Een droom

                   Onwetendheid op zich heeft nooit kwaad gedaan. Alleen de dwaling is noodlottig.
                     Men dwaalt niet omdat men niet weet. Men dwaalt omdat men denkt te weten.


     U zal al wel begrepen hebben dat deze wijze woorden niet van mij komen.
     Het was de franse schrijver en filosoof Jean-Jacques Rousseau die ze formuleerde.

  Maar ja .... wij zijn allen mensen.

  Geboren worden is nu eenmaal een nodeloos storende periode in de gelukzalige rust van het niets.
  ( Arthur Schopenhauer )

     Wéér niet van mij.

     Per slot is niets erger dan hardnekkig volgehouden onwetendheid.

     En dat is wél van mij.

  Onwetendheid is de toestand van afwezigheid van een zekere kennis. Het wijst meer
    bepaald op een afwijking tussen de werkelijkheid en de perceptie van de realiteit.

  Zalig zijn de armen van geest .... want die beseffen het niet.

  Een leven dat niet kritisch naar zichzelf kijkt is het niet waard om geleefd te worden ( Socrates ).

                         Waar onwetendheid heerst is ware vrede dus niet mogelijk ( Dalai Lama )

  De grootste belemmering voor kritisch denken is onwetendheid :
  het gebrek aan essentiële achtergrondkennis over het onderwerp in kwestie.

  Onwetendheid is niet hetzelfde als domheid, wat te maken heeft met het gebrek aan of het niet kunnen  
  toepassen van intelligentie of een gebrekkige werking van het verstandelijk vermogen.

  Onwetendheid heeft te maken met een al dan niet gewild gebrek aan kennis of informatie.

  Onwetendheid is niet hetzelfde als een gebrek aan intelligentie.
  Alle intelligente mensen zijn immers onwetend over sommige zaken.

  Sommige heel intelligente mensen weten niets van fundamentele vooroordelen die kritisch denken belemmeren.

  Als je niet weet wat iemand bedoelt, dan kan je de beweringen of argumenten van die persoon niet
  beoordelen. Het is dus belangrijk om de moeite te nemen om tenminste te trachten om anderen te begrijpen.

  Zonder een goed inzicht in de basisprincipes en aanvaarde overtuigingen van een bepaald onderwerp is het
  onmogelijk om de waarheid, relevantie of waarde van het bewijs die naar voren worden gebracht om de
  beweringen in dat onderwerp te ondersteunen, te beoordelen.

                                       Maar .... om het met de woorden van Socrates te zeggen :

                         Ik kan niemand iets leren. Ik kan iemand alleen maar laten nadenken.

                                                                                                                                            Ramuntxo

Kom binnen, Wind ! Kom binnen !

Doet Uw intrede door de spleten van mijn kapotte voordeur en vereer mij met Uw bezoek. Doe wat stof opwaaien, en streel die gescheurde reklame-affiche die nog als enige mijn kale muren siert. Verfris met Uw kille adem het toilet, waar de huiseigenaar reeds jaren geleden mij van de deur ontlaste, om ze ergens in zijn buitenverblijf te plaatsen. Weest U alstublieft voorzichtig met die oude gebarsten vaas, die ooit nog de schouw van mijn grootmoeder zaliger sierde. Om gordijnen te doen wapperen bent U helaas te laat. Die werden enige tijd geleden, samen met de schamele inboedel die mij toen nog restte, op bevel door mijn laatste bezoekers grinnikend in een verroeste afvalkontainer gegooid en gedeporteerd. De reden waarom stond uitgebreid vermeld op een stuk papier dat ik zorgvuldig onder mijn op de vloer gegooide versleten matras bewaar. Die vindt U boven, in dat zolderkamertje waar ooit mijn derdehands slaapkamer stond. Het moge U behagen om U langs de smalle krakende trap voorzichtig naar boven te begeven en met uw aanwezigheid de stank van een onlangs bij de buren onder enthousiast gehuil van vreugde weerloos gekeeld schaap te verwijderen.

Veel kan ik U niet bieden, mijn vriend, tenzij een naar chloor en naar nog wat volstrekt onschadelijke chemische produkten ruikend kraantjeswater en een lichtjes gespleten drinkglas, dat als enige mijn pompbak nog bemant. Maar haast U zich dan, want ik ontving reeds de mededeling dat eerstdaags de toevoer zal afgesneden worden. Weeral een kost minder. Maar, als het U zal behagen om mij na het vallen van de duisternis een bezoek te brengen : in het hokje dat men ooit ‘de keuken’ noemde, hangt aan een dunne antieke elektrische draad een tot nu toe nog funktionerende gloeilamp, alsook in het zolderkamertje, waar mijn niet echt fris riekende matras de helft van de vloer bedekt. In het wc-hokje zal geen licht zijn. Is voor U – neem ik aan – geheel overbodig, want meer dan wat wind zal U er waarschijnlijk niet laten. Zal U bij Uw vertrek het kapotte raam dat op het ingezakte koertje uitkijkt voorzichtig willen passeren aub ? Ik zal alvast het stuk karton, dat samen met nog wat glasscherven vruchteloos probeert om mij tegen de langs daar binnenkomende kou te beschermen, wegnemen. Het is helaas een van de weinige dingen die mij nog resten en ik ben eraan gehecht, ziet U.

Ik dank U voor Uw bezoek, mijn vriend de Wind.

Het ga U goed. Tot binnenkort !                                                                                   Ramuntxo

Ze is mooi. Lange prachtige zwartglanzende haren bedekken haar sierlijke schouders. Het lange zwarte kleed onthult spaarzaam de perfekte vormen van haar lichaam. Haar fonkelende donkere ogen kijken me ondoorgrondelijk aan, maar laten me niet toe haar gedachten te doorgronden. Haar intelligentie tart alle menselijke begrippen. Ze is hard. Glashard. Maar toch overtreffen haar goedheid en haar gevoel voor rechtvaardigheid elke aardse norm en zijn een voorbeeld voor de in alle opzichten in gebreke gebleven mensheid. Van onrecht heeft ze een afschuw. Vandaar haar gerechtvaardigde gevoelens van walging voor de aardse mens. Ook de Duisternis eist rechtvaardigheid. In tegenstelling tot waar de mens van uitgaat zal de Duisternis nooit ofte nooit overgaan tot het doden van goede mensen. Die misdaden worden uitgevoerd door stervelingen, die niet over voldoende verstandelijk vermogen beschikken en niet beseffen dat zelfs Goedheid van hen walgt. Na rijp beraad kan de Godin der Duisternis bij bepaalde mensen hun voorziene tijdstip van overlijden naar het heden brengen om alzo hun overgang te vervroegen. Voorbeelden geven is uiteraard uit den boze. Maar als ik dan bepaalde overlijdens verneem vult mijn lichaam zich met een gloed van tevredenheid, en met fierheid, omdat ik de Godin der Duisternis mijn vriendin mag noemen.

                                                                                                             Ramuntxo

Tja, het lijkt me dat op deze wereld heel veel mensen daar kunnen van meepraten.  Eerstens vanwege omstandigheden geheel onafhankelijk van ’s mens wil. Ik denk aan het overgaan van iemand aan wie men gevoelsmatig gehecht is en die zijn lichaam dient te verlaten ingevolge ziekte, ongeval of nog andere omstandigheden waar geen mens aan kon verhelpen. Anderzijds kan het voortvloeien uit de dood van iemand die met opzettelijk geweld uit het aardse leven gerukt werd. Ik denk hier aan moord, om welke kulturele, politieke, ekonomische of nog andere redenen ook. Het kan helpen te denken dat de geest van de overledene zich nu in een andere dimensie bevindt waar hij – helaas – door het zien van het verdriet dat zijn heengaan bij zijn geliefden veroorzaakt - eveneens verdriet kan hebben.

Om verdriet te hebben is het niet noodzakelijk dat iemand het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde en aan jou verbonden is om innerlijke pijn te veroorzaken. Het volstaat dat die persoon jou verlaat. Koudweg. Maar van die mensen staan er bitter weinig bij hun daad stil. Het is hun probleem niet. Als zij hun zin maar krijgen. Wat de achtergelatene voelt interesseert hen niet. Het is per slot maar diens probleem. Niet het hunne.

Mochten de mensen eens even stilstaan bij het verdriet dat hun daden kunnen veroorzaken en ze zouden de moed om hun geweten te raadplegen, er zou veel leed bespaard blijven.

Maar zoals Gabrielle D’Annuncio zei : “Io me ne frego !”, vrij vertaald : “Het laat me koud.”

En toch schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach der herinnering.

Moge diegenen die mensen opzettelijk verdriet aandoen, de weg naar de Hel vinden.

Zo zij het !                                                                             Ramuntxo

Tja .... .... Vergeten .... .... is een héél veelvuldig voorkomende gebeurtenis.

Zijn Vergetelheid en Onwetendheid niet de meest voorkomende vormen van vrijheid, veelal gebruikt door diegenen die zich onder een paraplu kunnen verschuilen en dit   - meestal met plezier - tegen de algemeen aangenomen zwakke en weerloze kleine man zullen gebruiken ?

Zo gebeurt het dat de overheid 'vergeet' dat een kleine belastingsplichtige niet-verschuldigde gelden reeds heeft moeten afdokken en dan 'vergeet' om die terug te betalen. En wat met schuldeisers die 'vergeten' dat een kleine man de rekening reeds betaald heeft en nogmaals een betaling eisen ?

Vergetelheid is dus niet zo maar een vorm van onschuldige vrijheid, maar is helaas nogal vaak een middel om anderen te beliegen, te bedriegen en te bestelen. En de Wet .... ? De arm der Wet moge dan lang zijn, vergeetachtig is die ook al wel eens. En dit is niet grappig bedoeld.

Toen ik iemand vertelde dat ik enkele lijntjes over Vergeten wou schrijven gaf hij mij de raad om een bepaald  iets te 'vergeten'. Alleen ben ik vergeten wat.

Tot slot bestaat er medikatie die de hersenen ertoe aanzet om beter te funktioneren. Dit is een hint voor al wie het schoentje past.

Tja .... mocht je weten wat regeringsleden en overheid al 'vergeten' zijn, je zou véél weten.

                                                                                                           Ramuntxo

Voor vervolg zie Islero Loge 2