Koksijde in de kijker!
Ikzelf was enkele jaren geleden ook het slachtoffer in een echt (vecht) scheiding, ik kan erover meepraten! Ik heb het aan de lijve ondervonden wat het betekent als je man de kinderen 'kidnapt' als de rechter uitspreekt dat de kinderen aan de moeder worden toegewezen. Verschrikkelijk als je dat meemaakt, en dan kan ik me indenken hoe verschrikkelijk het wel moet zijn als een moeder haar kinderen nooit meer levend terugziet. Ze nooit meer kan omhelzen, knuffelen, vertroetelen enz... Een goede raad aan de vaders: als je kiest voor zelfdoding , sleur je kinderen, je eigen vlees en bloed niet mee in de dood, laat hen leven, ze hebben het recht om te leven...
Ook deze kinderen waren nog zo jong, zo onschuldig.... en opnieuw iemand , een moeder, die moet leven met een leegte, met verdriet... niet één kind maar haar drie kinderen zijn er niet meer! Dood! Vermoord!
Ik ben ook moeder, ik heb ook kinderen en nu een kleindochtertje.... mijn hart krimpt ineen, het doet pijn.
Wat kan ik doen? Niets zul je zeggen, maar in het verborgene kan ik wel bidden dat God sterkte en kracht geeft aan deze moeder om dit verdriet te verwerken en dat zij zich omringd mag weten door lieve mensen die in moeilijke momenten wat 'troost' kunnen zijn.
In de Romeinen brief hoofdstuk 12: 14a staat: "Verblijdt u met de blijden en weent met hen die wenen".
Wel vandaag mag ik wenen met die moeder, omdat ik haar verdriet kan begrijpen en met haar meelijdt.
Als je dit leest wil dan ook even 'stil' worden en meevoelen met de pijn van deze moeder en als het nog erbij kan zeg dan maar eenvoudig wat er in je hart opkomt of bidt een weesgegroet. Bedankt omdat je op deze uitnodiging wilt ingaan. Want het gebed geeft kracht aan mensen ..vraag die kracht voor deze moeder.

