maandag 9 november 09

Bernkastel
Normaal, in een hotel waar je een telefoon op je kamer hebt, zoals in Clervaux, wekt het personeel je op, op het, door jou, gewenst uur. Op mijn vraag, gisteren, of ik  telefonisch kon gewekt worden (ik heb immers geen wekker bij), antwoordde de dame/verantwoordelijke nogal cru: 'nee dat doen we niet!' (ik ontdek, 's anderendaags, dat dat is, omdat het 'vroeg-aanwezig personeel', Russisch is , of Pools is, en nauwelijks een woord Duits, Frans, of Engels spreekt.... De barmannen en de 'verantwoordelijke ' zijn er dan nog niet, ...die komen, pas om 10 u!)
Ok! Ik ben 'vanzelf'' wakker  om 8u, ...na een, kwasi, slapeloze nacht (wegens - remember- de 'wandelende mieren'),  neem een ontbijt om 8u40, en vertrek om 9u naar Bernkastel, dat in theorie, maar 105 km verwijderd is van de plek waar ik me bevind!
Wegens allerlei omleidingen, hellingen en afdalingen, doe ik er zeker 3u over om in Bernkastel toe te komen. Maar la 'Grande Duché', waar ik doorheen moet, op weg naar Bernkastel,  is schilderachtig! Om de 3 km bevindt er zich wel een camping, op de meest schilderachtige plekken. En iedereen, wandelaars of fietsers, die je tegenkomt, groeten je uitbundig!
Eindelijk ben ik dan in Bernkastel, waar mijn fiets naar Traben op me wacht!
Ik heb een heel kleine hotelkamer, en, op de een of andere manier, vind ik dat best fijn. Het lijkt wel Oostenrijk, als ik 18 jaar oud was!
En nu, per fiets,  naar Traben. De rit blijkt 27 km, langs de Moesel. Heel mooi!
Op km 7 heb ik al verschrikkelijke honger. Dan maar even afgestapt in wat zich aandient als 'Bikershotel Schwiegerhof'  (een hotel/restaurant  voor fietsers).
De garcon blijkt een 'schwuler' te zijn, duidelijke iemand met homofiele neigingen en gedrag. Hij staat er alleen voor, en het duurt eeuwen voor  ik wat te eten krijg!
OK! Ik heb gegeten aan de 'saladbar', en daar heb ik geen spijt van. Maar wat ik besteld heb, buiten de 'saladbar', is gewoon, verschrikkelijk! Ik stel vast, dat de meeste Duitsers, alhoewel, bijlange geen 'boeren' meer, zich voeden alsof, ze nog alle 16 uur per dag op het 'land' werken: vet, Vet en nog eens VET!
Men serveert mij: flensjes van aardappelschrapsel, gefrituurd, met in het midden, van elk flensje, een kwarksaus met kruiden. De flensjes drijven in een heeeeeel dikke roomsaus met 'handgeplukte ' champignons! (allemaal verdacht identiek even groot!)
Als je al ooit het vettigste van het vettigste hebt geproeft, dan ligt het hier voor je!
Hier laat ik wel 2/3 van het bord liggen!
Op dit moment lijkt Duitsland wel bevolkt door senioren, en dan nog, vooral door senioren van boven de 65! Steevast, voert, in zo een gezelschap, er wel altijd eentje (meestal een man) het hoge woord! Iedereen giert het uit! Zie ik hier mijn toekomst (zelfs in België) ? JeesasMaria...bewahre mich!
En nu verder naar Trarbach.
Trarbach is totaal toeristisch. Heel m:ooi, veel (oud) volk. Ik ga een kijkje nemen in Belle Vue, het Jugendsstil hotel/restaurant waar ik iets wou konsumeren.  Konsumeren kan ik (een the op het terras!), dineren en verblijven, helaas niet ! Alles  volzet!
Maar het is prachtig! Een bereidwillige dienster leidt me door alle vertrekken, van vestibule, naar thesalon, naar restaurant, naar terras, naar toiletten
Ik besluit met de boot terug te keren, zo kan ik tenminste de 2 oevers bekijken, want dat is met de fiets niet mogelijk! (Met de fiets, kijk je  uiteindelijk uitsluitend, richting andere oever, want die aan, je eigen kant, slaat gewoon stijl omhoog, met WIJNGAARDEN).
De boottocht terug, naar Bernkastel is heeeeeel mooi!
Ik leer dat aan de Moesel,  de stijlste hellingen van Europa, beplant zijn met wijngaarden, en dan nog op kompleet rotsachtige ondergronden! Niks, geen machines om te oogsten, hier omtrent, alles met de hand!
De Moesel en zijn wijngaarden zijn best heel schilderachtig. Was ik vroeger een francofiel, landschapelijk dan, dan meen ik nu, beslist wel een germanofiel geworden te zijn ! Het landschap  is heel romantisch, heel groen, heuvelachtig, versneden met pastelkleurige dorpen...die elk wel een kasteel hebben...
280 km van Aalst, en je bent in een totaal andere wereld!
Uiteindelijk worden, ik en mijn fiets, gedropt in Bernkastel. Waar ik nog 2 km terug moet fietsen naar mijn hotel. Ik besluit niet te eten in mijn hotel, maar in Bernkastel zelf. Maar, pas op, gezien mijn ervaring van deze middag, moet het wel een chinees, een griek, een indier of een italiaan zijn .....
Ik beland dan uiteindelijk in een chinees. Aan het tafeltje rechtover mij zitten Duitse mensen van ongeveer 35-40 jaar. De man is zo dik, dat hij ternauwernood in de ruimte tussen de rugleuning en de tafelrand past! En wat denk je dat deze Duitser aan heeft? Een polo! Eentje met horizontale strepen!!!!!!
Ons moeder, die opgekweekt is in een klerenwinkel zou absoluut een beroerte krijgen!!! Zo neem je wel walrusachtige proporties aan!
De Duitsers zijn trouwens over het algemeen genomen heel slecht gekleed. Dikke vrouwen in  t-shirts met hele grote bloemmotiven! Over kuitbroeken! De luttele magere vrouwen, dragen vertikaal strepen rokken, met daarover ruiten-bloeses! Dikke mannen met ruime shorts en spannende t-shirts, of polo's, lopen er bij bosjes! Het hele volkje, mannen en vrouwen, hebben absoluut een voorliefde voor horizontale strepen, en grote motiven! 
'Trinny and Sussanah' zouden hier wel werk de winkel hebben!!!!
De mannen zijn graag besnord (horizonale streep in een dik gezicht! Beikes!) en de vrouwen zijn graag 'progressief' kapselgewijs gekleurd. Dat is ...paars of oranje of geel, maar in elk geval niets, dat op een natuurlijk haarkleur lijkt!...brrrr
Het eten is behoorlijk!
En nu naar bed, in mijn klein kamertje.
Het bed is heerlijk. De ramen zijn helaas, enkel glas, en het hotel bevindt zich aan een drukke weg!
Ik lig tot 24u wakker en neem dan gewoon een slaappil. Een tweede nacht op rij, zonder slaap, kan ik mij gewoonweg niet permiteren!
Slukes en tot morgen
Jelle

De dag zonder Gerhard
(Dit bericht is ginder 'analoog' geschreven en gisteren hier thuis in Aalst 'gedigitaliseerd') (ik heb er 2 uur over gedaan om het typen. Op een bepaald moment doe ik iets met het klavier, en foetsie! Weg is mijn tekst. Ik kon wel schreien. Wat je hier leest is dus de tweede poging. Allez vooruit, 2x hetzelfde, er zijn leukere dingen op de wereld!)

Vandaag  is dus een dagje zonder Gerhard. De man had beloofd van zijn dochter af te halen in Berlijn, en doet dat liever op dagen dat er minder vrachtwagenverkeer is. Op zondag dus.

Als ik opsta om 7u45, staat de tafel gedekt, met glaasje fruitsap. Voor hemzelf staat er nog een bord en een tas. Hij heeft al gegeten. Ik vermoed dat hij zijn tas en zijn proper bord laat staan, opdat ik niet beschaamd zou zijn wegens mijn 'laat' opstaan. Kun je je dat voorstellen, zulke goed manieren? Zaaalig toch?
Hij is weer 1 en al lach, maakt mij koffie in zo een Italiaanse doordrukkan en vindt mijn snoopy-pijama "lustig", grappig dus: "So etwas würde meine Tochter auch kaufen".
Wij plannen mijn dag:
* eventueel, wegens de hitte gaat het per fiets:  zwemmen en zonnebaden aan de Donau
* eventueel, bekijk ik vandaag, wat ik tot hier toe nog niet heb bezichtigd, zijnde de universiteit (met friesen van Klimt), het burgtheater (met plafondschilderingen van Klimt), het palais Ferstel, en ga ik vooral in wereldberoemde café's iets drinken. Dat zal ik dan te voet doen.
Voor geval 1 wordt ZIJN fietskaart opengeplooid, voor geval 2 zet hij nauwkeurig kruisjes op MIJN mapjes van Wenen.
We drinken samen nog en koffie rechtover zijn deur, in patisserie Aida (hier moet ik na mijn verblijf de sleutel van het appartement afgeven). En dan moet hij weg. Hij heeft een zomerhoed op. Best sexi. Hij lijkt daarmee een beetje op Anthony Hopkins in de film 'The remains of the day'.
We omarmen elkaar, klopppen op elkaar rug, vechten tegen onze ontroering. Hij zegt: Es war nett. Ik zeg: hab dich wohl. En weg is hij.
Ik besluit voor optie 2 te gaan, ttz. te voet doorheen Wenen, met veeeeeel cafébezoek. Komt trouwens goed uit, dat cafébezoek, het is amper 10u 's morgens en al 32 graden! Trouwens ik voel me een beetje down, heb ik altijd, als ik van goed gezelschap, opeens, enkel en alleen, mijn eigen ben aangewezen.
Eerste kruisjes op de kaart: designzaken in de Gumpendorferstrasse. Oud en nieuw design aan hallucinante prijzen.
Tweede kruisje: café Stern. Wereldberoemd, maar helaas gesloten op zondag.
Derde kruisje: het Palmenhuis, bevindt zich in de Volksgarten van de Hofburg. En effectief er is  'volk' in deze Volksgarten. Men ligt er, speelt er, eet er, doet er zijn dutje, en dat zo min mogelijk gekleed (wegens de hitte). Ik zie zelfs een dame in turkoois badpak, die baadt in de fontein aan het Palmenhuis (dat is de serre van vroeger). Dat vind ik er toch wat over!
In het Palmenhuis bestel ik een ijs met basilicum en een Weens biertje. Alhoewel een serre, is het er behoorlijk fris. Op de een of andere manier zorgt een verluchtingssysteem voor constante ventilatie.
Je bent pas buiten en je hebt opnieuw dorst. Het is middag, en 35 graden in de schaduw. De enige passanten zijn duidelijk toeristen, de Weners zitten binnen of zijn op vakantie, of naar het platteland, waar het zo heet niet is. Godzijdank is er wat wind.
Op naar kruisje 3 op de kaart: Café Central. Die heeft, Gottseigelobt, airco.
Ik vraag me een mineraal water. En weet je wat ik krijg? Vöslauer! Dat is dus hetzelfde water, als waar ik gisteren in zwom. De kelner neemt een foto, mét het flesje.
Café Central bevindt zich in de buurt van het palais Ferstel, dat heel fotogenieke doorgangen biedt naar de omringende straten.
En nu op naar het Burgtheater, alwaar Klimt, zijn broer, en zijn zwager de plafondschilderingen verzorgden. Hier vind je in verdekte vorm, het enige zelfportret van der Gustav. Hij heeft zichzelf weergegeven in 1 van de geschilderde personages. Best wel een mooie man! De gidse, die ik helemaal privé voor mezelf heb, vertelt dat hij een don juan was, die gans zijn leven door affaires heeft gehad, met getrouwde en niet getrouwde dames. Zelf heeft hij niet de moeite genomen om te trouwen, tja, waarom ook, 'money for nothing and chicks for free!!!'
De univ is dicht, natuurlijk, we zijn immers zondag. Geen Klimtfriesen! Nog eens terugkomen later?
Nu nog naar het Kaiserlich Hofmobiliendepot. Hier vind je de meubelen die thuishoren in de verschillende paleizen. En meubelen van de Wiener Werkstatte.
Het is best wel een tof museum. Men heeft de meubelen die er staan, gegroepeerd in leefkamers, met behang en draperie en alles er op en er aan. In de leefkamers, waar meubels staan van Keizerin Sissi en haar familie, staat ook telkens een computerscherm, waarin zich telkens 1 filmscene afspeelt uit de bekende Sissifilms. Een filmscene mét de meubelen die je in het echt voor je hebt! Tof. Heel modern en een aanrader voor kinderen. Er zijn zo ongeveer wel 10 Sissikamers, met bijhorende filmfragmenten.
Het is ondertussen 17 u. Het goede nieuws is dat ik mij nu in de buurt van de Neubaugasse bevindt, waar de Gerhard dus woont. Ik ben uitgehongerd en uitgedorst en mijn tenen zijn alweer Weense worstjes van 'gezwollenheid'.
Nu ga ik rusten en morgen, de laatste dag, ga ik shoppen. Ik heb een paar dingen gezien, die ik hebben wil.

Tot morgen
Jelle

Ik heb ook ontdekt dat ik foto’s  eerst moet verkleinen vooraleer ze op deze blog kunnen.

Ik vraag me af of ik ze niet beter allemaal op de mijn Picasaruimte zet.

(hiernaast champagne op het verrukkelijk terras van hotel Schloss Weikersdorf)
Je hebt zo van die perfecte dagen. Vandaag was er één.
Het begon al vanmorgen. Gewekt door hemelse muziek en de geur van koffie. Gerhard serveert ontbijt. Hij vraagt bescheiden of ik een stukje vruchtencake wens. Omdat die cake duidelijk een product is van huisvlijt zeg ik niet nee. En wat blijkt? Hij heeft de cake zelf gebakken. Met ZELFGEPLUKTE bosbessen (myrtilles). Voor wie het niet gelooft: de ideale man bestaat! Hij heet Gerhard en woont in de Neubaugasse in Wenen!
En waar heeft hij deze bessen geplukt? Op zijn buitenverblijf op 100 km van Wenen. Dit buitenverblijf heeft hij geerfd, het is het ouderlijk huis.
Daarna is er nog een klein buitenverblijfje op 20 km van zijn deur, dat huurt hij voor een prikje.
Verder is er nog zijn bureau, 2 blokken verder als zijn mooie flat, waar hij werkt en af en toe seminaries geeft. Hij is eigenlijk betaald door de universiteit van Klagenfurt, maar werkt in haar afdeling ruimtelijke ordening in Wenen. Maar dit allemaal terzijde. Het geluk begon dus met de cake, de koffie en de muziek.
Omdat Gerhard sinds gisteren weet dat ik iets heb met kuuroorden, gaat het vandaag daarheen. Naar Baden bei Wien. Baden ligt in het Wienerwald en is omgeven door bos (uiteraard) en wijngaarden. De weg er naartoe is kronkelend en wordt romantisch onderbroken door kleine dorpjes met charmant gekleurde huisjes.  In sommige van die dorpjes kan je een Heurigen bezoeken. Dat is eigenlijk een wijnboer, waar je rechtstreeks, op zijn wijngoed, wijn kan proeven, drinken en kopen. Een Heurigen zonder licentie, mag slechts 21 dagen open zijn. Daarom staat aan het begin van elk wijndorp een soort smeedijzeren stand, waar de wijnboer zijn naambordje instopt. Dat betekent dan dat hij open is en dat je er iets kan drinken. Sommige wijnboeren betalen eenvoudigweg een licentie voor de duur van het jaar. Deze wijnboeren mogen dan eten serveren, samen met hun wijn. Het plan is, dat we vanavond in het wijndorpje SOOSS iets eten en goede wijn proeven. Volgens Gerhard heb je vanuit die Heurigen een mooi uitzicht over het Wald.
Baden is heeeel mooi. Er is natuurlijk een casino, een golf, een kuurhotel, en de thermaal baden, die zwaar naar zwavel rieken. Er staan villa´s van einde 1800, en die zijn, zoals ze horen te zijn. Chique dus. Ik vertel dat nu nogal sec, maar feitelijk liep ik daar uitbundig te genieten van de schoonheid. Of moet ik zeggen zweven.
Markant detail: op de markt stond alles klaar voor een optreden van K3. Ik dacht dat ik een hallucinatie had. En effectief! Het ging hem hier namelijk om de Duitse versie van K3, die heten ROSA en zijn ook blond, rost en bruin! Ik heb Gerhard het fenomeen K3 uitgelegd. En 2 zinnen gezongen uit ´Oma´s aan de top`. Hij vind dat allemaal super vermakelijk.
Er is een heel mooie rosentuin  en vandaar kom je op het terras van een verrukkelijk hotel, Schloss Weikersdorf. In kuuroorden moet je iets duur drinken, is mijn principe. Dus we gaan voor  een glas champagne. Ik voel me net een prinses. Of Constance Mozart, de vrouw van Amadeus, die in datzelfde kuuroord, de centen op deed die Mozart nog moest verdienen...
Gaan we in nu in Baden, baden? Nee, we gaan naar een dorp verderop, waar het zwembad in een meer natuurlijke omgeving ligt. Tja, als je professor ruimtelijke ordening bent, ben je daar allemaal mee bezig: hoe paste het kuuroord zijn bad in de omgeving in. En dan ga je voor het beste. Maar eerst vraagt de man beleefd, hoe ik me zo de temperatuur van het thermaal water voorstel en of 19 graden te koud zou zijn? Tuurlijk, lieve Gerhard, ik wil zwemmen, niet even in en uit het water. Ok, dan gaat het niet naar het oorspronkelijk voorzien dorpje, maar naar eentje dichterbij. Het heet Vöslau en het is ook een kuuroord. Aan kuuroorden geen gebrek, er zijn er 4, allemaal een paar km van elkaar.
Aan het zwembad blijken we een tiental minuten te vroeg te zijn om van het tarief Halve dagkaart (3,5 euro) te kunnen genieten. Dus, even nog iets gedronken op de terras van een charmant cafe. Ik vertel verhalen over onze vroegere geniale kat Margaux en haar zoon Poeskin. Hij valt bijna van zijn stoel van het lachen. Hij vertelt verhalen over zijn vroegere kat Mouwly. Ik val bijna van mijn stoel van het lachen. We ventileren onze hondenafkeer (excuseer, hondenliefhebbers), hebben het over het aangename en het onaangename van een 'goede neus te hebben' en over nog van alle dingen die met het sensitieve te maken hebben. Ik leg in heel kinderlijk duits uit wat ik bedoel en hij zet het om in professorenduits. Daarna zeg ik: Genau, das meinte ich! Aanvullende communicatie heet zo iets ,-)
En daarna zwemwaarts. Het bad..., het bad.., HET BAD ...is gewoon zoals je nog nooit een zwembad zag. Het is ovaal, het heeft een schattig Art Nouveaubrugje naar een klein eilandje, de bodem bestaat niet uit plavuizen of stenen, maar uit kiezeltjes (los op de bodem), het water is niet blauw, maar groen, de natuurlijke bron staat te spuien aan de smalle ronding van de ovaal, er staan een aantal dikke platanen op een meter van de badrand, met hun bladerdak romantisch boven het wateroppervlak, de trappen waarmee je in het water komt zijn geen vertikale ladders in metaal, maar schuine trappen in hout. Rondom staan in amfitheatervorm een cafe, een hotel, allerschattige kleedhokjes en `Mietraumen´, iets grotere kleedruimztes, die je kan huren voor een seizoen. En dat allemaal in pastelgeel. Er zijn ligweiden, en het is er geeneens druk.
Het water is heerlijk! Zwemmen in iets dat niet naar cloor smaakt, niet zout is, en ook niet naar modder riekt is een hemelse ervaring. Je zwemt in mineraal water! Ik ben de zwevende geluksengel op de Klimtfries van woensdag!
Ben 3 keer gaan zwemmen en heb me 3 keer laten drogen. Gerhard, zwemt, leest een werk van een student, vertelt, en is zijn eigen charmante zelf.
Om 5 uur vertrekken we naar een gereputeerde Heurigen om er 2 witte wijnen en 5 rode te proeven. De witte wijnen vind ik maar niks, maar de rode zijn excellent.
Hij vertelt ondertussen van kinderen en huwelijk en zijn vroeger leven, en ik idem. We beklagen ons niet, we proberen daar als volwassen mensen te zien, waar we zelf in de fout zijn gegaan. Het lukt aardig.
Ik ontdek dat hij Tango kan dansen. JeessasMaria!
De ideale man bestaat: hij heet Gerhard en woont in de Neubaugasse .
Helaas moet de ideale man morgen naar Berlijn, zijn dochter halen. En is pas dinsdag in de namiddag terug.
Hij zal me een plan uittekenen, morgen, voor zwemmen aan de Donau. Dat doe ik dan per fiets. Morgennacht en maandag tot 14 u (uur waarop de terugweg naar België - beikes!- aanvangt) ben ik hier dus alleen op zijn flat. Hij maakt daar geen probleem van. Ik gebruik het huis en geef na gebruik de sleutel gewoon af in de patisserie Aida, hier rechtover.
Morgen wordt het weer boven de vijvendertig graden. En morgenavond gaat het onweren.
Spijtig dat hij weg moet. Het is een uiterst aangename, intelligente, charmante, gevoelige, spontane mens. Allicht neemt hij zijn PC mee, dan kan ik morgen niets berichten over mijn (eenzaam) dagje.
Ik heb hem uitbundig geloofd vandaag. Een uitstap als deze van vandaag, kan je onmogelijk op eigen kracht, met het openbaar vervoer, maken. Waar couchsurfen allemaal niet goed voor is!
Het was een fantastische dag. In de top 100 van mijn gelukkigste dagen. De zwevende engel op de Klimtfries, is, van nu af aan, ik, in het zwembad van Vöslau.

Jelle