Archief

2026 blijft een kwakkeljaar , nu ben ik op de sukkel met mijn heupen en kan ik slechts heel weinig wandelen . Voorlopig ook geen reizen . Dus in mijn eigen streek op zoek naar beestjes zonder ver te lopen . De natuur wacht op niemand , ook niet op mij , dus de lentebeestjes komen meer en meer uit . Een selectie :

Momenteel aan het broebelen in het riet , de Kleine Karekiet .

Een stuk kleiner , de Groene Bladsnuitkever .

Deze doet zijn naam alle eer aan , de Lentelangpoot .

Ook de eerste juffers en libellen komen uit hun huid gekropen , dit is een mannetje Azuurwaterjuffer .

Dit kevertje zit in het leger , het Zwartpootsoldaatje .

Lekker in het zonnetje , deze Strekspin wacht op een prooi .

Als er een luid gezang uit het riet komt , dan heb je waarschijnlijk te maken met een Rietzanger .

Op reisbeelden zullen jullie dus een tijdje moeten wachten , zodra ik weer gezond en wel ben , ga ik terug op weg .

Groeten , Johan

Slenteren langs een bosrand , focus op beweging en dan zie je dit .

Een Zwartgerande Tuinslak .

Een Rouwvlieg .

Een schaakbordlieveheersbeestje .  ( scrabble droom )

Een mannetje Vuurjuffer .

De Gewone Wolzwever met zijn lange teut .

Een Duitse Schorpioenvlieg .

Een Kleine Rouwvlieg , amper een goeie halve centimeter .

Twee Koolwantsen in copula .

Een Landkaartje van de eerste generatie .

Wie zijn ogen open doet , ziet een hele nieuwe wereld !

Groeten , Johan

Heel even naar Oostburg afgedraaid en in de omgeving zag ik deze Lepelaar , hij was er helemaal klaar voor met broedvlekken op zijn veren . De oranje plek op zijn bek toont aan dat het een volwassen exemplaar is .

Zoeken naar eten in het ondiepe water is niet makkelijk , het helpt wel als je bek er helemaal voor gemaakt is . Bij de Kluut is dat zo .

Ze zijn hier de voorbije weken aangekomen en zijn nu vooral aan het eten , straks gaan ze baltsen , vechten en paren . Het leven van een Grutto kan ook simpel zijn 

Het is bijna tijd om er op je best uit te zien , dat helpt bij het zoeken naar een partner . Deze zit nog in de "verfomfaaide" fase en moet nog op kleur komen . Mannetjes Kemphanen worden dan heel donker en hebben een geweldige kuif en een baltskraag . 

Nog niet alle broedvogels zijn terug uit het zuiden , maar dat is nu nog een kwestie van dagen . De tijd staat niet stil , ook niet voor zij die wat later zijn . Mannetjes kunnen zich maar beter reppen om er goed uit te zien , net als overal zijn het ook hier de vrouwtjes die kiezen .....

Groeten , Johan

Als de lente in aantocht is , mogen we ook terug beginnen denken aan de eerste vlinders . Onze kennismaking is één van de eerste die ieder jaar tevoorschijn komt. 

De Kleine Vuurvlinder is een mooi vlindertje dat ook bij ons veel voorkomt . Vanaf eind Maart kan je ze al zien , tot eind Oktober . Bij ons doen ze dat in drie generaties . Op de Canarische eilanden komen ze zelfs het hele jaar door voor .

Bij de derde generatie zien ze er iets anders uit , met minder Oranje en meer bruine of donkere bestuiving . Ze zijn wel niet al te groot , dus goed uitkijken naar een snel fladderend oranje vlindertje !

Als we over deze beestjes spreken is de winter meestal voorbij , kunnen we de verwarming afzetten ( is al gebeurd bij mij) en gaan we de zomer tegemoet .

Groeten , Johan

Nog enkele beelden van de bewolkte Ardennen , gelukkig bleef het meestal droog . 

In de driehoek tussen Amel , Butgenbach en Schoenberg .

Met een beetje geluk en wat geduld is hij steeds te vinden in snelstromende riviertjes , de enige vogel in Belgie die onder water duikt om aan zijn voedsel te geraken , de Waterspreeuw .

Veel nieuwe plekjes ontdekt deze keer .

Even voorbij de groeve waar ik de Oehoe zocht , vond ik iets eigenaardig . Er was een soort pad dat loodrecht naar boven liep in die groeve . Het dorp is blijkbaar gekend om zijn jaarlijkse bijeenkomst van motorrijders en durvers . De bedoeling is om zo hoog mogelijk hier op te raken . Ze mogen maar starten voor de balken die hier achter de hooibalen liggen . Vorig jaar is er blijkbaar iemand in geslaagd om met een crossmoto tot helemaal boven te geraken . Op de foto ziet het er minder moeilijk uit dan in werkelijkheid , dit is echt bijna loodrecht omhoog !

Bij ons nog niet zo veel te zien in West en Oost-Vlaanderen , maar ze komen er aan ... Deze zwarte vogels zijn zo groot als een buizerd en maken een diep gegrom , als ze roepen hoor je ze van heel ver . De Raaf is best te herkennen aan zijn wig vormige staart . 

Wat opviel in deze week was dat alle boeren hun aalkar nu bovenhalen en dat er hier nog gekapt wordt in de bossen . Voor wandelaars en fietsers is dit niet het beste moment om naar hier te komen . Vele vogels zijn ook nog niet terug uit het zuiden . Misschien toch beter wachten tot halfweg April ? 

Groeten , Johan

Uit het gips zijn is nog niet hetzelfde als genezen zijn , ver ga ik dus niet stappen , maar een viertal dagen Ardennen moet kunnen .

Tijdens een zoektocht naar een kleine steengroeve waar een Oehoe zou moeten zitten , kom ik in een streek waar ik nog niet rondliep . Hier was ik hoogstens al eens doorgereden .

Wie ik hier ook veelvuldig tegenkom is mijn beste vriend uit de Ardennen , de Rode Wouw ! Ik denk zelfs dat ze nog met meer zijn dan vorig jaar . Dit beestje doet het hier in deze strook van ons land , zeer goed .

Het weer was niet al te best , maar gelukkig had ik maar één dag regen . In Maart kan je hier niet verwachten dat je in korte broek kan rondlopen . De zoektocht naar de grootste uilensoort in Europa liep gedeeltelijk af met een sisser . De eerste steengroeve heb ik gevonden , maar de uil was niet thuis . Op naar de tweede plaats .

Het deel waar ik nu zit ligt heel erg dicht bij Butgenbach , waar het kamp van de special forces is . Er zijn hier mooie valleien van kleine beken die soms kilometers lang zijn . De roofvogels vliegen mij hier om de oren .

Hier en daar was het wel een uitdaging om niet vast te zitten met de auto , ik heb hier weer heel wat off road gedaan .

Een vogel die het bij ons niet zo goed meer doet , maar hier zag ik er toch enkele , de Grote Lijster .

In deze vallei heb ik de groeve niet gevonden , maar dat kwam omdat ik niet ver kan stappen . Hier kom ik zeker terug in de lente of de zomer , dan zullen er hier heel wat beestjes zitten . 

Groeten , Johan

Wat kan een mens zoal doen als hij noodgedwongen thuis moet zitten ? Na 5 weken in het gips begon het te kriebelen en ben ik eens door mijn oude vakantiefoto's gegaan . Rijden jullie mee ?

Bretagne in Frankrijk .

Lake District England 2007

Schotland  

Firenze   italia

Minervois   Zuid Frankrijk

Ik ben aan het aftellen , als alles goed gaat nog vier dagen en dan mag ik uit het gips . En dan snel plannen voor een weekje vakantie . Terug in de natuur , genoeg thuis gezeten ....

Groeten , Johan

Het was alweer een tijdje geleden dat we nog eens een kennismaking hadden , maar aangezien ik nu tijd heb . Is het een stripfiguur , is het een bier of is het een vogel ?  Ziehier één van onze meest obscure reigers , de Kwak .

Op de foto zag je een volwassen exemplaar waarmee ik heel veel geluk had , ze zijn normaal enkel actief in de schemering of s'nachts . Overdag zitten ze goed verstopt in de dichte struiken aan het water . Met zijn 60 cm hoogte is het één van onze kleinste reigers . In zijn adult kleed kan je niet missen , grijs , zwart , wit en twee kleine pluimpjes ( of sprieten ) achteraan zijn kop .

Ze broeden in kolonies samen met andere reigers , in de Brenne in Frankrijk kan je in zo een kolonie soms wel 5 soorten reigers zien met hun jongen . De jongen van de Kwak zien eruit als jonge Roerdompen , maar iets donkerder .

Als je deze zeer discrete reiger ergens te zien krijgt , heb je veel geluk en een goed oog . Maar het zullen meestal jongen zijn , die kunnen zich nog niet zo goed verstoppen . Als je in het vervolg zo een biertje drinkt in dat rare glas , denk dan eens aan de andere versie van de Kwak !

Groeten , Johan

Jullie hebben het waarschijnlijk al kunnen raden ,na een hele lange en pijnlijke autorit toch thuis geraakt . De dag nadien zag mijn voet er niet super uit , hij had precies obesitas . Foto's toonden later aan dat ik op twee plaatsen een breuk in de voet heb . Het volgende tripje zal dus nog een tijdje op zich laten wachten ...

Groeten , Johan

Als laatste deel, een aantal beelden van mijn laatste dag hier een beetje overal op het eiland . Onder andere het haventje van Oudenschild .

Sinds enkele jaren gaat het bij mij niet alleen meer over vogels , ik wil alles te weten komen over alle dieren uit Europa . Het laatste jaar ook weekdieren en ik vond hier een nieuwe , dit is een Otterschelp .

Hier is ook een droogdok van de firma Damen , in de achtergrond rechts kan je dat zien . Er lag een vissersboot in toen ik voorbij kwam .

Nog een nieuw weekdiertje ! Deze drie verschillende weekdiertjes zijn Gewone Alikruiken . Die had ik ook nog nooit gezien .

Natuurgebieden zoals dit vind je hier overal , jammer dat ik niet altijd goed weer had . Het succes van deze gebieden ligt grotendeels in het feit dat ze niet toegankelijk zijn voor de mens . Ook bij ons zou men meer de natuur op de eerste plaats moeten zetten . De mens is niet de baas over de natuur , maar zou er ten dienste van moeten staan .

Dieren kunnen ook emoties tonen , bij deze twee Kleine Zilverreigers zie je duidelijk dat ze liever zon hebben dan deze druilerige mist en motregen .

Aan het onderste puntje van het eiland komt de veerboot uit Den Helder aan , je kan duidelijk zien dat het vasteland iets hoger ligt dan het eiland . De zeespiegel ligt hier niet helemaal plat ...

Ganzen vind je hier overal , met de duizenden zelfs . Dit zijn vier Kolganzen en één Toendrarietgans . Duidelijk zeker ? 

Ik ben nu aan de Mokbaai en kijk wat er allemaal zit , er liggen ook twee Zeehonden . Ik wil graag wat dichter komen en daal de betonnen dijk af . Alle aandacht bij de Zeehonden en te weinig naar de grond . Zwiep en een tiende seconde later lig ik op de bodem aan de Mokbaai . 

Het is nu eb en de baai ligt amper enkele centimeter hoger dan de zee , van eb naar vloed duurt hier minder dan een kwartier . Ik moet hier dus weg en even verder zie ik helmgras en een duin die tot aan de onderkant van de baai komt . Zo geraak ik terug naar boven . Ik zal het nooit leren .

Pijnlijke groeten , Johan