Archief

Prachtig verhaal

Dit verhaal werd door sheikh Khalid Arashed vaak verteld...
men zegt dat het zijn persoonlijke verhaal is:

Ik was de 30 jaar nog niet gepasseerd toen mijn vrouw in haar buik de eerste van mijn zonen ter wereld zou brengen... Ik kan mij die nacht nog goed herinneren.
Ik bleef tot het einde van de nacht met een groep vrienden in een
uitgaansgelegenheid.
Het was een avond vol lege woorden.
Een avond vol met roddels en haram en commentaar op mensen.
Ik was degene die het vaakst het gelach van de mensen veroorzaakte.
Ik roddelen over mensen en zij lachen.
Die avond maakte ik ze erg aan het lachen.
Ik had het bijzondere 'talent' dat ik mensen goed kon imiteren.
Met het veranderen van mijn stem kon ik heel dicht bij de stem komen van de persoon die ik belachelijk maakte.
Ja, ik maakte allerlei mensen belachelijk.
Niemand kon aan mij ontsnappen zelfs niet mijn vrienden.
Sommige mensen gingen mij vermijden om zo aan mijn tong te kunnen
ontsnappen.
Die nacht maakte ik een blinde man belachelijk die ik bedelend op de markt gezien had.
Ik had hem met mijn voet laten struikelen en vallen.
Hij draaide zijn hoofd en wist niet wat te zeggen.
De lachende
echo's van mijn'''grap'' vulden de markt.
Ik keerde zoals gewoonlijk laat terug naar mijn huis.
Mijn vrouw zat op mij te wachten.
Ze was in een treurige stemming.
Ze zei met trillende stem:Rashed, waar was je?'
Ik zei met spot: 'op mars... bij mijn vrienden natuurlijk!'
Het was duidelijk aan mijn vrouw te zien dat zij moe was.
Ze zei,terwijl mijn opmerking haar verstikte:Rashed, ik ben erg
moe.
Ik kanop elk moment nu gaan vallen!'
Een stille traan rolde over haar wang
Ikmerkte dat ik mijn vrouw verwaarloosd had.
Ik had haaraandacht moeten schenken en mijn avond uit minder lang moeten maken.
voral omdat ze in haar negende maand zat.
Snel bracht ik haarnaar hetziekenhuis en ging de verloskundekamer binnen. Zij had lange uren pijn.
Ik wachtte met weinig geduld haar bevalling af.
Het verliep allemaal moeizaam.
k wachtte lang totdat ik moe werd.
Ik ging terug naarhuisen
Ik liet mijn telfoonnummer achter zadat ik gebedl kon worden als er nieuws was.
Na een uur werd ik gebeld door het ziekenhuis waarbij ze mijn
berichtten over de komst van Salem (mijn zoon).
Meteen ging ik naar het ziekenhuis.
Ik vroeg naar de kamer van mijn vrouw maar de mensen van het ziekenhuis vroegen mij eerst bij de dokter langs te gaan die de bevalling van mijn vrouw had begeleid.
Schreeuwend zei ikze: 'Wat voor dokter?
ik wil mijn zoon Salem zien!
'Ze zeiden: 'Ga eerstlangs de arts'.
Ik stapte bij de arts naar binnen.
Ze vertelde mij dat onprettige dingen kunnen gebeuren en dat men dat soort dinge moet accepteren.
Toen zei ze: 'Uw zoon heeft ernstige misvorminge in zijn oog en het lijkt erop dat hijniet zal kunnen zien!'
Ik liet mijn hoofd hangen en kropte mijn gevoel op en herinnerde mij de blinde bedelaar die ik op de markt liet struikelen en waar ik de mensen om liet lachen.
SoubhanAllah 'Wat je met anderen doet zal er met jou worden gedaan!. Ikbleef verstomd.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Toen
dacht ik aan mijn vrouw en zoon en bedankte de dokter voor haar vriendelijkheid en ging mijn vrouw bezoeken.
Mijn vrouw was helemaal niet bedroefd.
Zij geloofde geheel in dat Allah de dingen al voorbestemd heeft.
Zij was tevreden.
Zij heeft mij altijd vermaand om mensen niet belachelijk te maken zeggende Spot niet met mensen!
Weverlieten hetziekenhuis samen met Salem.
Eerlijk gezegd gaf ik hem niet veelaandacht.
Ik beschouwde hem als niet aanwezig in het huis.
Wanneer zijngehuil te hard werd vluchtte ik naar de woonkamer om daar te slapen.
Mijn vrouw gafhem heel veel aandacht.
Zij hield erg van hem.
Zelf haatte ik hem en ik kon niet van em houden!
Salem groeide en begon te kruipen.
Hij had een merkwaardige manier van kruipen.
Toen hij bijna 1jaar oud was probeerde hij te lopen.
Toen ontdekten we dat hij mank liep.
Hij werd op mij een grotere last dan hij al voor mij was.
Na Salem beviel mijn vrouw van Omar en Khalid.
De jaren gingen voorbij en Salem en zijn broers groeiden op.
In die tijd hield ik er niet van om thuis te blijven.
Altijd was ik bij mijn vrienden.
Eigenlijk was ik een soort speeltje in hun handen.
Mijn vrouw verloor echter nooit de hoop dat ik mijn leven zou verbeteren.
Zij deed altijd du3a voor mij dat ik het juiste pad zou volgen.
Ze werd niet boos vanwege mijn wilde gedrag.
Ze werd echter wel erg bedroefd als zij zag dat ik Salem negeerde en wel aand8 schonk aan zijn broertjes.
Salem werd groter en met hem mijn zorgen.
Ik vond het best toen mijn vrouw Salem wilde inschrijven in een speciale school voor gehandicapte kinderen.
Bij het voorbijgaan van de jaren werd er ik er geen betere persoon van. De dagen waren steeds hetzelfde: werk,slaap, eten en uitgaan.
Op een gegeven vrijdag werd ik om 11 uur 's ochtends wakker.
Het was,vond ik nog vroeg.
Ik was uitgenodigd voor een bruiloft banket.
Ik kleedde me aan, deed geurtjes op en was van plan om te vertrekken.
Lopend door de woonkamer werd ik gestopt door de aanblik van Salem.
Hij huilde hevig.
Het was de eerste keer dat ik aandacht schonk aan het huilen van Salem.
10 jaar lang heb ik hem genegeerd.
Ik probeerde hem ook nu weer te negeren maar het lukte mij niet.
Ik hoorde hem zijn moeder roepen terwijl ik zelf in de kamer was.
Ik ging naar hem toe en zeiSalem! Waarom huil je?!'.
Zodra hij mijn stem hoorde stopte hij met huiilen.
Toen hij merkte dat ik dichtbij stond, taste hij in het rond met zijn kleine handen.
Wat is er met hem?
Ik ontdekte dat hij probeerde zichzelf van mij te verplaatsen!
Alsof hij zei: 'merk je me nu pas op?
Waar was je 10 jaar lang?'
Ik volgde hem zijn kamer in.
In het begin wilde hij me niet vertellen wrm hij huilde.
Met vriendelijke woorden probeerde ik hem wel te laten vertellen wat er mis was.
Salem begon te vertellen waarom hij huilde en ik luisterde verschrikt naar hem.
En weten jullie wat nu de reden was??
Dat zijn broertje Omar, die hem altijd hielp om bij de moskee te komen,te laat was.
En omdat op die dag het vrijdagsgebed was, was hij bang dat hij geen plek meer zou vinden op de eerste rij.
Hij riep Omar en hij riep zijn moeder maar geen antwoord, toen begon hij te huilen.
Ik keek naar de tranen die uit zijn blinde ogen rolden.
Ik kon de rest van zijn woorden niet meer aanhoren.
Ik legde mijn hand op zijn mond en zei: Salem, is dit waarom je huilde??'
'Ja' zei hij.
Ik vergat mijn vrienden en ik vergat het banket en zei: 'Wees niet bedroefd Salem.
Weet je wie er vandaag met je naar de moskee gaat?'
Hij zei:'Omar natuurlijk, maar hij is altijd laat'
Ik zei: 'Nee...ik zal met je mee gaan'.
Salem was totaal verrast... hij geloofde het niet.
Hij dacht dat ik met hem spotte en hij begon weer te huilen.
Ik veegde zijn tranen weg en nam hem bij de hand.
Ik wilde hem met de auto brengen.
Hij weigerde en zei: 'De moskee is dichtbij.. ik wil lopend naar de moskee.
' Ja, dit zei hij.
Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een moskee binnen ging, maar dit keer was de eerste keer dat ik angst voelde en spijt over wat ik al die jaren heb genegeerd.
De moskee was vol met mensen, toch kon ik voor Salem een plek in de eerste rij vinden.
We luisterden naar de vrijdagspreek en Salem deed naast mij de salat... of eigenlijk was ik de gene die naast hem bad.
Na de salat vroeg Salem mij om hem een exemplaar van de Quran te geven.
Ik was verbaasd!!
Hoe kan hij nu lezen als hij blind is?
Ik had bijna zijn vraag genegeerd maar ik wilde zijn gevoel niet kwetsen. Ik gaf hem de Quran.
Hij vroeg mij toen om sourat Al Kahf op te zoeken.
Ik zocht door de pagina's en keek in de inhoudsopgave totdat ik de soura vond.
Hij nam de Quran en legde hem voor zich en hij begon de soura te reciteren met zijn ogen gesloten.
SoubhanAllah!
Hij kende de sourat helemaal uit zijn hoofd!
Ik schaamde mij.
Ik nam een ander exemplaar van de Quran en voelde een soort kippenvel over mijn ledematen.
Ik las en ik las.
Ik smeekte Allah om mij te vergeven en mij te leiden.
Ik kon het niet meer aan... Ik begon als een kind te huilen.
Er waren nog wat mensen in de moskee Sunna gebeden aan het doen.
Ik schaamde me tegenover ze en probeerde mijn huilen te bedwingen. Maar mijn gehuil werd steeds hoger en harder.
Ik merkte niets meer totdat ik een kleine zoekende hand voelde op mijn gezicht dat daarna mijn tranen wegveegde.
Het was Salem!!
Ik omhelsde hem, keek hem daarna aan en zei toen in mijzelf: Jij bent niet de blinde, ik ben degene die blind is' Omdat ik achter erg slechte mensen aan liep die mij naar het vuur sleurden.
We keerden terug naar het huis.
Mijn vrouw was zeer ongerust over Salem, maar haar ongerustheid werd omgezet in tranen toen zijn wist dat ik het vrijdagsgebed met Salem had
gebeden.
Vanaf die dag was er geen salat in de moskee wat ik nog miste.
Ik verliet mijn slechte 'vrienden' en ik kreeg goede vrienden die ik in de
moskee leerde kennen.
Ik proefde samen met hen de smaak van Imaan (geloof).
Zij leerden mij dingen die het wereldse leven mij van had laten afdwalen. Geen lezing of extra gebed liet ik nog voorbij mij gaan.
Ik las de Quran meerdere malen per maand uit.
Mijn tong werd zachter met het gedenken van Allah in de hoop dat Hij mijn geroddel en gespot over de mensen zou vergeven.
Ik merkte dat ik veel dichter bij mijn gezin stond.
De blikken van angst en medeleven verdwenen uit de ogen van mijn vrouw.
Er stond constant een glimlach op het gezicht van mijn zoon Salem.
Wie hem zou zien zou denken dat hij in het bezit was van de hele wereld. Ik was Allah erg dankbaar voor zijn gunsten.
Op een dag besloten mijn goede vrienden om naar een ver gebied te gaan om daar da3wa (uitnodigen tot het goede)te doen.
Ik twijfelde of ik met ze mee zou gaan.
Ik vroeg Allah om hulp en ik vroeg mijn vrouw om advies.
Ik verwachtte dat zij niet zou instemmen maar het tegenovergestelde gebeurde!
Ze was erg blij en ze moedigde mij aan.
Vroeger vertrok ik op reis zonder het met haar te overleggen in mijn verdorven leefstijl.
Ik richtte mij tot Salem en meldde hem dat ik op reis zou gaan waarna hij mij met zijn kleine armen in afscheid omhelsde.
Drie en een halve maand duurde mijn afwezigheid.
Gedurende die hele periode nam ik elke keer als ik de mogelijkheid had nam ik contact op met mijn vrouw en mijn kinderen.
Ik miste hen erg.
En wat miste ik Salem!!
Wat wilde ik graag zijn stem horen!
Hij was de enige die ik niet aan de telefoon had gehad gedurende mijn hele reis.
Hij was of op school of in de moskee wanneer ik belde.
Elke keer als ik mijn vrouw vertelde dat ik Salem zo miste moest ze lachen.
Behalve de laatste keer dat ik belde.
Ik hoorde haar lach niet die ik verwachte.
Haar stem was anders.
Ik zei tegen haar: 'Geef aan Salem mijn salaam (groet door.
'InshaaAllah' antwoordde zij.
En ze bleef stil.
Eindelijk kwam ik thuis.
Ik klopte op de deur hopend dat Salem de deur zou openen.
Tot mijn verbazing deed mijn zoontje Khalid open (hij was de 4 jaar nog niet gepasseerd).
Ik zette hem op mijn schouders terwijl hij schreeuwde: 'Papa... Papa..' Ik weet niet.
waarom mijn borst benauwd werd toen ik het huis binnenging...
Ik zocht mijn toevlucht bij Allah tegen de vervloekte satan.
Mijn vrouw kwam naar mij toe maar ze was anders dan normaal.
Alsof ze deed alsof ze blij was.
Ik bekeek haar eens goed en vroeg haar: 'Wat is er met je?',
'Niets' zei ze.
Toen dacht ik weer aan Salem en vroeg haar: 'Waar is
>>Salem?'
Haarhoofd boog naar beneden.
Ze antwoordde niet.
Er rolde brandende tranen over haar wangen.
Toen begon ik naar haar te schreeuwen: 'Salem!
Waar is Salem???'
Ik hoorde toen niets meer behalve de stem van mijn zoontje.
Khalid die in zijn taaltje zei: 'Papa...Thalem is naal Jennah... Bij Allah...'.
Mijn vrouw kon de situatie niet meer aan.
Ze begon hard te huilen.
Ze viel bijna flauw en kon zich nog net uit de kamer verplaatsen.
Later begreep ik dat Salem twee weken voor mijn terugkomst een hoge koorts had gekregen.
Mijn vrouw had hem naar het ziekenhuis gebracht.
De koorts werd steeds heviger en wilde hem maar niet loslaten totdat zijn ziel en zijn lichaam van elkaar gescheiden waren.
Als het je allemaal te benauwd wordt.
Als je ziel het niet meer houdt met wat het moet dragen roep dan: Ya
Allah (Oh Allah)!
Als je geen oplossing meer ziet en alle wegen lijken gesloten en alle hoop lijkt beëindigd roep dan: Ya Allah (Oh Allah)!
Er is geen god behalve Allah Heer van de zeven hemelen en van de aarde van de geweldige troon.

Een man die onschendbaar was voor het vuur

Eén van onze vrome voorgangers vertelt: “Op een dag zag ik hoe een ijzersmid kokend heet ijzer met zijn handen aan het bewerken was en dat dit hem helemaal geen pijn deed. Ik zei tegen mezelf: ,,Dit moet wel een rechtgeleide dienaar zijn, aangezien het vuur hem niet kan schaden.” Ik kwam dichterbij en groette hem. Hij groette mij terug. Waarop ik hem vroeg: ,,Bij Degene Die jou begunstigd heeft met deze gave, verricht smeekbede voor mij.”
De man begon toen te huilen en zei tegen mij: ,,Bij Allah, mijn broeder, ik ben niet zo goed als jij van mij denkt.”
Ik zei toen tegen hem: ,,O broeder, niemand behalve rechtgeleide mensen kunnen dit doen.”
Hij zei: ,,Aan dit gaat een merkwaardig verhaal vooraf.”
Ik zei: ,,Als je het me wilt vertellen, graag.”
Hij zei: ,,Goed. Op een dag was ik hier in deze smederij van mij aanwezig toen plotseling een vrouw de zaak binnenliep. Zij was zeer aantrekkelijk. Nog nooit heb ik een vrouw met zo een mooi gezicht gezien. Zij vroeg mij: ,,O broeder, heb je iets te geven in de Naam van Allah?”
Toen ik naar haar keek was ik helemaal weg van haar en zei: ,,Als jij met mij naar huis gaat dan zal ik je alles geven wat je wilt.”
Lang bleef zij naar mij staren om vervolgens te vertrekken. Zij bleef dagen weg, maar kwam terug en zei: ,,Onder dwang van omstandigheden zie ik mij genoodzaakt om op jouw voorstel in te gaan.” Hierop sloot ik de zaak en liep met haar naar huis.
Eenmaal thuis aangekomen zei zij: ,,Ik heb mijn kinderen in een benarde positie achtergelaten. Zou het mogelijk zijn dat jij mij tenminste nu iets geeft zodat ik dit naar hen toe kan brengen. Dan beloof ik later terug te komen.”
Hierop gaf ik haar wat geld en ik deed haar plechtig beloven terug te zullen komen. Dit deed zij ook. Een uur later was zij terug. Ik liet haar binnen en deed de deur achter ons dicht. Waarop zij vroeg: ,,Waarom heb je de deur dicht gedaan?”
Ik antwoordde: ,,Uit vrees voor de mensen.”
Hierop vroeg zei: ,,Waarom vrees je dan niet de Heer van de mensen?”
Ik zei tegen haar: ,,Hij is de Meest Vergevingsgezinde, de Genadevolle.” En ik stormde op haar af en merkte vervolgens dat zij beefde en dat tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar toen: ,,Waarom beef je en huil je zo?”
Zij antwoordde: ,,Uit vrees voor Allah, de Almachtige,” en zei vervolgens tegen mij: ,,Als je mij laat gaan omwille van Allah dan verzeker ik jou dat Allah jou in het wereldse leven en in het Hiernamaals niet zal straffen met het Vuur.”
Ik stond vervolgens op, gaf haar alles wat ik bij mij had en zei: ,,Ik laat je gaan, uit vrees voor Allah.” Toen zij vertrok werd ik overmand door slaap. In mijn slaap zag ik een mooie vrouw die op haar hoofd een kroon van rode robijnen droeg.
Zij zei tegen mij: ,,Moge Allah jou namens ons belonen met het goede.”
Ik vroeg haar toen: ,,Wie ben jij?”
Zij antwoordde: ,,Ik ben de moeder van het meisje dat jij hebt laten gaan omwille van Allah, de Verhevene. Moge Allah jou in dit wereldse leven en in het Hiernamaals behoeden voor het Vuur.”Daarna werd ik wakker en sindsdien schaadt vuur mij niet en ik hoop dat het mij in het Hiernamaals ook niet zal schaden.

Leerzaam verhaal

Hij herinnerde zich zijn grootmoeder die hem altijd waarschuwde over de vaste tijden van het gebed. Ze zei tegen hem:

Mijn zoon, waarom laat je gebeden altijd tot het laatste moment?

Zijn grootmoeder was op leeftijd en over de 70 jaar maar, wanneer zij de Adhaan (oproep tot het gebed) hoorde stond ze op net als een pijl die werd afgeschoten en verrichte het gebed.
Terwijl hij nooit van zijn ego en luiheid kon winnen om op tijd op te staan en te bidden!
Hij verricht altijd zijn gebed op het laatste moment en hij deed het ook nog eens heel snel zodat hij dit op net op tijd kon verrichten.

Terwijl hij aan dit verhaal dacht. Stond hij op en realiseerde hij ineens dat de salaat al-I’sha over 15 minuten was. Hij deed snel de wudhu en verrichte de salaat al-Maghreb want die had wee niet op tijd verricht.

Terwijl hij de tasbih (Allah gedenken) aan het doen was, moest hij weer aan zijn grootmoeder denken en hij was onder de indruk hoe zei altijd haar gebeden verrichte. Zijn grootmoeder verrichte altijd het gebed in alle ruste en vrede. Hij begon met het doen van smeekbedes en daalde neer voor de Soedjoed en bleef zo een tijdje. Hij had daarvoor nog een zware dag gehad op werk en hij was heel moe.

Op gegeven moment schrok hij ineens wakker!

Hij werd wakker omdat hij geschreeuw en heel harde geluiden hoorde.

Hij had last van hitte en zweet heel overvloedig.

Hij keek om zich heen.

Het was heel erg druk met mensen om zich heen.

Welke richting hij ook maar op keek zag hij mensen staan.

Sommige van hen stonden bevroren op hun plek en keken verdwaasd om zich heen. Sommige van hen renden naar rechts en sommige van hen rende naar links. Sommige van hen lagen op hun knie met hun hoofden op hun handen en zaten te wachten!

Pure angst en verdriet namen zijn gedachten over, omdat hij zich realiseerde waar hij was. Zijn hard stond op barsten.

Dit is de Dag Des Oordeels!

Toen hij nog leefde hoorde hij vaak verhalen over de vragen die zouden gesteld worden op De Dag Des Oordeels, maar het leek zo lang geleden.

Zouden zijn gedachten met hem spelletjes spelen? Zou dit echt zijn waar hij nu is?

Nee! Het wachten en de angst waren zo groot dat hij dit niet heef kunnen fantaseren!

Ondertussen waren de ondervragingen en het afrekenen al begonnen. Hij begon te lopen naar mensen en hen vragen of zijn naam al genoemd was? Niemand kon hem antwoord geven.

Ineens werd zijn naam genoemd door een oproeper!

De menigte spleet zich in twee, als de rode zee die werd gespleten door Musa (mozes) alaihi salaam en ze maakten een baan vrij voor hem. Twee Engelen grepen hem bij zijn armen sleepte hem voorwaarts. Hij liep en keek verdwaasd door de mensen massa heen. De Engelen prachtig hem naar het midden en lieten hem daar alleen achter. Hij sloeg zijn hoofd neer en zijn hele leven flitste voorbij als een film die hij kon zien.

Hij herinnerde zich mensen in het aardse leven die andere mensen altijd hielpen. Hij herinnerde zich zijn vader die zijn hele leven toewijdde aan Islam door hen uit te nodigen en te leren over islam. Hij herinnerde zich zijn moeder die altijd gasten uitnodigde bij haar thuis en ze te eten gaf, als ene tafel leeg was de andere tafel weer vol meten zodat mensen konden eten.

Hij opende weer zijn ogen en hij kon alleen een ander wereld zien en dat zijn tijd was aangebroken!

Hij pleite zijn zaak en zei:

Ik was ook altijd op de pad van goedheid! Ik hielp ook altijd ander mensen, ik verbreide de worden van Allah, Ik verrichte het gebed, ik vaste in de maand Ramadan! Alles wat mij werd opgedragen door Allah te doen deed ik en alles wat Allah mee verbood te doen vermeed ik.

Hij begon te huilen met tranen die net als waterval uit zijn ogen kwamen en begon te denken hoeveel hij van Allah houd.

Hij wist dat, wat hij ook heeft gedaan in het wereldse leven aan daden minder is dan wat Allah verdient terwijl Allah zijn enige redder en beschermer is. Hij begon te zweten als nooit te voren en ze lichaam begon over te beven van angst.

Zijn ogen waren gefixeerd op de schaal waar zijn goede en slechte daden werden gewogen en wachten op de beslissing.

Eindelijk! De beslissing was er.

De twee Engelen draaiden zich om richting de menigte met een papier in hun handen!

Zijn benen begonnen te beven van angst en hij kon nauwelijks blijven staan van de angst. Hij deed zijn ogen dicht van verdriet en spijt terwijl op dat moment de Engelen de beslissing begonnen te lezen. Er werd besloten dat hij naar de Djahanaam (hel) gaat.

Hij viel op zijn knie en schreeuwde uit; Dit kan niet waar zijn!!!

Hoe kan ik nou naar Djahnaam gaan? Ik heb heel mij leven toegewijd aan Islam? Ik heb de woorden van Allah verspreid! Zijn ogen begonnen te tranen en hij begon ernstig te zweten.

Te twee Engelen grepen hem bij zijn voorhoofd en sleepte hem mee door de menigte heen naar de schreeuwende vuur die donderde van de hitte.

Hij begon schreeuwde zijn longen uit naar de mensen en vroeg hen hem te helpen. Hij begon te schreeuwen met al zijn goede daden die hij had verricht, want hij had zijn vader geholpen, hij had zijn gebeden verricht, hij deed mee met het vasten en hij las de Qoran, maar tevergeefs niemand wou hem helpen.

De Engelen sleepte hem steeds, dichter en dichter bij de Hel. Hij begon de Hitte te voelen van de Hel en haar geschreeuw en donder van vlammen. Hij keek terug op zijn aardse leven en wat hij heeft gedaan, dat hem hiernaartoe heeft geleid en besefte dat dit zijn verblijf plaatst zou zijn.

Toen herinnerde hij een uitspraak van de Profeet vrede zij met hem- die zie: Hoe rein is een persoon die zich zelf reinigt in een rivier 5 keer per dag, zodat hij het gebed 5x per dag kan verrichten en dit maakt hem schoon van zijn zondes

Hij begon te schreeuwen!

Mijn gebed? Mijn gebed? Mijn gebed?

De twee Engelen stopten niet en ze waren aan de rand gekomen van van de Hel. De vlammen van de Hel vuur en hitte deden zijn gezicht bijna smelten. Hij keek nog een keer om, maar zijn ogen waren droog van hoop en had geen greintje hoop meer in zich.

Hij werd in de Hel geworpen!

Hij schreeuwde het uit terwijl hij de Hel in viel richting het vuur, niet eens na een paar meter werd hij vast gegrepen bij zijn arm door een hand en trok hem terug.

Hij hefde zijn hoofd op en zag een oude man met lang witte haar en een lange witte baard. Hij veegde de stof van hem af. Hij vroeg aan de oude man:

Wie ben jij?

De oude man antwoorde:

Ik ben je gebeden

Hij vroeg weer:

waarom ben je dan zo laat! Ik zat bijna in de hel? Je hebt me gered op het laatste moment ik zat er bijna in.

De oude man glimlachte en schudde zijn hoofd en hij zei:

Je verrichte altijd het gebed op de laatste moment ben je vergeten?

Op dat moment schrok hij wakker in de Soedjoed en hefde zijn hoofd van de Soejdoed. Hij was helemaal bezweet. En hoorde ineens de Adhaan voor de Salaat al-I’sha. Op dat moment zonder erbij na te denken stond hij als een speer op en verrichte hij Wudhu om het gebed te gaan verrichten.

Verhaal van een Mudjahid


Toen zij mij naar de gevangenis brachten, nadat ik een jaar in verschillende Martel Centra had doorgebracht, bleek zelfs de meest verschrikkelijke gevangenis een aangename plaats. In de gevangenis hoefde ik niet langer meer dat geschreeuw en gesnik, die rillingen tot in de ruggengraat veroorzaken, aan te horen. Noch hoefde ik getuige te zijn van de meest vernederende, schandelijke en onmenselijke scènes; wat dagelijkse routine is van elk Martel Centrum.

In de gevangenis onderwierpen zij mij aan een speciale behandeling en vertrouwden zij mij toe aan een beruchte bewaarder, wiens harde en strenge regime bij zelfs de meest geharde crimineel het daglicht uit hem doet schrikken. Eigenlijk was deze afdeling een gevangenis in een gevangenis, waarin zij alleen die gevangenen in stoppen die in rellen zijn opgepakt of voor een ander exceptionele misdaad; voor een maximum periode van dertig dagen. Maar bij mijn aankomst stopten zij mij onmiddellijk in een cel in deze afdeling. Toch voelde ik mij nog steeds als een man die een schaduw van een boom had gevonden, nadat ik de dag had doorgebracht in de brandende zon, omdat de plaats waar zij mij ervoor hadden gestopt, een plaats was waar elke ochtendschemering vergezeld werd met angstige hart sidderingen.
Waarin elke ochtend werd begonnen met het verwijderen van de handboeien en enkelkettingen. Onder de schaduw van pistolen, wapenstokken en beledigende taal, werden wij naar de toiletten bijeengedreven. Dit was de enige mogelijkheid in vierentwintig uur om ons te ontlasten, iedereen van ons moet deze reis maken in viertal; waggelend en vallend onder het constante gezwaai van wapenstokken, gekreun, gejammer en gesnik moesten we deze noodzakelijke taak volbrengen.

Om negen uur begint het hele gebouw te vibreren met oorverdovend geschreeuw. Ja! Het proces van ondervraging is begonnen. Sommigen zijn ondersteboven opgehangen, zij schreeuwen, maar in het midden van hun geschreeuw kunnen ook verzen van de Heilige Qor'aan worden gehoord. Sommigen worden gefolterd door elektriciteit op hun gevoelige lichaamsdelen te plaatsen, zij gillen en schreeuwen en toch komt het woord "Allah, Allah" over hun lippen. Sommigen worden tegen de grond gewerkt, terwijl hun benen uit elkaar worden getrokken door de folteraars. Op sommige naakte lichamen is onophoudelijke slaag aan de gang. Iemands baard wordt uit de huid getrokken. Sommigen worden vertrapt om hen te dwingen alcohol te drinken. De meeste slachtoffers' kleren worden verwijderd en zijn helemaal naakt. Hun penissen worden in de monden van hun collega's geduwd terwijl de folteraars met hen spotten met: "Nu, waarom helpen je collega's jou niet?" of "welnu, heb je jou onafhankelijkheid gevonden?" Sommige worden met benzine injecties ingespoten en hun ingewanden staan in brand; geschreeuw schudt het hele Martel Centrum. Sommigen worden gedwongen om dagen achtereen op hun tenen te staan.

Onder de favoriete martelmiddelen van deze beesten is de mix van urine en uitwerpselen in het voedsel van de slachtoffers of het slachtoffer in het midden plaatsen van een gevormde cirkel om hem heen, dan hem om de beurt slaan en schoppen terwijl men hem beschimpt met woorden zoals: "welnu, waarom praat je niet over de Jihaad", dan begint de slaag met de ijzeren staven. Onder deze martelingen wordt het slachtoffer gedwongen om tegen zijn moeder te vloeken, om Anti-Pakistan en Anti-Jihaad slogans te roepen.

Een Mujahid's participatie in de Jihaad is om moeders te beschermen en om in de eerste plaats de Jihaad te doen herleven. Daarom wordt zijn inschikkelijkheid met deze bevelen met uitdagende stilte beantwoord, dus gaat het slaan door. De Mujahid valt neer op de grond, nu springen zijn beulen op zijn gewonde lichaam, zij openen hun monden met brute kracht en pissen in zijn mond of hij wordt sexueel misbruikt. Deze daden van barbarisme gaan door totdat de Mujahid bewusteloos valt in een plas van zijn eigen bloed.

Oh! Het was een erg onwerkelijke en vreemde plaats. Ja! De wereld zit vol met gelijknamige Martel Centra, waar de ontwikkelde wereld haar ontwikkelde martel methodes op de leeuwen van Allah (swt) uitvoert. In de valse hoop dat zij de Islam wegvagen of misschien in de vergeefse hoop om hun passies en verbintenissen met de Jihaad uit te roeien of te verzwakken. Het ironische is, dat deze Martel Centra ovens worden, ieder wie erin wordt gegooid komt er schijnend uit; zoals het goud in de smeltovens puurder als ooit tevoren uit komt.
In zulke Martel Centra, hoewel het lichaam gesneden, geranseld en verminkt wordt, wordt de Imaan niet alleen behouden, maar groeit deze zelfs sterker. Hier wordt het ware gezicht van de vijand geobserveerd, hier wordt de geest en ziel gesterkt, hier, waar hoewel het bloed uit het lichaam sijpelt, de gelovigen hechter en versterkt worden.

Dit zijn de Trainings Centra vanwaar Sayyadana (onze edelman) Hazrat Bilal Habshi رضي الله عنه en Sayyadana Hazrat Khubab رضي الله عنه te voorschijn kwamen als puur schijnend goud. Hier, boven alle verwachtingen en twijfels, vult de stank van brandend vlees de folteraar's neusgaten, maar de gelovige ruikt in de plaats de frisse geur van Imaan.
Hier observeerde ik met mijn eigen ogen de ware natuur van Imaan en Kufr, zoals beschreven in de Heilige Qor'aan. Hier ontdekte ik wat Kufr werkelijk betekent en ik was ook getuige van de geurige scènes van Imaan.
Wanneer één van onze broeders gemarteld worden; is iedereen van ons aan het snikken en rillen we in onze prostratie, de droge vloer wordt al gauw nat met onze tranen; Allah (swt) smekend voor de bescherming en het welzijn van onze broeder.
Hier was de gemeenschappelijke ervaring: dat wanneer één van ons de onvoorstelbare fysieke pijn en kwellingen ondergaat; lijdt de rest van ons aan zowel de fysieke als de mentale pijn namens deze broeder. Een keer, toen ik werd teruggebracht naar mijn cel na een speciale foltering, zagen mijn collega's mijn conditie; zij begonnen zoveel onder hun lakens te huilen dat de hele kamer gevuld werd met het geluid van hun gehuil.
Tijdens de fysieke marteling stroomde het bloed uit mijn lichaam, maar mijn ogen bleven الحمد لله droog en geen traandruppel viel uit mijn ogen. Maar nadat ik getuige was van hun gevoelens en medelijden brak de dam en begon ik ook te huilen. Mijn dankbetuiging gaat naar Allah (swt) uit, omdat ik niet vanwege het geweld van de Kafirs huilde maar vanwege de zoetheid van Imaan.

Hier is het ons niet toegestaan om elkaar te helpen, zelfs wanneer men erg in het nauw zit, of om elkaar respectvol aan te spreken. Maar zulke draconische restricties worden door de collega's genegeerd; waarvoor ze verschrikkelijke straffen moeten ondergaan.

Hoe kon ik de Imaan verhogende scène vergeten: toen een collega in de nacht, die op de één of andere manier er in geslaagd was om de Iodex te bemachtigen; waggelend naar ons toe kwam, net zover als dat zijn handboeien en kettingen het hem toelieten en niet bewust van zijn eigen gewonde lichaam en van de gevaarlijke gevolgen van zo'n actie, hij onze extreem ontstoken handen en voeten begon in te wrijven.
Enfin, wat ik gezien heb in zo'n verschrikkelijke plaats aan bloeiende waarden van Imaan, is een onschatbare bezit van mijn leven geworden en heeft mijn geloof nog sterker gemaakt en mij nog meer grote dingen geleerd.

Na de overdracht naar drie van zulke beruchte Martel Centra; toen ik bij de gevangenis arriveerde was het iets natuurlijks om rust en opluchting te voelen, maar de gevangenis autoriteiten waren van tevoren gewaarschuwd door de geheime diensten van ons gevaar. Dus hielden de gevangenis autoriteiten ons onder hele strikte toezicht en legden ons alle soorten van restricties op.

Toen de geest en lichaam een toevlucht vonden van de onophoudelijke martelingen, begon ik langzaam en stapsgewijs weer te functioneren en toen het bereik van pen en papier werd gerealiseerd; begon toen de zorg van de voltooiing van de onafgemaakte taak mij op te slokken. Mijn hart en gedachten waren volledig bezet met zulke belangrijke zaken die aan de Ummah doorgegeven moesten worden. Ontelbare nieuwe lessen die tijdens deze periode geleerd werden moesten doorgegeven worden aan de Ummah. Ik pakte mijn tassen in en verliet mijn thuis alleen maar voor de herstelling van de vroegere pracht van de Moslim Ummah en om het behagen van Allah (swt) te zoeken, daarom moest ik een paar belangrijke feiten aan de Ummah overbrengen. Aldus begon ik op elk beschikbare mogelijkheid de pen in contact te brengen met het papier en was zo instaat om tweehonderd vellen papier samen te stellen over een belangrijk onderwerp. Het was een erg belangrijk en vitaal onderwerp, die belangrijke informatie bevatte. Maar plotseling werd de situatie in de gevangenis veel slechter en moest ik de compilatie met mijn eigen handen vernietigen, om te voorkomen dat het in de handen van de vijand viel in plaats van de vrienden. Het was een hartverscheurende ervaring en voor het eerst voelde ik mij verslagen. Een gedachte kwam bij mij op dat het misschien vanwege de tekortkomingen en nalatigheden van het verleden was dat de vakantie van de taak van de Deen nog niet over was.

Drie maanden na deze episode was de situatie een beetje verbeterd en na het horen en lezen van sommige gebeurtenissen; ontstak er opnieuw een innerlijke angst op. Die passievolle denkers van de Islam, die hun kostbare levens gespendeerd hadden voor de tweede opwekking van de Islam en voor de herstelling van de vroegere waardigheid van de Moslim Ummah door de middelen van de Jihaad; is uitgekomen. En nu is de Jihaad الحمد لله in volle gang met al haar pracht en hun zoektocht naar zo'n groep om de deugdzame daden van de Jihaad uit te voeren hebben het licht van de dag gezien. Het bestaan van zo'n groep van de Mujahideen, als een goed en oprecht georganiseerde kracht is الحمد لله waarheid geworden.

Maar nu zijn de complot verslaafde kaafirs van de hele wereld verenigd tegen de Mujahideen. Zij jagen elk verraderlijke strategie na om de Mujahideen te elimineren, daarom worden de Mujahideen geconfronteerd met bedreigingen vanuit elke hoek. In deze omstandigheden is het vitaal voor de Mujahideen om een zorgvuldig en uitgebreid gevorderde strategie te bedenken, om henzelf te beschermen tegen eventuele interne of externe bedreigingen.

Tot gisteren waren alle overwegingen gericht op de voorbereidingen en formatie van een groep die de plicht van de Jihaad moest uitvoeren: het ophijsen van de woorden van Allah boven alle ideologieën en filosofieën die door de mensen gemaakt zijn. En om de pracht van de Islam te herstellen en om het leggen van de noodzakelijke benodigdheden voor de deelnemers in deze deugdzame daad van de Jihaad. De fundamentele benodigdheden voor een Mujahid zijn door deze grote denkers van de Islam geformuleerd. Een Mujahid moet een rotsvast geloof en totale verbintenis met de Jihaad bezitten. Het geloof dat de dood op het pad van Allah de meest waardevolle eer is, zelfs waardevoller dan het leven zelf en van immuniteit van de grap van de westerse ideologische slavernij.

Maar nu moeten de nieuwe bezorgdheid en verontrusting van de complete bescherming van de Jihaad en de Mujahideen geadresseerd worden en de noodzakelijke stappen moeten genomen worden om deze grote gift van Allah (swt) te beschermen, wat geschonken is aan deze Ummah na eeuwen van lang wachten, tegen elk denkbare onheil, calamiteit, dreiging en gevaar.

Deze bezorgdheid groeide uit tot zo'n omvang dat ik vooruit werd geduwd om onmiddellijk een openbrief aan de Mujahideen collega's te schrijven. Ik schreef een paar bladzijdes in haast, om de Mujahideen te waarschuwen van die gevaren die hen dreigde te overspoelen van elke hoek, maar het onderwerp breide zich verder uit en uiteindelijke eindigde ik met aanmerkelijk meer dan ik voorheen had gepland. Ondertussen keerden de omstandigheden in de gevangenis weer de ongunstige kant op, maar nu hadden we bepaalde ingenieuze methodes ontwikkeld om deze vellen te verstoppen. Met Allah's hulp werd de strijd gewonnen om deze vellen voor dertig of veertig dagen te beschermen. Deze bladzijdes, die in abnormale omstandigheden in het geheim werden geschreven, werden van de vernietiging gered.

Tijdens deze periode kwam ik ondertussen een boek tegen met de titel: "Het Effect van de Islamitische oprijs en val op de wereld" van Hazrat Maulana Al Sayyad Abul Hasan Ali Nadwi. Omdat ik de eer had om dit boek te lezen, groeiden mijn denken en percepties sterker. Het boek bevatte het meeste van de materiaal dat in mijn hart en gedachtes smeulde en het was net alsof Maulana Al Sayyad Abul Hasan Ali Nadwi mijn niet uitgesproken gedachtes had gepresenteerd in de vorm van welbesprekende en onderwijzende proza.

Toen later de situatie in de gevangenis een beetje verbeterde, verbeterde ik de verstopte bladzijdes en maakte het onvoltooide materiaal af. Ik voegde er ook een aantal passages van het boek van Maulana Al Sayyad Abul Hasan Ali Nadwi aan toe. Dit is hoe deze paar bladzijdes in een periode van enkele maanden werd samengesteld. Nou moest de moeilijke taak van het zenden van deze vellen aan de oprechte collega's overwonnen worden, maar met Allah's hulp was deze onoverkomelijke probleem succesvol opgelost en dit ruwe schets is nu in hun handen.

Dit was de beknopte achtergrond van het schrijven en verzenden van deze compositie; ik weet niet wat er ermee hierna zal gebeuren. Ik ben tevreden dat ik deze Amanat aan de leider van de Ummah heb mogen overdragen. Vanwege mijn ontoereikende kennis heb ik hem verzocht om te doen wat hij denkt dat het beste is met betrekking tot deze compositie. Als de publicatie in het belang van de Ummah is, dan moet hij het met de noodzakelijke correcties en wijzigingen publiceren; maar als deze samenstelling onnodig is, dan zou hij niet moeten twijfelen om het in de vuilnisbak te deponeren.

Als dit werkje wordt gepubliceerd, dan richt ik dit speciale verzoek aan alle gerespecteerde Mujahideen (ongeacht hun band met welke organisatie ook of hun engagement in welke oorlogstheater). Dit boek is speciaal voor jou geschreven door iemand van je zelf. Daarom druk ik jou op het hart om het aandachtig te lezen en als je enige passages tegenkomen die je hart raakt; houdt je hier dan aan vast, praktiseer het en draag het over aan andere broeders.
Herinner! De Moslim Ummah kijkt vandaag met verwachtingen naar je uit. De onderdrukte moeders, zusters en dochters wachten vol wanhoop op jou, het geroep van "Al-Ahad, Al-Ahad" van de Martel Centra smeken jou. De Heilige K'abah, de Masjid ul Nabawi en elke masaajid vibreren met de Du'aas en gebeden voor jou. Jou bestaan is een zegen en je dood is Martelaarschap.

Pas op! De vijanden van Allah (swt) zijn zich aan het verenigen tegen jou. Zij weven de eeuwige netten van samenzweringen tegen jou. Zelfs jou bestaan is ontoelaatbaar voor hen. Jou totale vernietiging is hun hoofddoel. Je wordt overal geportretteerd, of dit nou bij de Verenigde Naties, Economische Confederaties of de Defensie Bondgenootschappen zijn; als het meest gevaarlijke probleem van de wereld.

Anti-Islamitische elementen camoufleren hun satanische intenties en activiteiten door het laten groeien van baarden en het zichzelf portretteren als de sympathisanten; zij proberen binnen jullie ranken te penetreren. Alle Kafirs en Munafiqs voelen zich door jou bedreigd en deze satanische krachten zijn nu actief in oorlog met jou.
Insha'Allah zal jouw Rubb (swt) jou beschermen van dit gevaar, maar je moet wat inspanningen ondernemen en wat acties om de vijandelijke samenzweringen te dwarsbomen.

Twee hechte vrienden

Er waren twee hechte vrienden. De één was erg slim, spontaan en actief. De ander was erg naïef, rechtschapen en zwijgzaam. Op een dag gaat de slimme jongen naar zijn vriend, om te vertellen dat het slecht gaat met zijn zaken, en wil geld van hem lenen. Zijn vriend geeft hem al zijn geld. Met dit geld maakte hij zijn zaken weer in orde. Na een tijd gaat de slimme jongen weer naar zijn (inmiddels verloofde) vriend en zegt tegen hem dat hij zijn verloofde heel leuk vind en wil zelf met haar trouwen. Zijn vriend is heel verbaasd, en weet niet wat hij moet zeggen. Er was echter zo een sterke band tussen de twee vrienden, dat hij gewoon geen nee kon zeggen, en geeft zijn verloofde aan zijn vriend. Na een tijd gaat het slecht met de zaken van de naïeve jongen, en hij denkt gelijk aan zijn vriend (met de gedachte: ik heb hem geholpen toen hij het moeilijk had). Hij gaat naar het bedrijf van zijn vriend en vraagt om werk.

Zijn vriend geeft hem geen werk. De naïeve jongen gaat met spijt en verdriet terug, maar is nog steeds niet boos op zijn vriend. Op een dag komt er op straat een zieke en oude man naar hem toe. Hij zegt dat hij geen geld heeft voor medicijnen. De jongen heeft medelijden en koopt medicijnen voor de oude man. Korte tijd daarna krijgt hij te horen dat de oude man overleden is. De oude man blijkt erg rijk geweest te zijn en schenkt zijn hele erfenis aan de naïeve jongen. De jongen is nu rijk en koopt een huis tegenover het bedrijf van zijn vriend. Op een dag belt er een bedelaarster aan bij de jongen. De oude vrouw zegt dat ze honger heeft, en wil eten.

De jongen neemt haar zonder te twijfelen naar binnen en geeft haar te eten. Hij krijgt te horen dat de vrouw niemand heeft, en hij vertelt dat hij zelf ook eenzaam is. Hij besluit om haar in zijn huis te laten wonen, en dat zij in ruil daarvoor het huishouden doet en eten voor hem maakt. De oude vrouw accepteert dit gelijk. Op een dag zegt de vrouw tegen de naïeve jongen dat hij een geschikte vrouw voor zichzelf moet vinden om mee te trouwen. De jongen zegt: waar vind ik zo een vrouw? Ik ken geen geschikte vrouw. De oude vrouw zegt dat zij wel een geschikte vrouw kent en dat ze hem met haar wil laten kennismaken. Na de ontmoeting met de vrouw besluiten de twee te gaan trouwen en de bruiloftsuitnodigingen worden gedrukt.

De jongen nodigt zijn vriend toch uit, ondanks dat hij gekwetst is. De dag van de bruiloft breekt aan. De naïeve man pakt de microfoon omdat hij wat wil zeggen tegen de gasten. Hij zei: "Ik had ooit een vriend waar ik veel van hield. Op een dag wilde hij geld van mij lenen, omdat het slecht ging met zijn zaken. Ik heb hem al mijn geld gegeven. Ik stond op het punt om te trouwen, maar hij vertelde dat hij mijn verloofde zo leuk vond en dat hij zelf met haar wilde trouwen. Met veel verdriet heb ik haar aan hem gegeven, omdat wij goede vrienden waren en ik hem niet wilde teleurstellen.

Toen MIJN zaken slecht gingen, ging ik naar zijn bedrijf en vroeg om werk. Hij gaf me geen werk. Ik was erg verdrietig, maar ik werd niet boos op hem, omdat we echte vrienden waren." Na de toespraak kan de andere jongen er niet meer tegen. Hij pakt de microfoon en begint te praten: "Ik had ook een vriend waar ik veel van hield. Toen het slecht ging met mijn zaken vroeg ik geld aan hem en hij gaf al zijn geld aan mij. Daarna vroeg ik hem om zijn verloofde, en met veel verdriet gaf hij haar aan mij. De reden dat ik zelf met haar wilde trouwen, was omdat ze niet geschikt was voor mijn vriend (ze was een prostituee). Omdat mijn vriend erg naief is en niet zou merken dat ze een prostituee was, heb ik er op deze manier voor gezorgd dat ze niet met elkaar zouden trouwen. Toen het slecht ging met mijn zaken, kwam hij naar mij toe en vroeg om werk. Omdat ik mijn vriend (moreel) niet onder mijn leiding kon laten werken, heb ik hem geen werk gegeven. De oude man die hij op een dag tegenkwam was mijn vader. Hij stond op het punt te sterven. Ik heb hem naar mijn vriend gestuurd en ik heb gezorgd dat hij die erfenis kreeg. De bedelaarster die aan zijn deur kwam was mijn moeder. Ik had haar gestuurd omdat ik wilde dat er goed voor mijn vriend gezorgd zou worden. Het meisje waarmee hij nu mee gaat trouwen is mijn zusje. Ik wilde dat zij met hem zou trouwen, omdat hij mijn vriend is.

Dus: ook al sluit Allaah de ene poort naar hetgeen waar je zo van houdt, Hij zal uiteindelijk een andere poort voor je openen. Als je maar geduld hebt en op Allaah vertrouwt. Allaah zegt in de Edele Qur'aan:

“Maar het kan zijn dat jullie afkeer van iets hebben, terwijl het goed voor jullie is; en het kan zijn dat jullie van iets houden, terwijl het slecht voor jullie is.” (Al-Baqarah: vers 216)

Insha'Allaah zullen jullie hier lering uit trekken en beter met tegenslagen om kunnen gaan.

Subh'aanaka Allaahumma wa bih'amdiek, ash-hadu allaa illaaha illaa anta, astaghfieruka wa atuba ilayk.

Het jongetje en de appelboom

Lang geleden was er eens een hele grote appelboom.
Een klein jongetje genoot er erg van om elke dag bij de boom te spelen. Hij klom tot de boomtop, at de appels van de boom en soms sliep hij zelfs in de schaduw
van de boom. Hij hield van de boom en de boom vond het erg leuk dat de jongen met hem speelde.
De tijd ging voorbij...
Het kleine jongetje werd groter en hij speelde niet meer elke dag bij de boom. Op een mooie dag, kwam hij weer terug naar de boom en hij keek bedroefd.

"Kom je met me spelen? "vroeg de boom aan het jongetje
''Ik ben geen klein kind meer, ik speel niet meer met bomen" zei de jongen. "Ik wil nu speelgoed maar ik heb geld nodig
om die te kopen"

"Sorry, ik heb geen geld" zei de boom....."maar je kan al mijn appels plukken en verkopen, zodat jewel geld hebt". Het jongetje was erg blij.
Hij plukte alle appels van de boom en ging meteen glimlach op zijn gezicht weg. Vanaf de dag dat alle appels van de boom geplukt waren kwam de jongen niet meer terug. De boom voelde zich verdrietig.

Op een dag kwam de jongen weer terug, en de boom was erg blij. "Kom met me spelen" zei de boom.
"Ik heb geen tijd om te spelen " antwoordde de jongen,
"Ik moet nu werken voor mijn gezin, we hebben namelijk een huis nodig, kun je me helpen?"

"Sorry, maar ik heb geen huis" zei de boom,"maar je kunt mijn takken eraf hakken om een huis te bouwen". De jongen deed daten ging vervolgens weer weg met een glimlach op zijn gezicht. De boom was blij dat hij de jongen gelukkig kon maken, maar de jongen kwam daarnaniet meer terug. De boom werd daar eenzaam en verdrietig door.

Op een hete zomerdag kwam de jongen terug naar de boom. "Kom met me spelen" zei de boom.
"Ik ben verdrietig en ik word ouder.
Ik wil gaan varen, daardoor ontspan ik mezelf. Boom, kun jij me een boot geven?"

"Weet je wat jongen, je kunt mijn boomstam gebruiken om daar een boot van te maken,je kunt dan ver weg gaan varen en
gelukkiger worden".Dus dat is wat de jongen deed.
Hij hakte de boomstam uit, om een boot te maken waarmee hij ver weg kon gaan varen.

Sindsdien duurde het erg lang voordat de jongenweer terugkwam. Eindelijk,nadat er vele jaren voorbij waren gegaan ging de jongen weer eens op bezoek bij de boom.

"Het spijt me jongen, verontschuldigde de boom,maar ik heb niks meer voor jou, mijn appels zijn op"
"Appels? Die kan ik toch niet eten, ik heb geen tanden meer" zei de jongen.
"Ik heb ook geen boomstam voor je om in te klimmen"zei de boom.
"Klimmen? Daar ben ik nu te oud voor geworden" zei de jongen
” Ik kan je echt niets meer geven, zei de boom mettranen in zijn ogen,"het enige wat er nog van mij over is:zijn mijn stervende wortels"

" Ik heb niet veel meer nodig"antwoordde de jongen "alleen een plekje om uit te rusten"ik ben moe geworden na al die jaren".

"Goed! riep de boom ineens, "oude boomwortels zijn gemaakt om op te leunen en uit te rusten, kom lekker bij me zitten en rust lekker uit!".
De jongen ging zitten en de boom was zo blij dat er naast zijn glimlach ook nog eens een traan op zijn gezicht verscheen.

Dit verhaal is voor iedereen.
Je moet de boom zien als jouw ouders.
Toen we klein waren vonden we het allemaal leuk om met pappa en mamma te spelen...
Toen we groter werden deden we dat niet meer, maar we kwamen wel naar pap en mam toe als we iets nodig hadden of wanneer we in de problemen zitten.

Het maakt niet uit wat er is, onze ouders zullen er altijd voor ons zijn, en zullen ons alles geven om ons gelukkig te maken.
Misschien denk je dat de jongen gemeen is tegenover de boom maar dat is precies de manier waarop wij onze ouders behandelen.

Als je jezelf in het verhaaltje van de jongen herkent,begin dan eens wat meer aandacht aan je ouders te geven,wees goed voor ze, net zo goed als ze voor jou zijn.
Zij (en dan voornamelijk je moeder!) zijn inshallah jouw sleutel tot het paradijs.
Doe je best, en vergeet niet je ouders te vertellen hoeveel je van ze houdt.
Ze houden namelijk ook van jou!

Aisha en haar parels

Het blijde kleine meisje met de springende blonde krullen was bijna vijf. Terwijl ze op haar moeder wachtte bij de kassa, zag ze hen, een cirkel van glinsterende parels in een roze plastic doosje. ? Oh alsjeblieft mama. Mag ik die hebben? Alsjeblieft, mama, alsjeblieft??

Snel keek haar moeder op de achterkant van het plastic doosje en keek toen weer in de smekende blauwe ogen van het opgeheven gezichtje van haar dochtertje. ?E?n euro vijfennegentig. Dat is bijna ? 2,00. Als je ze echt wilt hebben, dan bedenk ik wel wat extra klusjes voor je en dan heb je snel genoeg geld om ze zelf te kopen. Het is nog maar een week voor Eid en misschien krijg je nog wel een mooie euromunt van oma.

Zodra Aisha thuiskwam, leegde ze haar spaarpot en telde 17 eurocent. Na het eten deed ze meer dan haar eigen klusjes en ging ze naar de buren. Ze vroeg Tante Jamshed of ze paardebloemen mocht plukken voor 10 cent. Op Eid-ul-Fitr gaf haar oma haar een mooie nieuwe euromunt en eindelijk had ze genoeg geld om de parelketting te kopen. Aisha was dol op haar parels.
Ze gaven haar het gevoel dat ze mooi aangekleed was en heel volwassen. Ze droeg ze altijd. Naar Koranles op zondag, naar de kleuterschool en zelfs als ze naar bed ging. De enige keer dat ze de parels afdeed was als ze ging zwemmen of in bad ging. Haar moeder had gezegd dat als ze nat werden, ze misschien groen zouden worden

Aisha had een hele lieve vader en elke avond wanneer ze klaar was om naar bed te gaan, hield hij op met wat hij ook aan het doen was en kwam hij naar boven om haar een verhaal uit de Koran voor te lezen. Op een avond toen hij het verhaal voorgelezen had, vroeg hij Aisha ?Hou je van mij??
?Oh ja papa. Je weet toch dat ik van je houdt??
?Geef me dan je parels.?
?Oh papa, niet mijn parels! Je mag de Prinses hebben, de witte schelp uit mijn verzameling, die met de roze schaduw. Weet je wel papa? Die jij me gegeven hebt. Dat is mijn favoriet.?
?Dat is goed Aisha. Papa houdt van jou. Allah-hafez.? En hij gaf haar een zoen op haar wang

Ongeveer een week later, na het voorlezen van een verhaal, vroeg Aisha haar vader weer ?hou je van mij??. ?Papa, je weet toch dat ik van je hou?? ?Geef me dan je parels.?
?Oh papa, niet mijn parels! Je mag mijn pop hebben. Die nieuwe die ik gekregen heb omdat ik lief geweest ben. Ze is heel mooi en je mag ook het gele dekentje hebben die bij haar bedje past.?
?Dat is goed. Welterusten. Mag Allah je zegenen en beschermen, Aisha. Papa houdt van jou.?
En zoals altijd kuste hij haar wang zacht

Een paar avonden later toen haar papa binnen kwam, zat Aisha op haar bed met haar benen gekruist in de kleermakerszit. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat haar kin trilde en er een stille traan over haar wang gleed.
?Wat is er, Aisha? Wat is er aan de hand?? Aisha zei niets maar opende haar handje naar haar vader. En terwijl ze hem opende, lag daar haar parelketting. Met een lichte beving zei ze ?Hier papa, dit is voor jou.? Met tranen in zijn ogen strekte Aisha?s papa zijn hand uit om de goedkope ketting te pakken en zijn andere hand stak hij in zijn zak en haalde daar een blauw fluwelen doosje uit met een ketting van echte parels en gaf die aan Aisha

Hij had ze al die tijd al. Hij wachtte alleen nog op Aisha om hem het goedkope ding te geven, zodat hij haar de echte schat kon geven

Zo is het ook met Allah, de Almachtige. Hij wacht op ons om de goedkope dingen op te geven zodat hij ons kan zegenen met prachtige schatten.
Is Allah niet groots? Hou jij vast aan dingen waarvan Allah wil dat je het loslaat?

Hou jij vast aan schadelijke of onnodige partners, relaties, gewoontes en activiteiten waar je zo gehecht aan geraakt bent dat het onmogelijk lijkt om ze los te laten? Soms is het zo moeilijk om te zien wat er in de andere hand is, maar geloof ??n ding ?
Allah neemt nooit iets weg zonder je er iets beters voor in de plaats te geven

Oh moeder, wees blij uw bruidschat is geaccepteerd

De geschiedschrijvers vermeldden het volgende verhaal:

Toen de vijanden oprukten tegen de moslims stond de prediker van Basra, cAbd ul-Waahid ibnoe Zayd, op. Hij sprak de mensen toe en moedigde hen aan om geld uit te geven en te strijden op de Weg van Allah. Hij beschreef hen de gunsten van het Paradijs en daarna sprak hij over de gezellinnen van het Paradijs, zeggende:

“Zij is de wens waarnaar de minnenden smachten

Vrij van alle tekortkomingen en bestaande uit al het goede

Dringt het nog niet door tot de koesteraar dat zij vol verlangen zit te wachten…”

Hierop begonnen de mensen vurig naar het Paradijs te verlangen en konden ze hun tranen niet bedwingen. Uit de menigte dook een vrouw op, genaamd Oem Ibrahiem al-Basriy. Ze zei: “O Aboe cOebayd, ken je mijn zoon Ibrahiem die door alle welgestelde families van Basra wordt gevraagd om te huwen met hun dochters, en zijn moeder die steeds blijft weigeren?” Hij antwoordde: “Ja, die ken ik.” Zij zei: “Bij Allah, ik ben onder de indruk van de schoonheid van deze gezellin en ik wens haar als bruid voor mijn zoon Ibrahiem. Beschrijf haar daarom nogmaals eens aan mij.” Aboe cOebayd zei:

“Haar verschijning doet het maanlicht verbleken

Wanneer zij lacht dan ontsluiert haar gebit als een verborgen parel zo wit

Waar zij langskomt gaan bloemen spontaan in bloei staan

Als het zeewater in aanraking komt met haar speeksel dan verzoet dit

Smachtend verlangen naar haar drijft mij tot waan.”

Toen de mensen dit alles hoorden, konden ze zich niet meer inhouden en begonnen ze Allah te verheerlijken. Oem Ibrahiem stond op en zei: “Bij Allah, ik wens haar werkelijk als bruid voor mijn zoon Ibrahiem. Kun jij haar nog dit moment aan mijn zoon huwen en van mij een bruidschat van tienduizend goudstukken in ontvangst nemen. Wellicht dat Allah hem het martelaarschap zal schenken waardoor hij voor mij en zijn vader voorspraak zal mogen doen op de Dag des Oordeels.” Aboe cOebayd zei toen: “Als je dit doet, dan hoop ik dat Allah je rijkelijk zal belonen.” De oude vrouw riep vervolgens: “O Ibrahiem, O Ibrahiem.” Waarna een aantrekkelijke jonge man naar voren kwam en zei: “Hier ben ik moeder.” Zij vroeg: “O mijn lieve zoon, zou je niet tevreden zijn met zo een bruid? Dit betekent wel dat jij je zult moeten opofferen op de Weg van Allah.” Hij antwoordde: “Bij Allah O moeder, natuurlijk wil ik dit.”

De oude vrouw vertrok snel naar huis en kwam terug met tienduizend goudstukken die ze vervolgens in de schoot van Aboe cAbd ul-Waahid ibnoe Zayd wierp. Daarna richtte zij haar blik naar de hemel en zei: “O Allah, ik getuig U dat ik mijn zoon heb gehuwd aan deze gezellin onder de voorwaarde dat hij zichzelf voor u opoffert. Accepteer dit dan van mij, O Meest Barmhartige.” Vervolgens zei ze: “O Aboe cOebayd, dit is de bruidschat voor de bruid. Gebruik het om jezelf en anderen klaar te maken voor de strijd. Vervolgens vertrok ze en kocht ze voor ha.ar zoon het beste paard en meest geavanceerde uitrusting.” Toen de tijd was aangebroken voor haar zoon om ten strijde te trekken, rukte hij op terwijl de mensen om hem heen het volgende vers reciteerden:

“Waarlijk, Allah heeft van de gelovigen hun levens en bezittingen gekocht, daartegenover is hen het Paradijs beloofd. Zij strijden op de Weg van Allah, zodat zij doden en gedood worden als een belofte waar Hij Zich aan heeft verbonden.” (Soerat at-Tauwbah: 111)



Toen Ibrahiem op het punt stond om te vertrekken, keek zijn moeder hem aan, gaf hem een lijkengewaad en wat parfum en zei: “O mijn lieve zoon, als je op het punt staat om de vijand te treffen, trek dan dit lijkengewaad aan en doe dit parfum op. En zorg ervoor dat je Allah niet teleurstelt in deze kwestie. Vervolgens omhelsde zij hem en nam afscheid.” Haar laatste woorden waren: “Ga mijn lieve zoon. Ik vraag Allah om ons niet eerder te herenigen voor de Dag des Oordeels.” Langzaam verdween Ibrahiem uit het zicht van zijn moeder.

Toen het gevecht uitbrak en de twee strijdende partijen elkaar ontmoetten, snelde Ibrahiem zich naar de voorste linies en vocht als een leeuw en slaagde erin om meer dan dertig man van de vijand te doden. Toen de vijand dit opmerkte, trok een groep van hen erop uit om hem aan te vallen. De ene stak hem met een speer. De andere weer verwondde hem met het zwaard, totdat hij het begaf en van zijn paard viel.

Toen de strijd was afgelopen en de moslims de overwinning hadden behaald keerde het moslimleger terug naar Basra. Eenmaal daar aangekomen werden zij door de mensen als helden onthaald. Tussen de menigte stond Oem Ibrahiem om haar heen te kijken. Toen zij Aboe cOebayd zag, vroeg ze hem: “Heeft Allah mijn geschenk geaccepteerd en kan ik gerust zijn? Of is het afgewezen en wacht mij niets anders dan droefenis.” Waarop hij antwoordde: “Bij Allah, jouw geschenk is geaccepteerd.”

“Alle lof zij Allah, Degene Die mijn niet heeft teleurgesteld in mijn verwachting en mijn geschenk heeft geaccepteerd,” riep ze uit. Hierna vertrok zij alleen naar huis en zoals gewoonlijk maakte ze haar klaar om naar bed te gaan.

De volgende dag toen ze wakker werd vertrok Oem Ibrahiem naar Aboe cOebayd. Ze zei: “As-Salaamoe calaykoem, O Aboe cOebayd. Ik kom met een blijde tijding.” Hij zei: “Moge Allah jou altijd blijde tijdingen brengen. Wat heb je me te vertellen?” Waarop zij antwoordde: “O Aboe cOebayd, gisteren terwijl ik sliep, zag ik mijn zoon Ibrahiem in een droom terwijl hij in een oogverblindende tuin was met daarboven een groene koepel. Hij lag op een bed van parels en op zijn hoofd droeg hij een schitterende kroon. Hij zei: ,,O mijn lieve moeder, wees blij, de bruidschat is geaccepteerd en het huwelijk is reeds ingezegend.”

Shaitaan zegt:  

Kan jij mij voor de geest halen?
Ik ben het die jou verleidt
Ooit zal je ontzettend balen
Ik ben degene tegen wie je strijdt
Door mij werd de hel gebouwd
Ooit zal er worden gerouwd
Ik heb vermaak verzonnen
Ik ben de strijd tegen Allah begonnen
Door mij ben je bezeten
Ik ben het aller slechtste van je geweten
Die duivelse stem in je hoofd
Ik ben het die jouw innerlijke rust verdoofd
Ik maak de wereld o zo prachtig
En doe steeds meer mensen verleiden
Ik voel mij ontzettend machtig
Want hoe meer zielen hoe meer ik moet uitbreiden
Ik zal je achterna blijven gaan
Tot dat je uitgeput raakt
Ik zal er zijn tot jou einde van jouw bestaan
Zodat je van je geloof afhaakt
Ik zal je op de hielen zitten
Tot jouw allerlaatste zucht
Ik zal jou volgen tijdens jouw wereldse ritten
Totdat de dood jou redt en je van mij vlucht
Ik ben degene in jouw aardse nachtmerrie
En jou belemmerd in jouw religie
Ik ben degene die jij vervloekt
Maar mijn vermaak is door jou volgeboekt
Ik ben degene die je haat
En tegelijkertijd ben ik jouw allerbeste maat
Ik ben degene die jij niet in je buurt wilt
Maar ook degene die jouw honger naar amusement stilt
Ik zal genieten van jouw ondergang
En jouw ziel vergooien je leven lang
Ik ben degene die zal verschijnen
Op de dag dat jouw goede daden zullen verdwijnen
Ik ben diegene die je verkiest
Over diegene die jou het leven inblies
Ik zal jouw kinderen van het goede pad afbrengen
En hun tussen de ongelovigen mengen
Ik zal hen achterna gaan
Tot het einde van hun bestaan
Ik was er sinds Adam ontstond
Diegene die zich heeft verwond
Ik was te arrogant om te buigen
Degene die te vroeg deed juichen
Ik ben diegene die vermeld staat in de Qor’aan
Als Iblies de shaitaan
Ik zag je gisteren toen je jouw dagelijkse bezigheden begon.

Je stond op zonder te knielen of te bidden.
Je hebt zelfs geen tijd genomen om voor je eten te bidden of te danken en ook toen je naar bed ging bad je niet voor je ging slapen. je bent zo heerlijk ondankbaar! Ik waardeer dat echt in je!
Ik kan dan ook niet zeggen hoe fijn ik het vind dat je van mij bent.

Weet je nog, we zijn al jaren samen en toch houd ik nog steeds niet van je. Om tegen mijn natuur in eens eerlijk te zijn: "Ik haat jou omdat
ik Allah haat enik gebruik jou alleen om Allah een hak te zetten, omdat hij mij uit de hemel schopte.

En ik zal jou gebruiken zolang als je maar enigszins nuttig voor mij bent om Allah betaald te zetten
wat hij deed en daarna mag ook jij van mij letterlijk oprotten.
Weet je dwaas, Allah houdt van jou en Hij heeft grote plannen met jou, maar toch ben
je jouw hele leven dicht bij mij gebleven, en ik zal je er dan ook voor belonen en zorgen
dat je hele leven één grote ellende wordt.

Wij zullen fijn samen blijven dat zal Allah zeker pijn doen. Dankzij jou laat de tijd Hem duidelijk zien wie de baas in jouw leven is.

Denk maar eens terug aan die fijne tijd die we samen hadden, terwijl we mensenuitscholden, naar wilde feesten gingen, stalen, logen, bedrogen, hypocriet waren,overspel pleegden, rookten, ons zat dronken, de moskeediensten oversloegen, gore moppen vertelden en roddelden. Je wilt dat toch zeker niet allemaal opgeven.?

Kom op dwaas, laten we samen in de eeuwigheid branden!

Weet dat ik echt wat hete plannen voor je heb.
Dit briefje is dan ook alleen maar om mijn waardering voor je uit
te preken en je te danken voor het feit dat ik het grootste deel
van je leven gebruik van je heb mogen maken.
Dwaas, je bent zo'n onnozele hals dat ik wel om je moet lachen,
wanneer ik zie dat zodra je weer een verzocht wordt je er dan direct intuint. Je doet soms zo stom, dat zelfs ik er misselijk van word.

Maar inmiddels begint de zonde zijn tol in je leven op te eisen en dus heb ik nieuwe aanwas nodig, dus ga vooral door zoals je bezig was en leer de jeugd hoe ze moeten zondigen, liegen en bedriegen, gokken en hoe ze de moskee of de zondagsschool links
kunnen laten liggen en in plaats daarvan naar een dansparty en of een disco kunnen gaan, en hun oren kunnen vullen met het kabaal van de top 10.

Doe zelf ook al deze dingen in hun bijzijn, en spoedig zullen zij je imiteren. Zo zijn kinderen nu eenmaal. Wel dwaas, ik moet nu gaan
maar ik kom over een paar seconden weer terug om je opnieuw te
verzoeken. Als je ook naar enig verstand had zou je ergens heen gaan waar je jouw zonden voor Allah kon belijden, en zou je die paar jaar die je nog te gaan hebt op aarde samen met Allah doorbrengen.

Het is wel mijn aard niet om iemand ergens voor te waarschuwen,maar ik ken je, je blijft toch wel bij me, hoewel het meer dan belachelijk is dat jij op jouw leeftijd je nog steeds aan de zonde verslingert.

Begrijp me nu niet verkeerd hoor, ik haat je nog steeds, en dat zal ook zo blijven.

Als je echt van me houd dan stuur je dit bericht natuurlijk aan niemand door.
Tot de dood ons samenbrengt.
Satan...Duivel....Iblies

Umar RA

Umar (Radiallah anho) leefde ook van de handel. Toen hij Khalifah na Abu Bakr (Radiallah anho) werd, verzamelde hij de mensen en zei tot hen:

“Ik verdiende mijn inkomen door de handel. Daar jullie mij met de taak van Kalifah belast hebben, kan ik geen aandacht aan mijn zaken geven. Nu, wat denken jullie van mijn levensonderhoud?”

Verschillende bedragen van dagelijkse toelage uit de Bait-ul-Mal werden gesuggereerd door verschillende mensen. Ali (Radiallah anho) sprak niet. Umar (Radiallah anho) vroeg hem:

“O, Ali. wat is jouw voorstel?”

Hij antwoordde:

“Ik stel voor datje een gemiddeld bedrag zal nemen dat voldoende zal zijn voor je familie.”

Umar(Radiallah anho) accepteerde zijn voorstel en een gereduceerd bedrag werd vastgesteld voor zijn dagelijkse toelage.

Later stelden verschillende mensen waaronder Ali. Usman. Zubair en Talhah (Radiallah anhum) voor dat de toelage van Umar (Radiallah anho) verhoogd kon worden daar die nauwelijks voldoende was, maar niemand durfde het aan Umar(Radiallah anho) voor te stellen. De mensen benaderden Ummul-momineen Hafsah, zijn dochter, en verzochten haar om de reactie van Umar op hun voorstel te peilen zonder hem te zeggen van wie het afkomstig was. Toen Hafsah haar vader hierover sprak werd hij erg boos en zei:

“Wie zijn de mensen die dit voorstel hebben gedaan?”

Hafsah: “Ik zou graag eerst uw mening hierover willen horen.”

Umar: “Als ik ze zou kennen, zou ik ze een klap in hun gezicht geven Hafsah! Zeg me maar wat het beste kledingstuk van de Heilige Profeet (Salallaho alaihi wasallam) in jouw huis was?”

Hafsah: “Het waren een paar rossig gekleurde kleren die de Heilige Profeet (Salallaho alaihi wasallam) des Vrijdags aantrok of wanneer hij een afgezant moest ontvangen.”

Umar: “Wat was de beste maaltijd die de Heilige Profeet (Salallaho alaihi wasallam) ooit thuis bij jou gegeten had?”

Hafsah: “Wij waren gewoon gerstebrood te eten. Op een dag wreef ik een stukje brood in met het bezinksel van een leeg boterblik, en hij at het met smaak en bood het ook aan anderen aan.”

Umar: “Wat was het beste beddegoed dat de Heilige Profee t(Salallaho alaihi wasallam) ooit gebruikt heeft in jouw huis?”

Hafsah: “Het was een stuk dik goed. Gedurende de zomer werd het in vieren gevouwen en in de winter lag hij op de onderste helft, terwijl hij zich met de bovenste helft bedekte.”

Umar: “Hafsah! Ga en zeg aan de mensen dat de Heilige Profeet (Salallaho alaihi wasallam) door zijn persoonlijke voorbeeld een standaard heeft gesteld. Ik moet hem volgen. Mijn voorbeeld en die van mijn twee andere metgezellen nl. de Heilige Profeet (Salallaho alaihi wasallam) en Abu Bakr (Radiallah anho) is als drie mannen die op dezelfde weg reizen. De eerste man begon met een bepaalde hoeveelheid provisie en bereikte zijn einddoel. De tweede volgde zijn voorbeeld en ook hij bereikte zijn eindbestemming en sloot zich bij de eerste aan. Als de derde dezelfde weg volgt zal hij het voorbeeld van de eerste twee moeten volgen anders zal hij zich nooit bij hun aansluiten.”

Zo is het leven van degene die machtige wereld monarchieën van angst deed sidderen. Wat een eenvoudig leven heeft hij geleid! Eens reciteerde hij de Khutbah toen opgemerkt werd dat zijn kleding zoveel als twintig lappen had, een lederen inbegrepen.

Eens kwam hij laat voor zijn Jumah gebed en vertelde de mensen:

“Excuseer mij, mensen! Ik ben laat omdat ik mijn kleren waste en geen andere kleren had om aan te trekken.”

Eens gebruikte hij zijn maaltijd toen Utbah bin Abi Farqad (Radiallah anho) toestemming vroeg om hem te zien. Hij gaf hem toestemming om binnen te komen en nodigde hem uit om de maaltijd met hem te delen. Utbah begon te eten maar het brood was zo grof dat hij het niet kon slikken. Hij zei:

“Waarom gebruik je geen verfijnd meel, Umar (Radiallah anho)?”

Hij zei: “Kan elke Moslim zich verfijnd meel veroorloven voor zijn brood?”

Utbah antwoordde: “Nee. Niet iedereen kan het zich veroorloven.”

Hij merkte op: “Helaas! Je wenst dus dat ik al mijn genot hier vervul, terwijl ik in deze wereld ben.”

Moraal: Er zijn duizenden van zulke verhalen over de beroemde Sahabah. Niet een ieder zal het lukken ze na te volgen, want wij missen vaak de lichamelijke en geestelijke sterkte van die mensen. Wij moeten het leven van de Sahabah wel als ideaal voor ons houden, zodat wij tenminste enkele van onze gemakken kunnen opgeven en een eenvoudig leven kunnen leiden (te oordelen naar moderne standaard). Met het leven van de Sahabah als ideaal, kunnen wij ons tenminste beschaamd voelen wanneer wij met elkaar wedijveren door achter de weelde en de gemakken van deze wereld aan te hollen.