GLOBAL WARMING

'k Weet het, 't is pure nostalgie, maar je kan toch onmogelijk  Collegeville (naast Phenixville, waar Gaetan en Frieda wonen) bezoeken zonder even langs te lopen bij de firma waar je 37 jaar lang voor hebt gewerkt zonder ooit het hoofdhuis te kunnen aanschouwen. Al was het maar om te constateren dat al de dollars die je voor Wyeth hebt verdiend, goed en wel besteed zijn. En ja hoor, er wordt zelfs gewerkt. Links staat ergens een foto van Gaetan, zittend in zijn bureel, met in het spiegelbeeld onze auto (een AUDI cabrio van Frieda)
Dag Wyeth, het waren goede jaren...

Mensen die onze manier van reizen kennen, weten dat we dol zijn op contrasten. Wel, dit was er een om U tegen te zeggen. We waren al aardig aangepast aan de proporties van onze motorhome en hadden het in een euforische bui al eens over onze living, de keuken of (stel u voor) soms de badKAMER. 
En toen arriveerden we bij Gaetan en Frieda.  Een mansion met kasteelambities, prachtig gelegen in een golvend landschap en omgeven door een fraaie tuin. Het interieur was al even stijlvol, met een perfecte mengeling van waardigheid en gezelligheid. Voor ons was het de eerste uurtjes opletten om niet te verdwalen op weg naar de "morning room", of de "weekend dining room". De "scotch corner", de "Martini dry niche" en de "hot tub" hadden we daarentegen iets vlugger gelocaliseerd. Voor de wijnkelder, de fitnessroom en de diverse tuinterrassen hadden we constant assistentie nodig.
Maar dit alles verdwijnt in het niet, vergeleken met de gulle gastvrijheid en warme welkom van de eigenaars : Gaetan en Frieda !  Holy mackerel !
Gaetan, een sportieve 20 kg vermagerd,  maar geen gram aan spontane charme verloren,  en Frieda, die de amerikaanse keuken verheven heeft to culinair wonder en ons steeds opnieuw verraste met fijne originele hapjes.  Bovendien ontpopten ze zich alletwee als volwaardige gidsen, voor wie geen moeite teveel is om hun liefde voor de streek en zijn historische achtergrond aan hun gasten over te brengen.
Dit is ongetwijfeld een topic in onze omzwerving door de US, die moeilijk te evenaren zal zijn.
Gaetan en Frieda, bedankt en tot later.
Het was koud en vochtig deze morgen, toen ons amechtig paard hinkend onze kleine woonwagen door de vallende sneeuw op gang trok.....

Er zijn er nog 27.000 in Dutch Pennsylvania alleen.  En ze hebben niks met Nederland(s) te maken, want ze spreken Deutsch. Dit werd door de jaren heen verbasterd tot Dutch. Die mensen willen totaal onafhankelijk van de wereldse Amerikanen leven en gebruiken daarom geen electriciteit, of benzine. Ook geen TV, radio, auto enz.  Hun ijskasten, strijkijzers en verlichting werken op propaan, hun water halen ze uit eigen putten en ze rijden rond in buggies waarmee ze het verkeer compleet in de war sturen. Ze dragen eenvoudige zelfgemaakte kleren, waarvan iedere knop, haak of speld zijn betekenis heeft. Het zijn echter gelukkige, stressloze mensen die zeer dicht bij de natuur staan en uitstekend voedsel produceren, dat prijzig verkocht wordt op de plaatselijke markten en erg in de smaak valt van de "worldly American"

"Cheese" zei ik en de tafel achter ons deed mee. Het kon moeilijk anders, we aten een "Philly cheessteak", en dronken er een liter rode Chimey bij.  We zouden het in België nooit doen,  maar hier hartje Philadelphia (in de volksmond Philly) mag dat.

Maar dat is dan voor vandaag het laatste.... slagveld. Valley Forge : en deze keer eens geen Amerikanen tegen Amerikanen, maar Amerikanen (Generaal Washington) tegen de Engelsen.  Voor de rest een identiek scenario, honderden monumenten, gedenktekens, triomfbogen ed.   Met enkele lichte nuances, hier stierven meer manschappen dooor de koude overwintering dan door het vijandelijk vuur.  De hutten waren verblijfplaatsen voor 12 man (amerikanen). De Engelsen zaten in geconfisceerde huizen.  En toch zijn ze verloren ha ha !

Fonetisch voor schol, gezondheid, cheers.
Eventjes de bloedige veldslag doorspoelen in de Ierse pub van Gettysburg.  Met een Guiness en een bord chicken wings, waar we gelukkig de "mild" versie van gekozen hadden,  zodat we mekaar na 3 guinessen terug min of meer konden verstaan.

Op 1, 2 en 3 juli 1863 vond in Gettysburg, een dorpje van 2 man en een paardekop, de beslissende veldslag plaats tussen de Noordelijken (The Union of Yankees met General Meade - 93.000 man) en de Zuidelijken (Confederates met General Robert E. Lee - 75.000 man). Een nogal verwoede strijd, want op 3 dagen werden meer dan 55.000 man gedood of verwond, met als triest hoogtepunt uit heel de Amerikaanse oorlogsgeschiedenis (en dat kan toch tellen) op 3 juli de befaamde "Pickett's Charge" : een Zuidelijke generaal die een charge uitvoerde en zich te pletter liep op de Noordelijke kanonnen (the valley of death - foto). Van de 12.000 man vielen er 8.000 (dood of gewond) in 15 minuten tijd ! Ongelooflijk !  Over het slagveld staan meer dan 1.500 monumenten, zowel voor de winnaars (Noordelijken) als de verliezers. Daarmee vergeleken lijkt Waterloo op een ganzenbordspel. In het dorpje zelf is hardnekking gevochten, en toch viel er maar één burgerslachtoffer, een meisje van 17, dat gedood werd door een verdwaalde kogel (en daarvoor uiteraard ook een monument kreeg).
Ieder huis in het dorp heeft zijn verhaal en vertelt dat ook gedetailleerd op koperen platen aan de gevel.  Zelfs dat ene huis, waar op de plaat te lezen staat : "On this site, in July 1863... nothing happened"

Onze buur, Ed, samen met zijn hondje, dat elke dag zelfgemalen filet pur te eten krijgt en enkel zuiver bergwater drinkt uit busjes van $2,49.
Ed's vriend dronk enkel Whisky : één fles per dag.
Toen Ed vernam dat we uit België kwamen begon hij te kwijlen als de hond van Pavlov ..."Belgian Beer.... it's the best".  We hebben hem een flesje blonde Leffe gegeven (dat we nota bene in New York hadden gekocht).
Ze waren op de terugweg van Florida en hebben ons nuttige info bezorgd over de campings aldaar. Nu maar hopen dat het geen homo-campings zijn.
Ik heb Ed in ieder geval eens diep in de ogen gekeken en ik kreeg prompt een toffe barbacue : "Niet meer nodig, heb er thuis een grotere"
Thanks Ed

Wat was eerst....  de stad
                    of   de chocolat?


Iedere Amerikaan tussen de 7 en de 77 jaar kent HERSHEY, de grootste chocolade/pralinesproducent ter wereld. In België totaal onbekend want bijlange zo goed niet als onze Callebaut.
Als je van Chocolat Avenue links Cacao Avenue indraait ontplooit de gigantische fabriek zich in volle glorie. De lantaarnpalen hebben de vorm van hun "beroemde" KISS pralines.  Heel de stad, met scholen, hospitalen winkels,  sportvelden ed. zijn opgericht door Mr. Hershey, uitvinder van de melkchocolade. De man heeft, in navolging van Disney een soort Chocolat World opgericht, waar je met een autobus doorheen wordt geloodst. Niet echt drie sterren, maar 't lag op onze weg

Ik heb het hier nog niet over de staat, maar wel over de rivier, die de grens vormt tussen Pennsylvania en New Jersey. De rivier stroomt door een prachtig natuurreservaat met bossen, watervallen en, tot mijn aangename verrassing stukken hoge venen, maar dan veel desolater en uitgebreider. We hebben onze eerste trektocht van enige betekenis (te voet dus) ondernomen en dat is zoeens iets anders dan twee stappen van de keuken naar de badkamer of 10 meter van de RV naar een vettige  hamburgertent.
Op één van deze tochtjes vonden we een droomplaats : een meertje, stukjes hoge venen (foto hierboven) en zowaar een picnictafel, zomaar langs een verlaten zandweg. Een droomplaats om wild te overnachten. En met wild bedoel ik het opstellen van de RV op een onbewaakte (en in dit geval verboden - want natuurreservaat- plaats, zonder enige aansluiting.)  Het wild overnachten waar jullie aan dachten wordt daarmee natuurlijk niet uitgesloten, integendeel.
We kregen ons woonhuis zonder al te veel moeite en krassen op de goede plaats en genoten volop van de simpele dingen des levens, zoals daar zijn : patatten schillen, aperitieven met zoete Californische wijn en kaas, een blik witte bonen en frankfurter worsten opwarmen  en de tafel decoreren met versgeplukte veenbloemetjes.
Ons patatten waren nog niet warm of daar verschijnt toch uit het niets een slee van een wagen, met 4 antennes en 6 zwaailichten : park ranger omhangen met revolver, patroongordel, walkie-talkie, kapmes, gsm met microfoon op de linkerschouder en een blinkend opgepoetst koperen plaatje met zijn naam :       J. APPEL.  Ik heb me echt moeten bedwingen om te vragen of zijn voornaam misschien Jonagold was. Mijn beheersing werd  waarschijnlijk gevoed door het feit dat de man zijn handen liet twijfelen tussen zijn revolver en zijn handboeien.
Achteraf viel het allemaal nogal mee ; de man was heel vriendelijk, maar kordaat en untouchable : hij weigerde zelfs mijn aangeboden aperitiefje.  We kregen tijd tot 22 uur om ons kokeneten af te ronden en dan moesten we uit het natuurpark, ons droomplekje, verdwenen zijn. Wat we gelaten hebben gedaan.

Hierbij links en rechts een reeks foto's van het Delaware natuurpark, en voor de militaristen onder ons : enkele kiekjes van West Point, de Militaire hogeschool waar alle officieren  gekweekt worden.  Indrukwekkend, maar veel te koud om er ten volle van te genieten.

Gisteren wild gekampeerd naast een mooi gelegen "natural pond", midden in de bossen.  Er lag een dorpje vlakbij (COLUMBIA) dat bij het binnenrijden trots meldde dat er een gewapende burgerwacht patrouilleerde om stouterikken en drugaddicts af te straffen. We hebben geen van beiden gezien, de burgerwacht trouwens ook niet. En dat was niet te verwonderen, want de temperatuur zat weeral 5 graden onder Celsius.  Dat maakte dat, wilden we overleven, we onze verwarming op maximaal moesten zetten, want deze motorhome komt uit Californië en is absoluut niet voldoende geïsoleerd.   De thermostaat sloeg continu aan, met als gevolg dat we rond 4 uur 's nachts wakker werden van de kou : batterij volledig plat ! (de huisbatterij wel te verstaan, er is nog een autobatterij die voor dergelijke aangelegenheden niet aan bod komt)
We hebben nog tot zonsopgang liggen beven, dicht bijeen, onder de dekens, badhanddoeken, truien, mantels  ed. Op 5 minuten waren we gewassen (!) en  aangekleed.
We zijn spoorslags naar de eerste de beste mall gereden en hebben twee fantastische dekens gekocht. Tegen de tijd dat we in Florida aankomen zijn we volledig uitgerust voor een strenge winter.

Meest oostelijk deel van de US, desolaat op dit moment .  Buiten enkele hongerige meeuwen en moedige wandelaars, die de kou trotseren , zijn er enkel de langgerekte stranden en de ongelooflijk zuivere lucht.
Cape Cod heeft wel enkele interessante dorpjes (of steden : het verschil is ons nog niet duidelijk). 
Plymouth bv, waar in 1620 de eerste kolonisten (pelgrims) aan land kwamen met de Mayflower, waarvan hier trouwens een kopie ligt te dobberen op ware grootte. Op het kerkhof van Plymouth (burriel hill) staan de graven van die eerste  pelgrims.  Mooi uitzicht hebben ze wel op de baai, met Mayflower in het midden.  Of ze dat leuk vinden is een andere vraag; die mensen hebben meer dan 100 dagen in storm, hongersnood en kots op dat ding gevaren.  Trouwens van de 160 pelgrims zijn er maar 57 levend aangekomen. Een tiental van ligt hier dus, met de voeten naar de Mayflower. De anderen zijn uitgezworven en hebben nederzettingen in de omgeving gesticht.
Chatham : Eén van de talloze vissersplaatsen op het langerekte Cape Cod schiereiland. We hebben er uitstekend gedineerd, met oesters (formidabel!!), kreeft en gegrilde zwaardvis.  Eén glas wijn  (en dat is al te veel als je nog moet rijden.b

Foto's Cape Cod links
           Plymouth rechts
De onderste foto links is de plaats waar MARCONI voor het eerst draadloos verbinding kreeg met Engeland.  (Boodschapje van Rooseveldt aan King Edward)

De foto rechtsonder is er  een van een typisch Amerikaans eethuis : lekkere zelfgemaakte pannekoeken : ongeveer anderhalve centimeter dik, nog week in het midden en zwemmend in de maple syrup.

"De koe bij de horens vatten" was het motto van deze week. Amper onze gloednieuwe RV in handen of we stoven de Interstate 95 op (de drukste freeway/tollway) van heel Amerika) en maakten achtereenvolgens New Jersey (NJ), New York State (NY), Connecticut (CN), Rhode Island (RI) en Massachusetts (MA) onveilig. Toegegeven RI is de kleinste van de 50 staten, maar rekening gehouden met de weersomstandigheden was dit toch een prestatie, vonden wjzelf. Want de regen, die was in alle staten en wij trouwens ook. Alleen de streek rond Boston was hierop een uitzondering : daar sneeuwde het !!  Overdag kwam de temperatuur amper boven de 32F  (= vriespunt), maar met de gure wind voelde het veel kouder aan. Vooruitziende Dien had gelukkig voldoende fleezen (fleeces, fleecen, vliezen?) ingepakt, maar het juiste schoeisel hadden we helaas niet bij. Tijdens onze zelfgemaakte citytrip moesten we ons continu bedwingen om onze bevroren voeten niet in een large Brasilian Starbuck's coffee (2.20 $) te ontdooien.
Boston is prachtig : veel oude gebouwen, die stuk voor stuk worden gekoesterd als relikwieen ( sorry maar ik zit hier op een amerikaanse qwertz en die heeft geen trema's).  Relikwiejen dus; van de eerste pioniers (Engelse pilgrims 1620) en later van de eerste amerikanen, na de onafhankelijkheidsoorlog (tegen de Engelsen)
Op iedere hoek een Dunkin's Donut, Joe's pizza, Burger King en Wendy's stuffed potatoe. En geloof het of niet, we zijn amper een week verder en die rommel begint al lekker te smaken. Vooral doorgespoeld met een 1/2 kilo ijs, overgoten met een scheutje diet coke.
Op vraag van velen : (let's call it FAQ's from now on)

En hoe ist met jullie "caravan"? Nog geen blutskes?
Nee, nog niet!
En bovendien, zeg nooit caravan tegen een RV, that's an understatement.
Trouwens, de RV doet het prima en heeft onze ongewilde experimenten met glans doorstaan. In het woongedeelte staat een kerstboomachtig schakelbord met mooie rode, gele en groene lichtjes, die op de meest onverwachte ogenblikken aan- en uitfloepen. Op 5 lichtjes na weten we perfect waarvoor ze dienen, en vooral, welke kleur ze het liefst hebben.
We hebben ondertussen ook al wild gekampeerd, met onze propaanstoof op max. ( niet uit te houden anders : 28 graden F (reken maar uit).
Op een luxe KOA camping hebben we uitgebreid gedoucht, gerestroomd (op de pot) afgewassen en gekuist. We hebben ons afvalwater e.a. gedumpt en vers water ingeslagen. Tot onze aangename verrassing kwam er water uit de kraan en gas uit de kookplaat. Laten we dat zo proberen te houden!
Tot later...

De streek rond Boston ligt volmet dorpjes die gesticht werden door de eerste (engelse) kolonisten, vandaar New England.
Dit is zo'n typisch huis, omgeven door een tuin zonder afrastering.  De eerste keer parkeerde ik plompverloren op zo'n stuk grasland, waarop prompt een vrouw door de bovenvenster riep "Excuse me... what are you doing on my lawn??"
'k Zal't nooit meer doen ...

We lagen op minder dan een kwart van ons kingsizebed als lepeltjes in mekaar en staarden verdwaasd naar de digitale klok. 03.55 am stond er op de lichtreklame van onze wekker, in  cijfers die zelfs een blinde met het grootste gemak kon ontcijferen.
"03.55 am, en ik ben klaarwakker" zei Dien.
"Ik zie het" antwoordde ik totaal overbodig ; "jetlag".

We hielden het nog uit tot 06.00, ook am, stonden op en gingen amerikaans ontbijten om onze miserie te verdrijven. Dat is trouwens wonderwel gelukt met gebakken aardappeltjes, roerei, spek, worstjes, wafels met maple syrup, verloren brood, bagels, en californische bergaarbeitjes met slagroom. Na een misprijzende blik op de fitnesszaal en zwembad met yacouzi reden we met de Sheraton shuttle naar de "New Jersey Gardens Outlet Mall" (Tip van mijn nichtje Leslie). Een soort Wijnegems Shopping center, gevuld met overschotten van gekende merken. Goedkoop, maar even vermoeiend. En amerikaans natuurlijk, met stars & stripes, cocardes en Gershwin blaaskapellen.

We aten vettige steak wrap met coke en trokken ons, geladen als pakezels terug in onze hotelkamer (lakens, oversized badhanddoeken, petjes, strandslippers, chocolade en twee nieuwe telefoonkaarten).  Vooral de strandslippers zijn een nogal bizarre aankoop, want het is hier 40° F (even rekenen : F - 32 x 5/9 = C).. Dus tussen de 4 en de 5° : juist warm genoeg om de opgehoogde sneeuw op de parkings te doen smelten.

Ondertussen is het weeral tijd voor het diner, en maar goed ook : het steakje van deze middag is al verteerd,  de wrap zal nog wel enkele dagen op onze maag blijven liggen.
Maar niet geklaagd : reizen is een werkwoord : we reizen deze avond naar  de tweede verdieping, daar bevindt zich het Sheraton steakhouse.  Enjoy!!

PS : dit is het eerste berichtje vanuit de US, simpelweg om eens te testen. Ik hoop dat er iemand op reageert, dan ben ik gerust.
De nieuwe berichtjes staan nu bovenaan en de muziek heb ik vermoord.  Tot nog eens...