verwarring alom

Ingrid Lenaerts

de populieren
wenken met hun brede kruin
als monumenten

gele  hoge zon 
als hemelse oppergod
 koestert de aarde
 
maakt boomschaduwen 
zwijgend tot  middag vrede
 heerlijke koelte   

Ingrid Lenaerts

 wintertinteling
 in de laatste herfstblaren
 een nieuw seizoen wacht
Grijsvale luchten
 staan er academisch streng
 in decemberwacht

Ingrid Lenaerts

Heel dun licht
bijna in strepen
is de zon veraf
mager en dof 
alsof ze wegkwijnt
een zon
in anorexia
 een zon in ascese
Laat ze vlug herstellen
 van haar nukken

Ingrid Lenaerts

Nog vroeg in de morgen
twee honden
ontmoeten elkaar
tussen de laagstam perelaars
Ze besnuffelen hun   lijf
springen likken en grommen
hun dans is geopend
Het grote werk kan beginnen
Ingrid Lenaerts

Reiger met brede vleugelslag
landt tussen het riet
als heerser  over de plas
smikkelt tussen het gras
op de oever
Hij slaat toe
als een ervaren rover
en verdwijnt een ogenblik
 in het groen.
dan in het niets

Ingrid Lenaerts

Een botenhuis
onder dak op water
laat de rust
na het varen
dromerig aan het meer
Het riet speelt zijn concert
in de monotone wind
Eenden snateren
hun samenzijn
 Een wandelaar op de bank
voltooit zijn gedachten.

Ingrid Lenaerts

Hij zegt me niet dat wat ik wil weten
hoewel hij het woord losjes uit de mond laat rollen
de lieve woordjes als snoepjes ingeeft
maar soms met een zuur smaakje
dat van de twijfel achter een masker
welke stervende zwaan hij nu weer speelt
of de stoerreridder te paard die zijn jonkvrouw haalt
hij wil veroveren met grote buit
veldheer van gespeelde emoties
Ik verklaar hem zacht de oorlog.

Ingrid Lenaerts

Ze zaten bij elkaar er werd gebeden
als een strenge genootschap aceten
geen lief  of vriendelijk woord te melden
alleen de wilszwakte en de zondige mens
verwerping en duisternis in de mond
Hier hoor ik niet bij mis elke warmte
Ik heb mijn ziel gesloten ik heb geen andere
Ik ben weggaan ik weiger het masker.
Ingrid Lenaerts

Vanuit de verte dreigt een zwaar onweer

het werd voorspeld met waarschuwing

gevaar wind met orkaankracht en wateroverlast

zwartviolet en torenhoog stapelen zich wolken

de warmte drukt als pletwals op mijn huid

dorre blaren vroegtijdig van de boom door droogte

zij draaien pirouettes op tropische wervelingen

bomen schudden in hun kruin hun bladerendek

ze moeten buigen voor de kracht van warme wind

Er kleeft eenangstie stilte tussen de huizen

in de verte zien we bliksemschichten

dondergeroffel en gestommel boven ons hoofd

regendruppels als grote munten op de zandweg

zeketsen afals kogels op verschroeide aarde

Ik moet schuilen voor dit jagend onheil

Ingrid Lenaerts

De nacht was vreemd angstig onverwacht
veranderde  haar van gekozen bestemming
in vorige tijden en andere landschappen
dromen die ze angstig niet duiden kon
alsof zij uit andere culturen geschud werd
zoals deze nacht zij  haar talsiman ontmoette
een slang die haar omstrengelde

Het beest klom aan haar voeten omhoog
sissend met zijn kleine gespleten tong
hij sloot haar in , zij vermocht niets
dan het  gebeuren te aanschouwen
Gillen was zonder gevolg, stem verdwenen
Tot zij plots bij de klok van zeven wakker schoot
zwetend als een boerenpaard na het akkerploegen.

Ingrid Lenaerts

Wij zijn van alle markten thuis in dit land

We zitten onder het stof van het reizen

Met de pakken goederen en materialen

De dieren die we kochten zitten in dozen

De kippen kakelen om licht en lucht

De omstaanders bekijken ons vreemd

De kanarie fluit zijn hoogste lied.

Vragen zich  af wat deze  volksverhuizing  betekent

Maar we hebben andere gewoonten

Wij houden van echt zacht en warm

Wij voelen ons een beetje onwennig

In dit vreemde land dat nu onze woonplaats is

Alles is hier zo donker zo net en geregeld

Wij vergaan van heimwee en verlangen

naar dat roerige rommelige en bedrijvige wereldje

Onder de zon.

Ingrid Lenaerts