Rozenweg

Rozen
Mijn weg is niet altijd over rozen gegaan
zag men menig keer niet eens staan.
Aan de doornen heb ik me vaak geprikt
een gevoel van binnen alsof mijn adem stikt.
De angst is nu heel langzaam aan het verdwijnen,
kijk lachend naar de zon, die ook voor mij nu mag schijnen.
Voorzichtig aanvaarden van de liefde van de medemens,
vertrouwen opbouwen was mijn grootste wens.
Door dat nu in te zien en te mogen aanvaarden
kan ik nu op deze aarde veel beter aarden.
Was altijd op de vlucht,
kijkend naar donkere wolken in de lucht.
Ben ontzettend dankbaar dat er nu mooie rozen staan
kijk naar de doornen, trek me er nu niets meer van aan.



