REISKRIEBELS

Zaterdag 15 november 2008

The Strip

The Strip

Las Vegas is dé gokstad van de VS, de place to be voor gokkers die van overal in de Verenigde Staten en ver daarbuiten hun geluk hier komen beproeven.
Tientallen super-de-luxe hotels verdringen zich langs 'The Strip', de meer populaire naam voor de Las Vegas boulevard. Ze concurreren met elkaar om het grootste, het luxueuste, het meest opvallende, het felst verlichte gokpaleis te zijn.
Zo krijg je een caleidoscoop van kleuren en vormen.

Elk hotelcasino is gebouwd rond een bepaald thema. Een natuurgetrouw vrijheidsstandbeeld staat voor het 'New York-New York' hotel. In 'The Venetian' is het thema Venetië, het 'Luxor' hotel is opgetrokken in de vorm van een pyramide inclusief sfinx (met exact dezelfde afmetingen als de echte in Egypte). Als we voorbij hotel 'Paris' wandelen waan je je in de lichtstad mét eifeltoren en Arc de Triomph. In het beroemde 'Caesar's palace' is het alsof je in Rome bent ten tijde van de wreedaardige keizers. Het zijn maar enkele voorbeelden van de meest opzichtige casino's die de skyline van de gokstad sieren (of ontsieren).
Een beetje overrompeld door de grote hotelcasino's staan er langs de strip ook vele 'Wedding Chapels' waar mannen en vrouwen een ander soort gokje kunnen wagen : trouwen. De stad telt ongeveer 50 kapelletjes waar paren in het huwelijk kunnen treden, variërend van snelle inzegeningen zonder poespas tot overdadige spektakels. De 'mariage business' trekt elk jaar meer en meer mensen naar de gokstad.
We eten een broodje in het Alladin hotel waar alles dan weer in het teken staat van het gekende sprookje. In een decor van kastelen en burchten zitten we op een koel terras binnen, al lijkt het alsof we onder een blauwe hemel zitten waarin witte wolkjes ronddrijven en vogels rondvliegen. Het oogt heel erg echt, het is wel decoratief, maar allemaal nep. En die altijd blauwe hemel heeft ook nog een andere reden. Je raakt daardoor makkelijk je tijdsbesef kwijt. Terwijl het buiten al donker is, is hier de hemel nog blauw en heb je nog al de tijd om nog een gokje te wagen en verder te spelen. Slim bekeken van de casino-eigenaars, niet?
Overdag is de gokstad indrukwekkend, 's avonds baadt ze in een zee van neonlicht. Voor sommige hotels kan je een gratis openluchtspektakel bekijken. Aan 'The Mirage' is er een vulkaanuitbarsting en voor het 'Belaggio' hotel, geïnspireerd op de Noord-Italiaanse stad, bewonderen we kunstig dansende fonteinen.
De avond is nog jong, de stad bruist en vol ontzetting kijken we rond naar de gokwoede van sommige Amerikanen die hier dag én nacht handenvol dollars verspelen op de gokmachines.
Heel even maken we ook de keerzijde van al deze glamour mee. Vlak voor onze neus, midden op de brede neonverlichte boulevard, krijgt een koppel (?) fikse ruzie met elkaar. De man slaat met geweld zijn vrouw tegen de grond. De vrouw blijft bloedend liggen , terwijl de man gewoon wegwandelt. Een massa mensen ziet het gebeuren maar niemand doet iets en wacht op de politie.
Wij zoeken ons hotel op, want morgenvroeg beginnen we aan onze rondreis door de nationale parken.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 november 2008

Las Vegas

Las Vegas

Zeer vroeg in de ochtend nemen we een taxi naar de luchthaven van San Francisco. Niettegenstaande het vroege uur is het al druk op de luchthaven.
We checken in voor de korte vlucht naar Las Vegas. De veiligheidsagenten laten zich deze ochtend van hun ijverigste kant zien want zelden hebben we zo een strenge controle gehad van de bagage en van onszelf.
Vanuit het vliegtuig maken we een mooie zonsopgang mee boven de Nevada woestijn. Middenin die woestijn ligt de gokstad Las Vegas, ook wel 'sin city' (stad der zonden) genoemd. Het is een grote, nog steeds groeiende stad, en duidelijk veel uitgebreider dan wat de doorsnee toerist van Las Vegas verwacht. Bijna iedereen kent slechts twee straten in de stad nl. Fremont street en de Las Vegas boulevard, veel beter gekend als 'The Strip'.
Op de Mc Carran luchthaven staat onze huurwagen klaar. Een auto huren in de V.S. is een fluitje van een cent. De bediende van het autoverhuurbedrijf overhandigt de boorddocumenten en wenst ons een goeie reis. De huurwagens staan gerangschikt volgens model. We kunnen nog kiezen met welke kleur van wagen we de komende weken zullen rondrijden. Onze huurwagen is nagelnieuw en heeft een automatische versnellingsbak. Da's even aanpassen.
Het is maar enkele minuten rijden tot 'The Venetian', ons hotel aan 'The Strip'.
The Venetian is een groot, héél erg groot casinohotel met maar liefst 4000 suitekamers en is een geamerikaniseerde kopie van de stad Venetië. Het San Marco plein met campanile, het dogenpaleis, de kanalen met gondels en gondeliers... je zou bijna denken dat we in Venetië aangekomen zijn.
Bij het binnenrijden van het hotel negeren we een bord 'Valet parking', en dat hadden we beter niet gedaan. We parkeren onze wagen in de supergrote ondergrondse garage, zoeken de weg naar de receptie. Daarna vinden we met moeite onze huurwagen terug, laden de bagage uit en sleuren ze tot in de lobby van het hotel. Als we het bord 'Valet parking' wél hadden gevolgd, rij je tot vlak aan de ingang van het hotel, wordt de bagage door een bediende gedragen die ook je auto veilig weg zet. Je krijgt een kaartje en telkens je de auto nodig hebt wordt die voorgereden. Simpel en efficiënt, maar dat wisten we (nog) niet.
Aan de receptie krijgen we een plan waarop een vriendelijke dame ons de weg toont naar de kamer.
Alle wegen naar alle kamers lopen door de immens grote gokzaal (gambling hall), die gans de benedenverdieping van het hotel beslaat.
We hebben ze niet getelt, maar honderden ratelende jackpots vullen de gokzaal, afgewisseld met roulettetafels en andere geldverslindende gokautomaten.
We vinden onze zeer ruime kamer maar staan vlug terug beneden, razend benieuwd hoe ons de gekke stad Las Vegas zal bevallen.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 november 2008

San Francisco

San Francisco

San Francisco, ook wel 'the city by the bay' genoemd, is een mooie, bijna Europees aandoende stad. Het is een Amerikaanse grootstad op mensenmaat.
San Francisco telt 'slechts' 800 000 inwoners en dat is weinig vergeleken met miljoenensteden als New York, Los Angeles of Chicago. Bovendien kan je er rustig wandelen, zijn er weinig wolkenkrabbers en liggen de culturele trekpleisters van de stad nooit ver weg. Mocht je toch moe worden van al dat stappen, dan zijn er de pittoreske cable cars die je door de stad rijden.
We besluiten een grote stadswandeling te maken. Een goed stadsplan zal ons zeker van pas komen.
Op enkele honderden meter van het hotel stappen we onder de rijk versierde, traditionele jadegroene Chinese poort Chinatown binnen. Met meer dan honderdduizend inwoners is deze wijk de grootste Chinese gemeenschap buiten Azië.
De 260 meter hoge Transamerica Pyramid, gebouwd in de vorm van een pyramide en voltooid in 1972 trekt onze aandacht. Het is de hoogste en meest opvallende wolkenkrabber in San Francisco.
Een flinke wandeling verder komen we langs de cable car barn. Hier bekijken we de motoren, raderen en kabels in werking, die op ingenieuze wijze de kabeltrams op en af de soms steile hellingen van de stad laten rijden.
Weer enkele kilometer verder komen we aan Alamo square. Hier staat de meest gefotografeerde, kleurrijke, victoriaanse huizenrij van San Francisco. Deze rij huizen worden ook wel 'the painted ladies' of 'postcard row' genoemd en staan inderdaad op vele prentkaarten afgebeeld. Vanop een bank aan het glooiende groene plein van Alamo square hebben we een groots uitzicht op de stad met in de achtergrond de wolkenkrabbers van het Financial District.
Fisherman's Wharf is een ruim 1,5 kilometer lange promenade langs de baai.
Aan pier 39, een loskade uit 1905, vestigden zich een hele kolonie Californische zeeleeuwen. Ze scharrelen rond op de steigers, kruipen over elkaar heen en plonzen in het water.
Aan pier 41 kan je per veerboot naar Alcatraz Island. Op dit eiland staat een voormalig fort dat van 1934 tot 1963 dienst deed als zwaarbewaakte federale gevangenis, waar de onverbeterlijke misdadigers van het land opgesloten zaten. De beruchte gangster Al 'scarface' Capone bracht hier vijf jaar gevangenisstraf door.
Langs Lombard street, de bochtigste straat ter wereld, komen we terug aan de baai. We genieten van een fraai uitzicht op de 'Golden Gate bridge', de onovertroffen, beroemde oranjerode hangbrug. Wist je dat sinds de opening van de brug in 1937 permanent 25 schilders en staalarbeiders aan het werk zijn om de brug te onderhouden?
's Avonds gaan we 'chinezen' in één van de vele restaurants in China town.
Om ons stadsbezoek aan San Francisco mooi af te ronden zijn we op zoek naar een gezellige bar, liefst mét panoramisch uitzicht. Misschien kunnen we wel iets drinken op de hoogste verdieping van het St. Francis hotel. Een volledige glazen lift bevindt zich aan de buitengevel van het hotel. Mijn echtgenote echter heeft het niet zo begrepen op grote hoogtes, en dus stijgen onze vakantievrienden en ikzelf met een flinke vaart en met een raar buikgevoel naar de 32ste verdieping van het hotel. Er is geen bar te bekennen maar de rit met de glazen lift doen we nog enkele keren over, gewoon voor de fun.
We hebben meer geluk in ons eigen hotel. In de bar op de 21ste verdieping bruist het van ambiance.
Maar eigenlijk zitten we hier ook niet echt op onze plaats. In onze stapkledij mét fleece vallen we wel héél erg op, want in de poepchique zaak is iedereen in feestkledij. Mannen verschijnen in kostuum met hemd en das, vrouwen in strakke pakjes op naaldhakken en diensters in lange rok, maar met een split waar (bijna) geen eind schijnt aan te komen.
We zullen toch maar naar de kamer gaan en dromen van al de mooie dingen die we tot nu toe al mochten meemaken.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 november 2008

De cable cars

De cable cars in San Francisco

San Francisco zonder cable cars is ondenkbaar. Het is dan ook geen toeval dat de cable car het enige geklasseerde monument op wielen ter wereld is.
De oude kabeltrammetjes die de steile straten van San Francisco op en af rijden, zijn een uniek en bijzonder populair vervoersmiddel. Ze zijn in 1869 ontworpen door Andrew Smith Hallidie, een Engels ingenieur. De eerste tocht met een cable car vond op 2 augustus 1873 met groot succes plaats. In 1880 waren er al acht cable car routes in gebruik met een gezamelijke lengte van 175 kilometer. Daarvan zijn er nu nog drie routes over. Het heeft echter maar een haar gescheeld of ook deze laatste trammetjes zouden zijn vervangen door moderne autobussen. De inwoners van San Francisco hebben echter stormachtig geprotesteerd en de toekomst van dit populaire vervoersmiddel is gelukkig verzekerd.
Er zijn nu nog drie lijnen die van zes uur 's morgens tot middernacht rijden:
De Powell & Mason line, de Powell & Hyde line en de California line. De meest spectaculaire is de Powell & Hyde line die door de steilste en bochtigste straten van de stad rijdt.
Cable cars hebben geen motor, maar zijn wel uitgerust met maar liefst vier verschillende remsystemen. Dat is bepaald geen luxe, want ze rijden vaak over zeer steile straten. Ze worden door een indrukwekkend en ingenieus stelsel van stalen kabels in het wegdek, de heuvels van de stad op en af getrokken.
Onderaan de tram bevindt zich een haak (grip). De 'gripman' bediend deze haak en grijpt de vier centimeter dikke stalen kabel die in een sleuf in het wegdek loopt. Zo worden de trams op hellingen van soms wel 21% getrokken.
De trammetjes zijn open, hebben ongeveer 30 zitplaatsen en nog eens dubbel zoveel staanplaatsen (de treeplanken meegerekend) en gaan met een constante snelheid van 15 kilometer per uur.
Het controlecentrum en centrale van de cable cars is gekend als 'The cable car barn and powerhouse' en kan vrij bezocht worden. Bezoekers kunnen het interessante voortbewegingsmechanisme gratis gadeslaan.
Aan het kruispunt van Powell met Market street ligt de 'cable car turntable', een draaischijf om de trams, die zich slechts in één richting kunnen voortbewegen, te keren.
Deze installatie maakt het mogelijk dat de bestuurder schijnbaar moeiteloos de zes ton zware tram met de hand 180 graden keert voor de volgende rit.

Geschreven door Jos Dom om 12:23 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

Amerikaans ontbijt

Een Amerikaans ontbijt

Goed uitgerust van de vermoeiende heenreis en na een stevig Amerikaans ontbijt kunnen we aan de verkenning van San Francisco beginnen.
Dat er in de V.S. weinig of geen cultuur te vinden is wisten we al.
Maar de Amerikanen hebben ook geen eetcultuur.
De gemiddelde Amerikaan eet veel te veel en veel te vet. Niet te verwonderen dat je er veel zwaarlijvige, zeg maar corpulente mensen ontmoet. Toch is het ontbijt, een beetje zoals in Groot-Brittannië, dikwijls een volwaardige maaltijd met alles op en aan. Gezellig, uitgebreid en gevarieerd.
Vruchtensappen, granen, verschillende sooten brood, eieren, ham, spek, worstjes; maar ook de dikmakers zoals pancakes (dikke pannenkoekjes), hash browns (geraspte en geroosterde aardappelen), french toast (wentelteefjes) en french fries (frieten!) staan 's morgens bij het ontbijt. Een echte Amerikaan neemt dat allemaal, en overgiet het rijkelijk met ketchup !!!

Het systeem dat wij hier kennen als kamer met ontbijt, soms half of vol pension, is in Amerika weinig gekend. We boekten voor deze rondreis kamers in hotels, motels en lodges, maar nooit was er een maaltijd inbegrepen dus ook geen ontbijt. Geen nood, vlak naast of aan de overkant van de hotels zijn er ontbijtzaken en restaurants. We zijn deze morgen al vroeg gaan ontbijten en gelukkig... als we buiten komen staat er op de stoep een hele rij mensen, geduldig aan te schuiven tot er een zitplaats, in de blijkbaar gekende zaak, vrijkomt.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

De Heenreis

De Heenreis

Reizigers naar de Verenigde Staten worden goed gecontroleerd. Dat was voor 11 september 2001 al zo, maar nu is de controle nog veel grondiger.
Bij de incheckbalie wordt aan elke passagier gevraagd of ze hun valies zelf hebben ingepakt, of ze niet meer uit het oog verloren hebben en of er andere personen nog spullen hebben bij ingestoken. We merken het duidelijk, na de aanslagen van september 2001 zit de schrik voor mogelijke terroristische aanslagen er goed in.
Kapers zijn er deze ochtend niet gevonden, dus kan de Delta vlucht naar Atlanta stipt op tijd vertrekken.
Delta airlines verzorgt een rechtstreekse lijnvlucht vanuit Brussel naar Atlanta. De reistijd bedraagt ongeveer 10 uur.
Atlanta, hoofstad en tevens grootste stad in de staat Georgia ligt in het zuiden van de Verenigde Staten. De internationale luchthaven is één van de grootste en drukste in de wereld.
We moeten met een snelle metrotrein naar een ander luchthavengebouw voor de aansluitende vlucht naar San Francisco.
Door het tijdsverschil (in San Francisco is het 9 uur vroeger dan bij ons) komen we in de late namiddag in San Francisco aan.
Per taxi gaat het naar downtown San Francisco waar we in het 'Sir Francis Drake' hotel logeren. Mooi uitgedoste hotelwachters helpen ons met onze bagage.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

Inleiding

Inleiding

In september 2005 reisden we naar de westkust van de Verenigde Staten.
Het is algemeen geweten, mooie steden en eeuwenoude cultuur zijn ver te zoeken in de Verenigde Staten. (daarvoor komen de Amerikanen naar Europa)
De natuur darentegen is van een ongekende schoonheid.
Wij reisden drie weken door de staten Californië, Nevada, Utah en Arizona.
We bezochten voornamelijk de boeiende nationale parken, elk met hun eigen karakteristiek.

Geschreven door Jos Dom om 16:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

De Westkust van de V.S.

9 - 30 september 2005

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 november 2008

Toemaatje

Toemaatje

Volgens de Zuid-Afrikaanse grondwet zijn er elf gelijkwaardige officiële talen; Afrikaans, Engels en negen Afrikaanse talen.
Het op Nederlands gelijkende Afrikaans wordt gesproken door 18% van de bevolking.
Tijdens onze rondreis hoorden en lazen we een aantal prettige woorden.
Eigenlijk is Afrikaans helemaal niet zo moeilijk te verstaan. Enkele voorbeelden:

braai - barbecue
baaibroek - zwembroek
vonkelwijn - champagne
toebroodjie - sandwich
petrolstasie - benzinestation
hysbak - lift
lugwaardin - stewardess
kameelperd - giraf
krimpvarkie - egel
moltrein - metro
beeldradio - televisie
peuzelkroeg - cafetaria

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 november 2008

Het Sabi Sand wildpark

Het Sabi Sand wildpark

Aan de westelijke grens van het bekende Paul Krugerpark liggen verschillende particuliere wildreservaten. We sluiten onze Zuid-Afrika rondreis in stijl af en logeren nog enkele dagen in het Sabi Sand wildpark en maken hier ook nog enkele safari's.
Het is slechts een korte rit van het dorp Kiepersol naar Sabi Sand. Het heeft verleden nacht hard geregend. Naarmate we dichter bij het wildpark komen gaat de goede asfaltbaan over in een rode zandweg, lees modderpoel. We zagen het feitelijk aankomen en... inderdaad, middenin een volgende grote modderstrook rijden we ons, in onze witte huurwagen vast! Hoe meer we proberen uit de roodbruine modder te komen, des te dieper zakken de wielen in het slijk. We kunnen gelukkig met de GSM de lodge bereiken, die snel een jeep ter plaatse zal sturen om ons los te trekken. Nog voor de mensen van de lodge arriveren, worden we reeds geholpen door een bereidwillige man. Die bevrijdt ons met zijn sterke terreinwagen in geen tijd uit de modderpoel. Hij rijdt ons nog een eind voor tot aan onze lodge.
Kan je u voorstellen hoe onze entree was in de poepsjieke 'Leopard Hills' lodge?
Vriendelijke meisjes staan met geparfumeerde zweetdoekjes klaar en je kan van hun verbaasde gezichten zo aflezen "waar hebben die ingezeten" ?! We zijn inderdaad niet om aan te zien. Onze huurwagen zit onder de modder en ook onze wandelschoenen zijn een ware ramp. We trekken ze snel uit voor we in de smetteloze lobby een slijkspoor achterlaten.
Later die namiddag krijgt onze huurwagen zijn oorspronkelijke witte kleur terug en worden onze wandelpantoffels gereinigd door het sympathieke lodgepersoneel. Onze wagen en pantoffels hebben nog nooit zo geblonken.

In de lodge maken we kennis met een Amerikaanse familie uit Dallas. Ze bekijken hun spectaculaire foto's van de ochtendsafari op een televisiescherm.
Deze ochtend maakten zij, vanuit hun veilige jeep, een gevecht mee tussen leeuwen en een luipaard. Dat belooft voor straks.
Zoals gebruikelijk vertrekken we rond 17 uur op safari. We zijn nog maar pas vertrokken en een luipaard loopt op enkele meters van de jeep de bush in.
Wat een prachtig, gestroomlijnd dier. Op deze tocht komen we weer oog in oog te staan met vele dieren. Nog meer dan in het Madikwe park doen ranger Hannes en spoorzoeker June hun best om tot vlakbij de wilde dieren te komen.
Met hun sterke jeep rijden ze, als met een tank, over, tussen en door het dichte struikgewas. Hannes en June zijn pas tevreden als we de dieren zo dicht zijn genaderd dat je ze bijna kan aanraken. Het is toch wel even schrikken als een kolos van een olifant met wapperende oren tot vlakbij de jeep komt gestapt.
Hannes en June gaan terug op zoek naar het luipaard van deze morgen. En ze vinden het ! Het dier heeft juist een wilde hond gedood, zijn prooi mee in een boom gesleurd, en peuzelt het nu op met huid en haar. Je hoort het kraken van de beenderen.
In tegenstelling tot in het Madikwe park mogen we na het avondmaal niet alleen naar onze kamer. Een zwarte bediende gaat ons voor met een zaklamp. De kans bestaat dat je op het terrein van de lodge, in het donker, wilde dieren kunt aantreffen.
Voor dag en dauw wordt er zachtjes op onze kamerdeur geklopt. De zwarte bediende begeleidt ons tot aan de lodge om op safari te vertrekken. We hebben er nu al verschillende safari's opzitten, maar je word dat niet beu.
Het is telkens weer fascinerend om geconfronteerd te worden met wilde dieren in hun eigen habitat.
Tijdens onze laatste namiddagsafari krijgen we gezelschap. Een Engels en Nederlands koppel beginnen samen met ons aan de tocht.
Dat June, de spoorzoeker, alle dieren in 't oog houdt blijkt als we even stoppen voor een kleine kameleon in 't midden van de zandpiste. Wij hebben het goed gecamoufleerde beestje niet eens gezien maar June wel!
Huub, de Nederlander, houdt wel van een grap. Hij immiteert Toon Hermans en doet een fuut, een kroet en een polifinario vogel na. Die exemplaren vinden we hier uiteraard niet maar wel enkele andere kleurrijke inlandse vogels. De Zuidafrikaanse crew snapt er natuurlijk niets van, maar het is wel erg leuk.
Huub en zijn vrouw zijn vandaag 45 jaar gehuwd en daar hoort champagne bij!
Middenin de brousse klinken we op hun huwelijksverjaardag.
Maar ons 'feest' is bijna voorbij.
Met een echt Zuidafrikaans avondmaal in open lucht, een veilige rit naar Johannesburg en een lange terugreis naar het koude Europa sluiten we deze schitterende Zuid-Afrika rondreis af.

Geschreven door Jos Dom om 21:57 Reageer op dit bericht

Archief

The Strip

Las Vegas

San Francisco

De cable cars

Amerikaans ontbijt

De Heenreis

Inleiding

De Westkust van de V.S.

Toemaatje

Het Sabi Sand wildpark

Meer van REISKRIEBELS