Maandag 24 november 2008

Een tocht door Monument Valley

Een tocht door Monument Valley

Twee Navajo indianen begeleiden ons op een georganiseerde excursie door de vallei.
Gekleed in een knalrood hemd, een jeansbroek, hun lange zwarte haren in een vlecht en met hun roodbruin gebrande huid zijn het onmiskenbaar echte indianen.
We rijden door Mistery valley, een gebied in Monument valley dat je enkel begeleid mag bezoeken. Heel regelmatig zijn er fotostops voorzien.

We rijden echt door een westerndecor. Enkel 'the good, the bad and the ugly' ontbreken in dit plaatje.
Onze goedlachse indianen animeren het bonte gezelschap. Ze vertellen over hun leven in de vallei en over de indrukwekkende rotsen.
Drie Amerikaanse dames (leraressen op pensioen?) nemen vlijtig notities.
Weer een fotostop verder willen de indianen laten zien hoe stoer ze wel zijn.
We staan voor een hoge natuurlijke rotsboog (zoals we ze hebben kunnen bewonderen in Arches).
Eén van de indianen klimt, lenig als een kat, in geen tijd tot helemaal boven op de boog. Iedereen van ons gezelschap legt deze stunt vast op foto of video.
De jongste van de gepensioneerde leraressen wil deze prestatie ook eens proberen. Als dat maar goed afloopt... Op handen en voeten begint ze aan de klim. Op een steil stuk bedenkt ze zich, durft niet meer verder, maar ook niet meer terug. Ze probeert op haar buik af te dalen tot onze vriendelijke indiaan ze uit haar hachelijke en belachelijke positie komt redden.
's Middags bereiden de indianen een barbecue voor ons midden de machtige natuur. De stukken vlees ruiken heerlijk terwijl de andere indiaan in een zwartgeblakerde en gedeukte koffiekan koffie zet.
"John Wayne koffie" grapt hij, terwijl hij een sterk, gitzwart brouwsel voor ons uitschenkt. Wilde paarden die in de vallei rondzwerven komen ook onze kant uit.
We zetten onze tocht verder en komen aan de mooiste rotsformaties en vergezichten op deze avontuurlijke tocht.
's Avonds bekijken we in de 'Goulding's lodge' een diashow die ons nog meer leert over het verleden en heden van de streek en haar bewoners.
We avondmalen in het restaurant van de lodge. Een fris biertje of glaasje wijn zal smaken na een warme, stoffige dag. Maar dat is buiten onze vrienden, de indianen, gerekend. Hier schenkt men géén alcohol. Ons pintje bier is alcoholvrij en de fles wijn die onze vrienden bestellen ziet eruit als wijn, is gebotteld in een wijnfles, draagt een mooi etiket maar smaakt.... als fruitsap !
Raak hier maar eens boven je theewater !
Vanuit onze kamer zien we in de verte bliksemschichten aan de hemel. Een uniek lichtspel tegen de strak afgetekende contouren van Monument Valley.
Zijn er warmteonweders op komst?

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 23 november 2008

Monument Valley

Monument Valley

Steeds maar verder rijden we door de staat Utah, vol verwachting uitkijkend naar het volgende park.
Zoals gewoonlijk pick-nicken we 's middags op een leuke plek.

We spreiden ons tafelkleedje uit op een picknicktafel aan het uitkijkpunt over de 'Goosenecks' van de San Juan rivier. De San Juan rivier is een zijarm van de Coloradorivier. 'Goosenecks' betekent ganzennekken zoals het geërodeerde rivierlandschap genoemd wordt. Het panorama is overweldigend. We staan op een plateau, 300 meter boven de rivier. Van hierboven schijnt de San Juan een kleine, rustige rivier die zich in wijde bogen door een kaal en donker landschap slingert.
Even verder tekenen zich de scherpe contouren van Monument Valley aan de horizon af. Hebben we dit prachtige landschap al eens niet eerder gezien? Herkennen we het niet van in de bioscoop of van op de TV, vragen we ons hardop af ? Juist, oude westerns zoals 'Stagecoach' met John Wayne in de hoofdrol, maar ook veel recentere films zoals 'Back to the future III' van Steven Spielberg en 'Thelma and Louise' werden hier gedeeltelijk opgenomen.
De merkwaardige rode rotsen, soms wel 300 tot 400 meter hoog dienden als natuurlijk decor.
Monument Valley is een immens grote, dorre, vlakke vallei waarin bizarre rotsformaties, als waren het monumenten, hoog oprijzen. Vandaar komt de naam 'Monument Valley', één van de imposantste natuurverschijnselen in de Verenigde Staten. Met een beetje verbeelding zie je de cowboys die vervaarlijk met hun lasso zwaaien achterna gezeten door indianen die luidkeels hun oorlogskreten slaken.
Want we zitten wel degelijk in een indianengebied. In de uitgestrekte vallei wonen nog altijd de Navojo indianen die leven van de landbouw, schapenteelt en voornamelijk van het toerisme.
We overnachten in de Goulding's lodge, gelegen midden in Monument Valley en uitgebaat door de Navajo's.
Vanaf het visitor's center kunnen we de vallei met onze huurwagen verkennen.
Het wordt ons echter niet aangeraden. De weg is onverhard en verkeerd in slechte staat.
De kans dat we vastrijden in het soms mulle zand is groot.
Met sterke vier maal vier terreinwagens doen de Navajo indianen excursies door de vallei. We besluiten een dagexcursie te bestellen. Dat is weer iets om naar uit te kijken.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 november 2008

Canyonlands

Canyonlands

Een uitgebreid Amerikaans ontbijt gebruiken we in het 'Jailhouse café'.
'Eggs sunny side up' (dat zijn spiegeleitjes), met uitgebreid garnituur zal ons smaken. We maken even kennis met twee Belgische koppels die bijna identiek dezelfde reisweg volgen dan wij.
Niet ver van Moab en Arches national park ligt Canyonlands, een 1400 vierkante kilometer groot park en een van de meest woeste gebieden in de Verenigde Staten. Canyonlands is minder gekend dan zijn grote broer de Grand Canyon, maar volgens velen wel even mooi. Het park heeft alles wat de grote parken van het westen zo uniek maakt; de natuurlijke bogen van Arches, de rode pilaren van Bryce en diepe ravijnen vergelijkbaar met die van de Grand Canyon.
De Coloradorivier, de Green river en de natuurelementen hebben dit landschap uitgesleten tot een grote doolhof met kloven, stenen pilaren en ravijnen.
De twee woeste rivieren verdelen het park in drie gedeelten: het meest bezochte 'Island in the sky', 'The Needles' en 'The Maze', enkel toegankelijk voor terreinwagens met vierwielaandrijving.
Trekkers, moutainbikers en liefhebbers die de Coloradorivier willen afvaren komen hier ruimschoots aan hun trekken. Wij doen aan een minder avontuurlijke sport: wandelen en genieten van de schitterende natuur.
De meest populaire wandeling is de ongeveer drie kilometer lange 'grand view point trail' helemaal tot het uiterste punt van het 'Island in the sky' district.
Op de voorgrond staat 'monument basin', vol met stenen pilaren. Daarachter daalt het gekerfde landschap trapsgewijs af naar de Green - en Coloradorivier die in de verte samenvloeien. Dit panoramische uitzicht over het grillige landschap ervaren we als het hoogtepunt van ons bezoek aan Canyonlands.
Een vrouwelijke parkranger geeft aan de canyonrand uitleg over het ontstaan van Canyonlands. Als een onderwijzeres schildert de jongedame met potjes plakkaatverf de breuken, kloven en rotsformaties op een groot blad papier.
Na haar deskundig pleidooi zijn we toch weer iets wijzer geworden in de wondere wereld van de canyons.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 november 2008

Arches national park

Arches national park

De volgende dagen verkennen we de streek rond Moab, een stadje in het oosten van de staat Utah. Highway 191 die pal door de kleine stad loopt, is zo te zien een drukbereden weg, vooral door grote trucks. Onze vrachtwagens lijken wel speelgoed tegenover de supergrote, fijnbeschilderde en felverlichte monstertrucks die hier over de wegen denderen. Op een namiddag staan we aan een kruispunt om er enkele te fotograferen. In hun luxueuse cabine en op 18 reuzenwielen rijden de chauffeurs duizenden kilometers om vrachten van de ene naar de andere staat te brengen.
Moab is ideaal gelegen om weer twee andere nationale parken te bezoeken.
Elke canyon, elk park is zo verschillend en zo uniek dat we vol energie de 30 kilometer lange, geasfalteerde weg door het Arches park inslaan. Het stadje is tevens een ontmoetingsplaats voor jongeren die per mountainbike de parken bezoeken. Ook voor een avontuurlijke afvaart van de machtige Colorado rivier is Moab de uitvalsbasis bij uitstek.
Arches, vrij vertaald 'bogen', is een beschermd natuurgebied, vooral beroemd om zijn unieke, natuurlijke rotsbogen. Hier vindt men de meeste bogen op zulke kleine oppervlakte, ter wereld. Er zijn er tot nu toe meer dan tweehonderd ontdekt. Van kleine, nauwelijks één meter brede raampjes tot machtige stenen poortbogen waar makkelijk een vliegtuigje doorheen kan vliegen.
De bogen ontstonden miljoenen jaren geleden door erosie.
Wind, regenwater en vorst drongen de roze zandsteen binnen en zo vormden zich scheurtjes en speten die door de eeuwen heen steeds groter werden.
De 'vensters' werden door de natuurelementen steeds verder uitgeslepen en kregen geleidelijk rondere contouren, totdat er grote, sierlijk gevormde 'bogen' waren ontstaan. Arches nationaal park was klaar !
Aangezien de bogen nu nog steeds aan sterke verwering blootstaan, zal dit er uiteindelijk onherroepelijk toe leiden dat ze instorten.
Arches maakt het de bezoekers niet al te moeilijk. Verschillende bogen kan je reeds van op loopafstand van de hoofdweg bewonderen. Andere bereiken we na een lastige wandeling over soms moeilijk begaanbaar terrein.
'Balanced rock' is één van de blikvangers in het park. Een druppelvormig blok zandsteen staat in wankel evenwicht, dreigend naast de hoofdweg. Geologen en parkrangers hebben uitgerekend dat het ongeveer 3500 ton weegt.

'Landscape arch' verdient ook een speciale vermelding. De frele boog van 32 meter hoog en 89 meter lang is daarmee de grootste natuurlijke stenen boogoverspanning ter wereld. Je moet geen geoloog zijn om te weten dat deze boog, één van de aantrekkelijkste in het park, ooit zal instorten. Zo dun en freel is hij geworden nadat er in de voorbije decennia (in 1991 en 1995) grote stukken rots zijn afgebrokkeld.
Een stevige klim brengt ons naar de meest gefotografeerde 'triomfboog'. Het is 'Delicate arch', met in de achtergrond de met sneeuw bedekte toppen van de La Sal mountains in de staat Colorado.
In de hoofdstraat van Moab zijn er talrijke gezellige restaurants en winkels.
's Avonds ontdekken we zowaar een restaurantje met een leuk terras. Maar een terrasje doen in de Mormonenstaat, Utah, is toch een beetje anders dan bij ons. Alcoholische dranken mogen niet verkocht en geschonken worden zonder dat je een maaltijd besteld.
Een beetje een rare maar makkelijk omzeilbare wet, want als we bij onze biertjes een pakje chips, portie kaas of borrelnootjes bestellen is er geen enkel probleem.
Kan je voorstellen met welk assortiment kaasjes, chips en andere dikmakers we na enige tijd aan tafel zaten?

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 november 2008

Bryce canyon

Bryce Canyon

De weg tussen Zion en Bryce canyon wordt omschreven als één van de mooiste
'scenic highways' in de staat Utah. De twee parken liggen een goeie twee uur rijden, of naar Amerikaanse maatstaf een spreekwoordelijke boogscheut, van elkaar.
We reserveerden twee overnachtingen in de historische 'Bryce canyon lodge', gelegen in een dennenbos vlakbij de canyon. We opteerden om tijdens deze rondreis in de parken zelf te logeren. De lodges in de parken zijn vrij duur en zeer lang op voorhand volgeboekt. Onze overnachtingen bijvoorbeeld zijn ruim 9 maanden voor de afreis geboekt en bevestigd. Het is naar ons gevoel een unieke belevenis om vanop je terras de zon te zien opkomen boven de loodrechte wanden van Zion canyon, de contouren van Monument Valley of uit te kijken op het blauwe water van het Powell meer.
We nemen onze intrek in gezellige houten bungalows, wijd verspreid rondom het centrale hoofdgebouw.
We openen onze kamerdeur en een eekhoorntje springt mee de kamer in en steelt de snoepjes die op de nachttafeltjes liggen. Het vlugge diertje is snel weer weg.
Het is warm op de kamer maar de terrasdeur openzetten is geen goed idee.
De eekhoorn is even snel weer terug binnen op zoek naar nog meer snoepjes, gevolgd door nog zo een lief diertje..... en nog een.....
Bryce canyon is een van de kleinste nationale parken in het westen van de VS, maar volgens velen het allermooiste. Maar waar is Bryce canyon?
De statige, torenhoge rotsformaties van Zion canyon zie je al van ver opduiken maar Bryce zien we (nog) niet. Dat kan ook niet want deze canyon is een immens grote kuil waarin rotsformaties en kalkpilaren staan. De kleur van de rotskolommen gaat van wit over okergeel tot feloranje en dieprood. Wind, water, sneeuw, ijs en hitte sculpteerden de meest bizarre vormen in dit labyrint van rotsen en pilaren in kalk-en zandsteen.

In het visitor's center krijgen we allerlei informatie over het park evenals een plannetje met wandelpaden, hoeveel tijd je voor een wandeling moet uittrekken en hoe moeilijk ze zijn. We ontdekken het park vanop de canyonrand, om daarna te voet af te dalen naar de bodem van de canyon. De stoffige wandelpaden lopen door een feeërieke wereld van rode, oranje en paars gekleurde formaties en fijne kalkpilaren in de grilligste vormen. Velen hebben toepasselijke namen gekregen zoals de Chinese muur, het kasteel van Gulliver, de tower bridge, Wall street, de alligator....Met een rijke verbeelding kun je dat misschien wel in de rotsen ontdekken.
Lang geleden woonden in de streek rond Bryce canyon de Paiute indianen. De eerste mormoon die zich hier in 1875 vestigde, en naar wie het park genoemd is, was Ebeneezer Bryce. Hij was veehouder en van hem is de uitspraak over Bryce canyon: "raak hier in godsnaam je koeien kwijt".
Samen met vele andere toeristen staan we aan 'sunset point', waar we een mooie zonsondergang bekijken. Het lijkt wel alsof er lichtjes branden tussen en achter de rode rotsen.
We schrikken wel even als we na het avondmaal het restaurant verlaten. Het is erg koud geworden ! Niet te verwonderen eigenlijk, Bryce canyon ligt op een hoogte van 2400 meter. Vanaf half oktober tot laat in april vallen hier dikke pakken sneeuw !

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 17 november 2008

Zion canyon

Zion Canyon

We ontwaken in een stad die nooit slaapt. Het nerveuze neongeflikker is gedoofd maar de speel en gokwoede duurt onverminderd voort, 24 uur op 24.
Van 's morgens heel vroeg, of misschien nog van gisterenavond, zitten (gokverslaafde?) mensen voor de jackpots, een beker met jetons in de ene en een grote cola in de andere hand.
We laten de gekke gokstad achter ons en rijden gezwind naar het eerste nationale park op onze rondreis, Zion Canyon, gelegen in de Mormonenstaat Utah.

De afstand tussen Las Vegas en Zion Canyon bedraagt ongeveer 158 miles of 250 kilometer. In de VS worden de afstanden in miles aangegeven.( 1 mile = 1,6 kilometer).
Uitnodigend liggen de goede, soms kaarsrechte wegen voor ons open, en dat geeft de verleiding tot snel rijden. Maar opgepast, overal geldt een snelheidsbeperking van 55 mph, een kleine 90 kilometer per uur, nauwlettend in het oog gehouden door de highway patrol ( onze zwaantjes).
Zion Canyon is een ruwe, smalle canyon met huiveringwekkende afgronden, loodrechte rotswanden en torenhoge rotspartijen. De meeste rotsformaties kregen toepasselijke namen. Zo is er de 'Great white throne', 'Angels landing' en 'Weeping rock'.
In 1919 kreeg Zion de status van nationaal park, en is daarmee het oudste in de staat Utah.
Zion Canyon is een drukbezochte canyon. Door het jaarlijks toenemend aantal bezoekers mogen er geen individuele wagens door de canyon rijden, behalve die van de gasten die in de Zion lodge verblijven. Alle andere bezoekers moeten hun wagen op de parkings achterlaten en rijden met een hop on, hop off shuttlebus naar alle uitzichtpunten in het park. Aan elk uitzichtpunt vertrekken talrijke wandelingen variërend van een makkelijke vlakke wandeling tot een moeilijke klimpartij. We kopen in het informatiecentrum een ' golden eagle pass' die ons toegang verschaft in alle nationale parken die we zullen bezoeken.
We logeren in de Zion lodge, de enige lodge in het park, mooi geïntegreerd in de uitbundige natuur. Onze wandelbottinnen komen goed van pas als we enkele mooie wandelingen maken. In de late namiddag kleurt de zon de rotsen in de mooiste kleurschakeringen.
Het avondmaal wordt in de lodge geserveerd. Op de uitgebreide menukaart is er een ruime keuze tussen vis- en vleesgerechten. We stellen vast dat het een fabeltje is dat je in de Verenigde Staten enkel hamburgers, cheeseburgers en ander soort junkfood kan eten. De maaltijd smaakt lekker en is ook nog mooi geserveerd.
Opeens krijgen we een man in 't oog helemaal alleen aan een tafel. We krijgen spontaan de slappe lach als we zien hoe hij zijn grote steak eet. Hij hanteert zijn mes en vork als zijn het dolken waarmee hij het stuk vlees nog moet doden. Gierend van 't lachen kruipen we achter onze servet weg, als hij nadat de eerste lap vlees is 'doodgedaan' en opgepeuzeld, er doodleuk nog een tweede besteld. Tafelmanieren heeft de man zeker niet, maar wel een heel gezonde eetlust!

Geschreven door Jos Dom om 17:38 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 november 2008

The Strip

The Strip

Las Vegas is dé gokstad van de VS, de place to be voor gokkers die van overal in de Verenigde Staten en ver daarbuiten hun geluk hier komen beproeven.
Tientallen super-de-luxe hotels verdringen zich langs 'The Strip', de meer populaire naam voor de Las Vegas boulevard. Ze concurreren met elkaar om het grootste, het luxueuste, het meest opvallende, het felst verlichte gokpaleis te zijn.
Zo krijg je een caleidoscoop van kleuren en vormen.

Elk hotelcasino is gebouwd rond een bepaald thema. Een natuurgetrouw vrijheidsstandbeeld staat voor het 'New York-New York' hotel. In 'The Venetian' is het thema Venetië, het 'Luxor' hotel is opgetrokken in de vorm van een pyramide inclusief sfinx (met exact dezelfde afmetingen als de echte in Egypte). Als we voorbij hotel 'Paris' wandelen waan je je in de lichtstad mét eifeltoren en Arc de Triomph. In het beroemde 'Caesar's palace' is het alsof je in Rome bent ten tijde van de wreedaardige keizers. Het zijn maar enkele voorbeelden van de meest opzichtige casino's die de skyline van de gokstad sieren (of ontsieren).
Een beetje overrompeld door de grote hotelcasino's staan er langs de strip ook vele 'Wedding Chapels' waar mannen en vrouwen een ander soort gokje kunnen wagen : trouwen. De stad telt ongeveer 50 kapelletjes waar paren in het huwelijk kunnen treden, variërend van snelle inzegeningen zonder poespas tot overdadige spektakels. De 'mariage business' trekt elk jaar meer en meer mensen naar de gokstad.
We eten een broodje in het Alladin hotel waar alles dan weer in het teken staat van het gekende sprookje. In een decor van kastelen en burchten zitten we op een koel terras binnen, al lijkt het alsof we onder een blauwe hemel zitten waarin witte wolkjes ronddrijven en vogels rondvliegen. Het oogt heel erg echt, het is wel decoratief, maar allemaal nep. En die altijd blauwe hemel heeft ook nog een andere reden. Je raakt daardoor makkelijk je tijdsbesef kwijt. Terwijl het buiten al donker is, is hier de hemel nog blauw en heb je nog al de tijd om nog een gokje te wagen en verder te spelen. Slim bekeken van de casino-eigenaars, niet?
Overdag is de gokstad indrukwekkend, 's avonds baadt ze in een zee van neonlicht. Voor sommige hotels kan je een gratis openluchtspektakel bekijken. Aan 'The Mirage' is er een vulkaanuitbarsting en voor het 'Belaggio' hotel, geïnspireerd op de Noord-Italiaanse stad, bewonderen we kunstig dansende fonteinen.
De avond is nog jong, de stad bruist en vol ontzetting kijken we rond naar de gokwoede van sommige Amerikanen die hier dag én nacht handenvol dollars verspelen op de gokmachines.
Heel even maken we ook de keerzijde van al deze glamour mee. Vlak voor onze neus, midden op de brede neonverlichte boulevard, krijgt een koppel (?) fikse ruzie met elkaar. De man slaat met geweld zijn vrouw tegen de grond. De vrouw blijft bloedend liggen , terwijl de man gewoon wegwandelt. Een massa mensen ziet het gebeuren maar niemand doet iets en wacht op de politie.
Wij zoeken ons hotel op, want morgenvroeg beginnen we aan onze rondreis door de nationale parken.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 november 2008

Las Vegas

Las Vegas

Zeer vroeg in de ochtend nemen we een taxi naar de luchthaven van San Francisco. Niettegenstaande het vroege uur is het al druk op de luchthaven.
We checken in voor de korte vlucht naar Las Vegas. De veiligheidsagenten laten zich deze ochtend van hun ijverigste kant zien want zelden hebben we zo een strenge controle gehad van de bagage en van onszelf.
Vanuit het vliegtuig maken we een mooie zonsopgang mee boven de Nevada woestijn. Middenin die woestijn ligt de gokstad Las Vegas, ook wel 'sin city' (stad der zonden) genoemd. Het is een grote, nog steeds groeiende stad, en duidelijk veel uitgebreider dan wat de doorsnee toerist van Las Vegas verwacht. Bijna iedereen kent slechts twee straten in de stad nl. Fremont street en de Las Vegas boulevard, veel beter gekend als 'The Strip'.
Op de Mc Carran luchthaven staat onze huurwagen klaar. Een auto huren in de V.S. is een fluitje van een cent. De bediende van het autoverhuurbedrijf overhandigt de boorddocumenten en wenst ons een goeie reis. De huurwagens staan gerangschikt volgens model. We kunnen nog kiezen met welke kleur van wagen we de komende weken zullen rondrijden. Onze huurwagen is nagelnieuw en heeft een automatische versnellingsbak. Da's even aanpassen.
Het is maar enkele minuten rijden tot 'The Venetian', ons hotel aan 'The Strip'.
The Venetian is een groot, héél erg groot casinohotel met maar liefst 4000 suitekamers en is een geamerikaniseerde kopie van de stad Venetië. Het San Marco plein met campanile, het dogenpaleis, de kanalen met gondels en gondeliers... je zou bijna denken dat we in Venetië aangekomen zijn.
Bij het binnenrijden van het hotel negeren we een bord 'Valet parking', en dat hadden we beter niet gedaan. We parkeren onze wagen in de supergrote ondergrondse garage, zoeken de weg naar de receptie. Daarna vinden we met moeite onze huurwagen terug, laden de bagage uit en sleuren ze tot in de lobby van het hotel. Als we het bord 'Valet parking' wél hadden gevolgd, rij je tot vlak aan de ingang van het hotel, wordt de bagage door een bediende gedragen die ook je auto veilig weg zet. Je krijgt een kaartje en telkens je de auto nodig hebt wordt die voorgereden. Simpel en efficiënt, maar dat wisten we (nog) niet.
Aan de receptie krijgen we een plan waarop een vriendelijke dame ons de weg toont naar de kamer.
Alle wegen naar alle kamers lopen door de immens grote gokzaal (gambling hall), die gans de benedenverdieping van het hotel beslaat.
We hebben ze niet getelt, maar honderden ratelende jackpots vullen de gokzaal, afgewisseld met roulettetafels en andere geldverslindende gokautomaten.
We vinden onze zeer ruime kamer maar staan vlug terug beneden, razend benieuwd hoe ons de gekke stad Las Vegas zal bevallen.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 november 2008

San Francisco

San Francisco

San Francisco, ook wel 'the city by the bay' genoemd, is een mooie, bijna Europees aandoende stad. Het is een Amerikaanse grootstad op mensenmaat.
San Francisco telt 'slechts' 800 000 inwoners en dat is weinig vergeleken met miljoenensteden als New York, Los Angeles of Chicago. Bovendien kan je er rustig wandelen, zijn er weinig wolkenkrabbers en liggen de culturele trekpleisters van de stad nooit ver weg. Mocht je toch moe worden van al dat stappen, dan zijn er de pittoreske cable cars die je door de stad rijden.
We besluiten een grote stadswandeling te maken. Een goed stadsplan zal ons zeker van pas komen.
Op enkele honderden meter van het hotel stappen we onder de rijk versierde, traditionele jadegroene Chinese poort Chinatown binnen. Met meer dan honderdduizend inwoners is deze wijk de grootste Chinese gemeenschap buiten Azië.
De 260 meter hoge Transamerica Pyramid, gebouwd in de vorm van een pyramide en voltooid in 1972 trekt onze aandacht. Het is de hoogste en meest opvallende wolkenkrabber in San Francisco.
Een flinke wandeling verder komen we langs de cable car barn. Hier bekijken we de motoren, raderen en kabels in werking, die op ingenieuze wijze de kabeltrams op en af de soms steile hellingen van de stad laten rijden.
Weer enkele kilometer verder komen we aan Alamo square. Hier staat de meest gefotografeerde, kleurrijke, victoriaanse huizenrij van San Francisco. Deze rij huizen worden ook wel 'the painted ladies' of 'postcard row' genoemd en staan inderdaad op vele prentkaarten afgebeeld. Vanop een bank aan het glooiende groene plein van Alamo square hebben we een groots uitzicht op de stad met in de achtergrond de wolkenkrabbers van het Financial District.
Fisherman's Wharf is een ruim 1,5 kilometer lange promenade langs de baai.
Aan pier 39, een loskade uit 1905, vestigden zich een hele kolonie Californische zeeleeuwen. Ze scharrelen rond op de steigers, kruipen over elkaar heen en plonzen in het water.
Aan pier 41 kan je per veerboot naar Alcatraz Island. Op dit eiland staat een voormalig fort dat van 1934 tot 1963 dienst deed als zwaarbewaakte federale gevangenis, waar de onverbeterlijke misdadigers van het land opgesloten zaten. De beruchte gangster Al 'scarface' Capone bracht hier vijf jaar gevangenisstraf door.
Langs Lombard street, de bochtigste straat ter wereld, komen we terug aan de baai. We genieten van een fraai uitzicht op de 'Golden Gate bridge', de onovertroffen, beroemde oranjerode hangbrug. Wist je dat sinds de opening van de brug in 1937 permanent 25 schilders en staalarbeiders aan het werk zijn om de brug te onderhouden?
's Avonds gaan we 'chinezen' in één van de vele restaurants in China town.
Om ons stadsbezoek aan San Francisco mooi af te ronden zijn we op zoek naar een gezellige bar, liefst mét panoramisch uitzicht. Misschien kunnen we wel iets drinken op de hoogste verdieping van het St. Francis hotel. Een volledige glazen lift bevindt zich aan de buitengevel van het hotel. Mijn echtgenote echter heeft het niet zo begrepen op grote hoogtes, en dus stijgen onze vakantievrienden en ikzelf met een flinke vaart en met een raar buikgevoel naar de 32ste verdieping van het hotel. Er is geen bar te bekennen maar de rit met de glazen lift doen we nog enkele keren over, gewoon voor de fun.
We hebben meer geluk in ons eigen hotel. In de bar op de 21ste verdieping bruist het van ambiance.
Maar eigenlijk zitten we hier ook niet echt op onze plaats. In onze stapkledij mét fleece vallen we wel héél erg op, want in de poepchique zaak is iedereen in feestkledij. Mannen verschijnen in kostuum met hemd en das, vrouwen in strakke pakjes op naaldhakken en diensters in lange rok, maar met een split waar (bijna) geen eind schijnt aan te komen.
We zullen toch maar naar de kamer gaan en dromen van al de mooie dingen die we tot nu toe al mochten meemaken.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 november 2008

De cable cars

De cable cars in San Francisco

San Francisco zonder cable cars is ondenkbaar. Het is dan ook geen toeval dat de cable car het enige geklasseerde monument op wielen ter wereld is.
De oude kabeltrammetjes die de steile straten van San Francisco op en af rijden, zijn een uniek en bijzonder populair vervoersmiddel. Ze zijn in 1869 ontworpen door Andrew Smith Hallidie, een Engels ingenieur. De eerste tocht met een cable car vond op 2 augustus 1873 met groot succes plaats. In 1880 waren er al acht cable car routes in gebruik met een gezamelijke lengte van 175 kilometer. Daarvan zijn er nu nog drie routes over. Het heeft echter maar een haar gescheeld of ook deze laatste trammetjes zouden zijn vervangen door moderne autobussen. De inwoners van San Francisco hebben echter stormachtig geprotesteerd en de toekomst van dit populaire vervoersmiddel is gelukkig verzekerd.
Er zijn nu nog drie lijnen die van zes uur 's morgens tot middernacht rijden:
De Powell & Mason line, de Powell & Hyde line en de California line. De meest spectaculaire is de Powell & Hyde line die door de steilste en bochtigste straten van de stad rijdt.
Cable cars hebben geen motor, maar zijn wel uitgerust met maar liefst vier verschillende remsystemen. Dat is bepaald geen luxe, want ze rijden vaak over zeer steile straten. Ze worden door een indrukwekkend en ingenieus stelsel van stalen kabels in het wegdek, de heuvels van de stad op en af getrokken.
Onderaan de tram bevindt zich een haak (grip). De 'gripman' bediend deze haak en grijpt de vier centimeter dikke stalen kabel die in een sleuf in het wegdek loopt. Zo worden de trams op hellingen van soms wel 21% getrokken.
De trammetjes zijn open, hebben ongeveer 30 zitplaatsen en nog eens dubbel zoveel staanplaatsen (de treeplanken meegerekend) en gaan met een constante snelheid van 15 kilometer per uur.
Het controlecentrum en centrale van de cable cars is gekend als 'The cable car barn and powerhouse' en kan vrij bezocht worden. Bezoekers kunnen het interessante voortbewegingsmechanisme gratis gadeslaan.
Aan het kruispunt van Powell met Market street ligt de 'cable car turntable', een draaischijf om de trams, die zich slechts in één richting kunnen voortbewegen, te keren.
Deze installatie maakt het mogelijk dat de bestuurder schijnbaar moeiteloos de zes ton zware tram met de hand 180 graden keert voor de volgende rit.

Geschreven door Jos Dom om 12:23 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

Amerikaans ontbijt

Een Amerikaans ontbijt

Goed uitgerust van de vermoeiende heenreis en na een stevig Amerikaans ontbijt kunnen we aan de verkenning van San Francisco beginnen.
Dat er in de V.S. weinig of geen cultuur te vinden is wisten we al.
Maar de Amerikanen hebben ook geen eetcultuur.
De gemiddelde Amerikaan eet veel te veel en veel te vet. Niet te verwonderen dat je er veel zwaarlijvige, zeg maar corpulente mensen ontmoet. Toch is het ontbijt, een beetje zoals in Groot-Brittannië, dikwijls een volwaardige maaltijd met alles op en aan. Gezellig, uitgebreid en gevarieerd.
Vruchtensappen, granen, verschillende sooten brood, eieren, ham, spek, worstjes; maar ook de dikmakers zoals pancakes (dikke pannenkoekjes), hash browns (geraspte en geroosterde aardappelen), french toast (wentelteefjes) en french fries (frieten!) staan 's morgens bij het ontbijt. Een echte Amerikaan neemt dat allemaal, en overgiet het rijkelijk met ketchup !!!

Het systeem dat wij hier kennen als kamer met ontbijt, soms half of vol pension, is in Amerika weinig gekend. We boekten voor deze rondreis kamers in hotels, motels en lodges, maar nooit was er een maaltijd inbegrepen dus ook geen ontbijt. Geen nood, vlak naast of aan de overkant van de hotels zijn er ontbijtzaken en restaurants. We zijn deze morgen al vroeg gaan ontbijten en gelukkig... als we buiten komen staat er op de stoep een hele rij mensen, geduldig aan te schuiven tot er een zitplaats, in de blijkbaar gekende zaak, vrijkomt.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

De Heenreis

De Heenreis

Reizigers naar de Verenigde Staten worden goed gecontroleerd. Dat was voor 11 september 2001 al zo, maar nu is de controle nog veel grondiger.
Bij de incheckbalie wordt aan elke passagier gevraagd of ze hun valies zelf hebben ingepakt, of ze niet meer uit het oog verloren hebben en of er andere personen nog spullen hebben bij ingestoken. We merken het duidelijk, na de aanslagen van september 2001 zit de schrik voor mogelijke terroristische aanslagen er goed in.
Kapers zijn er deze ochtend niet gevonden, dus kan de Delta vlucht naar Atlanta stipt op tijd vertrekken.
Delta airlines verzorgt een rechtstreekse lijnvlucht vanuit Brussel naar Atlanta. De reistijd bedraagt ongeveer 10 uur.
Atlanta, hoofstad en tevens grootste stad in de staat Georgia ligt in het zuiden van de Verenigde Staten. De internationale luchthaven is één van de grootste en drukste in de wereld.
We moeten met een snelle metrotrein naar een ander luchthavengebouw voor de aansluitende vlucht naar San Francisco.
Door het tijdsverschil (in San Francisco is het 9 uur vroeger dan bij ons) komen we in de late namiddag in San Francisco aan.
Per taxi gaat het naar downtown San Francisco waar we in het 'Sir Francis Drake' hotel logeren. Mooi uitgedoste hotelwachters helpen ons met onze bagage.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

Inleiding

Inleiding

In september 2005 reisden we naar de westkust van de Verenigde Staten.
Het is algemeen geweten, mooie steden en eeuwenoude cultuur zijn ver te zoeken in de Verenigde Staten. (daarvoor komen de Amerikanen naar Europa)
De natuur darentegen is van een ongekende schoonheid.
Wij reisden drie weken door de staten Californië, Nevada, Utah en Arizona.
We bezochten voornamelijk de boeiende nationale parken, elk met hun eigen karakteristiek.

Geschreven door Jos Dom om 16:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

De Westkust van de V.S.

9 - 30 september 2005

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 november 2008

Toemaatje

Toemaatje

Volgens de Zuid-Afrikaanse grondwet zijn er elf gelijkwaardige officiële talen; Afrikaans, Engels en negen Afrikaanse talen.
Het op Nederlands gelijkende Afrikaans wordt gesproken door 18% van de bevolking.
Tijdens onze rondreis hoorden en lazen we een aantal prettige woorden.
Eigenlijk is Afrikaans helemaal niet zo moeilijk te verstaan. Enkele voorbeelden:

braai - barbecue
baaibroek - zwembroek
vonkelwijn - champagne
toebroodjie - sandwich
petrolstasie - benzinestation
hysbak - lift
lugwaardin - stewardess
kameelperd - giraf
krimpvarkie - egel
moltrein - metro
beeldradio - televisie
peuzelkroeg - cafetaria

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 november 2008

Het Sabi Sand wildpark

Het Sabi Sand wildpark

Aan de westelijke grens van het bekende Paul Krugerpark liggen verschillende particuliere wildreservaten. We sluiten onze Zuid-Afrika rondreis in stijl af en logeren nog enkele dagen in het Sabi Sand wildpark en maken hier ook nog enkele safari's.
Het is slechts een korte rit van het dorp Kiepersol naar Sabi Sand. Het heeft verleden nacht hard geregend. Naarmate we dichter bij het wildpark komen gaat de goede asfaltbaan over in een rode zandweg, lees modderpoel. We zagen het feitelijk aankomen en... inderdaad, middenin een volgende grote modderstrook rijden we ons, in onze witte huurwagen vast! Hoe meer we proberen uit de roodbruine modder te komen, des te dieper zakken de wielen in het slijk. We kunnen gelukkig met de GSM de lodge bereiken, die snel een jeep ter plaatse zal sturen om ons los te trekken. Nog voor de mensen van de lodge arriveren, worden we reeds geholpen door een bereidwillige man. Die bevrijdt ons met zijn sterke terreinwagen in geen tijd uit de modderpoel. Hij rijdt ons nog een eind voor tot aan onze lodge.
Kan je u voorstellen hoe onze entree was in de poepsjieke 'Leopard Hills' lodge?
Vriendelijke meisjes staan met geparfumeerde zweetdoekjes klaar en je kan van hun verbaasde gezichten zo aflezen "waar hebben die ingezeten" ?! We zijn inderdaad niet om aan te zien. Onze huurwagen zit onder de modder en ook onze wandelschoenen zijn een ware ramp. We trekken ze snel uit voor we in de smetteloze lobby een slijkspoor achterlaten.
Later die namiddag krijgt onze huurwagen zijn oorspronkelijke witte kleur terug en worden onze wandelpantoffels gereinigd door het sympathieke lodgepersoneel. Onze wagen en pantoffels hebben nog nooit zo geblonken.

In de lodge maken we kennis met een Amerikaanse familie uit Dallas. Ze bekijken hun spectaculaire foto's van de ochtendsafari op een televisiescherm.
Deze ochtend maakten zij, vanuit hun veilige jeep, een gevecht mee tussen leeuwen en een luipaard. Dat belooft voor straks.
Zoals gebruikelijk vertrekken we rond 17 uur op safari. We zijn nog maar pas vertrokken en een luipaard loopt op enkele meters van de jeep de bush in.
Wat een prachtig, gestroomlijnd dier. Op deze tocht komen we weer oog in oog te staan met vele dieren. Nog meer dan in het Madikwe park doen ranger Hannes en spoorzoeker June hun best om tot vlakbij de wilde dieren te komen.
Met hun sterke jeep rijden ze, als met een tank, over, tussen en door het dichte struikgewas. Hannes en June zijn pas tevreden als we de dieren zo dicht zijn genaderd dat je ze bijna kan aanraken. Het is toch wel even schrikken als een kolos van een olifant met wapperende oren tot vlakbij de jeep komt gestapt.
Hannes en June gaan terug op zoek naar het luipaard van deze morgen. En ze vinden het ! Het dier heeft juist een wilde hond gedood, zijn prooi mee in een boom gesleurd, en peuzelt het nu op met huid en haar. Je hoort het kraken van de beenderen.
In tegenstelling tot in het Madikwe park mogen we na het avondmaal niet alleen naar onze kamer. Een zwarte bediende gaat ons voor met een zaklamp. De kans bestaat dat je op het terrein van de lodge, in het donker, wilde dieren kunt aantreffen.
Voor dag en dauw wordt er zachtjes op onze kamerdeur geklopt. De zwarte bediende begeleidt ons tot aan de lodge om op safari te vertrekken. We hebben er nu al verschillende safari's opzitten, maar je word dat niet beu.
Het is telkens weer fascinerend om geconfronteerd te worden met wilde dieren in hun eigen habitat.
Tijdens onze laatste namiddagsafari krijgen we gezelschap. Een Engels en Nederlands koppel beginnen samen met ons aan de tocht.
Dat June, de spoorzoeker, alle dieren in 't oog houdt blijkt als we even stoppen voor een kleine kameleon in 't midden van de zandpiste. Wij hebben het goed gecamoufleerde beestje niet eens gezien maar June wel!
Huub, de Nederlander, houdt wel van een grap. Hij immiteert Toon Hermans en doet een fuut, een kroet en een polifinario vogel na. Die exemplaren vinden we hier uiteraard niet maar wel enkele andere kleurrijke inlandse vogels. De Zuidafrikaanse crew snapt er natuurlijk niets van, maar het is wel erg leuk.
Huub en zijn vrouw zijn vandaag 45 jaar gehuwd en daar hoort champagne bij!
Middenin de brousse klinken we op hun huwelijksverjaardag.
Maar ons 'feest' is bijna voorbij.
Met een echt Zuidafrikaans avondmaal in open lucht, een veilige rit naar Johannesburg en een lange terugreis naar het koude Europa sluiten we deze schitterende Zuid-Afrika rondreis af.

Geschreven door Jos Dom om 21:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 november 2008

De Blyde rivier canyon

De Blyde rivier canyon

We rijden langs de 'Bourkes Luck' kolkgaten, ontstaan door het samenkomen van de Blyde en de Treur rivier. De draaikolken van de rivieren hebben door de eeuwen heen ronde cilindrische gaten geschuurd in de zachte rotsen. Wandelpaden en bruggetjes leiden naar uitkijkpunten van waaruit de kolkgaten (in het Engels potholes) met hun vele vormen en kleurschakeringen goed te bewonderen zijn.
Dit mooi stukje natuur werd genoemd naar een goudzoeker, Tom Bourke.
Hij had geluk en vond goud.
En zo komen we in het natuurreservaat van de Blyde rivier canyon.
De Blyde rivier canyon is een spectaculaire kloof van maar liefst 30 kilometer lang en tot 700 meter diep. De canyon behoort tot één van Afrika's grote geologische bezienswaardigheden. Het is de op twee na grootste kloof ter wereld na de Grand Canyon in de Verenigde Staten en de Fish Eagle canyon in Namibië.
Al eeuwenlang baant de snelstromende Blyde rivier zich een weg door een gebied dat bestaat uit kleizand en kwartsgesteente. Door erosie is er een indrukwekkende wirwar van kliffen en rotsplateaus ontstaan die samen de Blyde rivier canyon vormen.
Bijzondere geologische vormen in de canyon zijn de 'pinnacle', een grote toren die zo uit het ravijn lijkt te komen. De 'three rondavels' zijn drie ronde heuvels die gelijken op de traditionele zoeloehutten van Zuid-Afrika.
Dit is echt een streek om, op een heerlijk rustig tempo, van de pure schoonheid van de overweldigende natuur te genieten.

Geschreven door Jos Dom om 20:59 Reageer op dit bericht

Maandag 3 november 2008

De panoramaroute

De panoramaroute

Na nog een allerlaatste safaritocht worden we door Philip en Adolf terug naar de airstrip van Madikwe gebracht en vliegen we naar Johannesburg. Met een huurwagen rijden we naar de noord-oostelijke provincie Mpumalanga, de op één na kleinste provincie van Zuid-Afrika.
We komen in Dullstroom, een stadje op 2100 meter boven zeeniveau, een bekend centrum voor vissport. De streek rond Dullstroom met zijn beboste heuvels en vele meren doet ons een beetje denken aan de Schotse highlands.
Het gebied leent zich uitstekend voor de regenboogforelvisserij. Het avondmaal in Dullstroom wordt ons aan tafel gebracht door een zwarte ober in schotse kilt. Een grappig zicht.
We rijden verder langs de panoramaroute en maken korte wandelingen naar verschillende watervallen. De Berlin, MacMac en Lisbon watervallen storten zich meer dan tachtig meter naar beneden, midden een groene omgeving.
We bezoeken het dorpje Pilgrim's Rest, een oud goudzoekersstadje dat smaakvol gerestaureerd werd. In een riviertje in de vallei van Pilgrim's Rest werd rond 1880 goud gevonden. Al vlug kwam er een ware goudrush op gang en binnen de korste keren waren er meer dan 1500 goudzoekers die hun geluk kwamen beproeven. Het werd géén succesverhaal want in 1972 werd de mijn gesloten, het dorpje werd verlaten en sinds 1986 maakt het deel uit van het nationaal erfgoed.
Het dorp heeft een sterke toeristische aantrekkingskracht en het is er druk.
Een wandeling van één kilometer gaat door de hoofdstraat van het dorp langs mooie pioniershuizen, charmante winkeltjes en talrijke eet- en drinkgelegenheden. Je kan zelfs in Pilgrim's Rest overnachten, er is een echte bank en een ouderwets postkantoortje.Op een grasveldje naast het postkantoor poseren schattige zwarte kinderen voor onze camera. De moeders vragen om de foto's op te sturen en schrijven een adres op een stukje krant. Of onze foto's daadwerkelijk ook zijn aangekomen blijft een open vraag.
We nemen onze intrek in de 'Blue Moutain lodge', weer goed verstopt tussen uitgestrekte bananenplantages rond het dorp Kiepersol. Een gedetailleerde wegenkaart en een goedwerkende GPS zijn echt geen overdreven luxe.
Als zeer originele verwelkoming komt een deel van het hotelpersoneel enkele Zuidafrikaanse liedjes zingen aan de deur van onze kamer.

Geschreven door Jos Dom om 17:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 oktober 2008

Op safari - deel 2

Op safari - Deel 2

Voor vijf uur 's morgens staan we al paraat voor een volgende safaritocht.
Na een kop sterke koffie zijn we wakker voor het volgende avontuur.
Ook Philip en Adolf zijn present en staan vol ongeduld te wachten om te vertrekken. Je merkt duidelijk dat zij 'één' zijn met het park en zich nergens anders zo thuis voelen dan midden de machtige dierenwereld.
Rond kwart voor zes begint het stilaan licht te worden en een jakhals steekt vlak voor de jeep de weg over. Enkele buffels met grote hoorns, een groep olifanten aan een drinkpoel, sierlijk statige giraffen, een neushoorn met kleintje zo dichtbij, kleurrijke vogels.... het is indrukwekkend om de dieren te kunnen observeren, niet achter tralies maar in de vrije natuur.
Ook op de ochtendsafari is er een stop voorzien. Het begint al flink warm te worden en een frisdrank is welkom. Adolf plaagt dat hij ook hele lekkere gin en whisky aan boord heeft, maar daar zullen we om 7 uur 's ochtends maar wijselijk afblijven.
In het Madikwe game reserve zijn er meerdere lodges en de rangers op safari houden in hun jeeps radiocontakt met hun collega's. Als er bijvoorbeeld een grote groep leeuwen wordt opgemerkt geven ze aan mekaar de juiste vindplaats door. Maar hoe doe je dat in de brousse? Ranger Philip vertelt ons dat elk zandwegeltje, hoe klein ook, een naam heeft. Er staan natuurlijk géén straatnaambordjes maar toch weten de rangers precies waar ze moeten zijn.
En zo rijdt ook ranger Philip ons, zonder GPS, veilig door het grote wildpark en tegen halfnegen 's morgens terug naar de lodge.
Een vorstelijk ontbijtbuffet staat buiten opgesteld.... voor ons twee!
Grote parasols beschutten ons tegen de zon die al in alle hevigheid brandt.
Overdag loopt de temperatuur hier in de Zuidafrikaanse zomer makkelijk op tot boven 35 graden celsius.
In een heerlijk frisse kamer overdenken we de avontuurlijke tocht tot we erbij... in slaap dommelen.

Het is nog steeds zomers warm als we in de late namiddag nog een safaritocht maken. Voor zover we nog enig gevoel voor richting hebben, trekken we telkens naar een andere streek in het 75 000 ha grote wildpark. Het concept blijft hetzelfde. Onderweg komen we regelmatig andere jeeps vanuit andere lodges tegen. Allen hebben slechts één doel: zoveel mogelijk dieren spotten op mooie locaties.
En ook deze laatste avondsafari levert nog een boel onverwachte ontmoetingen op met allerlei dieren. Een gemsbok, een hyena, wilde zwijnen, twee nijlpaarden, een hele kudde buffels en een neushoorn languit in een modderpoel worden in ons geheugen en op film vastgelegd.
Daarmee hebben we al vier van de 'big five' dieren van heel dichtbij gezien.
Enkel luipaarden hebben we hier, in het Madikwe game reserve, niet gezien.
Ranger Philip verzekert ons dat we ze op onze volgende safari, in het Sabie Sand wildpark, zeker zullen zien. Dat beloofd!

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 oktober 2008

Op safari

Op safari

Het is vijf uur in de namiddag, tijd voor onze eerste safari. Safaritochten worden doorgaans tweemaal daags georganiseerd. 's Morgens heel vroeg en in de late namiddag is de kans het grootst om de dieren goed te kunnen observeren. Overdag wordt het te warm en beschutten de meeste dieren zich in de dichte begroeing.
In de grote lobby, vol met Afrikaans houtsnijwerk, staan koffie, thee, frisdrank en snacks voor ons klaar. De blanke manager van de lodge heet ons welkom. In een donker hoekje staat een zwarte bediende die na een vingerknip van de manager naar ons toe 'loopt', koffie bijschenkt, en even snel weer in zijn hoek verdwijnt. Dat geeft ons een wrang gevoel. Je merkt nog zo duidelijk het verschil tussen blank en zwart. De 'aangename' jobs worden steevast uitgeoefend door blanken en als er moet gewerkt worden zijn het de zwarten. Dat hebben we, tot onze spijt, meerdere keren tijdens onze rondreis moeten ondervinden, nog een gevolg van de apartheid.
We zijn verwonderd, maar in deze sjieke lodge zijn we deze dagen de enige gasten. Een grote, groene, open, 4 maal 4 terreinwagen staat klaar voor de lobby.
We nemen plaats en met een flinke vaart rijden we de brousse in. Aan het stuur zit Philip, een blanke Zuidafrikaan, vooraan op een naast de motorkap gemonteerde stoel zit Adolf, de zwarte spoorzoeker. Met het fototoestel en videocamera in aanslag gaan we op zoek naar de 'big five'. Deze term uit het jagersjargon verwijst naar de vijf gevaarlijkste en meest gewilde trofeedieren van Afrika nl. de olifant, leeuw, luipaard, neushoorn en buffel.
Het is verbazingwekkend hoe Adolf, de spoorzoeker, al van zeer ver dieren heeft gespot in het dichte struikgewas. Met grote ogen kijken wij in dezelfde richting en zien (nog) niets. Even later zien we een eerste kudde antilopen en impala's.
Deze mooie doch schichtige dieren zullen we tijdens onze tochten nog veel in het vizier krijgen. Een wildpark als Madikwe is uiteraard geen zoo. De ranger en de spoorzoeker moeten de dieren zoeken. Veilig in de jeep sluipen we als het ware in een traag tempo door de dichte begroeing. Adolf ziet als geen ander sporen in het zand en vindt aan de hand van gebroken takken en uitwerpselen het juiste spoor naar een grote kudde olifanten met kleintjes, grazieuse giraffen, gnoes en zebra's.( Wist je dat geen enkele zebra hetzelfde strepenpatroon heeft?) Na enkele uren dierenspotten stoppen we op een open, veilige plek in het park. We mogen uit de jeep om onze benen te strekken. Plilip en Adolf hebben een grote koffer bij waarin koffie, thee, koekjes, zelfs bier, wijn, gin en whisky zitten.
Dé verrassing van deze eerste tocht komt dadelijk. Een groep van vijf leeuwen ligt rustig in de schaduw, ze trekken zich van ons bezoek blijkbaar niets aan. Hoog in onze open jeep naderen we de dieren tot op enkele meter afstand, en kunnen we ze naar hartelust fotograferen. Adolf vertelt ons dat er géén gevaar loert zolang we rustig blijven en geen bruuske bewegingen maken. De wilde dieren herkennen de jeep met de passagiers erin. Stel dat je toch uit het voertuig zou stappen, heb je geen schijn van kans en word je binnen enkele seconden aangevallen en verscheurd. Vanop een hoger gelegen plek genieten we even van een ongelooflijke zonsondergang.
Rond zeven uur 's avonds wordt het donker maar daarmee is onze jeepsafari nog niet ten einde. Met een grote spot op de terreinwagen vervolgen we onze weg door de brousse. Het is best een beetje spookachtig, wij met z'n vieren in het pikdonker, omringd door wilde dieren en dierengeluiden. Maar Plilip en Adolf zijn op vertrouwd terrein en vinden nog tal van dieren en ook onze lodge terug. Zonder ervaren chauffeur en spoorzoeker zou je hier in de donkere brousse volledig verloren zijn.
In de kamer kunnen we ons opfrissen en omkleden voor het avondmaal. Op het terras van de lodge zijn een vuur en fakkels ontstoken en in onvervalste 'Out of Africa' stijl genieten we onder de zuidelijke sterrenhemel , hoe kan het ook anders, van een overheerlijk 'wild' diner.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van REISKRIEBELS