REISKRIEBELS

Zaterdag 8 november 2008

De Heenreis

De Heenreis

Reizigers naar de Verenigde Staten worden goed gecontroleerd. Dat was voor 11 september 2001 al zo, maar nu is de controle nog veel grondiger.
Bij de incheckbalie wordt aan elke passagier gevraagd of ze hun valies zelf hebben ingepakt, of ze niet meer uit het oog verloren hebben en of er andere personen nog spullen hebben bij ingestoken. We merken het duidelijk, na de aanslagen van september 2001 zit de schrik voor mogelijke terroristische aanslagen er goed in.
Kapers zijn er deze ochtend niet gevonden, dus kan de Delta vlucht naar Atlanta stipt op tijd vertrekken.
Delta airlines verzorgt een rechtstreekse lijnvlucht vanuit Brussel naar Atlanta. De reistijd bedraagt ongeveer 10 uur.
Atlanta, hoofstad en tevens grootste stad in de staat Georgia ligt in het zuiden van de Verenigde Staten. De internationale luchthaven is één van de grootste en drukste in de wereld.
We moeten met een snelle metrotrein naar een ander luchthavengebouw voor de aansluitende vlucht naar San Francisco.
Door het tijdsverschil (in San Francisco is het 9 uur vroeger dan bij ons) komen we in de late namiddag in San Francisco aan.
Per taxi gaat het naar downtown San Francisco waar we in het 'Sir Francis Drake' hotel logeren. Mooi uitgedoste hotelwachters helpen ons met onze bagage.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

Inleiding

Inleiding

In september 2005 reisden we naar de westkust van de Verenigde Staten.
Het is algemeen geweten, mooie steden en eeuwenoude cultuur zijn ver te zoeken in de Verenigde Staten. (daarvoor komen de Amerikanen naar Europa)
De natuur darentegen is van een ongekende schoonheid.
Wij reisden drie weken door de staten Californië, Nevada, Utah en Arizona.
We bezochten voornamelijk de boeiende nationale parken, elk met hun eigen karakteristiek.

Geschreven door Jos Dom om 16:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

De Westkust van de V.S.

9 - 30 september 2005

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 november 2008

Toemaatje

Toemaatje

Volgens de Zuid-Afrikaanse grondwet zijn er elf gelijkwaardige officiële talen; Afrikaans, Engels en negen Afrikaanse talen.
Het op Nederlands gelijkende Afrikaans wordt gesproken door 18% van de bevolking.
Tijdens onze rondreis hoorden en lazen we een aantal prettige woorden.
Eigenlijk is Afrikaans helemaal niet zo moeilijk te verstaan. Enkele voorbeelden:

braai - barbecue
baaibroek - zwembroek
vonkelwijn - champagne
toebroodjie - sandwich
petrolstasie - benzinestation
hysbak - lift
lugwaardin - stewardess
kameelperd - giraf
krimpvarkie - egel
moltrein - metro
beeldradio - televisie
peuzelkroeg - cafetaria

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 november 2008

Het Sabi Sand wildpark

Het Sabi Sand wildpark

Aan de westelijke grens van het bekende Paul Krugerpark liggen verschillende particuliere wildreservaten. We sluiten onze Zuid-Afrika rondreis in stijl af en logeren nog enkele dagen in het Sabi Sand wildpark en maken hier ook nog enkele safari's.
Het is slechts een korte rit van het dorp Kiepersol naar Sabi Sand. Het heeft verleden nacht hard geregend. Naarmate we dichter bij het wildpark komen gaat de goede asfaltbaan over in een rode zandweg, lees modderpoel. We zagen het feitelijk aankomen en... inderdaad, middenin een volgende grote modderstrook rijden we ons, in onze witte huurwagen vast! Hoe meer we proberen uit de roodbruine modder te komen, des te dieper zakken de wielen in het slijk. We kunnen gelukkig met de GSM de lodge bereiken, die snel een jeep ter plaatse zal sturen om ons los te trekken. Nog voor de mensen van de lodge arriveren, worden we reeds geholpen door een bereidwillige man. Die bevrijdt ons met zijn sterke terreinwagen in geen tijd uit de modderpoel. Hij rijdt ons nog een eind voor tot aan onze lodge.
Kan je u voorstellen hoe onze entree was in de poepsjieke 'Leopard Hills' lodge?
Vriendelijke meisjes staan met geparfumeerde zweetdoekjes klaar en je kan van hun verbaasde gezichten zo aflezen "waar hebben die ingezeten" ?! We zijn inderdaad niet om aan te zien. Onze huurwagen zit onder de modder en ook onze wandelschoenen zijn een ware ramp. We trekken ze snel uit voor we in de smetteloze lobby een slijkspoor achterlaten.
Later die namiddag krijgt onze huurwagen zijn oorspronkelijke witte kleur terug en worden onze wandelpantoffels gereinigd door het sympathieke lodgepersoneel. Onze wagen en pantoffels hebben nog nooit zo geblonken.

In de lodge maken we kennis met een Amerikaanse familie uit Dallas. Ze bekijken hun spectaculaire foto's van de ochtendsafari op een televisiescherm.
Deze ochtend maakten zij, vanuit hun veilige jeep, een gevecht mee tussen leeuwen en een luipaard. Dat belooft voor straks.
Zoals gebruikelijk vertrekken we rond 17 uur op safari. We zijn nog maar pas vertrokken en een luipaard loopt op enkele meters van de jeep de bush in.
Wat een prachtig, gestroomlijnd dier. Op deze tocht komen we weer oog in oog te staan met vele dieren. Nog meer dan in het Madikwe park doen ranger Hannes en spoorzoeker June hun best om tot vlakbij de wilde dieren te komen.
Met hun sterke jeep rijden ze, als met een tank, over, tussen en door het dichte struikgewas. Hannes en June zijn pas tevreden als we de dieren zo dicht zijn genaderd dat je ze bijna kan aanraken. Het is toch wel even schrikken als een kolos van een olifant met wapperende oren tot vlakbij de jeep komt gestapt.
Hannes en June gaan terug op zoek naar het luipaard van deze morgen. En ze vinden het ! Het dier heeft juist een wilde hond gedood, zijn prooi mee in een boom gesleurd, en peuzelt het nu op met huid en haar. Je hoort het kraken van de beenderen.
In tegenstelling tot in het Madikwe park mogen we na het avondmaal niet alleen naar onze kamer. Een zwarte bediende gaat ons voor met een zaklamp. De kans bestaat dat je op het terrein van de lodge, in het donker, wilde dieren kunt aantreffen.
Voor dag en dauw wordt er zachtjes op onze kamerdeur geklopt. De zwarte bediende begeleidt ons tot aan de lodge om op safari te vertrekken. We hebben er nu al verschillende safari's opzitten, maar je word dat niet beu.
Het is telkens weer fascinerend om geconfronteerd te worden met wilde dieren in hun eigen habitat.
Tijdens onze laatste namiddagsafari krijgen we gezelschap. Een Engels en Nederlands koppel beginnen samen met ons aan de tocht.
Dat June, de spoorzoeker, alle dieren in 't oog houdt blijkt als we even stoppen voor een kleine kameleon in 't midden van de zandpiste. Wij hebben het goed gecamoufleerde beestje niet eens gezien maar June wel!
Huub, de Nederlander, houdt wel van een grap. Hij immiteert Toon Hermans en doet een fuut, een kroet en een polifinario vogel na. Die exemplaren vinden we hier uiteraard niet maar wel enkele andere kleurrijke inlandse vogels. De Zuidafrikaanse crew snapt er natuurlijk niets van, maar het is wel erg leuk.
Huub en zijn vrouw zijn vandaag 45 jaar gehuwd en daar hoort champagne bij!
Middenin de brousse klinken we op hun huwelijksverjaardag.
Maar ons 'feest' is bijna voorbij.
Met een echt Zuidafrikaans avondmaal in open lucht, een veilige rit naar Johannesburg en een lange terugreis naar het koude Europa sluiten we deze schitterende Zuid-Afrika rondreis af.

Geschreven door Jos Dom om 21:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 november 2008

De Blyde rivier canyon

De Blyde rivier canyon

We rijden langs de 'Bourkes Luck' kolkgaten, ontstaan door het samenkomen van de Blyde en de Treur rivier. De draaikolken van de rivieren hebben door de eeuwen heen ronde cilindrische gaten geschuurd in de zachte rotsen. Wandelpaden en bruggetjes leiden naar uitkijkpunten van waaruit de kolkgaten (in het Engels potholes) met hun vele vormen en kleurschakeringen goed te bewonderen zijn.
Dit mooi stukje natuur werd genoemd naar een goudzoeker, Tom Bourke.
Hij had geluk en vond goud.
En zo komen we in het natuurreservaat van de Blyde rivier canyon.
De Blyde rivier canyon is een spectaculaire kloof van maar liefst 30 kilometer lang en tot 700 meter diep. De canyon behoort tot één van Afrika's grote geologische bezienswaardigheden. Het is de op twee na grootste kloof ter wereld na de Grand Canyon in de Verenigde Staten en de Fish Eagle canyon in Namibië.
Al eeuwenlang baant de snelstromende Blyde rivier zich een weg door een gebied dat bestaat uit kleizand en kwartsgesteente. Door erosie is er een indrukwekkende wirwar van kliffen en rotsplateaus ontstaan die samen de Blyde rivier canyon vormen.
Bijzondere geologische vormen in de canyon zijn de 'pinnacle', een grote toren die zo uit het ravijn lijkt te komen. De 'three rondavels' zijn drie ronde heuvels die gelijken op de traditionele zoeloehutten van Zuid-Afrika.
Dit is echt een streek om, op een heerlijk rustig tempo, van de pure schoonheid van de overweldigende natuur te genieten.

Geschreven door Jos Dom om 20:59 Reageer op dit bericht

Maandag 3 november 2008

De panoramaroute

De panoramaroute

Na nog een allerlaatste safaritocht worden we door Philip en Adolf terug naar de airstrip van Madikwe gebracht en vliegen we naar Johannesburg. Met een huurwagen rijden we naar de noord-oostelijke provincie Mpumalanga, de op één na kleinste provincie van Zuid-Afrika.
We komen in Dullstroom, een stadje op 2100 meter boven zeeniveau, een bekend centrum voor vissport. De streek rond Dullstroom met zijn beboste heuvels en vele meren doet ons een beetje denken aan de Schotse highlands.
Het gebied leent zich uitstekend voor de regenboogforelvisserij. Het avondmaal in Dullstroom wordt ons aan tafel gebracht door een zwarte ober in schotse kilt. Een grappig zicht.
We rijden verder langs de panoramaroute en maken korte wandelingen naar verschillende watervallen. De Berlin, MacMac en Lisbon watervallen storten zich meer dan tachtig meter naar beneden, midden een groene omgeving.
We bezoeken het dorpje Pilgrim's Rest, een oud goudzoekersstadje dat smaakvol gerestaureerd werd. In een riviertje in de vallei van Pilgrim's Rest werd rond 1880 goud gevonden. Al vlug kwam er een ware goudrush op gang en binnen de korste keren waren er meer dan 1500 goudzoekers die hun geluk kwamen beproeven. Het werd géén succesverhaal want in 1972 werd de mijn gesloten, het dorpje werd verlaten en sinds 1986 maakt het deel uit van het nationaal erfgoed.
Het dorp heeft een sterke toeristische aantrekkingskracht en het is er druk.
Een wandeling van één kilometer gaat door de hoofdstraat van het dorp langs mooie pioniershuizen, charmante winkeltjes en talrijke eet- en drinkgelegenheden. Je kan zelfs in Pilgrim's Rest overnachten, er is een echte bank en een ouderwets postkantoortje.Op een grasveldje naast het postkantoor poseren schattige zwarte kinderen voor onze camera. De moeders vragen om de foto's op te sturen en schrijven een adres op een stukje krant. Of onze foto's daadwerkelijk ook zijn aangekomen blijft een open vraag.
We nemen onze intrek in de 'Blue Moutain lodge', weer goed verstopt tussen uitgestrekte bananenplantages rond het dorp Kiepersol. Een gedetailleerde wegenkaart en een goedwerkende GPS zijn echt geen overdreven luxe.
Als zeer originele verwelkoming komt een deel van het hotelpersoneel enkele Zuidafrikaanse liedjes zingen aan de deur van onze kamer.

Geschreven door Jos Dom om 17:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 oktober 2008

Op safari - deel 2

Op safari - Deel 2

Voor vijf uur 's morgens staan we al paraat voor een volgende safaritocht.
Na een kop sterke koffie zijn we wakker voor het volgende avontuur.
Ook Philip en Adolf zijn present en staan vol ongeduld te wachten om te vertrekken. Je merkt duidelijk dat zij 'één' zijn met het park en zich nergens anders zo thuis voelen dan midden de machtige dierenwereld.
Rond kwart voor zes begint het stilaan licht te worden en een jakhals steekt vlak voor de jeep de weg over. Enkele buffels met grote hoorns, een groep olifanten aan een drinkpoel, sierlijk statige giraffen, een neushoorn met kleintje zo dichtbij, kleurrijke vogels.... het is indrukwekkend om de dieren te kunnen observeren, niet achter tralies maar in de vrije natuur.
Ook op de ochtendsafari is er een stop voorzien. Het begint al flink warm te worden en een frisdrank is welkom. Adolf plaagt dat hij ook hele lekkere gin en whisky aan boord heeft, maar daar zullen we om 7 uur 's ochtends maar wijselijk afblijven.
In het Madikwe game reserve zijn er meerdere lodges en de rangers op safari houden in hun jeeps radiocontakt met hun collega's. Als er bijvoorbeeld een grote groep leeuwen wordt opgemerkt geven ze aan mekaar de juiste vindplaats door. Maar hoe doe je dat in de brousse? Ranger Philip vertelt ons dat elk zandwegeltje, hoe klein ook, een naam heeft. Er staan natuurlijk géén straatnaambordjes maar toch weten de rangers precies waar ze moeten zijn.
En zo rijdt ook ranger Philip ons, zonder GPS, veilig door het grote wildpark en tegen halfnegen 's morgens terug naar de lodge.
Een vorstelijk ontbijtbuffet staat buiten opgesteld.... voor ons twee!
Grote parasols beschutten ons tegen de zon die al in alle hevigheid brandt.
Overdag loopt de temperatuur hier in de Zuidafrikaanse zomer makkelijk op tot boven 35 graden celsius.
In een heerlijk frisse kamer overdenken we de avontuurlijke tocht tot we erbij... in slaap dommelen.

Het is nog steeds zomers warm als we in de late namiddag nog een safaritocht maken. Voor zover we nog enig gevoel voor richting hebben, trekken we telkens naar een andere streek in het 75 000 ha grote wildpark. Het concept blijft hetzelfde. Onderweg komen we regelmatig andere jeeps vanuit andere lodges tegen. Allen hebben slechts één doel: zoveel mogelijk dieren spotten op mooie locaties.
En ook deze laatste avondsafari levert nog een boel onverwachte ontmoetingen op met allerlei dieren. Een gemsbok, een hyena, wilde zwijnen, twee nijlpaarden, een hele kudde buffels en een neushoorn languit in een modderpoel worden in ons geheugen en op film vastgelegd.
Daarmee hebben we al vier van de 'big five' dieren van heel dichtbij gezien.
Enkel luipaarden hebben we hier, in het Madikwe game reserve, niet gezien.
Ranger Philip verzekert ons dat we ze op onze volgende safari, in het Sabie Sand wildpark, zeker zullen zien. Dat beloofd!

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 oktober 2008

Op safari

Op safari

Het is vijf uur in de namiddag, tijd voor onze eerste safari. Safaritochten worden doorgaans tweemaal daags georganiseerd. 's Morgens heel vroeg en in de late namiddag is de kans het grootst om de dieren goed te kunnen observeren. Overdag wordt het te warm en beschutten de meeste dieren zich in de dichte begroeing.
In de grote lobby, vol met Afrikaans houtsnijwerk, staan koffie, thee, frisdrank en snacks voor ons klaar. De blanke manager van de lodge heet ons welkom. In een donker hoekje staat een zwarte bediende die na een vingerknip van de manager naar ons toe 'loopt', koffie bijschenkt, en even snel weer in zijn hoek verdwijnt. Dat geeft ons een wrang gevoel. Je merkt nog zo duidelijk het verschil tussen blank en zwart. De 'aangename' jobs worden steevast uitgeoefend door blanken en als er moet gewerkt worden zijn het de zwarten. Dat hebben we, tot onze spijt, meerdere keren tijdens onze rondreis moeten ondervinden, nog een gevolg van de apartheid.
We zijn verwonderd, maar in deze sjieke lodge zijn we deze dagen de enige gasten. Een grote, groene, open, 4 maal 4 terreinwagen staat klaar voor de lobby.
We nemen plaats en met een flinke vaart rijden we de brousse in. Aan het stuur zit Philip, een blanke Zuidafrikaan, vooraan op een naast de motorkap gemonteerde stoel zit Adolf, de zwarte spoorzoeker. Met het fototoestel en videocamera in aanslag gaan we op zoek naar de 'big five'. Deze term uit het jagersjargon verwijst naar de vijf gevaarlijkste en meest gewilde trofeedieren van Afrika nl. de olifant, leeuw, luipaard, neushoorn en buffel.
Het is verbazingwekkend hoe Adolf, de spoorzoeker, al van zeer ver dieren heeft gespot in het dichte struikgewas. Met grote ogen kijken wij in dezelfde richting en zien (nog) niets. Even later zien we een eerste kudde antilopen en impala's.
Deze mooie doch schichtige dieren zullen we tijdens onze tochten nog veel in het vizier krijgen. Een wildpark als Madikwe is uiteraard geen zoo. De ranger en de spoorzoeker moeten de dieren zoeken. Veilig in de jeep sluipen we als het ware in een traag tempo door de dichte begroeing. Adolf ziet als geen ander sporen in het zand en vindt aan de hand van gebroken takken en uitwerpselen het juiste spoor naar een grote kudde olifanten met kleintjes, grazieuse giraffen, gnoes en zebra's.( Wist je dat geen enkele zebra hetzelfde strepenpatroon heeft?) Na enkele uren dierenspotten stoppen we op een open, veilige plek in het park. We mogen uit de jeep om onze benen te strekken. Plilip en Adolf hebben een grote koffer bij waarin koffie, thee, koekjes, zelfs bier, wijn, gin en whisky zitten.
Dé verrassing van deze eerste tocht komt dadelijk. Een groep van vijf leeuwen ligt rustig in de schaduw, ze trekken zich van ons bezoek blijkbaar niets aan. Hoog in onze open jeep naderen we de dieren tot op enkele meter afstand, en kunnen we ze naar hartelust fotograferen. Adolf vertelt ons dat er géén gevaar loert zolang we rustig blijven en geen bruuske bewegingen maken. De wilde dieren herkennen de jeep met de passagiers erin. Stel dat je toch uit het voertuig zou stappen, heb je geen schijn van kans en word je binnen enkele seconden aangevallen en verscheurd. Vanop een hoger gelegen plek genieten we even van een ongelooflijke zonsondergang.
Rond zeven uur 's avonds wordt het donker maar daarmee is onze jeepsafari nog niet ten einde. Met een grote spot op de terreinwagen vervolgen we onze weg door de brousse. Het is best een beetje spookachtig, wij met z'n vieren in het pikdonker, omringd door wilde dieren en dierengeluiden. Maar Plilip en Adolf zijn op vertrouwd terrein en vinden nog tal van dieren en ook onze lodge terug. Zonder ervaren chauffeur en spoorzoeker zou je hier in de donkere brousse volledig verloren zijn.
In de kamer kunnen we ons opfrissen en omkleden voor het avondmaal. Op het terras van de lodge zijn een vuur en fakkels ontstoken en in onvervalste 'Out of Africa' stijl genieten we onder de zuidelijke sterrenhemel , hoe kan het ook anders, van een overheerlijk 'wild' diner.

Geschreven door Jos Dom om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 30 oktober 2008

Madikwe wildpark

Naar het Madikwe wildpark

Vanuit Kaapstad vliegen we terug naar Johannesburg.
Op de internationale luchthaven van Johannesburg worden we door een bediende van Fedair naar een zijvleugel begeleid, van waaruit Federal Air met kleine toestellen naar wildparken in het noorden van Zuid-Afrika vliegt.
Het luchthavengebouw(tje) en vertrekhal(letje) van Federal Air liggen vlak naast een startbaan van de internationale luchthaven. Met donderend geraas stijgen grote vliegtuigen vlak voor onze neus op.
Het kleine, tweemotorige toestel wordt uit een hangar gereden.
Ondertussen checken we in, wordt onze bagage gelabeld en genieten we van koffie, thee en cake die voor de weinige passagiers klaarstaan.
Onze vlucht naar Madikwe heeft vertraging.
Enkele valeizen en een aanzienlijke berg grote kartonnen dozen staan buiten tegen een muur reeds klaar om in te laden.
Eindelijk mogen we plaatsnemen in het kleine toestel dat plaats biedt aan ongeveer tien personen. We zijn deze middag met 3 passagiers voor de vlucht naar Madikwe. De piloot deelt nog vlug een lunchbox(je) uit en vertelt ons dat er veel turbulentie zal zijn. En inderdaad, tijdens de één uur durende vlucht gaat het vliegtuigje wild tekeer. Het toestel en passagiers worden flink dooreen geschud. Het landschap dat we overvliegen is prachtig.We bevinden ons boven dicht bebost gebied, hier de daar kronkelt zich een rivier door een zee van groen.
En kijk daar beneden is de airstrip van Madikwe al. Met een kwak zet de piloot zijn toestel een beetje onzacht neer op de stoffige airstrip van het Madikwe wildpark. Het Madikwe game reserve is een 75 000 ha groot malariavrij wildpark vlakbij de grens met buurland Botswana.
Een ranger van de Mateya safari lodge staat ons met een open jeep op te wachten. Na tien minuten bereiken de lodge, onze volgende verblijfplaats voor twee overnachtingen.
Je zou misschien vermoeden dat een lodge middenin een wildpark,ver van de bewoonde wereld, erg 'basic' is. Maar dat is buiten de plannen van de Amerikaanse eigenares gerekend. De Amerikaanse dame liet hier een lodge neerpoten met de luxe van een vijfsterrenhotel, vol met antiek en kunstvoorwerpen. In de lodge is er plaats voor tien gasten in vijf aparte suites, voorzien van alle comfort. Een ruime slaapkamer met muskietennet, airco, buitendouche en privé plonsbadje. Vanop het terras kijken we uit over een drinkpoel, de vlakten en de heuvels van het Madikwe game reserve.
In de late namiddag zullen we onze eerste safaritocht maken op zoek naar de 'big five'.
We zijn razendbenieuwd.

Geschreven door Jos Dom om 21:05 Reageer op dit bericht

Archief

De Heenreis

Inleiding

De Westkust van de V.S.

Toemaatje

Het Sabi Sand wildpark

De Blyde rivier canyon

De panoramaroute

Op safari - deel 2

Op safari

Madikwe wildpark

Meer van REISKRIEBELS