Zondag 9 maart 2008

Acht uur veertig

Acht uur veertig

Mensen gaan mij voorbij, dwalen door herfstelijke mist,
iedereen zijn eigen verhaal.Zit ik alleen in het stationscafe
verloren in blauwe mist van een cigaret, die
ruikt naar eenzamheid.
Besef met de laatste slok koude koffie, hoeveel
ik je heb gemist.

Het is verdoemme zo fijn, vanaf acht uur veertig
weer bij jou te zijn.

Geschreven door Innerspirit om 20:53 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Paradijsvogelnuances

Paradijsvogelnuances

Lief,
kleur mijn leven, jij alleen hebt de kracht
donkere tinten te veranderen in schitterende tonen,
schilder het grauw van eeuwige nacht over
in een bonte paradijsvogel, die
stralend en zonder zorgen zijn vleugels sprijdt
naar de horizon, een nieuwe morgen.

Verweef mij in glanzende facetten van jouw leven,
want paradijsvogelnuances
worden alleen door liefde gegeven.

Geschreven door Innerspirit om 20:45 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Hartslag naar de eeuwigheid

Hartslag naar de eeuwigheid

Nog klopt mijn hart in stille tweestrijd met de dood,
maar elke slag brengt mij dichter bij de eeuwigheid
in een steeds zachter klinkend boem-boem
zweef ik op laatste ademtochten, tot mijn daglicht
voorgoed de duisternis kust.

Ik weet elke keer kan de laatste zijn, de
ene hartslag naar de eeuwigheid, die
mij leid tot aan het einde van mijn tijd.

Geschreven door Innerspirit om 20:39 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Elegie van de dood

Elegie van de dood

Onstuimig wiegt de dood mij heen en weer, verloren
dans ik in zijn schaduwlied in een spiraal naar
eeuwigheid, dwingt hij
mijn moede hoofd voor altijd neer.

Droevig weerkatst zich het ritme tussen de rotsen
van mijn stervende hart en echoot
een schreeuw naar leven, steeds zachter wordend,
in duisternis gedreven.

Verstrengelt in de elegie van de dood, danst mijn ziel
naar oneindigheid, een laatste dans
tot aan het einde van mijn tijd.

Eens zal dit schaduwlied gaan zwijgen, net
als de velen graven, die
zich stil aan elkaar rijgen.

Geschreven door Innerspirit om 20:27 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Op de schreeuw van de zeevogel

Op de schreeuw van de zeevogel

Op de schreeuw van de zeevogel vlieg ik naar de vrijheid, verlost
van lijden en pijn,
sprijd ik mij adem als glinsterende vleugels en
snak naar oneindigheid.

Hunkerend naar eeuwigheid, want
ik weet
dan ben ik voor altijd bevrijd.

Geschreven door Innerspirit om 09:15 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Duo "Herbstgefühl"samen geschreven met Julius Dreyfsandt zu Schlamm

Herbstgefühl

Ich fange an, Dir zu erzählen,
der Herbst hat mich überfallen
obwohl dat jedes Jahr passiert.

Ist es nur das Wissen, das
der Baum seine Blätter verliert
und meine Sommerfreude
in die Seele wiederkehrt, da
der Herbst vielleicht das Sterben verehrt.

Und in Sterben dieser Jahreszeit
lebe ich auf, so wie
der ewige Frühling unter Deinen
zärtlichen Blicken, da
blühe ich im eigenen Lebenslauf.

Nur Du allein schenkst mir
diese Herbstgefühle, mit
denen ich mich
im kalten Novemberwind
nur zu gerne umspüle.

Mit dank aan Julius, het was fantastisch samen een duogedicht te schrijfen! Longa vivat ars!

Geschreven door Innerspirit om 09:06 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Dag, mijn lieve kleine vlinder

Dag, mijn lieve kleine vlinder

Dag, mijn lieve kleine vlinder, jij
vliegt nu weg
eventjes maar mocht je bij ons zijn, nu
vlieg jij naar de hemel en bent zo vrij.

Met deze woorden neem ik afscheid, ik mis je
een stuk van mij, dag ons kleintje
het mocht niet zijn, jij was
nog zo kwetsbar en klein.

Even mocht jij rusten in mijn schoot
eventjes, maar
ik moet het nu laten gaan, dag
mijn lieve kleine vlinder, vlieg-
naar een ander bestaan.

Geschreven door Innerspirit om 08:58 Reageer op dit bericht

Zondag 9 maart 2008

Zeg het mij

Zeg het mij...

Liefste,
zeg mij, straalt de maan daarginds helder, of
hangen er donkere wolken van gemis, net als hier?
En zeg mij, is de wind net zo schraal, die
het hart niet meer kan verwarmen en een zielswezen
doet zwijgen?
Zijn jouw nachten even lang dan de mijne, waar
mijn hartje zinderend verlangt
naar enkel en alleen jouw licht?
Onrustig leg ik het moede hoofd neer, in een
steeds gekker wordende wereld, en
snak ik naar jouw rust, want
alleen jij bent mijn haven, waar ik thuiskom-
veilig voor anker ga en in alle eeuwigheid wil
schuilen.
Ik hou van jou.

Geschreven door Innerspirit om 08:50 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Mijn gedichtenside