e.e.cummings - herman de coninck

de vos werd stil en keek het prinsje lang aan:
- asjeblieft.... wil je me tam maken? zei hij.
Antoine de Saint-Exupéry, de kleine prins

mijn meisje dekt haar sporen af
want zij behoort aan velen toe
dat maakt verslagen, boos en moe,
maar handig is de liefde nooit
en dit is liefde, zegt de vos

terwijl ze achterwaarts
de sneeuw in loopt, kuilen
voor haar minnaars graaft,
berichten uit mobieltjes wist
en opslaat in haar kleine hart

soms staart ze voor zich uit
en fluistert: 'stuur me weg
voor je me temt en ik me hecht -'
'dat is beslist je beste truc,'
fluister ik terug tegen haar rug.

de kleuren van de regenboog
de wijsheid van een god
de vruchtbaarheid van liefde
de schoonheid van aphrodite

of offer ik
mezelf
zonder schroom?

Je weet dat jou vergeten mij niet zwaar
zal vallen. Maak dus het beste van deze dag,
deze ene maand, dit ene halve jaar,
voordat ik sterf of wegga of je niet meer mag.

Want alles gaat voorbij en niets zal mij nog heugen,
ik neem een andere oogschaduw en ben een andere vrouw,
maar als je me weet aan te pakken met je mooiste leugen
zal ik je troosten met mijn liefste eed van trouw

ik wou ook wel eens liefde van wat langer duur
maar dat ligt niet in haar natuur
en of wij vinden wat wij zoeken, of ook niet

en of ik voor één zomer van je hou, of voor het leven,
en of ik wegga met of zonder jouw verdriet
is, biologisch gezien, om het even.

wat mag het zijn?

een zilveren wacht-een-poosje,

en een gouden niksje

in een nimmeren doosje

ben ik een geboren verliezer
die paden verdriet bewandel?

zal ik wachten aan de poort
toegewijd zijn
bij je komst?

uit diepe nood
schrijf ik expressies neer
waarin ik mezelf weervind

wanneer mijn mond de jouwe zoekt
tederheid omschrijven zal
dwaal ik naar een engel
uit mijn dromen
die liefde voorspelde.

nu de avond valt
die van de dag
de wimpers sluit

en van de hemel opbergt
het tedere blauw


geef ook mij, ster
die van de nacht
het blinde oog verlicht

meer helderheid
meer zicht.

is alles dan verlies
blind geroep
in de leegte

en zoekt tevergeefs het woord
vergane lettertekens

de weg
het uitgewiste spoor

het heden
verloren verleden?

onze diepe angst
is niet dat we onmachtig zouden zijn.

onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.

niet de duisternis,
maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

we vragen onszelf af:
wie ben ik wel om mezelf
briljant, schitterend,
begaafd of geweldig te achten?

toegeschreven aan mandela maar het citaat komt uit
From A RETURN TO LOVE by Marianne Williamson © 1992 (Paperback; pp 190-191)

maar waarom zou je dat niet zijn?
je bent een kind van god!

je dient de wereld niet door jezelf
klein te houden.

er wordt geen licht verspreid als
de mensen om je heen
hun zekerheid ontlenen
aan jouw kleinheid.

we zijn bestemd om te stralen
zoals kinderen dat doen.

we zijn geboren om de glorie gods
die in ons is te openbaren.

die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.

en als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander
de mogelijkheid hetzelfde te doen.

als we van onze diepe angst
bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

Mary Frye (1932)