Chemo 5 Ik heb KK6 gemaakt. Hier volgen nog een keer alle aquarellen ( van de kankerserie)

Morgen is de laatste keer chemo van Dini . Ik ga dan KK6 maken om de kankercellen naar wij hopen voor altijd te begraven.

Op de foto,s

De wachtruimte van Q2 waar de chemo gegeven wordt.

Er hangen bewerkte foto,s waar ik zelf niet vrolijk van word.

Bij de radiotherapie hangen deze zeefdrukken op rijstpapier in het begin zei het me niets. Nu denk ik dat het te maken heeft met de röntgenkanonnen. 

AMC radiotherapie Bali 2

Richting endoscopie C2

Geloof,hoop en liefde hebben hun krachten gebundeld. Goede cellen eromheen. Kankercellen worden op afstand gehouden.

Via het hoofd gebouw naar de poliklinieken ,door de gang huidziekten,

2 x brons.
1 x olieverf
1 x oud ijzer

Chemisch huilen

Ik heb nog nooit zoveel gehuild als de afgelopen tijd, terwijl ik in het gewone leven al niet kijk op een

traan meer of minder. Ik kan snikken om een hond met drie poten, zingende kinderen, trompetmuziek

en Spoorloos, dus mijn kanker moest wel een zee van tranen opleveren.

Toch huil ik anders dan anders. Soms moet ik huilen van de liefde die ik krijg, als er een bos bloemen

wordt bezorgd of een mooi kaartje met een bemoedigende tekst. Soms moet ik huilen uit frustratie, als

mijn benen van vla me niet kunnen dragen of als ik een dot haar in m’n handen heb. Maar de meeste

huilbuien zijn chemisch. Ik zit op de bank en het voelt alsof er een loden deken over me heen is

gegooid. De chemo heeft bezit genomen van mijn hersenen. Ik kan niets leuks bedenken, niets

positiefs. Ik voel me machteloos, doodmoe en depressief en hup, daar rollen de tranen in een

eindeloze stroom.

Er is één huilbui waar ik de klok op gelijk kan zetten: als ik ’s avonds naar bed ga. Op het bed ligt het

geruite dekentje van Annemiek, dat precies past bij mijn geruite kussen. De lamp schijnt op het

wandkleed uit Istanbul en maakt dat het gouddraad en de pailletjes glanzen als sterren. Hans heeft

drie warme kruiken in bed gelegd, een voor m’n tintelende voeten, een voor m’n dooie handen, en

een voor m’n buik. Zodra m’n hoofd het kussen raakt, komen de tranen. Chemische tranen, ik loop

over. Hans zit naast het bed en houdt mijn hand vast. Elke avond neemt het verdriet de vorm aan van

de vraag: vind je me nog wel leuk? En elke avond antwoordt Hans: Ik vind je de liefste van de hele

wereld. En dan moet ik nog harder huilen.

Mariane de bruin 1956

”Mensen met kanker zijn echte knokkers. Ze zijn enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan, hun ziekte in beeld te brengen en een plek te geven. Vergeet niet dat er veel is gebeurd met deze mensen. Door de ziekte is hun hele leven op z’n kop gezet en bovendien zijn ze door een medische mallemolen gegaan. Beeldend werken kan hen helpen weer vat te krijgen op hun leven; kan hen laten kijken naar de plaats waar ze staan. Bovendien vinden velen het werken met de handen ontspannend en geeft het samenwerken met lotgenoten vaak veel steun”

Charlotte Fontein, creatief therapeut beeldend, St. Antonius Ziekenhuis (locatie Oudenrijn)

Dini 63 jaar

 

 AMC Hoofdingang.

Gang naar rechtervleugel Apotheek

Over de helft met bestraling en chemo toch een beetje feest, daarom de ballonnen uit het AMC meegenomen.

Een nieuwe aanval over het water op geloof hoop en liefde + een beeldje op de bali van Q2

AMC lab t.o.v. QO-110-3.

Achter lab in vitrine kast

Achter lab in zijgang

Het donkere-bomen-bos

Morgen begin ik met de chemotherapie. Mijn ziekenhuistas met pyjama, sloffen en toiletspullen staat al klaar. Twee nachten slapen, achtenveertig uur aan het infuus, over twee weken weer, twaalf keer in totaal. Een half jaar lang kuren.

Chemo is een soort boksring, zeggen ze. Je stapt er in en je wordt knock-out geslagen. Je krabbelt op en je wordt weer knock-out geslagen. Je komt overeind, iets moeizamer dit keer en hup, weer een dreun. Enzovoort. Tot je niet meer op je benen kunt staan.

De gedachte is onverdraaglijk. Het voelt of ik aan de rand sta van het donkere-bomen-bos, met sparren, dennen en andere naargeestige groeisels. Ik moet er dwars doorheen om bij de groene weiden achter het bos te komen. Zit er achter elke stam een monster klaar om me te bespringen? Zullen er open plekken zijn waar de zon schijnt? Hoe ga ik op de kuur reageren? Welke bijwerkingen krijg ik? Gaat mijn haar uitvallen? Word ik misselijk? Kan ik straks niks meer uit de koelkast pakken omdat dat zeer doet aan mijn vingers? Doet het pijn?

Wat helpt is denken: ik doe de eerste kuur en dan zie ik wel hoe het gaat. Misschien doe ik er twee, of zes, of twaalf, maar ik stop als het te erg wordt.

Ellen gaf me de tip de chemotherapie te zien als een vriend die je helpt in de strijd tegen kanker. Dat beeld gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven. Een vriend, nee. Het voelt meer zo: je wordt gepest door een etterbak die twee koppen groter is dan jij en je huurt een andere etterbak in om ‘m in elkaar te meppen. Een ongeleid projectiel dat aan jouw kant staat zolang je de afgesproken betaling aan geld of snoepjes op tijd voldoet. Zo niet, dan slaat hij jou in elkaar.

Ik ben nog nooit zo bang geweest.
 Mariane de Bruin 1956