Vreemd...

Het verhaal van de 5 Avengers was de meest opzienbare en raadselachtigste van de spoorloze verdwijningen, in wat de naam kreeg van Bermuda Driehoek

Jaren geleden hoorde we op radio en televisie over verontrustende verdwijningen op zee...Boten, vliegtuigen...met bemanning verdwenen, en er werd nooit iets teruggevonden....hier volgen enkele verhalen van zulke verdwijningen.

Het dateert van 5 december 1945, het is 14.10pm. Dit moest een gewone oefenvlucht worden,...maar niemand keerde weer !

Vanaf de Marine - vliegbasis Fort Lauderdale in Florida stijgen 5 torpedo bommenwerpers vh type Avenger TBM , de klaar heldere hemel in, geen enkele wolk aan het firmament. Het was een gewone oefenvlucht, die de piloten wekelijks oefenden – de 2^de Wereldoorlog was net gedaan. De escadrille moet 250 km pal oostwaarts vliegen, dan scherp noordelijk over 60 km, om vervolgens terug te keren naar de basis... Weersomstandigheden waren uitstekend, kalme zee, matige wind, open hemel...alles gaat goed, de oefening was goed verlopen en de vliegtuigen maken zich klaar om terug te keren naar de basis...als het plotseling verkeerd gaat.

De bemanning van Vlucht 19, met als bevelhebber CC Taylor aan boord en 2500 vluchturen op zijn palmares,

15.45pm Alles is goed verlopen – de gesimuleerde torpedo-aanval en de navigatie oefening zijn voortreffelijk verlopen. De vliegtuigen kunnen terugkeren naar de basis…op dat moment ontvangt de basis van Lauderdale een verontrustend bericht van CC Taylor…

“ We zien geen land meer…De toren vraagt hun positie door te geven. Taylor is niet zeker, hij weet niet waar ze zich bevinden, ze lijken wel verdwaald !

Op de basis heerst er een complete chaos…ze kunnen niet eens hun positie doorgeven, want ze weten niet waar ze zijn, alhoewel zij zich amper op 15 minuten van de basis bevonden…dan horen ze weer de stem van Taylor : “ onze kompassen draaien dol, waar er land moet zijnzien wij geen land meer, we weten niet meer waar we zijn, we zijn verdwaald!! Om 16.25pm kwam dan de laatste melding binnen “ wij zijn juist over een klein eiland gevlogen maar…geen land in zicht…”

Op de basis begrepen ze er niks meer van, hoe konden 5 vliegtuigen, op klaarlichte dag verdwalen…..?

Als dit nog niet genoeg was, verdween ook het vliegtuig dat hen ging zoeken, een Martin Mariner toestel. Vanaf de basis Banana River werd een Martin Mariner toestel met een dertien koppige bemanning eropuitgestuurd om de verdwenen Avengers op te sporen. Gezagvoerder was Lt. Come. Dit toestel heeft de grootte van 38m spanwijdte dat permanent in verbinding blijft met het vaste land, en speciaal uitgerust is, voor reddingsoperaties op zee.

Enkele minuten na het opstijgen van de Mariner kwam er een melding van Lt Come, dat er een felle luchtstroom was boven de 2000m . dit was laatste melding van het reddingstoestel. Nooit werd van hen nog iets gehoord, noch gezien…..!!!!! Niet vijf maar zes toestellen waren nu vermist, verloren, samen een een zevenentwintigkoppige bemanning, als het ware verdwenen van de aardbol.

Er gaan geruchten dat de Avengers in het rond zijn blijven vliegen tot hun brandstof op was en dan nog….waar zijn de vliegtuigen en hun bemanning dan gebleven…..Een raadsel dat tot op heden niemand heeft kunnen oplossen ! Sommigen spreken ook van een wit fel licht, waarin de schepen en vliegtuigen terechtkomen, ze worden als het ware opgezogen om te verdwijnen in het niets…

Grootscheepse zoekacties werden op touw gezet…doch…zonder resultaat.

Spooky groetjes

Een tijdje geleden las ik over een groepje archeologen dat een ontdekking hadden gedaan.  Ze vonden een graf....ze daalden af om meer te weten te komen over de hyrogliefen ( muurschilderingen) op de muur. Wat ze niet wisten, is..dat ze één voor één zouden sterven.....niemand weet tot op heden wat de oorzaak is dat zij gestorven zijn.  Heeft het te maken met een ziekte, een vloek....wie zal 't zeggen, toch blijft het een raadsel. Hoe mooi het ook mag zijn, er is steeds een risico aan verbonden.

U begrijpt ook, iets dat jaren afgesloten is gebleven van de wereld, wie weet wat er allemaal zit, diep onder de grond, welke ziektes er naar boven komen, als men het blootlegt....ik denk dat we het daar moeten zoeken. De overledene had misschien een " pestziekte ", met hem te mummificeren is alles in takt gebleven, ook die ziekte, en nu legt men het bloot, er komt lucht aan, en alle microben komen vrij.....

Hoe mooi het ook mag zijn, laat het rusten....wat heeft men er nu aan, als ge iets ontdekt, en ge moet het met uw leven bekopen ? Niets !

Groetjes

Hoe later het werd, des te groter werd de massa, en kon je op de duur niet meer langs..het werd dan ook afgesloten, zodat je tijdens de voorstelling, niemand hinderde.

Tegen 20u, begaven we ons dan terug richting dijk, maar het voorprogramma was net ten einde, en ik kon net een glimp opvangen van de zangeres NATASHA MARSH die onze groep voorafging. Ze was gekleed in een zilverkleutig avondjurk, en ik had natuurlijk geen camera bij, omdat mijn vriend zijn fototoestel bijhad....anders had ik haar direkt op de foto gezet, in al haar pracht en praal. Zo iets maak je niet veel mee, dat ze je passeren op nog geen meter....dus...nu was het wachten op de IL DIVO mannen.....het zag zwart van het volk, nergens een plekje vrij...wat wilt ge ze zijn ook erg bekend in Nederland ! Met wat rond te wandelen, hebben we ons tegen het trapje naar het strand gezet, achteraan het podium.  We wisten toen niet we we zouden meemaken. 't Was toch wel de moeite ! Ook om nooit te vergeten !

Tegen 20.30u verwachtten ze de mannen, maar niemand wist van waar ze zouden komen, en je zag ook, dat mensen ook onze kant uitkwamen, allemaal om maar één glimp op te vangen, van onze knappe mannen !
Op één seconde zie ik dat er wagen toekomen gereden via het strand...ik dacht..dat kan niet...jaja wij stonden net aan de gang waar zij naar boven kwamen. Iedereen natuurlijk laaiend entoestiast, maar als ge zo'n kleine boomstam zijt, kunt ge niet over de langere mensen overkijken, en ik heb hen enkel van achteren gezien. Maar het gevoel er bij te zijn, ging door gans mijn lichaam, ik kreeg het koud en warm tegelijk, maar ik had ze gezien !
Anderhald uur duurde het concert. We zijn geen voetbreed verplaatst, want we wisten dat ze misschien ook via dezelfde weg naar huis reden....en ja hoor. Maar dat was een ervaring...amai....mensen verdrongen zich, om toch maar op de eerste rij te staan, en ik, kleine dreumes daartussen, mijn vriend moest me tegenhouden, door aan mijn slip te trekken, of ik had met IL DIVO, tesamen beneden aan de trap gelegen ! Zo drummen dat ze deden, maar ik heb hen vanop 50 cm zien voorbijkomen, en heb één van de mannen zijn arm kunnen vastnemen, de stof van zijn jasje voelde zijdezacht aan..Mijn schatje liep als eerste naar beneden, richting auto, omdat ze mij op dat moment bijna omverduwden, kreeg ik niet eens de kans hem het beste te wensen met zijn optreden, ......'t Zal voor een andere keer zijn.

Mijn ervaring daarentegen in Hamburg was één van de besten. We zaten bijna vooraan, aan het podium en de mannen kwamen heel dicht bij de fans.... Ik heb toen de kans gekregen mijn favorietje van heel dichtbij te zien..we hebben zelfs heel even oogcontact gehad.  Ik droeg een T-shirt met IL DIVO. Zo eentje met diamantjes op...eentje dat goed opvalt.  Je bent fan of je bent het niet !

Hopelijk komen ze weer gauw naar België, en kunnen we ze terug zien.
Muzikale groetjes

onderaan een foto van het KURHAUS te Scheveningen