1993 Reunie
19 0ktober 1964 - 9 juni 1993
Reünie
Het is ruim 30 graden .
Door heftige emoties overmand , verwijder ik me van de grote groep gezellig babbelende mensen .
Kwaad stamp ik met m’n voeten op de grond en ik zou het uit willen schreeuwen van machteloze woede en van ellende .
Ik voel dat mijn hele lichaam trilt .
Ik ga aan de rand van de vijver zitten en probeer eerst maar eens om beetje tot rust te komen ,
om al die verwarde gevoelens en gedachten op een rijtje te krijgen …
Het is een haast onwaarschijnlijk beeld , die zwemmende eendjes in dat stille rustige watertje ,
terwijl mijn gedachten te chaotisch zijn om er ook maar een beetje van te genieten .
Of om het zelfs ook maar een beetje te zien .
De serene rust die uitstraalt van de vijver dringt niet echt tot me door .
Op de achtergrond klinkt het geroezemoes van de vrolijke mensen .
Mensen die de hele dag als samen zijn , mensen die lachen en praten en alsmaar opnieuw herinneringen ophalen .
Gezellig met een drankje en een hapje .
Ze hebben verkoeling gezocht onder een dikke , statige oude boom
die heerlijke schaduw geeft op deze snikhete dag , die nu bijna op z’n eindje loopt .
Het was een dag die heel erg spannend begon :
Nee , eigenlijk begon de opwinding al op het moment ,
dat de uitnodiging voor deze dag op de deurmat viel , een aantal weken geleden .
De RPI bestaat 75 jaar en alle oud-medewerkers hebben een uitnodiging gekregen
“Wat een ontzettend leuk idee , hoe geweldig , om elkaar nog eens te ontmoeten na zoveel jaren” !
Nagenoeg iedereen heeft immers de veilige armen van de RPI uit de jaren zestig
al lang verlaten.
De RPI …
Waar we nog intern moesten zijn en allemaal een grote kamer kregen .
Met het hoofdgebouw , de portier, met de eetzaal , het leslokaal , de bar ,
het laboratorium en de apotheek .
Maar ook met de wasserij , naaikamer en bakkerij , de keuken en de slagerij .
De foyer , kerk en filmzaal , het voetbalveld , het tennisveld en het zwembad .
De bosbouw , de landbouw en de bloemenkwekerij .
De brandweer , technische dienst , mortuarium en ook het kerkhof .
De creatieve therapie en de schoenmaker
Met zijn 9 statige paviljoens en een heus Röntgenpaviljoen , waar je je jaarlijkse gezondheidscontrole moest doen ,
lagen verspreid over dit enorme terrein .
De talloze paadjes en weggetjes die door deze prachtige bosrijke omgeving over het hele terrein slingerden .
Met de 12 of 1 uurtjes in het weekend …
Maar o wee als je niet op tijd binnen was … dan trof je een dichte deur aan
die door een , vrolijk van paviljoen naar paviljoen fietsende nachtportier , op slot was gedaan
Met de lorrie , het treintje dat eten en drinken rondbracht naar de paviljoens .
Maar ook met de grote sleutelbossen , en de talloze nummertjes .
Een nummer voor je wasgoed , voor je servet , voor je sleutelbos en voor je kamer .
De RPI …
De RPI … met de patiënten , artsen , hoofdverpleging .
Met de Dee-Wee-ers en de Witte Pleegen …
en de honderden andere medewerkers in allerlei verschillende factoren .
En met ons … de jongeren , de leerlingen die een opleiding volgde voor de B-verpleging .
Het was een maatschappij in de maatschappij !
Maar … men is uitgevlogen en heeft zich elders gevestigd .
Een ieder heeft in die jaren z’n eigen leven geleefd , z’n geluk beleefd en z’n verdriet gekend .
De meeste zijn getrouwd , sommige zelfs met een collega .
Er zijn kinderen geboren en er zijn geliefden overleden , men is gescheiden en al dan niet hertrouwd .
Sommigen hebben contact met elkaar gehouden en schrijven elkaar nog ,
bellen af en toe , sturen alleen een kerstkaart of zijn gewoon bevriend gebleven .
Maar de meeste zijn elkaar gewoon uit het oog verloren … jammer , toch wel !
“Vroeger”!
Het is een begrip .
Het is een deel geweest van je jeugd en het maakt ook deel uit van je zijn in het nu !
Maar je kan zo weinig mensen vertellen over vroeger , wat kan het ze schelen hoe jij je jonge jaren hebt beleefd
Ze denken al snel : “ Ja leuk hoor , maar je leeft nu hoor, in het hier en in het nu !
Je bent toch zeker niet blijven steken in je verleden ?”
En eigenlijk hebben ze ook niet zo erg veel tijd , maar vooral geen zin om er naar te luisteren !
Misschien hebben ze wel een beetje gelijk
Maar ieder mens heeft toch een rugtas met al z’n herinneringen …
*~*
De avond voor ‘de grote dag’ reis ik af naar het zuiden van het land .
Ik ga overnachten bij een vriendin, een ‘oud collega’ , waar ik al die jaren
contact mee heb gehouden .
We praten en praten en vragen ons af wie er allemaal zal komen en vooral : wat trekken we aan ?
Alle zorgen en problemen “van nu” vallen van me af .
Ik voel me jong en jeugdig als “toen” !
Ik slaap slecht want het is veel te warm .
ik baal als een stekker want stel dat ik wallen krijg van die slapeloze nacht !
Kan ik eindelijk iedereen weer eens zien , en dan “zie ik er niet uit !”
Na het ontbijt vertrekken we , lichtelijk nerveus , naar die o zo bekende plek !
Naar die “maatschappij in de maatschappij” , naar dat helemaal op zichzelf staand wereldje .
Naar die veilige plaats , die ik als zeventienjarig meisje had omgeruild met het ouderlijk huis !
Waar ik zoveel fijne dingen heb beleefd ( want de vervelende dingen ben ik uiteraard vergeten )
Waar ik zo heerlijk jong ben geweest
De plek die ik bijna idealiseer … !
De tijd heeft ook hier niet stilgestaan !
Het begint al met de ingang !
Vroeger gingen we door de poort aan de Boschdijk en de grote rotonde naar de Portier .
Maar de ingang is nu op een heel andere plaats .
We rijden een paar minuten met de auto over “het terrein” en vinden dan de parkeerplaats …
Die is op de plek waar vroeger Het Rode Dorp en een deel van de “landbouw” was !
Daar aangekomen zien we dat er nog wat auto’s aan het parkeren zijn
en na heel goed kijken herkennen we de mensen die er uitstappen .
Handen worden geschud en zoenen worden uitgedeeld !
Gezamenlijk lopen we richting : “hopelijk snel iets vertrouwds !”
Al snel verschijnt tussen de bomen ons oude vertrouwde Hoofdgebouw .
Dat is in ieder geval nog hetzelfde … gelukkig !
Er staat een grote tent achter het Hoofdgebouw waar iedereen zich moet melden .
Daar word je naam doorgestreept omdat je er bent .
Je krijg een naamplaatje wat je op je borst moet spelden , zodat iedereen kan zien wie je bent .
Ook word er een officiële foto gemaakt die je op het einde van de dag af kan halen .
Wat er hierna allemaal gebeurd is met geen pen te beschrijven !
Het “heden” verdwijnt en het “verleden” verschijnt !
Men is verbaasd en men is verwonderd .
Men herkent wel of men herkent niet … direct !
Er worden handen geschud en er wordt gezoend .
Steeds weer opnieuw de volgende “oude bekende” !
Het word drukker en drukker .
Het hoogtepunt voor mij is, als ik m’n vroegere hoofdzuster zie .
Toen al oud in mijn jonge ogen , nu over de tachtig !
En wat is ze klein ....
Ik voel me klein … ik voel me jong … ik voel me “toen” …
Elk gevoel van realiteit is weg :
Ik leef in het verleden en ik voel in het verleden !
Er is een treintje , zo’n ouderwets open kermis treintje , dat de hele dag over het terrein rijd .
Voor de ouwetjes onder ons of gewoon voor de aardigheid .
Zo kan je alles weer zien , het treintje komt overal .
Ook is er een wandeling georganiseerd , een foto tentoonstelling
en hier en daar mag je zelfs ‘n “paviljoen” in !
Met “een vriendje van toen” breng ik een deel van de dag door ,
beleven we de rondleiding samen en delen de emoties!
Het leuke is dat ik , maar ook andere oud-collega’s dit doen .
Mijn vriendin , heel gelukkig getrouwd , verdwijnt zelfs voor een poos
met haar toenmalige vriendje naar het zwembad in de bossen !
Of het mag weet ik niet , maar samen met mijn vriendje van toen ,
gaan we door de openstaande voordeur ( niet eens op slot ! ) van mijn oude paviljoen
en zoeken boven de gang , waar destijds mijn kamer was … en vinden hem .
Ik maak foto’s van de trap , de trap waar ik zo vaak op en af gerend ben .
De trap die zo vaak op foto’s in mijn plakboek staat .
We vinden ook mijn kamerdeur en ik maak foto’s .
Ik maak overal foto’s van ! Foto’s foto’s foto’s …
Ik wil alles vastleggen , voor als ik weer thuis ben .
Ik ben door het dolle heen . Vastleggen , vasthouden !
Wie weet of ik hier nog ooit kom ?
Met een paar oud collega verpleegsters loop ik later nog es naar ons paviljoen
Vroeger zat de deur continue op slot , nu niet dus en we gaan naar binnen … we doen het gewoon
en kijken beneden overal rond , we zien niemand maar wel dat alles anders is .
Het kantoortje van de hoofdverpleegster , onze conversatiekamer , de keuken ,
de hal , de bezoekkamer , de linnenkamer , de zware tussendeuren .
Je kan het zo gek niet bedenken of het is er gewoon niet meer …
Als we voorzichtig de deur van de ziekenzaal van vroeger open maken en binnen lopen ,
de verbaasde verpleegsters “in burger” vertellen wie we zijn , zien we haar zitten .
Coby !
De tand des tijds heeft ook bij Coby toegeslagen !
Onze vrolijke , gekke , lieve , altijd zingende Coby …
Beleven wij deze dag in een euforische uitgelatenheid ,
als we Coby zien worden we direct met de neus op de realiteit gedrukt !
Wat is ze oud geworden , wat zijn wij oud geworden !
Het was … het is niet meer !
Arme Coby … arme wij !
We moeten verder
We willen zo graag nog even doorgaan met herinneren ?
Met beleven , het voelt zo fijn … het doet zo goed !
Dus nemen we afscheid van Coby . Afscheid … waarschijnlijk voor altijd !
Er komen tranen … weg tranen , weg !
Verder moeten we , er is nog zo veel …
Over de vertrouwde paadjes lopen we weer naar de anderen ,
die aan de tafeltjes gezellig zitten te keuvelen over verleden , heden en toekomst .
Dan wordt er een sein gegeven dat we kunnen gaan eten .
We moeten het zelf ophalen en zo sluiten we aan in de lange rij .
Met gemengde gevoelens zie ik de mensen , die ons de hele dag zo voortreffelijk verzorgen , aan .
Nu werken zij hier . Op onze oude vertrouwde RPI
Wat zouden ze van ons denken ?
Als er vroeger zoiets was geweest als deze reünie nu , zou ik toen dan gedacht hebben :
“wat een oude mensen allemaal , hebben die echt allemaal ooit es hier gewerkt ?
Ze gaan wel erg vertrouwelijk met elkaar om !”
Het gerommel met dat eten geeft een ontspannen sfeertje
Met het bord in de hand , worden mensen opgezocht om mee te babbelen .
Men loopt van tafel naar tafel en zien steeds weer “nieuwe oude” bekenden .
Foto’s worden voor de dag gehaald .
Zelfs de “verboden” foto’s die destijds stiekem gemaakt moesten worden ,
gaan van hand tot hand en er wordt vreselijk om gelachen
De Hoofden van toen , zelfs de Directeur van toen , bladeren lachend door het fotoboek
En halen herinneringen op bij het zien van , juist die “verboden” foto’s .
Je mocht immers vroeger absoluut geen foto’s maken van de patiënten .
Dat was ten strengste verboden en met een beetje pech kreeg je je ontslag als je het wel deed .
Maar nu geniet iedereen van het “stiekem toch doen” van vroeger .
Er komt een wijntje en een biertje (of fris) op tafel .
Het word warmer en warmer men zoekt verkoeling onder de talloze parasols en statige oude hoge bomen .
Bomen , die zo oud zijn dat ze ongetwijfeld onze stemmen nog herkennen .
Zo verloopt de dag , lachend en genietend , geen idee van tijd !
Er worden nog meer officiële foto’s gemaakt , er worden alsmaar herinneringen opgehaald
Er worden afspraken gemaakt dat we dit vaker moeten doen ......
En dan , zomaar opeens , merk ik dat er al mensen gaan vertrekken omdat ze afscheid staan te nemen !
Goh, nu al ? Hoe laat is het dan ?
Wat flauw , blijf nou nog even ? Maar ze gaan echt ! Hoe is het mogelijk ?
Ik wil “het” zo graag vasthouden , maar het lukt niet !
De tijd is over , de koek is op !
Men wil gaan sluiten !
Er breekt iets in me als ik mijn naam hoor roepen en zie dat het m’n eigen kleine hoofdzuster is .
Jeetje …. Ze noemt me bij m’n voornaam !
Vroeger riep ze me altijd alleen met mijn achternaam .
En ik loop naar haar toe .
Naar dat kleine , fragiele mensje , naar die o zo sterke vrouw , waar ik zo tegenop keek vroeger .
Naar dat tere oude vrouwtje , die van geluk mag spreken ,
als ze nog een paar jaar mag leven .
Heel voorzichtig , om haar niet te breken omhels ik haar , bedank haar voor alles .
Voor alles … voor alles … voor alles
We zoenen , nemen afscheid en ze loopt verder .
Ze is moe , ze wil en ze moet rusten !
Heel langzaam maar heel zeker dringt de realiteit een beetje tot me door !
Wat is dit afschuwelijk … wat is dit afgrijselijk !
Mag je een dag ‘n beetje proeven hoe het ooit was …
dit komt gewoon echt nooit meer terug !
Waren de weken hieraan voorafgaand grandioos , dit is het einde .
Het einde … het is over … het is uit !
Wat is dit vreselijk ! Je kan nog beter leven met een herinnering !
Lieve Zuster van Hooff , niet weg gaan , blijf nog even … nog heel even …
Wanhopig kijk ik haar na , wanhopig kijk ik m’n verleden na !
Met een grote brok in mijn keel zoek ik een punt waar ik mezelf weer een beetje terug kan vinden .
Ik kan wel gillen van ellende , de emotie is zo ontzettend dat ik niet eens kan huilen .
Ik loop over de paden die er vroeger ook al waren maar ik zie ze niet .
Ik zie niks , ik voel alleen , ik voel me redeloos verloren , ik voel me ontzettend .
Niemand kan me op dat moment nog boeien .
Niemand kan me het gevoel teruggeven wat ik zonet ben verloren !
Treurig staar ik naar de eendjes , die zo rustig in die vijver zwemmen .
Hoe kunnen ze in godsnaam zo’n serene rust uitstralen ,
terwijl het in mijn hoofd een grote puinhoop is !
Ik wil het vasthouden , alles vasthouden , maar ze gaan naar huis !
Gewoon echt naar huis , gewoon naar huis ... naar huis ...
Ik zie ze waarschijnlijk nooit meer terug .
Al deze mensen , die er vandaag voor hebben gezorgd dat het een onvergetelijke dag is geworden ,
zie ik waarschijnlijk nooit meer terug !
Al deze mensen , die zo’n belangrijke plaats in mijn herinnering hebben , zie ik gewoon nooit meer !
Nooit meer !
Wat is in godsnaam de functie en of de bedoeling van een reünie ?
Totaal gedesillusioneerd en immens verdrietig loop ik langzaam terug
naar het nog steeds lachende en gezellig babbelend groepje .
Veel zijn het er intussen niet meer .
Het zijn de “plakkers” … de lolbroeken van vroeger !
Ik praat en lach niet meer zo uitbundig en zit er wat stilletjes bij en luister.
Naar die o zo bekende stemmen
Dan worden we door de “Organisatie” zowat weg gekeken … de reünie is nu echt afgelopen
Toch denk ik dat ze het wel een beetje begrijpen want ze laten ons nog even zitten
terwijl ze om ons heen vast beginnen met alles op te ruimen !
De gezellige parasols , de tafels en de stoelen , langzaam maar zeker verdwijnt alles .
Terwijl we onder die oude dikke boom zitten beloven we elkaar plechtig
dat we elkaar weer gaan ontmoeten , over vijf jaar of zo … zou dat niet leuk zijn ?
O ja , we zijn allemaal reuze enthousiast !
Maar zouden we nu dan echt willen vertrekken , wordt er vriendelijk gevraagd ,
dus doen we dat .
Net als vroeger lopen we gezamenlijk over de paadjes , die slingeren over het terrein
Het is allemaal zo bijzonder en zo vertrouwd
Ik kijk nog wat om me heen .
Ik wil alles in mijn hoofd prenten , ieder gebouw , iedere boom , elk pad , alles !
Maar is dat nodig ? Is het er wel ooit uit geweest …?
Was ik eerder al keihard met m’n neus op de realiteit gedrukt ,
op de parkeerplaats doen we het nog eens dunnetjes over als we afscheid nemen .
We nemen niet alleen afscheid van elkaar … we nemen afscheid van het verleden .
Want we weten allemaal dat er van al die goedbedoelde voornemens niets terecht zal komen .
Hoe graag we dat op dit moment ook willen …
Nog een laatste zoen , nog een laatste keer omkijken en zwaaien !
“Tot de volgende keer … ja tot de volgende keer … we houden contact , echt … !”
Daaaag
Mijn vriendin en ik rijden door de stad naar haar huis , waar we nog wat napraten .
Alles voelt onecht , ik voel me zo ontzettend raar , zo helemaal niet in het “nu”.
Is dit vandaag allemaal echt gebeurt , is het echt geen droom ?
De alledaagse dingen die om me heen gebeuren komen zo onwezenlijk op me over !
Het boeit me allemaal niet meer , ik wil naar huis !
Ik wil naar m’n kinderen … naar de realiteit
Ik wil weg van deze emotie , dit gevoel van “ooit en u niet meer”
Ik krijg het niet weggeslikt
Het is niet meer
Het kind in me is niet meer
Het was net iets te veel , deze dag .
Als ik met de auto terug rijd naar mijn woonplaats boven de rivieren
ben ik totaal van de wereld ,
Ik rijd alsof ik in een droom zit en dat ik geen ongeluk heb gehad mag een wonder zijn !
Een dag , die zo spannend begon !
Een dag waar ik zo naar had uitgekeken !
Een dag die zo ontzettend geweldig was !
Een dag die al mijn herinneringen kapot maakte !
Ik ga nooit meer naar een reünie !
Het doet alleen maar pijn .......
Joke 1993
