WILLESKOP


De bronzen stier die aan Willeskop als zelfstandige gemeente herinnert.

Cope-ontginning

De oudste bekende vermelding van Willeskop stamt uit het jaar 1282.
In de 12e eeuw werd een start gemaakt met de ontginning van het woeste
veengebied tussen de Lek en de Hollandse IJssel. Delen van het gebied werden
aan ontginners uitgegeven. De overeenkomst tussen de eigenaar en de ontginner
werd een cope genoemd. In het geval van Willeskop, werd het recht tot ontginning
verworven door ene Wilhelmes. Zijn cope kreeg daarom de naam Wilhelmscoop.
Hetgeen later verbasterde tot Willescop en uiteindelijk tot Willeskop.
Voorbeelden van andere copes zijn Heeswijk en Cattenbroek.
Aan het eind van de ontginning werd een sloot gegraven en een kade opgeworpen
om water van buiten de ontginning te keren. De kade aan het eind van de Willeskopse
ontginning heet de Bloklandse Dijk, ook wel Blokland genoemd.
Deze dijk loopt parallel met de weg door Willeskop. Aan deze weg staan vele oude boerderijen.
De meeste stammen uit de 19e en 20e eeuw.
Enkele hebben gevelstenen en namen als 'Welgelegen', 'Ouders Vrucht en 'Ojerslust.




 Ontstaan van de gemeente Willeskop

Tegen het eind van de 18e eeuw werd midden in Willeskop een klein
verdedigingswerk aangelegd 'De Pleyt' genaamd. Het was een onderdeel van de
Oude Hollandse Waterlinie. De in de nabijheid gelegen boerderij en
schippersherberg 'de Pleyt' deed tot ver in de 19e eeuw dienst als rechthuis.
Vanaf 1818 werden de gerechten Willeskop, Kort-Heeswijk en Blokland
samengevoegd tot de gemeente Willeskop. Deze drie Ambachtsheerlijkheden
vielen tot die tijd onder Utrecht. Het huidige wapen is afgeleid van het voormalige
heerlijkheidswapen, waarbij het eerste en vierde kwartier omgedraaid werden.
Dit eerste wapen werd verleend op 30 september 1818. Het huidige wapen stamt uit 1908.


          

                                                               


 Steenindustrie

In de 19e en 20e eeuw werden er vier steenfabrieken gebouwd in Willeskop.
Steenfabriek IJsseloord werd opgericht in 1867, maar op deze plek was al in
1865 een overdekte oven aanwezig. In 1944 werd de fabriek geslopt.
Van IJsseloord zijn onder de schuur en directeurswoning bewaard gebleven.
Een andere steenfabriek was de Vlamovensteenfabriek M.P. Splinter n.v.
Deze kwam voort uit Steenfabriek De Hoop die gesticht werd in 1867.
Hier werden stenen gemaakt in Waal- en Rijnformaat. De fabriek werd in
1974 opgeheven en gesloopt. De steenfabriek bestond uit een directeurswoning,
een ruimte voor de ovens, schoorsteen, droogrekken en -hutten. De directeurswoning,
Willeskop 88, is wel bewaard gebleven. Dit huis is gebouwd van stenen uit deze steenfabriek.
De Montfoortse Waalsteenfabriek v/h Gebr. Wiegerinck werd opgericht in 1906 en gesloten in 1975.
Stenfabriek De Vlijt heeft slechts kort bestaan en is in 1904 gesloopt.
Er staan nog enkele arbeidershuizen uit de tijd van de steenfabrieken aan de N228.

 Einde van de zelfstandige gemeente

In 1989 is Willeskop bij de gemeente Montfoort gevoegd.
Hiertegen was destijds veel verzet onder de Willeskopse bevolking.
Als protest bevestigden veel Willeskoppers een bordje van een (Willes)
koppige stier aan hun huis. Toen Willeskop uiteindelijk toch bij de gemeente
Montfoort werd gevoegd, plaatste het gemeentebestuur een bronzen
beeld van een stier als herinnering in de gemeente.
Dit beeld is gemaakt door Toon Grassens.

JAARSVELD

Jaarsveld is een plaats gelegen in de Nederlandse provincie Utrecht.
Het maakt deel uit van de gemeente Lopik. Het ligt ongeveer
7 km ten zuidwesten van IJsselstein. Jaarsveld is gelegen aan de rivier de Lek
 
De voormalige gemeente Jaarsveld is sinds 1943 overgegaan in de gemeente Lopik.
Een groot gedeelte van de nieuwbouw van Lopik is gebouwd op voormalig grondgebied van Jaarsveld.

Kasteel Jaarsveld

                                                   
http://home.zonnet.nl/kasteelutr/fotos/Jaarsveld5_20040125.htm

Net buiten het dorp ligt het kasteel Jaarsveld of Veldenstein.
Het kasteel wordt voor het eerst vermeld in 1327, maar werd in
1673 vernield door plunderende Franse troepen.
Daarna verviel het langzaam. In de nabijheid van het vervallen slot werd
omstreeks 1760 het huidige Huis te Jaarsveld gebouwd door Cornelis de Witt,
een kleinzoon van de raadspensionaris Johan de Witt.
Het is een bescheiden buitenplaats bestaande uit een eenlaags herenhuis en
een klein park waarin de grachten van het oude slot zijn opgenomen.

HET GROENE HART

Cabauw

 
Cabauw met de Jacobuskerk

Cabauw is een klein dorp in de gemeente Lopik, in de Nederlandse provincie Utrecht.
Het dorp ligt in de polder Lopikerwaard.

De polder Cabauw is in de 13e eeuw ontgonnen.
Het was geen cope, maar een zogenaamde restontginning
evenals Blokland. De naam Cabauw wordt in 1253 voor het eerst genoemd.
Het is dan in bezit van Jan van der Lede, heer ook van Haastrecht

Bezienswaardigheden

In Cabauw staat een meetmast van het KNMI.




De fraai gerestaureerde molen is een in 1773
gebouwde waterwipmolen. De beklimming van de molen
biedt bij mooi weer een fantastisch vergezicht over de waarden.  

Daarnaast is Cabauw een typisch polderdorp,
waarbij de bebouwing aan een vaart is gelegen.
Ten westen van het dorp vinden we de wipwatermolen .

  

Een dagje in Leerdam.

Leerdam ontving  in 1407 Stadsrechten. Het riviertje de Linge,
omgeven door rietwallen en veel waterlelies bepaalt mede de sfeer van het landschap.
Tot 1984 behoorde het tot de Vijfheerenlanden.

De rijke historie van het stadje Leerdam kan worden gevonden in
goedbewaarde historische gebouwen zoals de Kerk, het Hofje van mevrouw van Aerden,
de overgebleven en gedeeltelijk gerestaureerde stadsmuren van de Zuidwal en het Oude Raadhuis

Grote Kerk (Leerdam)

 

Grote Kerk

De Grote Kerk in het centrum van de Zuid-Hollandse plaats Leerdam
is een laat-gotische kruiskerk met romaanse toren uit de 13e eeuw.

De kerk bestaat uit een driebeukig pseudobasilikaal schip.
Bij de restauratie in de periode 1862-1863 heeft men de kerk
in neo-gotische stijl verbouwd.
Bij de restauratie van 1957-1960 (en tevens laatste restauratie)
is de kerk weer teruggebracht naar de situatie van voor 1862.

Het orgel van de Grote Kerk, bestaande uit 10 registers,
is gemaakt in de periode 1852-1854 door de firma Bâtz en Co uit Utrecht.

De kerk is een rijksmonument en wordt gebruikt
door de Hervormde kerk "Hervormd Leerdam".

 

Kunst in het Glasmuseum

Het Nationaal Glasmuseum in Leerdam beheert een belangwekkende
en rijk gevarieerde verzameling kunstnijverheid in glas, zowel op het
gebied van gebruiksglas als op het gebied van sier- en kunstglas.

De collectie glas, oorspronkelijk verzameld door Cochius,
is in de loop der tijd uitgebreid met talloze deelcollecties,
waardoor het museum thans in staat is een representatief
beeld te geven van de ontwikkeling van de Nederlandse
vormgeving en beeldende kunst in glas vanaf circa 1880 tot heden.
De collectie bestaat voor een belangrijk deel uit
kunstnijverheidsproducten van de Glasfabriek Leerdam.

Behalve Leerdamglas zijn in de collectie enkele representatieve
kernen van glas van andere producenten van kristal in
Nederland vertegenwoordigd, o.a. van Glashuis Muller te Amsterdam en
van de Kristalunie Maastricht, die vooral in het interbellum actief waren.
Op het gebied van het moderne Nederlandse glas bezit het museum een
eveneens representatieve verzameling hedendaags (vooral)
Nederlands Studioglas, waarin de pioniers uit de jaren zestig en zeventig
zijn vertegenwoordigd tot aan een huidige generatie die grotendeels is
afgestudeerd aan de autonome glasafdeling van de Gerrit Rietveld
Academie te Amsterdam. De totale collectie bedraagt thans zo’n 7500
objecten en is daarmee veruit de grootste en meest volledige van
Nederland op het gebied van 20e eeuwse kunstnijverheid in glas.

Mensen maken al duizenden jaren glas door verhitting van een mengsel van zand,
kalk en soda. Het oeroude ambacht van glasblazen wordt ook nu nog steeds beoefend.
In het de Glasblazerij Leerdam laten internationale glasblazers zien hoe zij te werk gaan.
Met een blaaspijp halen zij het vloeibare glas uit de gloeiend hete smeltoven,
blazen lucht in de pijp en vormen het glas net zo lang tot een vaas, drinkglas,
schaal of ander object ontstaat. De glasblazer doet met het hete glas wat hij
wil om het beoogde resultaat te krijgen. Dat vereist veel inspanning en vakmanschap!

    

Mensen maken al duizenden jaren glas door verhitting
van een mengsel van zand, kalk en soda. Het oeroude ambacht van
glasblazen wordt ook nu nog steeds beoefend. In het de Glasblazerij
Leerdam laten internationale glasblazers zien hoe zij te werk gaan.
Met een blaaspijp halen zij het vloeibare glas uit de gloeiend hete smeltoven,
blazen lucht in de pijp en vormen het glas net zo lang tot een vaas, drinkglas,
schaal of ander object ontstaat. De glasblazer doet met het hete glas wat hij
wil om het beoogde resultaat te krijgen. Dat vereist veel inspanning en vakmanschap!

Mensen maken al duizenden jaren glas door verhitting van een mengsel van zand,
kalk en soda. Het oeroude ambacht van glasblazen wordt ook nu nog steeds beoefend.
In het de Glasblazerij Leerdam laten internationale glasblazers zien hoe zij te werk gaan.
Met een blaaspijp halen zij het vloeibare glas uit de gloeiend hete smeltoven,
blazen lucht in de pijp en vormen het glas net zo lang tot een vaas, drinkglas,
schaal of ander object ontstaat. De glasblazer doet met het hete glas wat hij wil
om het beoogde resultaat te krijgen. Dat vereist veel inspanning en vakmanschap!

Het Hofje Van Aerden

Het Hofje is bestemd voor vrouwelijke familieleden van Maria Ponderus of van Pieter van Aerden.
Waren er geen behoeftige familieleden dan mochten derden er wonen, mits van Protestantse huize.
Het Hofje is in Leerdam terecht gekomen omdat de meeste familieleden van de stichteres bij
haar overlijden in Leerdam bleken te wonen. Prins Willem V, de vader van Koning Willem I,
schonk aan de familie het terrein waar vroeger het Kasteel van Leerdam had gestaan,
vanwege de generaties lange goede contacten tussen de Oranjes en de familie.

---

 Majestueus aan de rivier de Linge ligt het Hofje van Mevrouw Van Aerden.
Het is gezichtsbepalend voor Leerdam en met wat fantasie de Leerdamse Sacré Coeur te noemen.

Nederland telt vele Hofjes welke stevig ingeklemd zijn in stadscentra.
De locatie van Het Hofje van Mevrouw Van Aerden aan de rivier de Linge is daarom uniek.
De stijl van het Hofje van Mevrouw Van Aerden is een mix van
Hollandse degelijkheid, Franse elegantie en een tikje Rococo.
 

15 november 2007 is een historische dag in het bestaan van het
Hofje van Mevrouw Van Aerden (235 jaar na de opening).
Op genoemde datum opent het Hofje haar deuren als museum.
Het museum brengt u een verrassende stap terug in de
vaderlandse geschiedenis, waarin het Huis van Oranje,
de 80-jarige oorlog en Napoleon een belangrijke rol speelden.
Ook biedt het museum u een bijzondere schilderijencollectie
van 17e eeuwse meesters in een 18e eeuwse setting.

 


Hoewel de poten van de blauwborst iets langer zijn, doen gedrag en bouw denken aan de roodborst,
waaraan de vogel dan ook nauw verwant is. In het zomerkleed, waarin de vogel in Nederland altijd te zien is,
voorkomt de kleur van de borst van het mannetje echter iedere verwarring.
Deze is namelijk helder blauw met een oranjerode of witte vlek in het midden.
In de winter lijken de mannetjes op de vrouwtjes,
de blauwe borst heeft dan plaats gemaakt voor een witte keel.

Het voedsel van de blauwborst bestaat onder andere uit insecten en kleine vruchten.
Het nest bevindt zich doorgaans dicht bij de grond en is goed verstopt.
De zang van de blauwborst is gevarieerd en ook 's nachts vaak te horen.

In Nederland komen twee ondersoorten voor, de witsterblauwborst
(Luscinia svecica cyanecula) en de roodsterblauwborst (Luscinia svecica svecica).
De ondersoorten zijn te onderscheiden doordat het mannetje van de
witsterblauwborst in het zomerkleed een witte vlek op de blauwe borst heeft,
terwijl deze vlek bij de roodsterblauwborst rood is.

Krimpenerhout in Krimpen aan de Lek

Bedreigd gebied
Aan de noordkant van Krimpen aan de Lek ligt het natuur-recreatiegebied Krimpenerhout. Inwoners van Krimpen aan de Lek komen hier graag wandelen, hun kinderen laten spelen of de hond uitlaten. Bovendien is het onderdeel van Nationaal Landschap het Groene Hart.

 Het Groene Hart.


   

Lek (rivier)

Lek (rivier)
Lengte	62km

De Lek is een Nederlandse rivier die vanaf Wijk bij Duurstede de voortzetting vormt van de Nederrijn en zich bij Kinderdijk verenigt met de Noord: als Nieuwe Maas zet de rivier zich in westelijke richting voort. De lengte bedraagt 62 kilometer.

Het Loetbos is ongeveer tien kilometer lang. Het bos wordt afgewisseld met hier en daar een stukje grasland en ontelbare slootjes met kleine houten bruggetjes erover.

Het Groene hart;de plek waar Holland echt Holland is ! 


 



      

     

Weilanden,molens en vergezichten.Boeren hebben dit polderlandschap
gemaakt.Het Groene Hart;daar waar bewoners ver onder de zeespiegel leven.
Plassen,rivieren en boezemkaden.De strijd tegen het water duurt voort.
Ontdekt de hoogte punten van dit lage land, gelegen tussen de grote
4:Amsterdam,Utrecht,Den-Haag en Rotterdam.

Bergambacht ligt in het midden van de schitterende Krimperwaard.
Het poldergebied leent zich prima voor een ontspannende
wandeltocht over een boerenweggetjes,
onderweg genietend van vogels en weidebloemen.


   
                               
                                                                    

Over Bergambacht

De gemeente Bergambacht bestaat uit de drie kernen Ammerstol,
Berkenwoude en Bergambacht. De totale oppervlakte
is 3.818 ha en op 1 januari 2006 woonden er 9.399 mensen in de gemeente.
De gemeente is landelijk gelegen in de Krimpenerwaard,
aan de rand van het Groene Hart en grenzend aan de rivier de Lek. 

     
Blauw borst                 IJsvogel                  Ziverreiger           Zwarte zwanen


 

Kostbare drukken van Gheraert Leeu.