Donderdag 17 februari 2011
Regie der Posterijen
Bestuur der Posterijen
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Bestuur der Posterijen
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 3 december 2009
Venetië en terugreis
Venetië en terugreis
Vroeg in de ochtend vaart 'The Splendour' de haven van Venetië terug binnen.
Onvoelbaar legt de stuurman de boot tegen de kademuur, juist op dezelfde plek waar we een week geleden vertrokken. Nog drie andere cruiseboten, waaronder de schitterende Ruby Princess die we al in Kusadasi konden bewonderen, zijn zopas de haven van Venetië binnengelopen.
Terwijl we nog genieten van een vorstelijk ontbijt gaan de eerste passagiers van boord. De talrijke Amerikanen en Canadezen schepen eerst uit, zij hebben nog een lange vliegreis voor de boeg.
Ruim twee uur later is het aan onze 'groene label groep' om een beetje met tegenzin het cruiseschip te verlaten.
De valiezen staan netjes kleurlabel bij kleurlabel gerangschikt in de aankomstterminal.
Niettegenstaande het vroege uur is het rond de boot al een drukte van jewelste.
Er vormt zich een stoet vrachtwagens van waaruit containers vol met voedingswaren aan boord worden gehesen. We kunnen er ons geen gedacht over vormen hoeveel ton goederen er mee moeten om 2000 passagiers van eten en drinken te voorzien en dat gedurende een ganse week.
Zelden hebben we zo een 'vol' luchthavengebouw gezien. Hoe kan het ook anders. Vele honderden uitgecruisde reizigers schuifelen in lange rijen naar de incheckbalies. Maar nadat de Amerikanen, Canadezen en Japanners vertrokken zijn gaat het al snel beter. Enkele uren later landen we op Zaventem.
Nog een hele tijd heeft onze seapass in mijn portefeuille gezeten als prettig kleinood van een zeer geslaagde cruise. We hebben hem zelfs eens aangeboden voor een havenrondvaart in Antwerpen met de Flandria..... maar we mochten niet mee...... erg hé !!!
Vroeg in de ochtend vaart 'The Splendour' de haven van Venetië terug binnen.
Onvoelbaar legt de stuurman de boot tegen de kademuur, juist op dezelfde plek waar we een week geleden vertrokken. Nog drie andere cruiseboten, waaronder de schitterende Ruby Princess die we al in Kusadasi konden bewonderen, zijn zopas de haven van Venetië binnengelopen.
Terwijl we nog genieten van een vorstelijk ontbijt gaan de eerste passagiers van boord. De talrijke Amerikanen en Canadezen schepen eerst uit, zij hebben nog een lange vliegreis voor de boeg.
Ruim twee uur later is het aan onze 'groene label groep' om een beetje met tegenzin het cruiseschip te verlaten.
De valiezen staan netjes kleurlabel bij kleurlabel gerangschikt in de aankomstterminal.
Niettegenstaande het vroege uur is het rond de boot al een drukte van jewelste.
Er vormt zich een stoet vrachtwagens van waaruit containers vol met voedingswaren aan boord worden gehesen. We kunnen er ons geen gedacht over vormen hoeveel ton goederen er mee moeten om 2000 passagiers van eten en drinken te voorzien en dat gedurende een ganse week.
Zelden hebben we zo een 'vol' luchthavengebouw gezien. Hoe kan het ook anders. Vele honderden uitgecruisde reizigers schuifelen in lange rijen naar de incheckbalies. Maar nadat de Amerikanen, Canadezen en Japanners vertrokken zijn gaat het al snel beter. Enkele uren later landen we op Zaventem.
Nog een hele tijd heeft onze seapass in mijn portefeuille gezeten als prettig kleinood van een zeer geslaagde cruise. We hebben hem zelfs eens aangeboden voor een havenrondvaart in Antwerpen met de Flandria..... maar we mochten niet mee...... erg hé !!!
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 30 november 2009
Terug naar Venetië
Terug naar Venetië
Rimpelloos cruisden we de voorbije week op de Middenlandse zee.
Even rimpelloos maakten we, deels in onze slaap, de overgang tussen de kunststad Venetië, de vestingstad Dubrovnik, de ruïnestad Efeze, de witte stad Fira en de hoofdstad van Korfoe.
Het animatieteam doet zijn best om de gasten op deze laatste cruisedag te animeren, maar de meeste passagiers geven er blijkbaar de voorkeur aan om zalig te genieten op het zonnedek.
We kijken geamuseerd rond aan boord. In een heus reisbureel kan je, heel makkelijk, je volgende cruise bespreken en boeken.
De kasten en laden van de fotostudio puilen uit van de vele foto's die nog steeds wachten om verkocht te worden. Morgen als alle gasten uitgecheckt zijn gaan al die mooie foto's van al die blije mensen waarschijnlijk in de papierversnipperaar.
Terug in de kajuit vinden we 4 enveloppen voor de gebruikelijke fooien aan het kamermeisje, de kelner, hoofdkelner en de tafelverantwoordelijke. Die gegeerde fooien maken, naar men ons heeft verteld, het karige loon goed.
De groengekleurde valieslabels betekenen dat we morgenvroeg als voorlaatste groep het schip kunnen verlaten. Al naargelang het vertrekuur van de terugvlucht verschillen de valieslabels van kleur. Deze avond laat zullen we onze gepakte valiezen voor de kajuitdeur zetten en morgen staan ze in de aankomsthall van de cruiseterminal, netjes geordend, kleur bij kleur. Zoals we al meer op de cruise mochten ondervinden is de ontscheping van de bijna 2000 opvarenden goed doordacht, ordelijk en helemaal geen drukke bedoening.
Na het laatste avondmaal en de afscheidsshow heeft kapitein Tommy Nyseter het laatste woord. Uit zijn korte toespraak onthouden we nog enkele indrukwekkende cijfers. We cruisden zo'n 3411 kilometer bij elkaar en 150 koks maakten de voorbije week in totaal 40.000 maaltijden klaar. Indrukwekkend!
We zouden nog wat souvenirs kunnen kopen in de dure winkels aan boord, nog poseren voor een laatste foto op de showtrap, nog wat geld vergokken in het casino in Vegas stijl of nog een kleurrijke cocktail drinken in één van de talrijke bars.......... het feest is (nog altijd niet) gedaan.
Is het de zeelucht of het zachte wiegen van de boot, maar we hebben geen enkele moeite om de slaap te vatten.
Rimpelloos cruisden we de voorbije week op de Middenlandse zee.
Even rimpelloos maakten we, deels in onze slaap, de overgang tussen de kunststad Venetië, de vestingstad Dubrovnik, de ruïnestad Efeze, de witte stad Fira en de hoofdstad van Korfoe.
Het animatieteam doet zijn best om de gasten op deze laatste cruisedag te animeren, maar de meeste passagiers geven er blijkbaar de voorkeur aan om zalig te genieten op het zonnedek.
We kijken geamuseerd rond aan boord. In een heus reisbureel kan je, heel makkelijk, je volgende cruise bespreken en boeken.
De kasten en laden van de fotostudio puilen uit van de vele foto's die nog steeds wachten om verkocht te worden. Morgen als alle gasten uitgecheckt zijn gaan al die mooie foto's van al die blije mensen waarschijnlijk in de papierversnipperaar.
Terug in de kajuit vinden we 4 enveloppen voor de gebruikelijke fooien aan het kamermeisje, de kelner, hoofdkelner en de tafelverantwoordelijke. Die gegeerde fooien maken, naar men ons heeft verteld, het karige loon goed.
De groengekleurde valieslabels betekenen dat we morgenvroeg als voorlaatste groep het schip kunnen verlaten. Al naargelang het vertrekuur van de terugvlucht verschillen de valieslabels van kleur. Deze avond laat zullen we onze gepakte valiezen voor de kajuitdeur zetten en morgen staan ze in de aankomsthall van de cruiseterminal, netjes geordend, kleur bij kleur. Zoals we al meer op de cruise mochten ondervinden is de ontscheping van de bijna 2000 opvarenden goed doordacht, ordelijk en helemaal geen drukke bedoening.
Na het laatste avondmaal en de afscheidsshow heeft kapitein Tommy Nyseter het laatste woord. Uit zijn korte toespraak onthouden we nog enkele indrukwekkende cijfers. We cruisden zo'n 3411 kilometer bij elkaar en 150 koks maakten de voorbije week in totaal 40.000 maaltijden klaar. Indrukwekkend!
We zouden nog wat souvenirs kunnen kopen in de dure winkels aan boord, nog poseren voor een laatste foto op de showtrap, nog wat geld vergokken in het casino in Vegas stijl of nog een kleurrijke cocktail drinken in één van de talrijke bars.......... het feest is (nog altijd niet) gedaan.
Is het de zeelucht of het zachte wiegen van de boot, maar we hebben geen enkele moeite om de slaap te vatten.
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 29 november 2009
Korfoe
Korfoe
Een nieuwe dag, een nieuw eiland om te ontdekken.
Korfoe is één van de Ionische eilanden, het meest groene van alle Griekse eilanden.
Tijdens de excursie over het eiland Korfoe bezoeken we in het stadje Gastouri het Achilleion paleis.
Het Achilleion paleis werd in 1890 gebouwd voor keizerin Elisabeth van Oostenrijk, beter gekend als keizerin Sissi. Bijna iedereen kent haar levensverhaal. Veel minder geweten is dat het leven van de keizerin en haar huwelijk met keizer Franz Joseph niet zo sprookjesachtig was. Elisabeth maakte verre reizen en verbleef lange tijd op Madeira, Korfoe en in Beieren. Omstreeks 1891 was het Achilleion paleis, genoemd naar de mytische held Achilles, klaar.
Het interieur van het paleis is, helemaal naar de wens van Sissi, gedecoreerd met kunstwerken uit de Griekse mythologie. In de keizerlijke tuinen, uitkijkend over groene heuvels en de Ionische zee staan exotische planten en bomen en talrijke Griekse standbeelden. De mooi onderhouden tuinen zijn een lust voor het oog. Maar haar liefde voor Korfoe en het paleis was van korte duur, de keizerin raakte snel haar interesse kwijt en het paleis werd verkocht aan de Duitse keizer Wilhelm II.
Zeer tragisch is haar dood. Keizerin Elisabeth werd op 10 september 1889 aan het meer van Geneve vermoord door anarchist Luigi Lucheni. Ze was 60 jaar.
Vanop het uitzichtterras in Kanoni kijken we naar een postkaartenpanorama.
Op een schiereilandje in de lagune ligt het witte klooster van Vlacherna en verderop het piepkleine muizeneiland. Dit idyllische plaatje is één van de meest gefotografeerde landschappen op Korfoe. Het geluid dat we er ongevraagd bij krijgen is veel minder idyllisch. Op enkele honderden meter is namelijk de start- en landingsbaan van de luchthaven. Met een hels lawaai stijgen de vliegtuigen voor onze neus op. Wel ideaal voor vliegtuigspotters.
We kuieren door Korfoe-stad en onze aandacht gaat onmiddellijk naar de fraaie, driehonderd jaar oude Sint Spiridon kerk. Sint Spiridon is de beschermheilige van het eiland.
Op de esplanade in het hartje van Korfoe-stad genieten we van de zon. Bonkige gebouwen en Venetiaans aandoende arcaden omzomen het plein.
Zoals gewoonlijk varen we om 18 uur af. Er rest ons nog een zeereis van 37 uur tussen Korfoe en Venetië waar we overmorgen zullen aankomen.
Een nieuwe dag, een nieuw eiland om te ontdekken.
Korfoe is één van de Ionische eilanden, het meest groene van alle Griekse eilanden.
Tijdens de excursie over het eiland Korfoe bezoeken we in het stadje Gastouri het Achilleion paleis.
Het Achilleion paleis werd in 1890 gebouwd voor keizerin Elisabeth van Oostenrijk, beter gekend als keizerin Sissi. Bijna iedereen kent haar levensverhaal. Veel minder geweten is dat het leven van de keizerin en haar huwelijk met keizer Franz Joseph niet zo sprookjesachtig was. Elisabeth maakte verre reizen en verbleef lange tijd op Madeira, Korfoe en in Beieren. Omstreeks 1891 was het Achilleion paleis, genoemd naar de mytische held Achilles, klaar.
Het interieur van het paleis is, helemaal naar de wens van Sissi, gedecoreerd met kunstwerken uit de Griekse mythologie. In de keizerlijke tuinen, uitkijkend over groene heuvels en de Ionische zee staan exotische planten en bomen en talrijke Griekse standbeelden. De mooi onderhouden tuinen zijn een lust voor het oog. Maar haar liefde voor Korfoe en het paleis was van korte duur, de keizerin raakte snel haar interesse kwijt en het paleis werd verkocht aan de Duitse keizer Wilhelm II.
Zeer tragisch is haar dood. Keizerin Elisabeth werd op 10 september 1889 aan het meer van Geneve vermoord door anarchist Luigi Lucheni. Ze was 60 jaar.
Vanop het uitzichtterras in Kanoni kijken we naar een postkaartenpanorama.
Op een schiereilandje in de lagune ligt het witte klooster van Vlacherna en verderop het piepkleine muizeneiland. Dit idyllische plaatje is één van de meest gefotografeerde landschappen op Korfoe. Het geluid dat we er ongevraagd bij krijgen is veel minder idyllisch. Op enkele honderden meter is namelijk de start- en landingsbaan van de luchthaven. Met een hels lawaai stijgen de vliegtuigen voor onze neus op. Wel ideaal voor vliegtuigspotters.
We kuieren door Korfoe-stad en onze aandacht gaat onmiddellijk naar de fraaie, driehonderd jaar oude Sint Spiridon kerk. Sint Spiridon is de beschermheilige van het eiland.
Op de esplanade in het hartje van Korfoe-stad genieten we van de zon. Bonkige gebouwen en Venetiaans aandoende arcaden omzomen het plein.
Zoals gewoonlijk varen we om 18 uur af. Er rest ons nog een zeereis van 37 uur tussen Korfoe en Venetië waar we overmorgen zullen aankomen.
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 23 november 2009
Enkele foto's van het mooie Santorini
Santorini - foto's
Geschreven door Jos Dom om 16:40
Reageer op dit bericht
Zondag 22 november 2009
Santorini
Santorini
Toch wel een fijn gevoel hoor! Terwijl je gelukzalig slaapt en de zachte deining amper voelt hebben we vannacht 249 kilometer of 135 zeemijl gevaren tussen Kusadasi en het Griekse eiland Santorini. Een eindje voor de kust van Fira, de hoofdstad van Santorini, gaan we voor anker. Zoals steeds kan je begeleid of individueel het eiland verkennen. Enkele jaren geleden waren we reeds op Santorini, dus trekken we er alleen op uit. Het wordt een prettig weerzien. Wanneer we het zelf wensen dalen we af naar dek 1 in de buik van het schip. Daar stappen we over in een tender. Tenders zijn kleine motorboten die een regelmatige pendel tussen het cruiseschip en de kade verzorgen, daar waar er onvoldoende diepgang is of de nodige faciliteiten ontbreken om de oceaanreus aan een kademuur aan te meren. Na slechts enkele minuten dobberen bereiken we het lieflijke haventje van Fira.
Santorini is het meest zuidelijk gelegen eiland van de Cycladen. Het hele eiland, in de vorm van een halve maan, is een enorme massa vulkanische lava. Bruinrode klippen rijzen hoog uit de zee op en Fira is gebouwd aan de rand van een steile rots, 260 meter boven de zeespiegel. Te voet, op de rug van een ezel of met de kabelbaan bereik je vanuit de kleine haven Santorini's hoofdstad(je) Fira.
Vroeger vroegen we ons wel eens af waar toch die mooie, typisch Griekse anzichtkaarten gefotografeerd zouden zijn. Nu weten we het zeker. Hier op Santorini, in de trotse stad Fira en in het een beetje verderop gelegen stadje Oia, zo pittoresk dat het weggelopen lijkt uit een reisfolder voor de Griekse eilanden. Dorpen met witte huizen, die zich krampachtig lijken vast te klampen aan de steile hellingen, kerkjes met felblauwe koepeldaken, hagelwitte terrasjes met kobaltblauwe vouwstoeltjes uitkijkend over een al even azuurblauwe zee, het is onvergetelijk mooi! Hier op Santorini kunnen we met onze kleine camera foto's nemen die kunnen wedijveren met de mooie prentkaarten.
We maken een fikse wandeling door Fira. Trapjes op, trapjes af, een klokkentoren links, een verrassend doorkijkje, een poesje onder een tafeltje, een wijds zicht met ginder beneden de witte cruiseboot die mooi contrasteerd tegen de blauwe zee.... zoals op de prentkaarten, maar dan in het echt.
Verschillende restaurants en tavernes hebben prachtige terrassen met adembenemende panorama's. In de adembenemende prijs van onze koffie met gebak is dat uitzicht blijkbaar bij ingerekend.
Het is tijd om terug af te dalen en een tender voert ons tot bij de cruiseboot.
Telkens we ergens aan wal zijn geweest en terug aan boord komen brengen we onze seapass in in een computer. De seapass bevat onze gegevens en een recente foto. Die foto en de inschepende passagier worden vergeleken. Een waterdicht systeem. We worden telkens alleen een beetje bruiner, zo lijkt.
Om acht uur 's avonds vertrekken we uit Santorini. Terwijl een dieporanje zon langzaam ondergaat zijn we al op weg naar Korfoe, een ander Grieks eiland.
Toch wel een fijn gevoel hoor! Terwijl je gelukzalig slaapt en de zachte deining amper voelt hebben we vannacht 249 kilometer of 135 zeemijl gevaren tussen Kusadasi en het Griekse eiland Santorini. Een eindje voor de kust van Fira, de hoofdstad van Santorini, gaan we voor anker. Zoals steeds kan je begeleid of individueel het eiland verkennen. Enkele jaren geleden waren we reeds op Santorini, dus trekken we er alleen op uit. Het wordt een prettig weerzien. Wanneer we het zelf wensen dalen we af naar dek 1 in de buik van het schip. Daar stappen we over in een tender. Tenders zijn kleine motorboten die een regelmatige pendel tussen het cruiseschip en de kade verzorgen, daar waar er onvoldoende diepgang is of de nodige faciliteiten ontbreken om de oceaanreus aan een kademuur aan te meren. Na slechts enkele minuten dobberen bereiken we het lieflijke haventje van Fira.
Santorini is het meest zuidelijk gelegen eiland van de Cycladen. Het hele eiland, in de vorm van een halve maan, is een enorme massa vulkanische lava. Bruinrode klippen rijzen hoog uit de zee op en Fira is gebouwd aan de rand van een steile rots, 260 meter boven de zeespiegel. Te voet, op de rug van een ezel of met de kabelbaan bereik je vanuit de kleine haven Santorini's hoofdstad(je) Fira.
Vroeger vroegen we ons wel eens af waar toch die mooie, typisch Griekse anzichtkaarten gefotografeerd zouden zijn. Nu weten we het zeker. Hier op Santorini, in de trotse stad Fira en in het een beetje verderop gelegen stadje Oia, zo pittoresk dat het weggelopen lijkt uit een reisfolder voor de Griekse eilanden. Dorpen met witte huizen, die zich krampachtig lijken vast te klampen aan de steile hellingen, kerkjes met felblauwe koepeldaken, hagelwitte terrasjes met kobaltblauwe vouwstoeltjes uitkijkend over een al even azuurblauwe zee, het is onvergetelijk mooi! Hier op Santorini kunnen we met onze kleine camera foto's nemen die kunnen wedijveren met de mooie prentkaarten.
We maken een fikse wandeling door Fira. Trapjes op, trapjes af, een klokkentoren links, een verrassend doorkijkje, een poesje onder een tafeltje, een wijds zicht met ginder beneden de witte cruiseboot die mooi contrasteerd tegen de blauwe zee.... zoals op de prentkaarten, maar dan in het echt.
Verschillende restaurants en tavernes hebben prachtige terrassen met adembenemende panorama's. In de adembenemende prijs van onze koffie met gebak is dat uitzicht blijkbaar bij ingerekend.
Het is tijd om terug af te dalen en een tender voert ons tot bij de cruiseboot.
Telkens we ergens aan wal zijn geweest en terug aan boord komen brengen we onze seapass in in een computer. De seapass bevat onze gegevens en een recente foto. Die foto en de inschepende passagier worden vergeleken. Een waterdicht systeem. We worden telkens alleen een beetje bruiner, zo lijkt.
Om acht uur 's avonds vertrekken we uit Santorini. Terwijl een dieporanje zon langzaam ondergaat zijn we al op weg naar Korfoe, een ander Grieks eiland.
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 november 2009
Kusadasi en Efeze
Kusadasi en Efeze
Mooi op tijd, precies op schema wordt 'The Splendour' deze morgen de haven van Kusadasi binnengeloodst. Kusadasi is een stad gelegen aan de Zuid-West kust van Turkije.
We hebben ons ingeschreven voor de begeleide excursie naar de ruïnestad Efeze. Alle passagiers die een excursie boekten worden in kleine groepen verdeeld en naar de klaarstaande reisbussen op de kade begeleid. Het is een korte rit naar de vroegcristelijke stad Efeze. We krijgen er een deskundige rondleiding. Efeze beleefde een bloeitijd gedurende het Romeinse rijk. Het werd één van de belangrijkste steden van de opkomst van het cristendom. Apostel Johannes heeft hier gepredikt, volgens de overlevering zou de H. Maagd hier hebben gewoond na de kruisiging en in de bijbel vinden we geschriften terug van de apostel Paulus aan de cristenen van Efeze. In de derde eeuw begint het verval van de stad en tijdens de eerste jaren van het Osmaanse rijk raakt de stad in vergetelheid; verlaten en onbewoond verdwijnt ze bijna geheel. Rond 1869 werd begonnen met archeologische opgravingen. Nu kan de wereld opnieuw van de antieke schoonheid van de stad genieten. De bibliotheek van Celsus, de tempel van Hadrianus en het Romeinse theater zijn uitzonderlijk goed bewaard. Op het einde van de rondgang worden de cruisereizigers verrast op een stukje romeins theater, gladiatoren en zwaardvechters incluis.
Terug in Kusadasi sluit deze excursie af in een onvermijdelijke tapijtenzaak. Mierzoete Turkse koekjes en kleine tasjes sterke koffie waar je je lepeltje kunt in rechtzetten worden ons aangeboden.
Tientallen tapijten, karpetten en lopers in levendige kleuren en gedurfde dessins worden voor onze voeten uitgerold. Het zijn mooie, kunstige vloerkleden maar voor de arbeidsters die hier werken is het weken, soms maanden hard labeur. We houden het snel voor bekeken en lopen nog even door de winkelstraten van Kusadasi. Turkse mannen, modieus gekleed in hemd en das spreken ons aan in vloeiend Nederlands, soms zelfs met een Antwerps of Limburgs accent. Ze proberen ons 'echte' Turkse tapijten en 'echte' lederen jassen te verkopen.
Op een zonnig terras met zicht op de haven ronden we het bezoek aan Kusadasi af. Vandaag liggen hier vier cruiseschepen zusterlijk naast elkaar. Wij dachten dat 'The Splendour' groot en luxueus was! Dat is ook zo, maar vlak naast onze boot heeft zich de 'Ruby Princess' aangemeerd. Ook in cruiseboten is er blijkbaar een overtreffende trap; groot, groter, grootst, dat bewijst deze reus van een oceaancruiser wel! En dat het nog groter kan... jawel! De Royal Caribbean line pakt in november 2009 uit met 'The Oasis of the seas', op dit ogenblik het grootste cruiseschip ter wereld! Op de nagelnieuwe boot die einde 2009 zijn maidentrip maakt is er plaats voor 6200 passagiers en meer dan 2000 bemanningsleden. Een varende stad!
Om 18 uur zetten we koers naar de Griekse eilanden.
Als we 's avonds laat nog een frisse neus halen op het buitendek is men druk in de weer om een middernachtelijke barbecue te openen. Onvoorstelbaar! Het mag toch niet gebeuren dat er iemand met nog een klein beetje honger in bed zou moeten kruipen!
Mooi op tijd, precies op schema wordt 'The Splendour' deze morgen de haven van Kusadasi binnengeloodst. Kusadasi is een stad gelegen aan de Zuid-West kust van Turkije.
We hebben ons ingeschreven voor de begeleide excursie naar de ruïnestad Efeze. Alle passagiers die een excursie boekten worden in kleine groepen verdeeld en naar de klaarstaande reisbussen op de kade begeleid. Het is een korte rit naar de vroegcristelijke stad Efeze. We krijgen er een deskundige rondleiding. Efeze beleefde een bloeitijd gedurende het Romeinse rijk. Het werd één van de belangrijkste steden van de opkomst van het cristendom. Apostel Johannes heeft hier gepredikt, volgens de overlevering zou de H. Maagd hier hebben gewoond na de kruisiging en in de bijbel vinden we geschriften terug van de apostel Paulus aan de cristenen van Efeze. In de derde eeuw begint het verval van de stad en tijdens de eerste jaren van het Osmaanse rijk raakt de stad in vergetelheid; verlaten en onbewoond verdwijnt ze bijna geheel. Rond 1869 werd begonnen met archeologische opgravingen. Nu kan de wereld opnieuw van de antieke schoonheid van de stad genieten. De bibliotheek van Celsus, de tempel van Hadrianus en het Romeinse theater zijn uitzonderlijk goed bewaard. Op het einde van de rondgang worden de cruisereizigers verrast op een stukje romeins theater, gladiatoren en zwaardvechters incluis.
Terug in Kusadasi sluit deze excursie af in een onvermijdelijke tapijtenzaak. Mierzoete Turkse koekjes en kleine tasjes sterke koffie waar je je lepeltje kunt in rechtzetten worden ons aangeboden.
Tientallen tapijten, karpetten en lopers in levendige kleuren en gedurfde dessins worden voor onze voeten uitgerold. Het zijn mooie, kunstige vloerkleden maar voor de arbeidsters die hier werken is het weken, soms maanden hard labeur. We houden het snel voor bekeken en lopen nog even door de winkelstraten van Kusadasi. Turkse mannen, modieus gekleed in hemd en das spreken ons aan in vloeiend Nederlands, soms zelfs met een Antwerps of Limburgs accent. Ze proberen ons 'echte' Turkse tapijten en 'echte' lederen jassen te verkopen.
Op een zonnig terras met zicht op de haven ronden we het bezoek aan Kusadasi af. Vandaag liggen hier vier cruiseschepen zusterlijk naast elkaar. Wij dachten dat 'The Splendour' groot en luxueus was! Dat is ook zo, maar vlak naast onze boot heeft zich de 'Ruby Princess' aangemeerd. Ook in cruiseboten is er blijkbaar een overtreffende trap; groot, groter, grootst, dat bewijst deze reus van een oceaancruiser wel! En dat het nog groter kan... jawel! De Royal Caribbean line pakt in november 2009 uit met 'The Oasis of the seas', op dit ogenblik het grootste cruiseschip ter wereld! Op de nagelnieuwe boot die einde 2009 zijn maidentrip maakt is er plaats voor 6200 passagiers en meer dan 2000 bemanningsleden. Een varende stad!
Om 18 uur zetten we koers naar de Griekse eilanden.
Als we 's avonds laat nog een frisse neus halen op het buitendek is men druk in de weer om een middernachtelijke barbecue te openen. Onvoorstelbaar! Het mag toch niet gebeuren dat er iemand met nog een klein beetje honger in bed zou moeten kruipen!
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 18 november 2009
De andere kant van de medaille
De andere kant van de medaille
Het is onze eerste cruise en we zijn wel onder de indruk van het ganse gebeuren.
We kunnen (nog) geen rederijen vergelijken maar de Royal Caribbean line voert luxe en efficiëntie voor haar gasten wel hoog in het vaandel.
Nieuwgierig als we zijn willen we toch meer weten over het wel en wee aan boord.
Regelmatig maken we een praatje met het vriendelijke personeel. Ze zijn blijgezind en zitten vol werklust. Een Turkse man, gehuwd en vader van twee kinderen is blij en fier want hij heeft een kontrakt van 6 maanden weten te versieren aan boord van dit schip. Dat is bijna heel de periode dat 'The Spendour of the seas' de ene na de andere cruise maakt in de Middenlandse zee. Begin december maakt de cruiseboot de grote oversteek en in onze wintermaanden vinden we het schip terug in de Zuid-Amerikaanse wateren. Een Braziliaanse jongen legt uit: " het overgrote deel van het personeel werkt 7 dagen op 7, ongeveer 12 uur per dag. Door een gunstige evaluatie van de passagiers kunnen we enkele uren of een halve dag vrij verdienen. 's Avonds laat, in onze kajuiten op deck 0, daar waar de glamour en glitter verdwenen is, durven de gemoederen na een dag hard labeur wel eens verhit raken. Maar nooit voor lang. 's Morgens vroeg is alles weer opgeklaard en zetten we onze breedste glimlach op voor weer een schitterende cruisedag".
Flexibel zijn hoort ook bij de job. Onze vriendelijke ober dient 's avonds de borden op, bij het ontbijt vinden we hem aan de koffie automaten en overdag helpt hij mee aan de voorbereidingen in de inmense keuken. Het loon is ondermaats maar dat wordt een beetje goedgemaakt door de gegeerde fooien die op het einde van elke cruise gegeven worden door de passagiers. En dan is het personeel dat in onmiddellijk contact komt met de passagiers nog het gelukkigst, zo bedenken we. In de catacomben van de boot, daar waar zich de machinekamers en de wasserij bevinden wordt de klok rond bed-en tafellinnen gewassen en gestreken. Geen jobke om jaloers op te zijn, zo lijkt ons. Het is uiteraard niet toegestaan dat passagiers hier komen, maar op een film van de rederij wordt ook het zware werk benedendeks getoond.
Evenmin toegankelijk voor nieuwsgierige ogen is 'de brug', het zenuwcentrum van de boot. Sinds de aanslagen van september 2001 in New-York is dit deel van het schip strikt voorbehouden terrein voor de stuurlui en de kapitein.
We horen kapitein Tommy Nyseter wel dagelijks door de microfoon. Hij vertelt ons de huidige vaarroute en maakt het mooie weer.
Het is onze eerste cruise en we zijn wel onder de indruk van het ganse gebeuren.
We kunnen (nog) geen rederijen vergelijken maar de Royal Caribbean line voert luxe en efficiëntie voor haar gasten wel hoog in het vaandel.
Nieuwgierig als we zijn willen we toch meer weten over het wel en wee aan boord.
Regelmatig maken we een praatje met het vriendelijke personeel. Ze zijn blijgezind en zitten vol werklust. Een Turkse man, gehuwd en vader van twee kinderen is blij en fier want hij heeft een kontrakt van 6 maanden weten te versieren aan boord van dit schip. Dat is bijna heel de periode dat 'The Spendour of the seas' de ene na de andere cruise maakt in de Middenlandse zee. Begin december maakt de cruiseboot de grote oversteek en in onze wintermaanden vinden we het schip terug in de Zuid-Amerikaanse wateren. Een Braziliaanse jongen legt uit: " het overgrote deel van het personeel werkt 7 dagen op 7, ongeveer 12 uur per dag. Door een gunstige evaluatie van de passagiers kunnen we enkele uren of een halve dag vrij verdienen. 's Avonds laat, in onze kajuiten op deck 0, daar waar de glamour en glitter verdwenen is, durven de gemoederen na een dag hard labeur wel eens verhit raken. Maar nooit voor lang. 's Morgens vroeg is alles weer opgeklaard en zetten we onze breedste glimlach op voor weer een schitterende cruisedag".
Flexibel zijn hoort ook bij de job. Onze vriendelijke ober dient 's avonds de borden op, bij het ontbijt vinden we hem aan de koffie automaten en overdag helpt hij mee aan de voorbereidingen in de inmense keuken. Het loon is ondermaats maar dat wordt een beetje goedgemaakt door de gegeerde fooien die op het einde van elke cruise gegeven worden door de passagiers. En dan is het personeel dat in onmiddellijk contact komt met de passagiers nog het gelukkigst, zo bedenken we. In de catacomben van de boot, daar waar zich de machinekamers en de wasserij bevinden wordt de klok rond bed-en tafellinnen gewassen en gestreken. Geen jobke om jaloers op te zijn, zo lijkt ons. Het is uiteraard niet toegestaan dat passagiers hier komen, maar op een film van de rederij wordt ook het zware werk benedendeks getoond.
Evenmin toegankelijk voor nieuwsgierige ogen is 'de brug', het zenuwcentrum van de boot. Sinds de aanslagen van september 2001 in New-York is dit deel van het schip strikt voorbehouden terrein voor de stuurlui en de kapitein.
We horen kapitein Tommy Nyseter wel dagelijks door de microfoon. Hij vertelt ons de huidige vaarroute en maakt het mooie weer.
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 17 november 2009
op zee
Op Zee
Vervelen zullen we ons deze dag op zee zeker niet doen. Er zijn voldoende mogelijkheden aan boord om je te ontspannnen. Er is een groot buiten- en binnenzwembad, een spa, een bibliotheek, een klimmuur, een looppiste en een minigolf parcours. Je kan eten, drinken, ijsjes likken à volonté, vrolijke orkestjes houden er op, verschillende plaatsen, de sfeer in en spelen ten dans. De koks demonstreren het kunstig in figuren snijden van groenten en fruit. De kameroversten leren aan en geven uitleg over de handdoeken die elke avond opnieuw leuk geplooid in de vorm van een sierlijke zwaan of gek aapje op het bed gedresseerd worden. Als ik dat thuis wil nadoen om mijn echtgenote eens te verrassen lijkt mijn sierlijke zwaan nog het meest op een..... opgerolde handdoek! De meeste gasten maken er vandaag een luie dag van.
Vanavond is het kapiteinsavond. Er wordt gevraagd je een beetje feestelijk op te smukken.... en kijk eens aan... iedereen staat 's avonds te blinken in hun beste pak en mooiste cocktailjurk. De heren kunnen zich eventueel aan boord een gehuurde smoking laten aanpassen. In een grote zaal staat de kapitein, ook al op zijn paasbest, met veel gouden sterren en strepen op zijn sneeuwwit uniform, klaar om de handjes te schudden van de gasten. In een lange rij schuift iedereen geduldig aan tot het hun beurt is. Het hele gedoe heeft naar ons gevoel een hoog sinterklaasgehalte. Als kind gingen we ook naar de heilige man, werd er een foto genomen en vroeg hij of we wel braaf geweest waren. De oude, heilige man met lange, witte baard is nu een 34 jarige vlotte kerel uit Noorwegen en gezagvoerder over dit cruiseschip. Zijn vraag is nu of we het naar onze zin hebben en uit welk land we komen.
Na het handengeschud heet de kapitein ons welkom aan boord en stelt hij de hogere officieren voor. Enkele markante cijfers die ons uit zijn verwelkoming bij bleven zijn dat er 720 man bemanning is, gerekruteerd van over gans de wereld. De meeste bemanningsleden komen uit Midden-en Zuid-Amerika, de thuisbasis van de Royal Caribbean line. Ook personeel uit Azië en Europa maken deel uit van het mondiale gezelschap.
We zijn op deze cruise met welgeteld 1972 opvarenden van maar liefst 55 verschillende nationaliteiten. Amerikanen en Canadezen zijn in de meerderheid, een heleboel Italianen, 16 Nederlanders, 4 Belgen en 1 Keniaan.
Later die avond lopen we voorbij de fotostudio aan boord. Honderden, nee, duizenden grote kwaliteitsfoto's staan er te wachten op gewillige kopers: foto's van bij het inschepen, bij het aan wal gaan in Dubrovnik, bij de kapitein, als showkoppel voor een kunstzinnige achtergrond. Steeds weer staan er fotografen klaar om de passagiers op 'duur' fotopapier vast te leggen.
Het verrukkelijke avondmaal wordt ons geserveerd door hoofdkelner Jelena uit Lithouwen en kelner Yucel uit Turkije. Ze beginnen hun dagelijkse klanten al te kennen en vertellen graag over hun wedervaren aan boord.
In het theater treden deze avond 'The Rat Pack' op, een meer dan geslaagde imitatie van het beroemde crooner-trio: Dean Martin, Frank Sinatra en Sammy Davis Jr.
En de boot....... hij cruisde voort.
Vervelen zullen we ons deze dag op zee zeker niet doen. Er zijn voldoende mogelijkheden aan boord om je te ontspannnen. Er is een groot buiten- en binnenzwembad, een spa, een bibliotheek, een klimmuur, een looppiste en een minigolf parcours. Je kan eten, drinken, ijsjes likken à volonté, vrolijke orkestjes houden er op, verschillende plaatsen, de sfeer in en spelen ten dans. De koks demonstreren het kunstig in figuren snijden van groenten en fruit. De kameroversten leren aan en geven uitleg over de handdoeken die elke avond opnieuw leuk geplooid in de vorm van een sierlijke zwaan of gek aapje op het bed gedresseerd worden. Als ik dat thuis wil nadoen om mijn echtgenote eens te verrassen lijkt mijn sierlijke zwaan nog het meest op een..... opgerolde handdoek! De meeste gasten maken er vandaag een luie dag van.
Vanavond is het kapiteinsavond. Er wordt gevraagd je een beetje feestelijk op te smukken.... en kijk eens aan... iedereen staat 's avonds te blinken in hun beste pak en mooiste cocktailjurk. De heren kunnen zich eventueel aan boord een gehuurde smoking laten aanpassen. In een grote zaal staat de kapitein, ook al op zijn paasbest, met veel gouden sterren en strepen op zijn sneeuwwit uniform, klaar om de handjes te schudden van de gasten. In een lange rij schuift iedereen geduldig aan tot het hun beurt is. Het hele gedoe heeft naar ons gevoel een hoog sinterklaasgehalte. Als kind gingen we ook naar de heilige man, werd er een foto genomen en vroeg hij of we wel braaf geweest waren. De oude, heilige man met lange, witte baard is nu een 34 jarige vlotte kerel uit Noorwegen en gezagvoerder over dit cruiseschip. Zijn vraag is nu of we het naar onze zin hebben en uit welk land we komen.
Na het handengeschud heet de kapitein ons welkom aan boord en stelt hij de hogere officieren voor. Enkele markante cijfers die ons uit zijn verwelkoming bij bleven zijn dat er 720 man bemanning is, gerekruteerd van over gans de wereld. De meeste bemanningsleden komen uit Midden-en Zuid-Amerika, de thuisbasis van de Royal Caribbean line. Ook personeel uit Azië en Europa maken deel uit van het mondiale gezelschap.
We zijn op deze cruise met welgeteld 1972 opvarenden van maar liefst 55 verschillende nationaliteiten. Amerikanen en Canadezen zijn in de meerderheid, een heleboel Italianen, 16 Nederlanders, 4 Belgen en 1 Keniaan.
Later die avond lopen we voorbij de fotostudio aan boord. Honderden, nee, duizenden grote kwaliteitsfoto's staan er te wachten op gewillige kopers: foto's van bij het inschepen, bij het aan wal gaan in Dubrovnik, bij de kapitein, als showkoppel voor een kunstzinnige achtergrond. Steeds weer staan er fotografen klaar om de passagiers op 'duur' fotopapier vast te leggen.
Het verrukkelijke avondmaal wordt ons geserveerd door hoofdkelner Jelena uit Lithouwen en kelner Yucel uit Turkije. Ze beginnen hun dagelijkse klanten al te kennen en vertellen graag over hun wedervaren aan boord.
In het theater treden deze avond 'The Rat Pack' op, een meer dan geslaagde imitatie van het beroemde crooner-trio: Dean Martin, Frank Sinatra en Sammy Davis Jr.
En de boot....... hij cruisde voort.
Geschreven door Jos Dom om 18:26
Reageer op dit bericht
Maandag 16 november 2009
Dubrovnik
DubrovnikHet is niet mogelijk om in bed te blijven als we in de vroege ochtend zeer langzaam vlakbij een prachtige kustlijn varen. Dit moet de kust van Kroatië al zijn.
Terwijl het schip in de haven van Dubrovnik wordt binnengeloodst staat er in de ruime ontbijtzaal een uitgebreid ontbijtbuffet klaar.
Thuis voor de computer, in het reisbureel en ook hier aan boord kan je een keuze maken uit een gevarieerd aanbod aan excursies. In elke aanlegplaats van de cruise kan je kiezen tussen tal van begeleide excursies, ofwel kies je voor een individuele uitstap of je blijft gewoon aan boord. We zijn aangenaam verrast door de vlotheid en efficiëntie waarmee de vele passagiers aan wal worden gebracht.
Op deck 1 gaan we met onze seapass door de douane. Wij kiezen om de stad individueel te bezoeken en stappen in de klaarstaande shuttlebus die ons naar de historische binnenstad brengt.
Dubrovnik is een compleet onmuurde vestingstad en staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Tijdens de Kroatische onafhankelijksoorlog in 1991 werden de vestingsmuren en historisch centrum door het Joegoslavische leger vanuit de bergen zwaar onder vuur genomen en erg beschadigd. De stad en de omwalling zijn helemaal in hun oude glorie hersteld en opnieuw ligt Dubrovnik zeer fotogeniek te blinken in de zon.
We maken een wandeling over de twee kilometer lange vestingsmuren, helemaal rond de stad. Zeer indrukwekkend. De muren zijn tot wel 25 meter hoog en bieden een mooi, weids panorama over de vernieuwde daken met hier en daar een kerk met koepel.
We dalen af naar de hoofdstraat van de oude stad: 'de placa' met zijn souvenirswinkels, statige kerken, sfeervolle pleintjes, nauwe steegjes en leuke restautants.
Aan de haven is het druk. Je kan er met een 'piratenboot' een rondvaart maken. Dubrovnik is heel fotogeniek. Dat weet blijkbaar ook een oude man dat met een uniek fototoestel uit de jaren stillekes plaatjes schiet.
'En ze zijn nog danig goed van kwaliteit' zo vertelt hij ons.
In de namiddag nemen we de shuttlebus terug naar de boot. Bij het aan boord gaan registreert een computer onze seapass en wordt de handbagage telkens gescand. Veiligheid voor alles. Om 18 uur stipt varen we af. Wachten op telaatkomers wordt niet gedaan. Diegenen die nu niet aan boord zijn hebben grote pech.
's Avonds tovert de chef-kok geassisteerd door sous-chefs, koks, patissiers en keukenhulpjes, samen 150 man sterk, een culinair festijn op de borden van de bijna 2000 opvarenden.
De volgende bestemming is Kusadasi in Turkije waar we overmorgen zullen aanleggen.
Geschreven door Jos Dom om 16:16
Reageer op dit bericht
Zaterdag 14 november 2009
Vertrek uit Venetië
Vertrek vanuit VenetiëNa een korte vlucht landen we even na acht uur 's morgens op de Marco Polo luchthaven van Venetië. De meeste passagiers haasten zich naar de boottaxi's die vanaf de luchthaven regelmatig over en weer varen naar de belangrijke aanlegplaatsen in de historische binnenstad.
Wij moeten naar de cruiseterminal en daar rijdt een lijnbus naartoe. Na een halfuurtje rijden langs een saaie baan die helemaal niet Venetiaans aanvoelt, komen we op de Piazzale Roma, een groot plein waar talrijke lijnbussen een halte hebben. Hier stappen we over op de shuttle bus van de rederij, die ons in luttele minuten tot bij de cruiseterminal brengt.
En daar ligt hij dan: 'The Splendour of the seas' van de Royal Caribbean line onder de vlag van Nassau, de hoofdstad van de Bahamas. Met zijn 264 meter lengte en 11 dekken hoog is 'The Splendour' één van de kleinere cruiseschepen. Het is nog maar 10 uur en daar staan we al nietig te wezen vlak voor deze kanjer van een cruiseboot. De afvaart van onze Middenlandse zee cruise is pas om 17 uur in de namiddag, dus zullen we nog veel geduld moeten oefenen, dachten we. Niets is minder waar. Terwijl de passagiers van de binnengelopen cruise nog volop aan het uitschepen zijn kunnen wij onze valiezen al inchecken. Die zullen we pas straks terugzien in onze kajuit. Bedienden van de rederij zijn volop in de weer een grote vertrekhall in orde te brengen om de bijna 2000 passagiers vlot te laten inchecken. Inmiddels is de rij wachtenden al aanzienlijk gegroeid en kort voor 11 uur begint de inscheping. Juist zoals op een luchthaven worden paspoorten en documenten nagekeken en de handbagage gescant. We ontvangen een seapass, een plastiek kaartje, gelijkend op een identiteitskaart, dat onze gegevens bevat. We zullen die kaart de volgende week gebruiken telkens we aan wal gaan, terug aan boord komen, als kajuitsleutel, als betaalkaart aan boord.....
Even later zwaaien de deuren open en stappen we het schip op. Onze kajuit is op deck 7 en pas om 14 uur klaar. Alle tijd dus om aan een grondige verkenning van het schip te beginnen. Met grote ogen kijken we rond en verbazen ons over de grootte en luxe van dit drijvend 5 sterren hotel. Een overdadig lunchbuffet staat voor ons opgesteld in het Windjammer café. De Mexicaanse griep was toen al in aantocht en als voorzorg staan pompjes met handgel aan de ingang van het restaurant.
Het is tijd om ons naar deck 7 te begeven en onze kajuit op te zoeken. Da's niet mis! De kajuit is erg ruim, heeft een verzorgde badkamer, een salon en een groot schuifraam met balkon. Op TV worden we verwelkomd en er op attent gemaakt dat er om halfvijf stipt een verplichte evacuatie oefening wordt gehouden waaraan iedereen moet deelnemen .... in reddingsvest. Glashelder wordt in een TV spot uitgelegd hoe je de life jacket aantrekt en op welk punt we moeten verzamelen. Ik krijg bijna de slappe lach als je, stipt op tijd, jong en oud ziet toekomen allen gekleed in een flaterende knaloranje reddingsvest mét pillamp en bijpassend fluitje. Sommige passagiers hebben het reddingsvest wel achterstevoren aan en worden geholpen door het gedienstige personeel. Een komisch zicht van een weldoordachte reddingsoperatie. Gelukkig is het bij die korte oefening gebleven en hebben we een ganse week gecruisd over een rimpelloze zee.
Drie loeiharde signalen uit de scheepshoorn kondigen het vertrek uit Venetië aan. Matrozen gooien de armdikke touwen los en langzaam maakt de boot zich los van de kade. Honderden passagiers staan op de buitendekken 9 en 10 en bewonderen het gekende Venetiaanse panorama dat traag voorbijglijdt. De dominante 98 meter hoge Campaniletoren, het Dogenpaleis en de rijke palazzi.
Vanop het San Marcoplein zwaaien mensen naar het witte cruiseschip en zijn blijgezinde passagiers. Zeer indrukwekkend.
Het avondmaal kunnen we gebruiken in het informele Windjammer café in buffetstijl of in 'The King and I', een sfeervol Thais gedecoreerd restaurant met tafelbediening. In 'The King and I' zijn er twee seatings; om 18.30u en om 21u.
In een ruime theaterzaal kunnen we elke avond genieten van een andere proffecionele show, shows gemaakt en gebracht door artiesten die heel wat in hun mars hebben.
Terug in de kajuit ligt op het kingsize bed een cruise compass krantje. Daarin lezen we de aktiviteiten aan boord en aan wal voor de volgende cruisedag. Buiten zien we niks, alleen de verlichting van de boot weerspiegelt in het donkere water. Op kanaal 25 van de TV kan je de vaarroute schematisch volgen. Venetië ligt al een heel eind achter ons en we varen gestaag tegen een gemiddelde snelheid van 37 km per uur over de Adriatische zee richting Kroatië.
Geschreven door Jos Dom om 13:21
Reageer op dit bericht
Zaterdag 7 november 2009
Middellandse zee cruise
Middellandse zee cruise
9 - 16 mei 2009
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 15 december 2008
Grand Canyon - Las Vegas - De terugreis
Grand Canyon - Las Vegas - De terugreis
Met spijt in ons hart staan we in de vroege ochtend aan de canyonrand en kijken nog een laatste maal naar de enorme canyonkloof. Dit panorama hebben we al zo dikwijls in reisgidsen, tijdschriften en op internet gezien, maar de werkelijkheid overtreft de allermooiste foto !
En dan is het tijd om ons klaar te maken voor de laatste grote rit, terug naar Las Vegas. We nemen Highway 64, van de Grand Canyon village tot de stad Williams, honderd kilometer lang en kaarsrecht. Tussen de stadjes Seligman en Kingman volgen we een deel van de historische Route 66. Dit is slechts een klein stukje van deze zeer bekende route. Gans de Route 66 is 3940 kilometer lang en loopt van Chicago tot Santa Monica.
Op 54 kilometer van Las Vegas ligt de reusachtige Hoover stuwdam. Hij werd gebouwd in de jaren dertig en is genoemd naar de 31ste president van de Verenigde Staten, Herbert Clark Hoover. De 222 meter hoge dam moet overstromingen voorkomen die veroorzaakt worden door onvoorspelbare waterstijgingen van de machtige Colorado rivier. Zeventien reusachtige generatoren leveren electriciteit voor de staten Nevada, Arizona en een deel van Californië. Zonder deze dam zouden de neonreklames in Las Vegas donker blijven. Het reusachtige stuwmeer ( 645 vierkante kilometer groot, 185 kilometer lang en 180 meter diep ) dat ontstond heet 'Lake Mead', een recreatiegebied voor allerlei watersporten.
Kort nadat we dit gigantische bouwwerk op foto en video hebben vastgelegd, komen we terug in de gokstad Las Vegas. Na een canyontour van ongeveer 2300 kilometer die ons door de staten Nevada, Utah en Arizona bracht is de cirkel rond.
We hebben nog één overnachting gepland in het in piramidevorm gebouwde casino-hotel 'Luxor'. Juist zoals in Egypte wordt het bewaakt door een inmense sfinx.
Tijdens onze laatste avondwandeling door flikkerend Las Vegas openen we op een computer, midden een bos gokautomaten, een mailtje van het thuisfront met als bijlage... de eerste foto van onze eerste kleinzoon ' Maurice'. Vandaag is Maurice al een flinke kleuter van 3 jaar !
De terugreis verloopt vlekkeloos. In vier uur vliegen we van Las Vegas naar Atlanta. De transatlantische vlucht duurt bijna acht uur. Gelukkig, voldaan en met een flinke jetlag landen we 's anderendaags op Brussel nationaal.
Nog dagen zijn we om 3 uur 's nachts klaarwakker geweest, om in de namiddag om te vallen van de slaap. Da's jetlag, en dat gaat vanzelf weer over. Wat niet overgaat zijn de karrevracht mooie herinneringen aan deze prachtige reis.
Ik heb ze voor onszelf én voor U, beste lezer, in deze blog trachten te beschrijven.
Wenst U al onze foto's van deze overgetelijke rondreis te bekijken surf dan naar:
seniorennet - fotoalbum - categorieën - reizen en vakantie - Noord-Amerika - de westkust in de VS
Met spijt in ons hart staan we in de vroege ochtend aan de canyonrand en kijken nog een laatste maal naar de enorme canyonkloof. Dit panorama hebben we al zo dikwijls in reisgidsen, tijdschriften en op internet gezien, maar de werkelijkheid overtreft de allermooiste foto !
En dan is het tijd om ons klaar te maken voor de laatste grote rit, terug naar Las Vegas. We nemen Highway 64, van de Grand Canyon village tot de stad Williams, honderd kilometer lang en kaarsrecht. Tussen de stadjes Seligman en Kingman volgen we een deel van de historische Route 66. Dit is slechts een klein stukje van deze zeer bekende route. Gans de Route 66 is 3940 kilometer lang en loopt van Chicago tot Santa Monica.
Op 54 kilometer van Las Vegas ligt de reusachtige Hoover stuwdam. Hij werd gebouwd in de jaren dertig en is genoemd naar de 31ste president van de Verenigde Staten, Herbert Clark Hoover. De 222 meter hoge dam moet overstromingen voorkomen die veroorzaakt worden door onvoorspelbare waterstijgingen van de machtige Colorado rivier. Zeventien reusachtige generatoren leveren electriciteit voor de staten Nevada, Arizona en een deel van Californië. Zonder deze dam zouden de neonreklames in Las Vegas donker blijven. Het reusachtige stuwmeer ( 645 vierkante kilometer groot, 185 kilometer lang en 180 meter diep ) dat ontstond heet 'Lake Mead', een recreatiegebied voor allerlei watersporten.
Kort nadat we dit gigantische bouwwerk op foto en video hebben vastgelegd, komen we terug in de gokstad Las Vegas. Na een canyontour van ongeveer 2300 kilometer die ons door de staten Nevada, Utah en Arizona bracht is de cirkel rond.
We hebben nog één overnachting gepland in het in piramidevorm gebouwde casino-hotel 'Luxor'. Juist zoals in Egypte wordt het bewaakt door een inmense sfinx.
Tijdens onze laatste avondwandeling door flikkerend Las Vegas openen we op een computer, midden een bos gokautomaten, een mailtje van het thuisfront met als bijlage... de eerste foto van onze eerste kleinzoon ' Maurice'. Vandaag is Maurice al een flinke kleuter van 3 jaar !
De terugreis verloopt vlekkeloos. In vier uur vliegen we van Las Vegas naar Atlanta. De transatlantische vlucht duurt bijna acht uur. Gelukkig, voldaan en met een flinke jetlag landen we 's anderendaags op Brussel nationaal.
Nog dagen zijn we om 3 uur 's nachts klaarwakker geweest, om in de namiddag om te vallen van de slaap. Da's jetlag, en dat gaat vanzelf weer over. Wat niet overgaat zijn de karrevracht mooie herinneringen aan deze prachtige reis.
Ik heb ze voor onszelf én voor U, beste lezer, in deze blog trachten te beschrijven.
Wenst U al onze foto's van deze overgetelijke rondreis te bekijken surf dan naar:
seniorennet - fotoalbum - categorieën - reizen en vakantie - Noord-Amerika - de westkust in de VS
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 10 december 2008
Grand Canyon - deel 2
Grand Canyon - deel 2
De schitterende canyon laat zich langs vele kanten bewonderen. Op de west rim drive, een gedeelte dat in de zeer drukke zomermaanden verboden is voor particuliere voertuigen, rijdt een hop on, hop off shuttlebus. De eindhalte is Hermit's Rest, dertien kilometer westelijk van het dorp. Onderweg stopt de bus achtmaal aan de meest interessante uitkijkpunten.
Vanaf de Bright Angel lodge daalt een wandelpad kronkelend naar de bodem van de canyon, 1200 meter diep. Deze tocht is zeer zwaar en je moet over een uitstekende fysieke conditie beschikken. Misreken je niet, je doet hier net het omgekeerde dan wat je in de bergen zou doen. Je daalt eerst af en als je al moe bent, wacht er nog een zeer lastige beklimming. De canyon is zeer aantrekkelijk maar elk jaar opnieuw eist hij mensenlevens. Ook nu hangen er her en der affiches om uit te kijken naar een jonge vrouw die van een moeilijke trektocht in de canyon niet is teruggekeerd. Parkrangers vertellen dat het onontbeerlijk is om voldoende voedsel en veel water mee te nemen, niet van de wandelpaden af te wijken en de steeds wisselende weersomstandigheden in de canyon nauwlettend in 't oog te houden. Zoniet is deze avontuurlijke tocht riskant, zelfs gevaarlijk.
In het stadje Tusayan, slechts dertien kilometer ten zuiden van de canyon, staat het Grand Canyon IMAX theater. In deze filmzaal wordt op een reuzenscherm de film 'Grand Canyon, the hidden secrets' geprojecteerd. De film vertelt het waar gebeurde verhaal van Majoor John Wesley Powell die in 1869 een eerste expeditie leidde en de woeste Colorado rivier afvoer over de gehele lengte van de canyon. Hij bracht de inmense kloof in kaart. De film is ook hier in België op DVD verkrijgbaar maar het IMAX effect, alsof je mee in de aktie zit, kan je op je televisietoestel niet verkrijgen.
Nog vanuit Tusayan organiseert de firma 'Papillon' helicoptervluchten boven de canyon. We checken in voor een vlucht van een half uur. Naast de tarmac wachten we op onze vlucht, terwijl we de af- en aanvliegende helicopters gadeslaan. Juist voor de middag nemen we plaats in een witgele helicopter met panoramische ramen. Rakelings scheert het toestel over de bomen en plots gaapt er een enorme diepte onder ons. We vliegen over en tussen de canyonwanden. Op onze koptelefoon klinkt aangepaste muziek en een boeiende uitleg. Veel te snel is deze supermooie tocht voorbij.
Op 28 maart 2007 is er aan de westkant van de canyon, daar waar de Hualapai indianen wonen, nog een spectaculaire attraktie voor het grote publiek geopend: de Grand Canyon skywalk. Een ovale loopbrug met glazen(!) wanden en een glazen(!) vloer, steekt ongeveer 20 meter over de gapende canyonrand. We kunnen het (nog) niet proefondervindelijk beschrijven, maar ons lijkt het sensationeel!!
We hebben de canyon op verschillende manieren bekeken. Vanop de rand, vanuit de lucht, op film en in 't echt. Onnodig te vertellen dat we ogen tekort kwamen om deze fascinerende canyon in ons op te nemen. We stonden 's morgens,'s middags en 's avonds aan de canyonrand, uitkijkend over steeds weer dezelfde kloof, maar telkens zo anders !
Als we gaan dineren in de canyonlodge steekt er plots een kort onweer op.
Het regent ! Dat hebben we op onze rondreis nog niet gehad !
De schitterende canyon laat zich langs vele kanten bewonderen. Op de west rim drive, een gedeelte dat in de zeer drukke zomermaanden verboden is voor particuliere voertuigen, rijdt een hop on, hop off shuttlebus. De eindhalte is Hermit's Rest, dertien kilometer westelijk van het dorp. Onderweg stopt de bus achtmaal aan de meest interessante uitkijkpunten.
Vanaf de Bright Angel lodge daalt een wandelpad kronkelend naar de bodem van de canyon, 1200 meter diep. Deze tocht is zeer zwaar en je moet over een uitstekende fysieke conditie beschikken. Misreken je niet, je doet hier net het omgekeerde dan wat je in de bergen zou doen. Je daalt eerst af en als je al moe bent, wacht er nog een zeer lastige beklimming. De canyon is zeer aantrekkelijk maar elk jaar opnieuw eist hij mensenlevens. Ook nu hangen er her en der affiches om uit te kijken naar een jonge vrouw die van een moeilijke trektocht in de canyon niet is teruggekeerd. Parkrangers vertellen dat het onontbeerlijk is om voldoende voedsel en veel water mee te nemen, niet van de wandelpaden af te wijken en de steeds wisselende weersomstandigheden in de canyon nauwlettend in 't oog te houden. Zoniet is deze avontuurlijke tocht riskant, zelfs gevaarlijk.
In het stadje Tusayan, slechts dertien kilometer ten zuiden van de canyon, staat het Grand Canyon IMAX theater. In deze filmzaal wordt op een reuzenscherm de film 'Grand Canyon, the hidden secrets' geprojecteerd. De film vertelt het waar gebeurde verhaal van Majoor John Wesley Powell die in 1869 een eerste expeditie leidde en de woeste Colorado rivier afvoer over de gehele lengte van de canyon. Hij bracht de inmense kloof in kaart. De film is ook hier in België op DVD verkrijgbaar maar het IMAX effect, alsof je mee in de aktie zit, kan je op je televisietoestel niet verkrijgen.
Nog vanuit Tusayan organiseert de firma 'Papillon' helicoptervluchten boven de canyon. We checken in voor een vlucht van een half uur. Naast de tarmac wachten we op onze vlucht, terwijl we de af- en aanvliegende helicopters gadeslaan. Juist voor de middag nemen we plaats in een witgele helicopter met panoramische ramen. Rakelings scheert het toestel over de bomen en plots gaapt er een enorme diepte onder ons. We vliegen over en tussen de canyonwanden. Op onze koptelefoon klinkt aangepaste muziek en een boeiende uitleg. Veel te snel is deze supermooie tocht voorbij.
Op 28 maart 2007 is er aan de westkant van de canyon, daar waar de Hualapai indianen wonen, nog een spectaculaire attraktie voor het grote publiek geopend: de Grand Canyon skywalk. Een ovale loopbrug met glazen(!) wanden en een glazen(!) vloer, steekt ongeveer 20 meter over de gapende canyonrand. We kunnen het (nog) niet proefondervindelijk beschrijven, maar ons lijkt het sensationeel!!
We hebben de canyon op verschillende manieren bekeken. Vanop de rand, vanuit de lucht, op film en in 't echt. Onnodig te vertellen dat we ogen tekort kwamen om deze fascinerende canyon in ons op te nemen. We stonden 's morgens,'s middags en 's avonds aan de canyonrand, uitkijkend over steeds weer dezelfde kloof, maar telkens zo anders !
Als we gaan dineren in de canyonlodge steekt er plots een kort onweer op.
Het regent ! Dat hebben we op onze rondreis nog niet gehad !
Zondag 7 december 2008
Grand Canyon - south rim
Grand Canyon - South rim
Een staalblauwe hemel kondigt weer een mooie dag aan. Daar, aan de overkant van de 12 kilometer brede kloof ligt de zuidrand, duidelijk en scherp te blinken in de zon. Om er met de wagen te geraken moeten we wel een slordige 342 kilometer rijden ! Maar de weg is uitstekend, spectaculaire panorama's wisselen mekaar af.
Voorbij het stadje Cameron begint de eindspurt naar de Grand Canyon. We rijden over de Little Colorado rivier, een zijrivier van de grote broer, en slaan rechts highway 64 in. Een groot bord met daarop 'You're entering Grand Canyon national park' kondigt aan dat we dra aan de canyon zullen komen. Het feest kan beginnen. Voortdurend gaat onze blik naar rechts. Verschillende uitkijkpunten nodigen uit tot stoppen, uitstappen, bewonderen en fotograferen.
Desert view met de Watchtower, Lipan point, Moran point, Grandview point en Yavapai point zijn plaatsen waar we telkens een subliem vergezicht hebben over een deel van de canyon.
En zo komen we aan in het Grand Canyon village, hét toeristische centrum aan de zuidrand. Een gans dorp, aangelegd om de toeristenstroom op te vangen. Hier zijn alle voorzieningen voor een aangenaam verblijf. Hotels (ondermeer het befaamde El Tovar hotel), lodges, een kampeerplaats, een supermarkt, souvenirswinkels, geneeskundige zorgen, een benzinestation, een postkantoor...zelfs een treinstation. Vanuit het stadje Williams, 100 kilometer ten zuiden van de canyon, kan je in tweeënhalf uur met een far-west stoomtrein naar de canyon sporen. Bij aankomst en vertrek horen we hem fluiten en toeteren zoals in de goeie ouwe tijd.
We hebben twee overnachtingen geboekt in de 'Thunderbird lodge' dichtbij de canyonrand. Hier aan de south rim is zoveel leuks te beleven dat het doodzonde zou zijn om er maar even bij stil te staan !
Een staalblauwe hemel kondigt weer een mooie dag aan. Daar, aan de overkant van de 12 kilometer brede kloof ligt de zuidrand, duidelijk en scherp te blinken in de zon. Om er met de wagen te geraken moeten we wel een slordige 342 kilometer rijden ! Maar de weg is uitstekend, spectaculaire panorama's wisselen mekaar af.
Voorbij het stadje Cameron begint de eindspurt naar de Grand Canyon. We rijden over de Little Colorado rivier, een zijrivier van de grote broer, en slaan rechts highway 64 in. Een groot bord met daarop 'You're entering Grand Canyon national park' kondigt aan dat we dra aan de canyon zullen komen. Het feest kan beginnen. Voortdurend gaat onze blik naar rechts. Verschillende uitkijkpunten nodigen uit tot stoppen, uitstappen, bewonderen en fotograferen.
Desert view met de Watchtower, Lipan point, Moran point, Grandview point en Yavapai point zijn plaatsen waar we telkens een subliem vergezicht hebben over een deel van de canyon.
En zo komen we aan in het Grand Canyon village, hét toeristische centrum aan de zuidrand. Een gans dorp, aangelegd om de toeristenstroom op te vangen. Hier zijn alle voorzieningen voor een aangenaam verblijf. Hotels (ondermeer het befaamde El Tovar hotel), lodges, een kampeerplaats, een supermarkt, souvenirswinkels, geneeskundige zorgen, een benzinestation, een postkantoor...zelfs een treinstation. Vanuit het stadje Williams, 100 kilometer ten zuiden van de canyon, kan je in tweeënhalf uur met een far-west stoomtrein naar de canyon sporen. Bij aankomst en vertrek horen we hem fluiten en toeteren zoals in de goeie ouwe tijd.
We hebben twee overnachtingen geboekt in de 'Thunderbird lodge' dichtbij de canyonrand. Hier aan de south rim is zoveel leuks te beleven dat het doodzonde zou zijn om er maar even bij stil te staan !
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 4 december 2008
Grand Canyon - Noordrand
Grand Canyon - North rim
De meest overweldigende, de allergrootste, de allerbekendste canyon hebben we voor het laatst bewaard: de Grand Canyon. Deze canyon, één van de merkwaardigste geologische fenomenen ter wereld is enkel in superlatieven te beschrijven. Met een totale lengte van meer dan 350 kilometer, 12 tot 16 kilometer breed en een diepte van ongeveer 1600 meter is hij inderdaad 'the biggest in the world'.
Natuurelementen en de Colorado rivier deden er miljoenen jaren over om dit natuurwonder te creëren.
We willen de canyon in al zijn glorie bekijken, ook aan de noordrand.
Slechts 10% van de miljoenen toeristen die jaarlijks de Grand Canyon bezoeken, brengen ook een bezoek aan de north rim. Toch heeft de door de toeristen 'vergeten' noordrand wel degelijk enkele sterke troeven. De noordkant is hoger, kouder, groener, intiemer en veel rustiger dan de zuidrand die we later zullen verkennen. De noordrand bevindt zich op een gemiddelde hoogte van 2400 meter, dat is 400 meter hoger dan de zuidkant. Van midden oktober tot midden mei zijn de noordrand en alle faciliteiten gesloten, dan is alles meestal ingesneeuwd.
Het is een mooie, rustige rit van Lake Powell naar de noordrand van de Grand Canyon. De uitstekende wegen voeren ons door dichte bossen van pondorosadennen, berken, espen en sparren. Het is einde september en vele bomen staan hier reeds in hun herfstkleuren.
We logeren in de Grand Canyon lodge, knusse houten bungalows verspreid tussen het groen. We rijden en wandelen naar verschillende uitkijkpunten.
Point Imperial op 2683 meter is het hoogste punt van de north rim.
De Bright Angel Trail is een smal paadje waarop we een kort wandelingetje maken naar een onbeschrijfelijk mooi uitzicht.
De 'Cape Royal' wandeling brengt ons naar een 'balkon' vanwaar we weer een ander schitterend uitzicht hebben over de canyon. Het is het enige uitkijkpunt op de noordrand vanwaar we de Colorado rivier kunnen zien.
In de late namiddag wandelen we terug naar Bright Angel point waar we samen met vele toeristen een prachtige zonsondergang aanschouwen.
In de luidruchtige saloon van de lodge drinken we nog een biertje maar voor elf uur 's avonds is het aan de canyon muisstil en aardedonker.
Tijd om onder de wol te kruipen !
De meest overweldigende, de allergrootste, de allerbekendste canyon hebben we voor het laatst bewaard: de Grand Canyon. Deze canyon, één van de merkwaardigste geologische fenomenen ter wereld is enkel in superlatieven te beschrijven. Met een totale lengte van meer dan 350 kilometer, 12 tot 16 kilometer breed en een diepte van ongeveer 1600 meter is hij inderdaad 'the biggest in the world'.
Natuurelementen en de Colorado rivier deden er miljoenen jaren over om dit natuurwonder te creëren.
We willen de canyon in al zijn glorie bekijken, ook aan de noordrand.
Slechts 10% van de miljoenen toeristen die jaarlijks de Grand Canyon bezoeken, brengen ook een bezoek aan de north rim. Toch heeft de door de toeristen 'vergeten' noordrand wel degelijk enkele sterke troeven. De noordkant is hoger, kouder, groener, intiemer en veel rustiger dan de zuidrand die we later zullen verkennen. De noordrand bevindt zich op een gemiddelde hoogte van 2400 meter, dat is 400 meter hoger dan de zuidkant. Van midden oktober tot midden mei zijn de noordrand en alle faciliteiten gesloten, dan is alles meestal ingesneeuwd.
Het is een mooie, rustige rit van Lake Powell naar de noordrand van de Grand Canyon. De uitstekende wegen voeren ons door dichte bossen van pondorosadennen, berken, espen en sparren. Het is einde september en vele bomen staan hier reeds in hun herfstkleuren.
We logeren in de Grand Canyon lodge, knusse houten bungalows verspreid tussen het groen. We rijden en wandelen naar verschillende uitkijkpunten.
Point Imperial op 2683 meter is het hoogste punt van de north rim.
De Bright Angel Trail is een smal paadje waarop we een kort wandelingetje maken naar een onbeschrijfelijk mooi uitzicht.
De 'Cape Royal' wandeling brengt ons naar een 'balkon' vanwaar we weer een ander schitterend uitzicht hebben over de canyon. Het is het enige uitkijkpunt op de noordrand vanwaar we de Colorado rivier kunnen zien.
In de late namiddag wandelen we terug naar Bright Angel point waar we samen met vele toeristen een prachtige zonsondergang aanschouwen.
In de luidruchtige saloon van de lodge drinken we nog een biertje maar voor elf uur 's avonds is het aan de canyon muisstil en aardedonker.
Tijd om onder de wol te kruipen !
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 1 december 2008
Antelope canyon
Antelope Canyon
Vlakbij de kleine stad Page en het Powell meer ligt Antelope Canyon.
We zouden het de 'vergeten' canyon durven noemen want slechts weinige toeristen die naar de canyons in het westen van de Verenigde Staten reizen vinden en bezoeken deze goed verscholen canyon. Antelope Canyon kan en mag je niet op eigen houtje verkennen. De Navajo indianen brengen je er, mits betaling, naartoe.
In 'the middle of nowhere' staat een gammele houten barak met golfplaten dak. Dat is het visitor's center van Antelope Canyon. Hier kopen we de inkomkaarten voor de canyon. Met even gammele open jeeps rijden de Navajo's op vastgestelde tijden naar de inkom van de kloof.
Met een struise indiaanse vrouw aan het stuur stuiven we op een brede zandweg richting Antelope Canyon. Het is een zeer kleine, nauwe canyon, slechts twee meter breed en tweehonderd meter lang. Het lijkt alsof de natuur een smalle doorgang heeft gekerft tussen hoge wanden die naargelang de stand van de zon rood, oranje en paars kleuren. Het beste tijdstip van de dag om deze canyon te bezoeken is rond het middaguur. Dan staat de zon loodrecht boven de canyon en lichten de door erosie glad geschuurde wanden het mooist op.
Het is een prachtige kloof, een uitgelezen plek voor fotografen die hier kunstzinnige, een beetje abstracte foto's kunnen maken. We hebben ruim de tijd om de kleine canyon enkele malen door te wandelen alvorens met de jeep terug te keren... als die wil starten tenminste !
Enkele inzittenden van de jeep hebben zich reeds als volleerde automecaniciens onder het vehikel gelegd om naar het defect te speuren. Even later zullen ze met vereende krachten proberen de jeep in gang te duwen... maar niets helpt.
Een andere jeep, van een iets recenter bouwjaar, brengt ons even later veilig terug naar de inkom van het park. Weer een belevenis om nooit meer te vergeten.
Voor ons is Antelope Canyon inderdaad een canyon die we nooit meer zullen vergeten, en dit voor nog een heel andere reden.
Tijdens gans de rondreis door de nationale parken hebben we met onze GSM
(bijna) nergens kontakt gehad met het thuisfront. Terug in Las Vegas zullen we pas vernemen dat ons eerste kleinkind geboren werd, juist op het ogenblik dat wij door deze fascinerende canyon wandelden !
Vlakbij de kleine stad Page en het Powell meer ligt Antelope Canyon.
We zouden het de 'vergeten' canyon durven noemen want slechts weinige toeristen die naar de canyons in het westen van de Verenigde Staten reizen vinden en bezoeken deze goed verscholen canyon. Antelope Canyon kan en mag je niet op eigen houtje verkennen. De Navajo indianen brengen je er, mits betaling, naartoe.
In 'the middle of nowhere' staat een gammele houten barak met golfplaten dak. Dat is het visitor's center van Antelope Canyon. Hier kopen we de inkomkaarten voor de canyon. Met even gammele open jeeps rijden de Navajo's op vastgestelde tijden naar de inkom van de kloof.
Met een struise indiaanse vrouw aan het stuur stuiven we op een brede zandweg richting Antelope Canyon. Het is een zeer kleine, nauwe canyon, slechts twee meter breed en tweehonderd meter lang. Het lijkt alsof de natuur een smalle doorgang heeft gekerft tussen hoge wanden die naargelang de stand van de zon rood, oranje en paars kleuren. Het beste tijdstip van de dag om deze canyon te bezoeken is rond het middaguur. Dan staat de zon loodrecht boven de canyon en lichten de door erosie glad geschuurde wanden het mooist op.
Het is een prachtige kloof, een uitgelezen plek voor fotografen die hier kunstzinnige, een beetje abstracte foto's kunnen maken. We hebben ruim de tijd om de kleine canyon enkele malen door te wandelen alvorens met de jeep terug te keren... als die wil starten tenminste !
Enkele inzittenden van de jeep hebben zich reeds als volleerde automecaniciens onder het vehikel gelegd om naar het defect te speuren. Even later zullen ze met vereende krachten proberen de jeep in gang te duwen... maar niets helpt.
Een andere jeep, van een iets recenter bouwjaar, brengt ons even later veilig terug naar de inkom van het park. Weer een belevenis om nooit meer te vergeten.
Voor ons is Antelope Canyon inderdaad een canyon die we nooit meer zullen vergeten, en dit voor nog een heel andere reden.
Tijdens gans de rondreis door de nationale parken hebben we met onze GSM
(bijna) nergens kontakt gehad met het thuisfront. Terug in Las Vegas zullen we pas vernemen dat ons eerste kleinkind geboren werd, juist op het ogenblik dat wij door deze fascinerende canyon wandelden !
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 november 2008
Het Powell meer
Lake Powell
We hebben vandaag een rit van ongeveer tweehonderd kilometer voor de boeg van Monument Valley tot Lake Powell.
Het bekende panorama met de roodbruine rotsformaties aan de horizon blijft ons nog een tijdje vergezellen, terwijl we langs de rechte eenzame highway 163 richting Kayenta rijden. Dit beeld hebben we al vaak gezien in allerlei avonturenfilms en reklamespots. Kort na ons vertrek uit Monument Valley rijden we de staat Arizona, ook wel de Grand Canyon state genoemd, binnen.
Op een boogscheut van het stadje Page ligt het Powell meer, het op één na grootste kunstmatige meer in de Verenigde Staten.
Een beetje geschiedenis.
Tot voor 1957 was deze streek Navajoland, een canyon vergelijkbaar met Canyonlands of de Grand Canyon. In 1957 besloot de overheid de enorme Glen Canyon stuwdam te bouwen die de watermassa van de Coloradorivier moest afdammen en die massaal elektriciteit moest produceren. Dankzij of spijts deze stuwdam ontstond dit kunstmatige meer, met zijn onwaarschijnlijk blauwe water. Het contrasteert fel met de oranjerode toppen van de rotsformaties die boven het water uitsteken.
Aan de rand van de vroegere canyon rezen huizen op om onderdak te bieden aan de massa arbeiders en ingenieurs die aan dit megaproject werkten. Ondertussen is er veel veranderd. De stuwdam is al lang klaar en de vrachtwagens hebben plaatsgemaakt voor waterski's, woonboten en bootexcursies.
Het Powell meer is een drukbezochte plek. Toeristen komen de schoonheid van het meer bewonderen, rijke Amerikanen komen er met hun boten spelevaren.
Het is grappig en ook een beetje decadent om te zien met welk een 'konvooi' ze soms komen voorbij varen. Een luxe jacht trekt een speedboot die op zijn beurt nog een kleiner bootje meesleept.
Wij genieten en verkennen het Powell meer met zijn grillige kusten, grotten en fjordachtige canyons tijdens een georganiseerde boottocht. Op een langzame grote 'cruiseboot' maken we een excursie naar de 'Rainbow Bridge'. Het is een 83 meter hoge boog uit roodbruine steen. Het meer is soms zeer wijds, dan weer erg nauw, maar de kapitein loodst zijn boot feilloos langs de soms veraderlijke rotskliffen. We leggen aan en de laatste honderden meter moeten we stappen tot we vlakbij 'Rainbow Bridge' komen. Zoals al zo dikwijls deze reis hebben we hier weer dat 'wauw' gevoel. Enorm... ruw...onwezenlijk mooi... zijn maar enkele woorden die spontaan opkomen bij het zien van zoveel pure natuur. De boottocht terug verloopt vredig kalm.
We avondmalen in het grote ronde restaurant van het Lake Powell resort.
Jonge uitwisselingsstudenten zorgen voor een vlotte bediening. Ze dragen badges met daarop hun naam en hun thuisland. Wij worden bediend door een Braziliaanse schone. Maar ook jongeren uit vele Aziatische en Europese landen zijn er aan de slag. Ze zorgen ervoor dat de gasten in het inmiddels bomvol gelopen restaurant keurig worden bediend.
We hebben vandaag een rit van ongeveer tweehonderd kilometer voor de boeg van Monument Valley tot Lake Powell.
Het bekende panorama met de roodbruine rotsformaties aan de horizon blijft ons nog een tijdje vergezellen, terwijl we langs de rechte eenzame highway 163 richting Kayenta rijden. Dit beeld hebben we al vaak gezien in allerlei avonturenfilms en reklamespots. Kort na ons vertrek uit Monument Valley rijden we de staat Arizona, ook wel de Grand Canyon state genoemd, binnen.
Op een boogscheut van het stadje Page ligt het Powell meer, het op één na grootste kunstmatige meer in de Verenigde Staten.
Een beetje geschiedenis.
Tot voor 1957 was deze streek Navajoland, een canyon vergelijkbaar met Canyonlands of de Grand Canyon. In 1957 besloot de overheid de enorme Glen Canyon stuwdam te bouwen die de watermassa van de Coloradorivier moest afdammen en die massaal elektriciteit moest produceren. Dankzij of spijts deze stuwdam ontstond dit kunstmatige meer, met zijn onwaarschijnlijk blauwe water. Het contrasteert fel met de oranjerode toppen van de rotsformaties die boven het water uitsteken.
Aan de rand van de vroegere canyon rezen huizen op om onderdak te bieden aan de massa arbeiders en ingenieurs die aan dit megaproject werkten. Ondertussen is er veel veranderd. De stuwdam is al lang klaar en de vrachtwagens hebben plaatsgemaakt voor waterski's, woonboten en bootexcursies.
Het Powell meer is een drukbezochte plek. Toeristen komen de schoonheid van het meer bewonderen, rijke Amerikanen komen er met hun boten spelevaren.
Het is grappig en ook een beetje decadent om te zien met welk een 'konvooi' ze soms komen voorbij varen. Een luxe jacht trekt een speedboot die op zijn beurt nog een kleiner bootje meesleept.
Wij genieten en verkennen het Powell meer met zijn grillige kusten, grotten en fjordachtige canyons tijdens een georganiseerde boottocht. Op een langzame grote 'cruiseboot' maken we een excursie naar de 'Rainbow Bridge'. Het is een 83 meter hoge boog uit roodbruine steen. Het meer is soms zeer wijds, dan weer erg nauw, maar de kapitein loodst zijn boot feilloos langs de soms veraderlijke rotskliffen. We leggen aan en de laatste honderden meter moeten we stappen tot we vlakbij 'Rainbow Bridge' komen. Zoals al zo dikwijls deze reis hebben we hier weer dat 'wauw' gevoel. Enorm... ruw...onwezenlijk mooi... zijn maar enkele woorden die spontaan opkomen bij het zien van zoveel pure natuur. De boottocht terug verloopt vredig kalm.
We avondmalen in het grote ronde restaurant van het Lake Powell resort.
Jonge uitwisselingsstudenten zorgen voor een vlotte bediening. Ze dragen badges met daarop hun naam en hun thuisland. Wij worden bediend door een Braziliaanse schone. Maar ook jongeren uit vele Aziatische en Europese landen zijn er aan de slag. Ze zorgen ervoor dat de gasten in het inmiddels bomvol gelopen restaurant keurig worden bediend.
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 24 november 2008
Een tocht door Monument Valley
Een tocht door Monument Valley
Twee Navajo indianen begeleiden ons op een georganiseerde excursie door de vallei.
Gekleed in een knalrood hemd, een jeansbroek, hun lange zwarte haren in een vlecht en met hun roodbruin gebrande huid zijn het onmiskenbaar echte indianen.
We rijden door Mistery valley, een gebied in Monument valley dat je enkel begeleid mag bezoeken. Heel regelmatig zijn er fotostops voorzien.
We rijden echt door een westerndecor. Enkel 'the good, the bad and the ugly' ontbreken in dit plaatje.
Onze goedlachse indianen animeren het bonte gezelschap. Ze vertellen over hun leven in de vallei en over de indrukwekkende rotsen.
Drie Amerikaanse dames (leraressen op pensioen?) nemen vlijtig notities.
Weer een fotostop verder willen de indianen laten zien hoe stoer ze wel zijn.
We staan voor een hoge natuurlijke rotsboog (zoals we ze hebben kunnen bewonderen in Arches).
Eén van de indianen klimt, lenig als een kat, in geen tijd tot helemaal boven op de boog. Iedereen van ons gezelschap legt deze stunt vast op foto of video.
De jongste van de gepensioneerde leraressen wil deze prestatie ook eens proberen. Als dat maar goed afloopt... Op handen en voeten begint ze aan de klim. Op een steil stuk bedenkt ze zich, durft niet meer verder, maar ook niet meer terug. Ze probeert op haar buik af te dalen tot onze vriendelijke indiaan ze uit haar hachelijke en belachelijke positie komt redden.
's Middags bereiden de indianen een barbecue voor ons midden de machtige natuur. De stukken vlees ruiken heerlijk terwijl de andere indiaan in een zwartgeblakerde en gedeukte koffiekan koffie zet.
"John Wayne koffie" grapt hij, terwijl hij een sterk, gitzwart brouwsel voor ons uitschenkt. Wilde paarden die in de vallei rondzwerven komen ook onze kant uit.
We zetten onze tocht verder en komen aan de mooiste rotsformaties en vergezichten op deze avontuurlijke tocht.
's Avonds bekijken we in de 'Goulding's lodge' een diashow die ons nog meer leert over het verleden en heden van de streek en haar bewoners.
We avondmalen in het restaurant van de lodge. Een fris biertje of glaasje wijn zal smaken na een warme, stoffige dag. Maar dat is buiten onze vrienden, de indianen, gerekend. Hier schenkt men géén alcohol. Ons pintje bier is alcoholvrij en de fles wijn die onze vrienden bestellen ziet eruit als wijn, is gebotteld in een wijnfles, draagt een mooi etiket maar smaakt.... als fruitsap !
Raak hier maar eens boven je theewater !
Vanuit onze kamer zien we in de verte bliksemschichten aan de hemel. Een uniek lichtspel tegen de strak afgetekende contouren van Monument Valley.
Zijn er warmteonweders op komst?
Twee Navajo indianen begeleiden ons op een georganiseerde excursie door de vallei.
Gekleed in een knalrood hemd, een jeansbroek, hun lange zwarte haren in een vlecht en met hun roodbruin gebrande huid zijn het onmiskenbaar echte indianen.
We rijden door Mistery valley, een gebied in Monument valley dat je enkel begeleid mag bezoeken. Heel regelmatig zijn er fotostops voorzien.
We rijden echt door een westerndecor. Enkel 'the good, the bad and the ugly' ontbreken in dit plaatje.Onze goedlachse indianen animeren het bonte gezelschap. Ze vertellen over hun leven in de vallei en over de indrukwekkende rotsen.
Drie Amerikaanse dames (leraressen op pensioen?) nemen vlijtig notities.
Weer een fotostop verder willen de indianen laten zien hoe stoer ze wel zijn.
We staan voor een hoge natuurlijke rotsboog (zoals we ze hebben kunnen bewonderen in Arches).
Eén van de indianen klimt, lenig als een kat, in geen tijd tot helemaal boven op de boog. Iedereen van ons gezelschap legt deze stunt vast op foto of video.
De jongste van de gepensioneerde leraressen wil deze prestatie ook eens proberen. Als dat maar goed afloopt... Op handen en voeten begint ze aan de klim. Op een steil stuk bedenkt ze zich, durft niet meer verder, maar ook niet meer terug. Ze probeert op haar buik af te dalen tot onze vriendelijke indiaan ze uit haar hachelijke en belachelijke positie komt redden.
's Middags bereiden de indianen een barbecue voor ons midden de machtige natuur. De stukken vlees ruiken heerlijk terwijl de andere indiaan in een zwartgeblakerde en gedeukte koffiekan koffie zet.
"John Wayne koffie" grapt hij, terwijl hij een sterk, gitzwart brouwsel voor ons uitschenkt. Wilde paarden die in de vallei rondzwerven komen ook onze kant uit.
We zetten onze tocht verder en komen aan de mooiste rotsformaties en vergezichten op deze avontuurlijke tocht.
's Avonds bekijken we in de 'Goulding's lodge' een diashow die ons nog meer leert over het verleden en heden van de streek en haar bewoners.
We avondmalen in het restaurant van de lodge. Een fris biertje of glaasje wijn zal smaken na een warme, stoffige dag. Maar dat is buiten onze vrienden, de indianen, gerekend. Hier schenkt men géén alcohol. Ons pintje bier is alcoholvrij en de fles wijn die onze vrienden bestellen ziet eruit als wijn, is gebotteld in een wijnfles, draagt een mooi etiket maar smaakt.... als fruitsap !
Raak hier maar eens boven je theewater !
Vanuit onze kamer zien we in de verte bliksemschichten aan de hemel. Een uniek lichtspel tegen de strak afgetekende contouren van Monument Valley.
Zijn er warmteonweders op komst?
Geschreven door Jos Dom om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 23 november 2008
Monument Valley
Monument Valley
Steeds maar verder rijden we door de staat Utah, vol verwachting uitkijkend naar het volgende park.
Zoals gewoonlijk pick-nicken we 's middags op een leuke plek.
We spreiden ons tafelkleedje uit op een picknicktafel aan het uitkijkpunt over de 'Goosenecks' van de San Juan rivier. De San Juan rivier is een zijarm van de Coloradorivier. 'Goosenecks' betekent ganzennekken zoals het geërodeerde rivierlandschap genoemd wordt. Het panorama is overweldigend. We staan op een plateau, 300 meter boven de rivier. Van hierboven schijnt de San Juan een kleine, rustige rivier die zich in wijde bogen door een kaal en donker landschap slingert.
Even verder tekenen zich de scherpe contouren van Monument Valley aan de horizon af. Hebben we dit prachtige landschap al eens niet eerder gezien? Herkennen we het niet van in de bioscoop of van op de TV, vragen we ons hardop af ? Juist, oude westerns zoals 'Stagecoach' met John Wayne in de hoofdrol, maar ook veel recentere films zoals 'Back to the future III' van Steven Spielberg en 'Thelma and Louise' werden hier gedeeltelijk opgenomen.
De merkwaardige rode rotsen, soms wel 300 tot 400 meter hoog dienden als natuurlijk decor.
Monument Valley is een immens grote, dorre, vlakke vallei waarin bizarre rotsformaties, als waren het monumenten, hoog oprijzen. Vandaar komt de naam 'Monument Valley', één van de imposantste natuurverschijnselen in de Verenigde Staten. Met een beetje verbeelding zie je de cowboys die vervaarlijk met hun lasso zwaaien achterna gezeten door indianen die luidkeels hun oorlogskreten slaken.
Want we zitten wel degelijk in een indianengebied. In de uitgestrekte vallei wonen nog altijd de Navojo indianen die leven van de landbouw, schapenteelt en voornamelijk van het toerisme.
We overnachten in de Goulding's lodge, gelegen midden in Monument Valley en uitgebaat door de Navajo's.
Vanaf het visitor's center kunnen we de vallei met onze huurwagen verkennen.
Het wordt ons echter niet aangeraden. De weg is onverhard en verkeerd in slechte staat.
De kans dat we vastrijden in het soms mulle zand is groot.
Met sterke vier maal vier terreinwagens doen de Navajo indianen excursies door de vallei. We besluiten een dagexcursie te bestellen. Dat is weer iets om naar uit te kijken.
Steeds maar verder rijden we door de staat Utah, vol verwachting uitkijkend naar het volgende park.
Zoals gewoonlijk pick-nicken we 's middags op een leuke plek.
We spreiden ons tafelkleedje uit op een picknicktafel aan het uitkijkpunt over de 'Goosenecks' van de San Juan rivier. De San Juan rivier is een zijarm van de Coloradorivier. 'Goosenecks' betekent ganzennekken zoals het geërodeerde rivierlandschap genoemd wordt. Het panorama is overweldigend. We staan op een plateau, 300 meter boven de rivier. Van hierboven schijnt de San Juan een kleine, rustige rivier die zich in wijde bogen door een kaal en donker landschap slingert.
Even verder tekenen zich de scherpe contouren van Monument Valley aan de horizon af. Hebben we dit prachtige landschap al eens niet eerder gezien? Herkennen we het niet van in de bioscoop of van op de TV, vragen we ons hardop af ? Juist, oude westerns zoals 'Stagecoach' met John Wayne in de hoofdrol, maar ook veel recentere films zoals 'Back to the future III' van Steven Spielberg en 'Thelma and Louise' werden hier gedeeltelijk opgenomen.
De merkwaardige rode rotsen, soms wel 300 tot 400 meter hoog dienden als natuurlijk decor.
Monument Valley is een immens grote, dorre, vlakke vallei waarin bizarre rotsformaties, als waren het monumenten, hoog oprijzen. Vandaar komt de naam 'Monument Valley', één van de imposantste natuurverschijnselen in de Verenigde Staten. Met een beetje verbeelding zie je de cowboys die vervaarlijk met hun lasso zwaaien achterna gezeten door indianen die luidkeels hun oorlogskreten slaken.
Want we zitten wel degelijk in een indianengebied. In de uitgestrekte vallei wonen nog altijd de Navojo indianen die leven van de landbouw, schapenteelt en voornamelijk van het toerisme.
We overnachten in de Goulding's lodge, gelegen midden in Monument Valley en uitgebaat door de Navajo's.
Vanaf het visitor's center kunnen we de vallei met onze huurwagen verkennen.
Het wordt ons echter niet aangeraden. De weg is onverhard en verkeerd in slechte staat.
De kans dat we vastrijden in het soms mulle zand is groot.
Met sterke vier maal vier terreinwagens doen de Navajo indianen excursies door de vallei. We besluiten een dagexcursie te bestellen. Dat is weer iets om naar uit te kijken.