Vrijdag 31 oktober 2008

Op safari

Op safari

Het is vijf uur in de namiddag, tijd voor onze eerste safari. Safaritochten worden doorgaans tweemaal daags georganiseerd. 's Morgens heel vroeg en in de late namiddag is de kans het grootst om de dieren goed te kunnen observeren. Overdag wordt het te warm en beschutten de meeste dieren zich in de dichte begroeing.
In de grote lobby, vol met Afrikaans houtsnijwerk, staan koffie, thee, frisdrank en snacks voor ons klaar. De blanke manager van de lodge heet ons welkom. In een donker hoekje staat een zwarte bediende die na een vingerknip van de manager naar ons toe 'loopt', koffie bijschenkt, en even snel weer in zijn hoek verdwijnt. Dat geeft ons een wrang gevoel. Je merkt nog zo duidelijk het verschil tussen blank en zwart. De 'aangename' jobs worden steevast uitgeoefend door blanken en als er moet gewerkt worden zijn het de zwarten. Dat hebben we, tot onze spijt, meerdere keren tijdens onze rondreis moeten ondervinden, nog een gevolg van de apartheid.
We zijn verwonderd, maar in deze sjieke lodge zijn we deze dagen de enige gasten. Een grote, groene, open, 4 maal 4 terreinwagen staat klaar voor de lobby.
We nemen plaats en met een flinke vaart rijden we de brousse in. Aan het stuur zit Philip, een blanke Zuidafrikaan, vooraan op een naast de motorkap gemonteerde stoel zit Adolf, de zwarte spoorzoeker. Met het fototoestel en videocamera in aanslag gaan we op zoek naar de 'big five'. Deze term uit het jagersjargon verwijst naar de vijf gevaarlijkste en meest gewilde trofeedieren van Afrika nl. de olifant, leeuw, luipaard, neushoorn en buffel.
Het is verbazingwekkend hoe Adolf, de spoorzoeker, al van zeer ver dieren heeft gespot in het dichte struikgewas. Met grote ogen kijken wij in dezelfde richting en zien (nog) niets. Even later zien we een eerste kudde antilopen en impala's.
Deze mooie doch schichtige dieren zullen we tijdens onze tochten nog veel in het vizier krijgen. Een wildpark als Madikwe is uiteraard geen zoo. De ranger en de spoorzoeker moeten de dieren zoeken. Veilig in de jeep sluipen we als het ware in een traag tempo door de dichte begroeing. Adolf ziet als geen ander sporen in het zand en vindt aan de hand van gebroken takken en uitwerpselen het juiste spoor naar een grote kudde olifanten met kleintjes, grazieuse giraffen, gnoes en zebra's.( Wist je dat geen enkele zebra hetzelfde strepenpatroon heeft?) Na enkele uren dierenspotten stoppen we op een open, veilige plek in het park. We mogen uit de jeep om onze benen te strekken. Plilip en Adolf hebben een grote koffer bij waarin koffie, thee, koekjes, zelfs bier, wijn, gin en whisky zitten.
Dé verrassing van deze eerste tocht komt dadelijk. Een groep van vijf leeuwen ligt rustig in de schaduw, ze trekken zich van ons bezoek blijkbaar niets aan. Hoog in onze open jeep naderen we de dieren tot op enkele meter afstand, en kunnen we ze naar hartelust fotograferen. Adolf vertelt ons dat er géén gevaar loert zolang we rustig blijven en geen bruuske bewegingen maken. De wilde dieren herkennen de jeep met de passagiers erin. Stel dat je toch uit het voertuig zou stappen, heb je geen schijn van kans en word je binnen enkele seconden aangevallen en verscheurd. Vanop een hoger gelegen plek genieten we even van een ongelooflijke zonsondergang.
Rond zeven uur 's avonds wordt het donker maar daarmee is onze jeepsafari nog niet ten einde. Met een grote spot op de terreinwagen vervolgen we onze weg door de brousse. Het is best een beetje spookachtig, wij met z'n vieren in het pikdonker, omringd door wilde dieren en dierengeluiden. Maar Plilip en Adolf zijn op vertrouwd terrein en vinden nog tal van dieren en ook onze lodge terug. Zonder ervaren chauffeur en spoorzoeker zou je hier in de donkere brousse volledig verloren zijn.
In de kamer kunnen we ons opfrissen en omkleden voor het avondmaal. Op het terras van de lodge zijn een vuur en fakkels ontstoken en in onvervalste 'Out of Africa' stijl genieten we onder de zuidelijke sterrenhemel , hoe kan het ook anders, van een overheerlijk 'wild' diner.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 30 oktober 2008

Madikwe wildpark

Naar het Madikwe wildpark

Vanuit Kaapstad vliegen we terug naar Johannesburg.
Op de internationale luchthaven van Johannesburg worden we door een bediende van Fedair naar een zijvleugel begeleid, van waaruit Federal Air met kleine toestellen naar wildparken in het noorden van Zuid-Afrika vliegt.
Het luchthavengebouw(tje) en vertrekhal(letje) van Federal Air liggen vlak naast een startbaan van de internationale luchthaven. Met donderend geraas stijgen grote vliegtuigen vlak voor onze neus op.
Het kleine, tweemotorige toestel wordt uit een hangar gereden.
Ondertussen checken we in, wordt onze bagage gelabeld en genieten we van koffie, thee en cake die voor de weinige passagiers klaarstaan.
Onze vlucht naar Madikwe heeft vertraging.
Enkele valeizen en een aanzienlijke berg grote kartonnen dozen staan buiten tegen een muur reeds klaar om in te laden.
Eindelijk mogen we plaatsnemen in het kleine toestel dat plaats biedt aan ongeveer tien personen. We zijn deze middag met 3 passagiers voor de vlucht naar Madikwe. De piloot deelt nog vlug een lunchbox(je) uit en vertelt ons dat er veel turbulentie zal zijn. En inderdaad, tijdens de één uur durende vlucht gaat het vliegtuigje wild tekeer. Het toestel en passagiers worden flink dooreen geschud. Het landschap dat we overvliegen is prachtig.We bevinden ons boven dicht bebost gebied, hier de daar kronkelt zich een rivier door een zee van groen.
En kijk daar beneden is de airstrip van Madikwe al. Met een kwak zet de piloot zijn toestel een beetje onzacht neer op de stoffige airstrip van het Madikwe wildpark. Het Madikwe game reserve is een 75 000 ha groot malariavrij wildpark vlakbij de grens met buurland Botswana.
Een ranger van de Mateya safari lodge staat ons met een open jeep op te wachten. Na tien minuten bereiken de lodge, onze volgende verblijfplaats voor twee overnachtingen.
Je zou misschien vermoeden dat een lodge middenin een wildpark,ver van de bewoonde wereld, erg 'basic' is. Maar dat is buiten de plannen van de Amerikaanse eigenares gerekend. De Amerikaanse dame liet hier een lodge neerpoten met de luxe van een vijfsterrenhotel, vol met antiek en kunstvoorwerpen. In de lodge is er plaats voor tien gasten in vijf aparte suites, voorzien van alle comfort. Een ruime slaapkamer met muskietennet, airco, buitendouche en privé plonsbadje. Vanop het terras kijken we uit over een drinkpoel, de vlakten en de heuvels van het Madikwe game reserve.
In de late namiddag zullen we onze eerste safaritocht maken op zoek naar de 'big five'.
We zijn razendbenieuwd.

Geschreven door Jos Dom om 21:05 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 oktober 2008

Het Kaaps Schiereiland

Het Kaaps schiereiland

De volgende ochtend rijden we langs de kust van het Kaaps schiereiland naar het zuidelijkste punt van Afrika nl. Kaap de Goede Hoop en Cape Point.
Een bijna verplichte stopplaats is 'Boulders Beach' bekend om de zeldzame zwartvoetpinguïns die hier leven en zich met succes voortplanten. Er leven hier nu meer dan 3000 pinguïns. Langs speciaal aangelegde wandelpaden op het strand kan je tot vlak bij de uitgelaten krijsende pinguïns komen. Heel leuk om de dieren met hun grappige waggelpasjes van zo dichtbij te kunnen spotten.
Langs de rotsachtige kust loopt de autoweg verder naar het zuidpunt van het Kaaps schiereiland. Het werd in 1939 een natuurreservaat om het landschap, de fauna en de flora te behoeden.
Na een makkelijke klim bereiken we Cape Point, het uiterste puntje van het schiereiland. Er staat een stormachtige wind. Driehonderd meter onder ons beuken de Atlantische en Indische oceaan op elkaar in. Talrijke schepen leden hier, op één van de belangrijkste zeeroutes ter wereld, in het verleden schipbreuk en vergingen met man en muis. Dit grandiose uitzicht kan niemand onberoerd laten. Een vreemd idee dat er van hier tot aan de zuidpool alleen nog maar water en ijs is.
Een mooi uit de wind beschut terras lijkt ons de geschikte plaats voor een broodjesmaaltijd. Al snel moeten we onze mening herzien en wegvluchten voor.... bavianen. De talrijke borden 'Baboons are dangerous' staan hier niet voor niets. Deze uit de kluiten gewassen apen komen letterlijk het eten uit je handen stelen en vluchten ermee weg. Bewakers gewapend met stokken proberen de dieren uit de buurt van de nietsvermoedende toeristen te houden.
Dat leidt tot hilarische taferelen. Bavianen die op de loop zijn met een pistolet, zakdoek, bril of erger een fototoestel of GSM van verschrikte toeristen.
Wij hebben, met onze broodjes, een veilige schuilplaats gevonden in onze huurwagen, een grote baviaan zit vrolijk op onze motorkap. Een foto meer dan waard!
We keren terug naar Kaapstad via Noordhoek Beach, waar de film Ryan's Daughter deels is opgenomen; Chapman's Peak drive, één van de mooiste ritten van het land en Camps Bay, een populair strand vooral geliefd door zwarte jongeren.

Geschreven door Jos Dom om 12:11 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 oktober 2008

Kaapstad

Kaapstad

Ongeveer vijfenveertig minuten rijden van Paarl ligt Kaapstad, een belangrijke havenstad met ruim 1,5 miljoen inwoners. We logeren aan 'The Waterfront', het havenkwartier van de stad. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werden de oude havengebouwen aangepast, gerenoveerd en in een hip kleedje gestoken. Loodsen werden sjieke winkelgalerijen en op de noordkaai verrezen luxe hotels. Nu is 'The Waterfront' the place to be voor winkelliefhebbers met boetiks van alle grote modemerken, in 't oog springende hotels, bars en gezellige restaurants. Ons oog valt op de Belgische taverne en restaurant 'Den Anker'. Hier kunnen we toch niet voorbij wandelen zonder op het zonovergoten terras met zicht op de tafelberg een duvel, een bolleke of een trappist van Westmalle te drinken. Zelfs mosselen friet staan op de menukaart!
Pal voor ons hotel ligt een groot cruiseschip, op wereldcruise, aangemeerd. Vanaf 'The Waterfront' kan je ook bootexcursies door de haven maken en naar Robbeneiland varen waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen zat.
The Waterfront bruist van de gezelligheid. Hier en daar staan kleine orkestjes te spelen. Het ritme van de muziek werkt aanstekelig. Een kleurrijk uitgedost a-cappella mannenkoor zingt Afrikaanse liederen.
In de binnenstad bezoeken we het stadhuis, het parlement en Bo-kaap, wat boven Kaapstad betekent. Vanaf 1834, na de afschaffing van de slavernij, woont hier de Maleise bevolking. Het zijn afstammelingen van de slaven die door de Oost-Indische Compagnie vanuit Azië naar Kaapstad werden gebracht.
Het is een kleine wijk met hobbelige straatjes en kleurrijke huisjes. Groene, knalgele, rode, blauwe en paarse voorgevels wisselen mekaar af en contrasteren fel tegen de hoogbouw van het wat groezelige centrum vlakbij. Hier kom je, naar onze mening, 's avonds als toerist best niet alleen.
Dominant boven de stad torent de majestueuze 1087 meter hoge Tafelberg.
Dikwijls hangen wolkenslierten als een soort tafelkleed over de berg.
Goed aangelegde wandelpaden leiden naar de top. De snelste manier om de top te bereiken is met de kabelbaan. De reis naar boven duurt ongeveer vijf minuten en de gondels draaien 360 graden rond zodat je een prachtig uitzicht hebt op de rotswand en de lager gelegen stad en kust. Eenmaal boven krijg je een grandioos panorama over de stad, en kan je nog ver wandelen op de Tafelberg.
Op een mooie dag als deze is het druk op de berg. Op winderige, bewolkte of mistige dagen is de kabelbaan gesloten en wordt een voettocht naar boven sterk afgeraden.

Geschreven door Jos Dom om 11:59 Reageer op dit bericht

Maandag 27 oktober 2008

De Wijnstreek

De Wijnstreek rond Paarl

We zijn weer een heel eind opgeschoten en rijden langs de Zuidafrikaanse wijnroute. Het Kaapse wijnland is een prachtige streek met beboste bergen, vruchtbare dalen en hellingen bedekt met wijngaarden. Zuid-Afrika neemt tegenwoordig al een voorname plaats in als wijnproducerend land. Hollandse kolonisten en Franse hugenoten (protestanten) vestigden zich rond 1938 in het dal bij Franschhoek en Paarl. Ze hadden wijnstokken bij en het milde mediterrane klimaat leende zich uitstekend voor de traditionele wijnteelt.
In de dalen staan mooie Kaaps-Hollandse landhuizen. Wat in Frankrijk een wijnchateau noemt is hier een Kaaps wijnhuis. Een zeer mooi voorbeeld is het wijndomein 'Boschendal'. Een grote tuin met prachtige bloemen, vijvers en een pergola omringt dit historische wijnlandgoed.
Het is zondag en vele gezinnen met kinderen picknicken in de, met blauwe agapanthussen omringde tuin. Ze scharen zich rond de grote picknickmanden die hier in het restaurant verkocht worden en gevuld zijn met verschillende soorten broodjes, taartjes en natuurlijk een fles wijn. Dit is genieten als God in .... Zuid-Afrika.
We gaan ook even op bezoek in Stellenbosch, een universiteitsstad in het hart van de wijnstreek. We kuieren door de dorpstraat en komen aan 'Oom Samie se winkel', de uit 1904 daterende kruidenierswinkel van Samie Volsteedt, de eerste eigenaar. Ondertussen zijn er al vele eigenaars geweest maar het interieur van de zaak is nagenoeg hetzelfde gebleven. Nu koop je er allerlei souvenirs en curiosa in het Zuidafrikaans aangeprezen, wat sterk op onze Nederlandse taal lijkt.
Zo komen we in Paarl, ook een bekende wijnstad. Kijk maar op de etiketten van de wijnflessen die ook hier in de grootwarenhuizen liggen.
Juist buiten de stad staat het in 1975 opgerichte 'Language Monument' ter herinnering aan de officiële erkenning van het Afrikaans 100 jaar eerder.
Vanuit het hotel in Paarl hebben we een grandioos uitzicht over de glooiende heuvels en wijngaarden.
Het avondmaal wordt buiten geserveerd.
Heb je al eens gehoord van een 12 gangen diner met aangepaste wijnen?
In dit verwenhotel staat dat op de menukaart.
Het valt ons op dat de obers en sommelier aan de tafel naast ons wel heel dikwijls een nieuwe fles wijn ontkurken. Hoe het verder is afgelopen met dat eet- en drinkfestijn en of iedereen veilig in zijn kamer is geraakt kan ik niet vertellen, want toen wij na een verrukkelijk diner van tafel gingen waren zij aan gang acht of negen!

Geschreven door Jos Dom om 12:20 Reageer op dit bericht

Zondag 26 oktober 2008

Oudtshoorn

Oudtshoorn

Het is heerlijk vertoeven aan de kust van de Indische Oceaan. We verblijven er in Plettenberg baai en in Knysna. De temperatuur is er gans het jaar mild en de natuur prachtig.
Maar vandaag rijden we weg van de kust, het Zuid-Afrikaanse binnenland in, richting Oudtshoorn. Het landschap wordt dor, soms lijkt het alsof we door een stuk woestijn rijden. De temperatuur gaat de hoogte in, al snel voorbij de dertig graden celsius. Het droge, hete klimaat van deze streek blijkt zeer geschikt te zijn om op grote schaal struisvogels te kweken. Zoals bij ons thuis koeien en paarden staan te grazen, staan hier in de wat schrale weiden honderden struisvogels.
Enkele farms kan je bezoeken en er de ganse evolutie zien : vanaf de grote, sterke struisvogeleieren, tot de pas geboren kuikens en de volwassen dieren.
Wist je dat een volwassen persoon makkelijk op de eieren kan staan zonder dat ze breken? En dat er struisvogelraces worden gehouden?
Enkele jockeys op de farm doen het voor, dan is het onze beurt. Maar dat laten we wijselijk over aan de jeugdige toeschouwers. Enkele durvers bestijgen een struisvogel, houden zich goed vast aan de nek en pluimen want de nog jonge dieren vertrekken met een rotvaart en rennen dat het een lieve lust is. Een aparte belevenis. Later in de overmijdelijke souvenirwinkel laten we ons verleiden door struisvogelplumeau's, naar 't schijnt zeer doeltreffend voor het wegnemen van stof.
Nog in de streek rond Oudtshoorn brengen we een bezoek aan één van de belangrijkste cheetah fokkerijen in Afrika. Het oogt als een mini zoo met witte leeuwen, stokstaartjes, krokodillen en alligators. Maar de meeste bezoekers worden toch vertederd door de Cheetah welpjes, pas enkele maanden oud.
Echt schattig, je mag er zelfs mee op de foto, maar laat ons toch niet vergeten dat ze zullen opgroeien tot de snelste landzoogdieren nl. het jachtluipaard of cheetah.

Geschreven door Jos Dom om 18:41 Reageer op dit bericht

Zondag 26 oktober 2008

Heenreis

De Heenreis

Een confortabele vlucht met South African Airways brengt ons in elf uur van Londen Heathrow naar Johannesburg. Nog twee vlieguren verder komen we aan in Port Elisabeth, waar een huurwagen voor ons klaar staat. Een GPS zal ons de komende weken feilloos de weg wijzen.
Het is begin januari, de Zuid-Afrikaanse zomer is juist begonnen. Onze warme fleece steken we vlug in de valies, we hebben hem deze reis niet meer nodig.
Met de huurwagen rijden we nog zo'n 250 kilometer naar Plettenberg Bay, een stadje heel mooi gelegen aan de Indische oceaan.
Voor de allereerste maal rijden we links, zoals dat in Zuid-Afrika hoort. Da's wel even aanpassen vooral op kruispunten en ronde punten.
Maar nadat we de eerste veilige rit naar Plettenberg onder de wielen hebben, zijn we het links rijden gewoon.
Zesentwintig uur geleden vertrokken we thuis in koud en guur weer, nu genieten we op een terrasje in de zon met zicht op de aanrollende oceaan.

Geschreven door Jos Dom om 18:36 Reageer op dit bericht

Zondag 26 oktober 2008

Inleiding

Inleiding

In januari 2007 reisden we voor drie weken door Zuid-Afrika. Individueel.
Vrienden waarschuwden ons dat dit land individueel bezoeken onverstandig en om gevaren vragen was. Laten we U direct gerust stellen, het was één van de allermooiste reizen die we tot nu toe maakten.
De hotels en het eten waren prima. De bevolking, zowel blank als zwart, waren uiterst vriendelijk en behulpzaam.
Dankzij een goeie voorbereiding en 'voorzichtigheid boven alles' werd dit een topreis!

Geschreven door Jos Dom om 17:55 Reageer op dit bericht

Zondag 26 oktober 2008

Zuid-Afrika

Zuid-Afrika

Geschreven door Jos Dom om 11:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 oktober 2008

Shanghai

Shanghai

Onze China rondreis eindigt in Shanghai. Ooit een grijze, krioelende, vervuilde en overbevolkte stad, nu een bruisende metropool met veel hoogbouw, chique hotels en fraaie gebouwen uit de koloniale tijd. Shanghai en voorsteden tellen ruim 24 miljoen inwoners, de bevolkingsdichtheid is er één van de hoogste ter wereld.
In 1990 werd het officiële startschot gegeven voor de economische opleving.
De stad kreeg een nieuw elan, buitenlandse ondernemingen waren welkom.
Shanghai moest het belangrijkste commerciële en financiële centum van China worden. Sinds de jaren negentig is alles heel snel gegaan. Meer dan 3000 torens en wolkenkrabbers rezen als paddestoelen uit de grond en er zijn plannen voor nog 2000 torens. Shanghai lijkt op een enorme bouwwerf. Onze gids vertelt dat, telkens hij in Shanghai komt er wel iets veranderd is aan de skyline van deze wereldstad. Tijdens ons bezoek werd de laatste hand gelegd aan de 492 meter hoge 'World Financial Center' toren, die met het ovale gat boven in de wolkenkrabber een beetje op een reusachtige flessenopener lijkt. Shanghai maakt zich ook op voor de wereldtentoonstelling in 2010.
We maken een boottocht op de Huangpu rivier die door de stad loopt.
Er hangt wat mist en smog boven de beroemde skyline van de stad.
Heel herkenbaar tussen het bos van betonnen en glazen torens is de Oriental Pearl TV toren, 468 meter hoog. Hij lijkt op een gigantische breinaald in grijs beton waaraan twee paarse bollen hangen.
Net zoals zovele inwoners van Shanghai en buitenlandse toeristen flaneren we nog over de 1,5 kilometer lange 'Bund', een gezellige wandelpromenade op de linkeroever van de Huangpu rivier.
Een fotograaf probeert een wat triestig kijkend trouwkoppeltje aan het lachen te brengen ... tevergeefs.
Ook wij hebben minder reden tot lachen want nu gaat het snel naar de luchthaven en naar het vertrouwde Europa.

Wil je meer foto's bekijken van onze China reis surf dan naar: seniorennet - fotoalbums - categorieën - reizen en vakantie - Azië - Hemelse vrede in Shangri-La

Geschreven door Jos Dom om 14:07 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 oktober 2008

De Yao vrouwen

De Yao vrouwen

Terug in het dal steken we een houten hangbrug over een riviertje over en maken kennis met de Yao bevolking, één van de vele minderheden in China.
Onze lokale gids vertelt. De kleurrijk geklede, maar wat opdringerige Yao vrouwen zijn beroemd om hun lange haar. De jonge meisjes laten hun haar groeien tot ze ongeveer zestien jaar zijn. Dan wordt het afgeknipt en als haarstuk bewaard. Na de leeftijd van zestien wordt hun haar nooit meer geknipt. Het haarstuk wordt later in hun lange haren ingevlochten.
Tijdens een korte show tonen ze (tegen betaling) maar al te graag hun lange haarlokken die zelfs tot op de grond reiken.
Enkele vrouwen moeten zelfs op een trapje staan, zo lang is hun haar gegroeid.
Het ontrafelen en terug opsteken van hun weelderige haardos is een hele kunst.
Er worden nog enkele liedjes gezongen en men toont een huwelijksceremonie waarbij Nick, onze gids, tot groot jolijt van de zaal de rol van bruidegom speelt.

Geschreven door Jos Dom om 14:04 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 oktober 2008

De rijstterrassen in Longsheng

De rijstterrassen in Longsheng

Een minibusje brengt ons tot op de hoogst berijdbare plaats. Nu moeten we nog 1000 trappen hoger naar de lodge. Kranige mannen én vrouwen staan klaar om indien nodig, je in confortabele draagstoelen naar boven te brengen. Onze rugzakken voor één nacht worden in grote manden geladen en op de rug van kleine, sterke vrouwen naar boven gedragen.
Een karwei waar wij duidelijk te zwak voor zouden zijn.
Acht jaar heeft Keren Su, een Chinese bergbeklimmer, fotograaf en avonturier hier aan de Li-an lodge gewerkt. Het resultaat mag er wezen. De lodge, bovenop een berg, helemaal in hout, is gezellig en heeft 16 kamers allemaal verschillend van inrichting en decoratie. In de 'terracotta' kamer bijvoorbeeld staan vele terracottabeeldjes en hangen foto's van het beroemde leger in Xi'an, in de 'silk' kamer staat alles in teken van zijde, maar in onze 'abacus' kamer is het niet meteen duidelijk. Abacus is een soort reken- en telsysteem. Weer iets bijgeleerd. Vanuit de lodge hebben we een betoverend uitzicht over de rijstterrassen. Het doet ons denken aan sneden brood. Uren hebben we op een bank voor de lodge gezeten om dit overweldigende zicht op te slaan.
Na het ontbijt maken we een fikse wandeling tussen de terrassen en zien we de plaatselijke bevolking werken. Met os of paard maken ze de smalle, met water gevulde terrassen klaar om daarna de frele rijstplantjes te kunnen planten.
Een eenvoudig systeem van bamboe-gootjes bevloeit de terrassen.
Tot aan de knieën in het water schrapen vrouwen de dammen schoon. De oudere, kromgewerkte vrouwen zetten een kraampje op met eigen gemaakte produkten waar toeristen zich aan vergapen.

Geschreven door Jos Dom om 21:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 oktober 2008

De Karstbergen in Yangshuo

De karstbergen in Yangshuo

Als je me vraagt wat het mooiste stuk natuur op de rondreis was, zeg ik zonder twijfel de karstbergen tussen Guilin en Yanshuo. Deze regio is tevens de meest bezochte streek in China. Héél veel Chinezen maar ook buitenlandse toeristen staan hier telkens weer versteld van de uitzonderlijke schoonheid van de natuur.
Geologische processen die ongeveer 300 miljoen jaar geleden plaatsvonden stuwden de kalksteenformaties van onder een zeer oude zeebodem omhoog, waarna de heuvels onder invloed van regen en wind de meest uiteenlopende grillige vormen kregen. De meeste heuveltoppen zijn afgerond. Dit karstlandschap, dat zich uitstrekt van Zuid-China tot in Noord-Vietnam (Halong baai) is heel bekend bij velen, omdat het dikwijls voorkomt op Chinese schilderijen en afbeeldingen.
We verblijven in Yangshuo, naar mijn mening nog mooier dan Guilin, omgeven door het indrukwekkende karstgebergte.
Op deze mooie, doch zeer zwoele ochtend gaan we fietsen. Op nieuwe, groene fietsen rijden we het kleine stadje uit, de weelderige natuur in. Het landschap is prachtig! Weilanden, akkers en uitgestrekte rijstvelden waar kromgebogen vrouwtjes werken en de ronde karstbergen in alle tinten van groen, trekken onze bewonderende aandacht. Het is zwoelwarm, de luchtvochtigheid erg hoog.
Telkens we een foto of videostop maken is de cameralens aangedampt en na enige tijd zijn onze T-shirts klam van het zweet. Hier in het zuiden van China, grenzend aan Laos, Myanmar en Vietnam is het dikwijls nevelig en regent het vrij veel. De karstbergen, deels in de nevel gehuld, maken deze streek sprookjesachtig mooi.
Later die namiddag verkennen we dezelfde streek vanop een bamboevlot op de Li rivier. De Li rivier kronkelt zich rustig tussen de karstbergen. We steken wel fel af in knaloranje reddingsvesten op een krammekelig bamboevlot middenin de rivier. Heel af en toe zijn er zelfs kleine watervalletjes die we met gemak nemen en die van deze vlottentocht een soort pretparkattraktie maken. Middenin de rivier, ver van de oevers, gaan plots de hemelsluizen open. Het regent pijpestelen. Geen nood, ons vlot heeft een grote paraplu aan boord ... spijtig dat er gaten inzitten en we toch flink nat worden. Zo vlug als het is beginnen regenen, zo vlug is de onweersbui ook weer voorbij en genieten we verder van de onweerstaanbare schoonheid van het karstgebergte.
De rivier en de heuvels zijn 's avonds het decor voor een groots klank en lichtspektakel gebracht door 4000 figuranten en geregiseerd door Zhang Yimou, ook de choreograaf van de openings-en sluitingsceremonie van de voorbije olympische spelen.

Geschreven door Jos Dom om 20:59 Reageer op dit bericht

Maandag 20 oktober 2008

Banyan Tree hotel - Ringha

Banyan Tree hotel - Ringha

Een korte zoektocht op internet leert ons dat er momenteel elf Banyan Tree hotels zijn, bijna allemaal in Azië. In China zijn er drie. Ze liggen allemaal op uitzonderlijk mooie locaties, zo ook het Banyan Tree hotel in Ringha, een piepklein dorpje in de provincie Yunnan.
Wat ons meteen opvalt is hoe mooi het hotel in de omgeving is opgenomen, zodat we niet het gevoel hebben een hoteldomein binnen te rijden. De 32 Tibetaanse 'villa's' staan verspreid tussen het groen, een kabbelende rivier loopt door het domein, wat verder staat een spierwitte stoepa en aan de einder steken hoge bergen af tegen de blauwe lucht.
'Kamer' 7 is de onze voor twee overnachtingen.
Langs een kleine tuin met terras komen we aan de inkomdeur die verscholen zit achter een zwaar Tibetaans gordijn. De sleutel past op een hangslot aan de voordeur.
We staan even perplex. We hebben op onze reizen al in vele hotelkamers gelogeerd, maar dit is echt niet gewoon!
Zeggen en schrijven: 175 vierkante meter kamer voor ons alleen. Een salon, bureau, haard en ginder in de verte de slaapkamer met king size bed, bedekt met rozenblaadjes. Op de benedenverdieping een supergrote badkamer met houten badkuip, wastafels, dressing..... Dit alles rijkelijk versierd met Tibetaanse kunstvoorwerpen. Behang, tapijten en overgordijnen zijn uitgevoerd in verschillende tinten rood en geel. Even de ogen uitwrijven, want dit is echt een klasse apart.
Juist in dit hotel en in deze streek was mijn echtgenote jarig.
Tot twee maal toe die dag werd ze verrast met taart. Na de lunch werd een grappige Tibetaanse versie van 'Happy Birthday' gezongen en werd de taart in flitse kleuren opgebracht, niet met kaarsjes maar met Chinees vuurwerk erop ! Terug in ons hotel stond een kamermeisje ons op te wachten met jawel weer ..... een taart.

Geschreven door Jos Dom om 12:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 oktober 2008

Zhongdian - Shangri-La

Zhongdian, Shangri-La

Zhongdian, ook wel Shangri-La en klein Tibet genoemd, is letterlijk het hoogtepunt van onze rondreis. We bevinden ons tussen 3400 en 4000 meter hoog in een gebied met grote weiden, besneeuwde bergtoppen, steile kloven en valleien, hoogvlakten met koude wind, verloren meren en kloosters.
Niettegenstaande Lhasa, de hoofdstad van Tibet, nog meer dan 1800 kilometer naar het westen ligt, is de helft van de bevolking hier Tibetaans.
Het Songzanlin klooster van de sekte van de geelmuts-monniken is het mooiste en grootste van de streek. Een lange trap met 200 treden brengt ons naar de hoofdingang. Enkele mensen maken gebruik van extra zuurstofflesjes terwijl ze de 200 treden bestijgen. Ook wij trappen even op onze adem als we de treden te snel willen nemen. Op een rustige manier lukt het ons wel. En het loont de moeite. De kleurrijke, deels met bladgoud belegde tempel en de gebedsmolens blinken in de gulle voorjaarszon.
Baisha en Yuhu zijn vredig ingeslapen dorpjes aan de voet van besneeuwde bergen. Hier ontdekken we de eenvoudige, authentieke levensstijl van de landelijke bevolking. Kinderen komen in trainingspak van school en de kleintjes worden opgevoed door de grootouders.
Dr. Ho, met muts, sikje en levendige schalkse blik is zeker 85+, en ongetwijfeld de beroemste inwoner van Baisha. Zijn huis, of moeten we apotheek zeggen, is makkelijk te vinden in de hoofdstraat van het dorp. Hij is in vele landen gekend om zijn grote kennis over geneeskundige planten en kruiden.
Tegen de muur zien we krantenknipsels in vele talen en foto's waarop de kruidendokter poseert met beroemdheden uit heel de wereld. We ontdekken een foto van hem met onze prins Filip.
Na deze weer uiterst leerrijke dag nemen we onze intrek in het Banyan Tree hotel in Ringha op 3500 meter hoogte. Een verhaal apart.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 oktober 2008

Lijiang

Lijiang

Lijiang dat 'stad aan de mooie rivier' betekent, ligt in de provincie Yunnan, in de zuidoostelijke uitlopers van het Himalaya gebergte aan de grens met Tibet.
De Naxi bevolking vormt hier de grootste gemeenschap. Deze etnische groep is afkomstig uit West-Tibet.
De oude pittoreske binnenstad van Lijiang is een doolhof van kleine straatjes, grachten met bruggetjes, restaurantjes en souvenirswinkeltjes. Vooral 's avonds als de contouren van de huizen geel-oranje verlicht zijn heeft de stad iets betoverends.
We zijn te gast in de sfeervolle concerthall van Lijiang voor een klassiek Naxi concert.
We kunnen onze lach nauwelijks bedwingen als de muzikanten opkomen.
Hoogbejaarde mannen met dunne grijze sikbaardjes betreden schuifelend het podium. De oude, Chinese instumenten die ze bespelen zijn ons onbekend.
De orkestleden worden voorgesteld. Aan de cymbalen, de leider van de groep, 86 jaar jong! Een soort eerste viool wordt bespeeld door een kranige 84 jarige!
En zo gaat het maar door, allemaal eerbiedwaardige mannen, ver in de derde leeftijd, die bijna in slaap dommelen wanneer ze in een muziekstuk niet aan zet zijn. Het kleurrijke 'jonge' dameskoor contrasteert fel tegen de oude muzikanten.
Het concert duurt ruim anderhalf uur, is eentonig en slaapverwekkend maar achteraf zijn we toch blij dat we een stukje Naxi cultuur hebben mogen proeven.

Geschreven door Jos Dom om 20:06 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 oktober 2008

Kunming

Kunming

Kunming, bijgenaamd 'Stad van de eeuwige lente', is de hoofstad van de zuidelijke provincie Yunnan. Hier wonen talrijke etnische minderheden elk met hun eigen taal, kledij, gewoontes en religies.
We rijden door het bizarre karstlandschap naar het 80 ha grote 'Stenen Woud', wat ons doet denken aan Cappadocië en Death Valley.
De Sanivrouwen met vrolijke hoedjes en kleurrijke kledij ontvangen de bezoekers.
We maken een wandeling langs aangelegde paden die door een labyrint van stenen rotspunten kronkelen.
Enkele rotsformaties zijn tot wel dertig meter hoog.
Met wat verbeelding zie je in de formaties sierlijke vormen van vogels....
Sommige doorgangen tussen twee grijze rotswanden zijn wel erg nauw.
Langs de paadjes komen we in het midden van het park, waar we na een korte klim aan een uitkijktorentje komen.
Hier hebben we een mooi panorama over het stenen woud.

Geschreven door Jos Dom om 16:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 oktober 2008

Het Terracotta leger

Het Terracottaleger in Xi'an

Tweeëntwintig eeuwen geleden regeerde Qin Shi Huangdi als eerste keizer in China. Hij was een wrede maar bange keizer. Hij wilde in zijn waanzin dat een gans leger bestaande uit officieren, soldaten en wagenmenners, compleet met strijdwagens en paarden hem na zijn dood tot in de eeuwigheid zou beschermen.
Meer dan 600 000 arbeiders zijn 36 jaar bezig geweest met de bouw van het grafmonument.
In 1974 was een eenvoudige boer een waterput aan het graven. Tijdens zijn werk stootte hij op een lemen hoofd. Gedurende 25 jaar werden 6000, meer dan levensgrote terracotta soldaten uit deze archeologische vindplaats gehaald. Geen enkele soldaat of generaal is hetzelfde. Elk gezicht heeft een unieke, persoonlijke gelaatsuitdrukking.
Nu is het Terracottaleger in Xi'an één van de grootste toeristische sites in China.
De landbouwer die in 1974 het terracottaleger ontdekte leeft nog. Hij kreeg een kleine vergoeding voor zijn grond en signeert nog af en toe boeken in het museum.

Geschreven door Jos Dom om 22:16 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 oktober 2008

De Chinese muur

De Chinese Muur

De grote muur is meer dan 6000 kilometer lang en gebouwd vanaf 1368 door honderdduizenden soldaten en dwangarbeiders, tegen veroveraars uit het noorden(de Mongolen). De muur is gemiddeld 8 meter hoog en 6 meter breed.
Elke 120 meter staat er een wachttoren want een boogschutter kon slechts van zestig meter ver zijn doel raken.
Wetenswaardig is : als je alle stenen van de muur zou gebruiken voor een 'muurtje' met een hoogte van 5 meter en een breedte van 1 meter, dan zou je er helemaal mee rond de wereld kunnen.

Geschreven door Jos Dom om 16:16 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 oktober 2008

Beijing - Deel 1

Beijing - Deel 1

Beijing is de hoofdstad van de Volksrepubliek China en telt ongeveer 16 miljoen inwoners. Zes ringwegen omgeven de stad.

Het is zondagochtend als we de Tempel van de Hemel bezoeken. Het meest geschikte moment om de ontspanning van de plaatselijke bevolking te observeren. Chinezen zijn dol op spelen. Mannen spelen een soort damspel, een koppel speelt heel sierlijk een soort badminton, vrouwen houden met de voeten behendig een pluimpje in de lucht... Het trekt onze bewonderende aandacht.
Met een grote kwast, gedrenkt in water, kalligrafeert een wat oudere man Chinese karakters op de hete vloertegels. De sierlijk gevormde tekeningen verdwijnen als sneeuw voor de zon in de warme ochtendzon.

We komen op het Tian'anmenplein, het grootste plein ter wereld. Nu een mooi en druk plein, ooit het toneel van de studentenrevolutie in mei-juni 1989. Wie herinnert zich de beelden niet van de eenzame student voor een aanrukkende rij tanks ?
Onder een grote foto van leider Mao Zedong gaan we de Verboden stad binnen. Vanaf de Mingdynastie woonde de keizer in de Verboden Stad vergezeld van een enorme hofhouding van enuchen en concubines. Ooit woonde 30 000 man de Verboden stad.

Heb je genoeg durf om samen met ons te gaan fietsen in Beijing? We fietsten met de nieuwste en blitste fietsen door de stad, toch blijft zo een fietstochtje een bijzonder riskante onderneming. Automobilisten houden in het superdrukke stadscentrum gewoon geen rekening met fietsers of voetgangers.
Maak je uit de voeten en steek onversaagt de 6 of 8 rijbanen over naar de overkant van het kruispunt. Even later fietsten we door de 'Hutongs', de laatst overgebleven authentieke wijken van de stad. Maar ze verdwijnen snel. Enkele jaren geleden werden nog vele bewoners verplicht te verhuizen uit hun schamele woningen omdat ze plaats moesten ruimen voor de bouw van de Olympische stadia en het Olympisch dorp.

We gaan lunchen. Met onze kleine groep nemen we plaats aan een ronde tafel. Op een rond draaiplateau worden allerlei kommetjes geplaatst met soep, groenten, kip, vlees, vis, sausjes, een grote kom rijst, fruit, het nagerecht; alles wordt tegelijkertijd op de tafel gezet. De alomtegenwoordige Chinese thee mag natuurlijk niet ontbreken. Iedereen vond het eten in China heel lekker. Onze Chinese gids vertelt ons graag wat er in de potjes zit, want dat is niet altijd even duidelijk. Als we willen weten of er ook slang, hond, kat, schorpioenen of zeepaardjes worden gegeten vertelt hij dat die 'lekkernijen' nog wel op de avondmarkten in de stad worden verkocht. Een Chinees eet alles met vier poten behalve tafels en stoelen, alles wat vliegt, behalve vliegtuigen, en alles uit de zee uitgezonderd duikboten, zo luidt de grap.

Geschreven door Jos Dom om 14:13 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van REISKRIEBELS