het geheim van de strijkplank

(hiernaast het huis waar Peter een flat heeft, Porcellangasse 44/46)
Was het gisterren de "fietsdag", vandaag was het de "te voet dag". En waarom? Om 2 redenen: men geniet meer van elk hoekje van een stad, als men het als het ware langzaam ontdekt. Bovendien, als men wat bewonderenswaardig ontdekt, op weg naar een bepaalde bezienswaardigheid, kan men direct  zijn bestemming veranderen...Tweede reden is dat ik maar een simpel Aalsters stadsmeisje ben dat nog nooit alleen de metro heeft genomen. Echt waar! Als ik al eens de metro moest nemen was mijn dochter Griet erbij of iemand anders. Ik ben dus echt metro-achterlijk! (en misschien op andere gebieden ook, maar als je daar al achter komt, steek het me dan aub niet door).
Te voet dus. Het plan was van naar het Museum voor toegepaste kunst te gaan en naar het Belvedere en dat, struinend, zoals dat heet, doorheen de oude stad (een metro- of tramnemer, kan alleen maar via de Ring gaan). Maar ik geraakte gewoon niet op de uitgestippelde weg. Ik viel echt van de ene verbazing in de andere. Ogen te kort. He wat is dat? Gaan kijken en daarna weer: he wat is dat? Zo heb ik de Petruskirche ontdekt, een parel van barokke kunst, om van omver te vallen. Mischien hebben jullie al kerken gezien met integraal beschilderde plafonds, maar ik nog niet. En klaar dat het was! Niks geen somber gotisch hol met donkere glasramen zoals bijvoorbeeld in Aachen. Je kon er je gazet lezen. Niet dat ik dat gedaan heb, maar in geval van een kerkboek lijkt me dat wel leuk meegenomen.
De Graben met de Pestzuil heb ik zo ook ontdekt. Moet je heden ten dage niet associeren met doden en lijden, zoals de naam doet vermoeden.  Integendeel, de meest chique winkels vind je er, de beroemde patisserie Demel (van de Sachertorte), banken, juweliers, exclusieve schoenwinkels waar dingen in de solden staan, die je bij ons in het afgelopen seizoen, nog niet eens zag...
De Stephansdom gezien bij dag (gisteren bij nacht, onze Indier was immers in de buurt)
Zo op de Michaelisplatz beland (het beroemde verzamelpunt van de paardenkoetsen), vandaar in de Spaanse rijschool en vandaar in het paleizenkomplex de Hofburg. Dan de straat (de Ring) oversteken en op de Theresienplatz naar het kunsthistorisches museum.
Ik heb daar onvoorstelbaar mooie Breugels, Rubensen, Vermeers, Raphaels, Carravagio's gezien.
En ik heb er ook gegeten. Ha ja! Ik ben al redelijk lang van gedacht dat je op elke historische plaats iets deftigs moet kunnen eten of drinken en doe dat dan ook konsekwent (bijvoorbeeld een Picon - vin - blanc in de Gouden sloep op de Brusselse Grote Markt). Awel, de musea hebben het begrepen: heden ten dage beginnen ze een serieuze catering te hebben van een gerenomeerde zaak. Brefkes: het was heel lekkere patisserie en een heerlijke koffie verkeerd. En zoals dat hoort, laat je er dan ook fotograferen "could you take my picture please?" aan je tafeltje. Om het prentje helemaal af te maken laat je je dan nog een stukje klassiek voorzingen door een vriend met stem, maar die was er nu niet bij.
Je kon er ook oude Romeinse en Egyptische kunst bekijken, maar daar ben ik vlot doorgegaan. Ik had in dat stuk van het museum eigenlijk meer oog voor de muur- en plafondversieringen. Iedereen zijn ding. Sommigen vallen flauw van een intacte Griekse vaas of een Etruskisch beeld. Ik niet dus.
Heb er bijna 4 uur binnengezeten. Es reicht!
En daarna naar iets totaal anders. Een ander tijdperk. Van de schilderkunst van 1550 naar die van 1900: Klimt, Schiele en Kokoska in het Leopoldmuseum. Een totaal modern, recent gezet gebouw. Schiele heeft me tot in het diepste van mijn ziel beroerd. Het was een leerling van Klimt. Zeer jong gestorven, amper 28 jaar geworden (aan de spaanse griep, net zoals zijn zwangere vrouw).
Er stonden ook enige meubels en siervoorwerpen van de Wiener Werkstatte, bloedmooi en alhoewel 100 jaar oud, nog STEEDS modern.
Opde blitze Leopoldplatz alweer wat gedronken (het was weer 27 graden) en dan met het plannetje in de hand naar huis. Geen weg-improvisatie meer, nu. Heb toch nog verloren gelopen en toen ik eindelijk ter bestemming was, had ik weer wat voor. Ik had van Peter vanmorgen de huissleutel gekregen. Probeer op de derde verdieping de sloten van alle apartementen, maar geeneen waar die sleutel op paste! Dan beginnen bellen, maar niemand deed open. Uiteindelijk hoor ik de lift stoppen op de tweede verdieping, haast er mij naartoe met de vraag "Wissen sie wo Peter Hainzl wohnt?". "Maar natuurlijk Madam, die woont naast ons" Op de tweede verdieping dus.
Tja, de leeftijd komt niet alleen.
Ik had ook wat inkopen gedaan om bij te geven bij de artichokken  die ik gisteren op de Nashmarkt gekocht had . Peter heeft nog nooit artichokken gegeten. Daar verschiet ik nu van zie! Ons moe zou zeggen  Azu ne gedistingeirden maan en nog geen artichokken gegeten...
Om 20 u was het eten gereed. Hij heeft geholpen waar hij kon, maar de lieve man is geen keukenpiet.
Wij hebben ook tijdens het eten Gerhard, de gastheer van morgen opgebeld.
Dat is wel wat anders dan de gereserveerde Peter. Zo een enthousiasme! Ik had hem geschreven dat ik in de Gloriette wou eten of drinken, dat is - alweer een historische plaats - op Schonbrun. Wel, hij komt me hier oppikken en brengt me er heen.
We moeten de arme Peter zijn gereserveerdheid wel vergeven, de lieve man heeft gewoon veel te veel gasten. Ik lees hier af : 7 in juli alleen, met mij er bij 8. En nu komen er nog eens een Itliaans koppel en een Frans meisje. Hij is gewoon oversurfed.
Morgenavond meer nieuws over Gerhard. Jullie herinneren je, dat is de professor, sla me dood in wat, ik vertel er morgen meer over.
Slukes ik ga dodo en hoop dat mijn voeten wat ontzwellen, mijn tenen zien er uit als gezwollen worstjes.
Jelle

(inkom van het huis van Peter)
Servus
(dat is hier de standaard "goedendag")
Mijn eerste dag Wenen zit er op!)
Vanmorgen om 10u40 geland. Om 13u was ik op de afspraak bij Pedal Wien, een fietsverhuurbedrijf, waar mijn  besproken fiets op mij stond te wachten (waar het internet allemaal niet goed voor is!). Ondertussen was het al redelijk heet (27°). Ik kon mijn koffer daar achterlaten en "gewapend" met een stadsplan op weg! Nu ja, "gewapend" moet men met een korrel zout nemen... Voor iemand met mijn achterlijk gevoel voor orientatie immers, betekent zo een plan eerder een handicap als een wapen.
God zij dank zit Wenen stadsplansgwijs nogal eenvoudig in elkaar: je hebt een stadsring, die hoefijzervormig is en waarvan de einden allebei uitgeven op de Donau. Op die Ring staan bomen, zowel langs de linker- als langs de rechterkant van de weg; en tussen die bomen is een fietspad (haha!). Dus eenvoudig gezegd: zolang je tussen de bomen rijdt, zit je goed.
Die ring nu, is in 1850 aangelegd en daar vind je alle beroemde gebouwen terug van de "toeristische boekskes": parlement, de Hofburg, het operagebouw, stadhuis, musea...
En welke gebouwen! Monumentaal groot, immens, waanzinnig!
Ik heb die ring 2 keer afgereden, om een beetje een idee te hebben waar alles zich bevindt (2 keer 12 kilometer) en vervolgens ben ik er op goed vallend uit van afgeweken om ...van alle Jugendstil-pareltjes te ontdekken, het ene al mooier dan het ander. Ik wou doelbewust vandaag nergens binnengaan, vandaag was enkel bedoeld om de sfeer te snuiven van "Wien". Tegen het einde van de dag heb ik echter een uitzondering gemaakt: ik heb het wereldberoemde Wiener Sesession gebouwtje bezocht met de al even beroemde fries van Gustav Klimt. Ik ben sinds mijn achtiende al een hevige fan van deze Art Nouveau schilder. Zijn beroemde schilderij de Kus, hing jaaaaaren op de slaapkamer. Nu, die fries heeft me echt van mijn sokken geblazen (als ik er al aan had). Ik ben gewoon even zonder adem gevallen, alle haartjes op mijn armen kwamen recht, de tranen stonden in mijn ogen, mijn knieen knikten, mijn keel kneep toe...Djeezes! Verliefd op een schilderij! Zulke adembenemende schoonheid. Het was overweldigend.
Al de rest van de moderne dingen die in de andere afdelingen van het gebouwtje hingen of stonden waren er gewoon stront tegen (excuseer het woord).
Ondertussen was het na 17u, en tijd om bij Pedal Wien de fiets in te leveren. Ik had er trouwens couchsurfgewijs een afspraak met mijn gastheer Peter Hainzl. Dat is natuurlijk spannend. Je kent die mens enkel van zijn foto op het profiel van Couchsurf. Van op het terras van het cafe naast Pedal Wien was het dan van sebiet elke man die min of meer van  gezicht of leeftijd in "de richting Peter Hainzl" gaat, denken dat het em is, natuurlijk. Enfin, precies om 18 u dook er een man op, niet te groot, slank, met een heel mooi gezicht, en dat bleek em dus te zijn. We hebben daar samen nog een biertje gedronken en dan in zijn auto naar zijn huis. Hij vertelde dat hij de afgelopen week elke dag gasten heeft gehad.
Pozellangasse 44, pal in het centrum. Het huis is een immense oud herenhuis met 5 etages en een binnenkoer. Hij bewoont een apartement op etage 3. Via een grote poort kom je vanuit de Pozellangasse in de vestibule van het huis. Deze heeft een mozaiekstenen vloer en reusachtig  hoog plafond met plaasteren engeltjes. Vanuit de vestibule vertrekt een draaitrap met mooi ijzersmeedwerk. Schitterend alweer!
Het appartement zelf is een echte vrijgezellenflat: er ligt pakken nog te strijken was, er staat een droogrek met was in de living en overal slingert er wel wat. De keuken is een gezellig rommeltje, de wc ligt vol met lectuur en boeken en de badkamer kon wel eens een borsteltje gebuiken...
Ik heb me een douche genomen, verkleed en opgetut en daarna ging het city-waarts, waar ik mijn gastheer inviteer voor een avondmaal. Volgens mijn wens "etwas exsotisches". Het wordt na lang denken Indisch. Het was heel lekker en we hebben gezellig zitten praten.
Nadien nog een avondwandeling door een paar uitgaansstraten, bekend als de Bermuda driehoek.
Thuis nog wat nagepraat en plannen gemaakt.
Morgen vertrek ik gelijk naar de stad, als Peter naar zijn werk. Niet dat dat hoeft, ik mocht de sleutel van zijn apartement gerust hebben, en komen en gaan wanneer ik wou. Maar ik heb het liever zo en er er is bovendien nog zo veel te zien en te beleven...
Tot morgen