Verdriet
Tja, het lijkt me dat op deze wereld heel veel mensen daar kunnen van meepraten. Eerstens vanwege omstandigheden geheel onafhankelijk van ’s mens wil. Ik denk aan het overgaan van iemand aan wie men gevoelsmatig gehecht is en die zijn lichaam dient te verlaten ingevolge ziekte, ongeval of nog andere omstandigheden waar geen mens aan kon verhelpen. Anderzijds kan het voortvloeien uit de dood van iemand die met opzettelijk geweld uit het aardse leven gerukt werd. Ik denk hier aan moord, om welke kulturele, politieke, ekonomische of nog andere redenen ook. Het kan helpen te denken dat de geest van de overledene zich nu in een andere dimensie bevindt waar hij – helaas – door het zien van het verdriet dat zijn heengaan bij zijn geliefden veroorzaakt - eveneens verdriet kan hebben.
Om verdriet te hebben is het niet noodzakelijk dat iemand het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde en aan jou verbonden is om innerlijke pijn te veroorzaken. Het volstaat dat die persoon jou verlaat. Koudweg. Maar van die mensen staan er bitter weinig bij hun daad stil. Het is hun probleem niet. Als zij hun zin maar krijgen. Wat de achtergelatene voelt interesseert hen niet. Het is per slot maar diens probleem. Niet het hunne.
Mochten de mensen eens even stilstaan bij het verdriet dat hun daden kunnen veroorzaken en ze zouden de moed om hun geweten te raadplegen, er zou veel leed bespaard blijven.
Maar zoals Gabrielle D’Annuncio zei : “Io me ne frego !”, vrij vertaald : “Het laat me koud.”
En toch schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach der herinnering.
Moge diegenen die mensen opzettelijk verdriet aandoen, de weg naar de Hel vinden.
Zo zij het ! Ramuntxo
